Artikel 59

Artikel 59, eerste lid, van de wet regelt dat als gegevensdragers van de belastingschuldige of de aansprakelijkgestelde die de ontvanger op grond van artikel 58, onderdeel b, mag raadplegen, zich bij een derde bevinden, die derde onverkort dezelfde verplichting heeft als de belastingschuldige of de aansprakelijkgestelde tot het voldoen aan de vraag gegevensdragers voor raadpleging ter beschikking te stellen. Voorts regelt artikel 59, tweede lid dat de ontvanger, wanneer een situatie als bedoeld in het eerste lid zich voordoet, degene van wie de gegevensdragers geraadpleegd worden, hiervan gelijktijdig in kennis stelt.
Artikel 59, dat aan artikel 48 AWR is ontleend, is in de wet opgenomen om frustratie van de verplichting tot het verstrekken van gegevens te voorkomen.
Deze bepaling leidt ertoe dat het door het onderbrengen van gegevensdragers bij derden niet mogelijk is om de ontvanger de hem in de artikelen 58 en 62 van de wet gegeven bevoegdheden te ontnemen, noch dat die derden bijvoorbeeld op grond van een retentierecht de gegevensdragers onder zich zouden kunnen houden en zouden kunnen weigeren die gegevensdragers voor raadpleging beschikbaar te stellen.
In verband met de relatie tussen de belastingschuldige en de derde is het van belang dat de ontvanger er op toe ziet dat na raadpleging de gegevensdragers die hem op basis van artikel 59 van de wet ter beschikking zijn gesteld niet aan de belastingschuldige ter hand worden gesteld, maar aan die derde. Dit ter voorkoming van geschillen over een eventueel aan die derde toekomend retentierecht. Op verzoek van de derde kunnen de stukken na raadpleging de belastingschuldige ter hand worden gesteld. Een zodanig verzoek dient om bewijsrechterlijke redenen schriftelijk te worden gedaan.
Op grond van het in artikel 61 van de wet bepaalde kan niemand van de in artikel 59 van de wet bedoelde derden zich op enige op die derden rustende geheimhoudingsplicht beroepen. Van de in artikel 59 opgenomen bevoegdheid wordt slechts gebruik gemaakt als overwegingen van doelmatigheid, tijdsbesparing of anderszins het invorderingsbelang de ontvanger daartoe nopen. Hierbij dient te worden bedacht dat het artikel ziet op gegevensdragers van de belastingschuldige zelf c.q. de aansprakelijkgestelde zelf.