Uitvoeringsvoorschriften belastingverdrag Nederland-Zwitserland

1. Als bij wege van inhouding aan de bron geheven belastingen op inkomsten uit roerend kapitaal in de zin van artikel 9, tweede lid, van het verdrag worden beschouwd:
a. voor Zwitserland: de voorheffing (impôt anticipé);
b. voor Nederland: de dividendbelasting.
2. Aan de genieter van de opbrengst die zijn woonplaats in Nederland heeft, komt recht op teruggaaf van de Zwitserse voorheffing toe tot:
a. het gehele bedrag van de belasting op dividenden indien de genieter een lichaam is, waarvan het kapitaal geheel of gedeeltelijk in aandelen is verdeeld en dat ten minste 25 percent bezit van het maatschappelijk kapitaal van het lichaam dat de dividenden betaalt, mits de verhouding tussen de beide lichamen niet in het leven is geroepen of wordt gehandhaafd in de eerste plaats met het doel het voordeel van de gehele terugbetaling te genieten (artikel 9, tweede lid, onderdeel a (i), van het verdrag);
b. het bedrag van de belasting op dividenden, voor zover deze 15 percent van de dividenden overschrijdt, in alle andere gevallen (artikel 9, tweede lid, onderdeel a (ii), van het verdrag);
c. het bedrag van de belasting op andere opbrengsten van roerend kapitaal, voor zover deze 5 percent van die opbrengsten overschrijdt (artikel 9, tweede lid, onderdeel b, van het verdrag).
3. Aan de genieter van de opbrengst die zijn woonplaats in Zwitserland heeft, komt recht op teruggaaf van Nederlandse dividendbelasting toe tot:
a. het gehele bedrag van de belasting op dividenden indien de genieter een lichaam is, waarvan het kapitaal geheel of gedeeltelijk in aandelen is verdeeld en dat ten minste 25 percent bezit van het maatschappelijk kapitaal van het lichaam dat de dividenden betaalt, mits de verhouding tussen de beide lichamen niet in het leven is geroepen of wordt gehandhaafd in de eerste plaats met het doel het voordeel van de gehele terugbetaling te genieten (artikel 9, tweede lid, onderdeel a (i), van het verdrag);
b. het bedrag van de belasting op dividenden, voor zover deze 15 percent van de dividenden overschrijdt, in alle andere gevallen (artikel 9, tweede lid, onderdeel a (ii), van het verdrag);
c. het bedrag van de belasting op andere opbrengsten van roerend kapitaal, voor zover deze 5 percent van die opbrengsten overschrijdt (artikel 9, tweede lid, onderdeel b, van het verdrag).
4. Niettegenstaande het bepaalde in het derde lid, onderdeel b, wordt de Nederlandse dividendbelasting niet teruggegeven indien de genieter van de opbrengst met woonplaats in Zwitserland een natuurlijk persoon is,
a. die de Nederlandse nationaliteit bezit zonder de Zwitserse nationaliteit te bezitten; en
b. die, in de loop van de vijf jaren voorafgaande aan de uitkering van de dividenden, zijn woonplaats in Nederland heeft gehad; en
c. die, in de loop van hetzelfde tijdvak, in het lichaam dat de dividenden betaalt een aanmerkelijk belang in de zin van de Nederlandse wetgeving inzake de inkomstenbelasting heeft gehad, maar ten minste zowel, alleen of met zijn echtgenoot, zijn ouders of zijn verwanten in de rechte linie of in de tweede graad van de zijlinie, een derde of meer van het maatschappelijk kapitaal van het desbetreffende lichaam heeft bezeten, alsook, alleen of met zijn echtgenoot, meer dan 7 percent van dat kapitaal (slotprotocol ad artikelen 2 en 9 van het verdrag).
5. Teruggaaf van aan de bron geheven belastingen op prijzen uit kansspelen wordt niet verleend.

1. Als gerechtigde tot de teruggaaf wordt beschouwd: de genieter van de opbrengst die op het tijdstip van het vervallen van de belaste opbrengst het genotsrecht had op de belegging, welke de belaste opbrengst opleverde, en zijn woonplaats in de andere Staat had.
2. Hij die, deel uitmakende van een diplomatieke of consulaire vertegenwoordiging van een van de twee Staten, ambtelijk verblijft in de tweede Staat of in een andere dan de Verdragsluitende Staten en de nationaliteit bezit van de Staat die hem heeft uitgezonden, wordt beschouwd zijn woonplaats in de laatstbedoelde Staat te hebben, indien hij daar gehouden is tot betaling van directe belastingen van roerend kapitaal en de opbrenst daarvan, welke in de andere Staat onderworpen is aan een belasting bij wege van inhouding aan de bron geheven (vijfde lid, onderdeel a, van het slotprotocol ad artikel 9 van het verdrag).

1. De gerechtigde tot de teruggaaf moet dit recht geldend maken bij de hoogste belastingautoriteit van de Staat waarin hij zijn woonplaats had op het tijdstip waarop de belaste opbrengst verviel, ten behoeve van de in artikel 5, tweede lid, aangewezen belastingautoriteit van de Staat die de belasting bij de bron heeft geheven, binnen twee jaar na het einde van het kalenderjaar waarin de belaste opbrengst is vervallen.
2. De hoogste belastingautoriteit is, voor wat Zwitserland betreft, de Federale Administratie der Belastingen te Bern en, voor wat Nederland betreft, de Directeur-Generaal voor Fiscale Zaken aan het ministerie van Financiën te 's-Gravenhage.
3. Het verzoek moet in drievoud worden ingediend:
a. op formulier R-NL 1 (810) voor de teruggaaf van Nederlandse dividendbelasting, bij de belastingautoriteiten van het bevoegde kanton;
b. op formulier form 81 voor de teruggaaf van de Zwitserse voorheffing, bij het hoofd van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Brunssum
4. De in het derde lid bedoelde formulieren worden gratis verstrekt:
a. in Zwitserland door de Federale Administratie der Belastingen (‘administration fédérale des contributions’), te Bern;
b. in Nederland door de Belastingdienst/Logistiek Centrum, Postbus 9042, 7300 GC Apeldoorn.

1. De hoogste belastingautoriteit van de Staat waarin de verzoeker zijn woonplaats heeft, laat door de bevoegde plaatselijke belastingautoriteit onderzoeken of, voor het recht op teruggaaf, aan de gestelde voorwaarden aangaande de woonplaats is voldaan.
2. Indien de heffing van directe belastingen op het in het verzoek vermelde roerende kapitaal en de opbrengst daarvan nog niet heeft plaatsgevonden, houdt de plaatselijke belastingautoriteit, met het oog op de (eventuele) latere belastingheffing, aantekening van de vermelde waarden en haar opbrengsten.
3. Voor zoveel nodig stellen de plaatselijke belastingautoriteiten nadere onderzoeken in. De hoogste belastingautoriteit kan zulke onderzoeken opdragen of zelf instellen.

1. Steunend op het bericht van de plaatselijke belastingautoriteit, verklaart de hoogste belastingautoriteit van de Staat waarin de verzoeker zijn woonplaats heeft op het verzoekschrift, dat voor het recht op teruggaaf is voldaan aan de voorwaarden die aangaande de woonplaats zijn gesteld en zendt vervolgens het derde exemplaar van het verzoekschrift door aan de in het tweede lid aangewezen belastingautoriteit van de Staat die de belasting aan de bron heeft geheven.
2. De beslissing op het verzoek en de uitvoering van de teruggaaf berusten:
a. in Zwitserland bij de Federale Administratie der Belastingen te Bern;
b. in Nederland bij het hoofd van de Belastingdienst Particulieren Ondernemingen buitenland te Brunssum.

1. De in artikel 5, tweede lid, bedoelde belastingautoriteit van de Staat die de belasting aan de bron heeft geheven, beoordeelt het verzoek in het bijzonder op de juistheid van de berekeningen en op het feit of de inhouding aan de bron inderdaad heeft plaatsgevonden. Zij vraagt de verzoeker rechtstreeks de noodzakelijke nadere inlichtingen en bewijsmiddelen.
2. Zij deelt haar beslissing rechtstreeks aan de verzoeker mede en maakt hem aan het in het verzoek vermelde adres over het bedrag, dat zij moet terugbetalen, in voorkomend geval met inachtneming van de clearingsvoorschriften en de regelingen op deviezengebied.

1. Elke inzake teruggaaf genomen beslissing wordt de verzoeker schriftelijk medegedeeld. Indien een verzoek geheel of gedeeltelijk wordt afgewezen, wordt van de beslissing, vermeldende de overwegingen en de rechtsmiddelen, per aangetekende brief kennis gegeven.
2. Tegen de beslissing van de Federale Administratie der Belastingen kan worden opgekomen door, binnen dertig dagen nadat van de beslissing kennis werd gegeven, bij diezelfde autoriteit een bezwaarschrift in te dienen. Tegen de door de Federale Administratie der Belastingen genomen beslissing op het bezwaarschrift kan worden opgekomen door, binnen dertig dagen nadat van deze beslissing werd kennis gegeven, een administratief-rechtelijk beroep in te stellen bij het Zwitserse Bondsgerechtshof (Tribunal fédéral suisse) te Lausanne.
3. Tegen de beslissing van het hoofd van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Brunssum kan worden opgekomen door, binnen twee maanden nadat van de beslissing kennis werd gegeven, een beroepschrift in te dienen bij het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch. Tegen de door het Gerechtshof gedane uitspraak kan, binnen twee maanden nadat daarvan kennis werd gegeven, door het indienen, bij het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch van een beroepschrift in cassatie, gericht tot de Hoge Raad der Nederlanden te 's-Gravenhage.

1. De Federale Administratie der Belastingen en het Zwitserse Bondsgerechtshof aanvaarden brieven, bezwaarschriften en beroepschriften van verzoekers met woonplaats in Nederland in één van de Zwitserse nationale talen (Duits, Frans, Italiaans, Retoromaans).
2. Verzoekers met woonplaats in Zwitserland kunnen brieven, gericht tot de Directeur-Generaal voor Fiscale Zaken en tot het hoofd van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Brunssum, behalve in de Nederlandse, ook in de Duitse of Franse taal stellen. Beroepschriften tot het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch alsook tot de Hoge Raad der Nederlanden dienen in de Nederlandse taal te zijn gesteld.

1. Natuurlijke personen en rechtspersonen die in de Staat waarin zij hun woonplaats hebben geen belasting naar het inkomen en naar het vermogen betalen, omdat zij, om redenen aan hun persoon ontleend, vrijdom van belasting genieten of omdat hun inkomen en hun vermogen de belastingvrije grens niet overschrijden, kunnen niettemin aan de andere Staat teruggaaf vragen van de aan de bron geheven belastingen.
2. De hoogste belastingautoriteit van de Staat waarin de verzoeker zijn woonplaats heeft, moet in de verklaring die zij op het verzoek stelt, de vrijdom vermelden en aangeven op welke wijze zij zich ervan heeft vergewist dat de verzoeker het genotsrecht heeft op de in zijn verzoek vermelde waarden. Zij draagt te dien einde de noodzakelijke onderzoeken op.
3. Het eerste lid is niet van toepassing op internationale organisaties, haar organen en functionarissen, alsmede op het personeel van diplomatieke of consulaire vertegenwoordigingen van andere dan de Verdragsluitende Staten, die hun woonplaats hebben of ambtelijk verblijf houden in een van de twee Staten en daar zijn vrijgesteld van de betaling van directe belastingen van roerend kapitaal en de opbrengst daarvan, welke in de andere Staat onderworpen is aan belastingheffing bij wege van inhouding aan de bron (vijfde lid, onderdeel b, van het slotprotocol ad artikel 9 van het verdrag).

1. De hoogste belastingautoriteiten van de beide Verdragsluitende Staten zullen elkander wederzijds bijstand verlenen ten einde te voorkomen, dat ten onrechte verzoeken om teruggaaf worden gedaan.
2. In het bijzonder is de hoogste belastingautoriteit die achteraf constateert, dat zij een onjuiste verklaring heeft afgelegd inzake de woonplaats, inzake het genotsrecht van de verzoeker of inzake andere belangrijke feiten, gehouden de hoogste belastingautoriteit van de andere Staat zonder verwijl daarover in te lichten.
3. Op dezelfde wijze zijn de plaatselijke belastingautoriteiten, die de onjuistheid van een door hen afgegeven verklaring constateren, gehouden deze te herstellen door daarvan mededeling te doen aan de hoogste belastingautoriteit van hun Staat.

De in de artikelen 3tot en met 10voorgeschreven procedure vindt geen toepassing ten aanzien van de teruggaaf van de Zwitserse voorheffing waarop personen met woonplaats in Nederland reeds krachtens de Zwitserse wetgeving ter zake van de voorheffing aanspraak kunnen maken (zevende lid van het slotprotocol ad artikel 9).

De beschikking van de staatssecretaris van Financiën van 26 oktober 1967, nr. B7/15071 (Stcrt. van 1 november 1967, nr. 213), wordt ingetrokken

1. Deze regeling kan worden aangehaald als Uitvoeringsvoorschriften belastingverdrag Nederland-Zwitserland.
2. Zij treedt in werking met ingang van 1 januari 1991.
3. Zij vindt met inachtneming van het bepaalde in artikel 3, eerste lid, toepassing met betrekking tot opbrengsten die na 31 december 1966 zijn vervallen.