Besluit voorschrift informatiebeveiliging rijksdienst – bijzondere informatie

In dit besluit wordt verstaan onder:
a. bijzondere informatie: staatsgeheimen en overige bijzondere informatie waarvan kennisname door niet gerechtigden nadelige gevolgen kan hebben voor de belangen van de Staat, van zijn bondgenoten of van één of meer ministeries;
b. staatsgeheim: bijzondere informatie waarvan de geheimhouding door het belang van de Staat of zijn bondgenoten wordt geboden;
c. rubriceren: vaststellen en aangeven dat een gegeven bijzondere informatie is en het bepalen en aangeven van de mate van beveiliging die aan deze informatie moet worden gegeven;
d. merking: aanduiding die een bepaalde wijze van behandelen van bijzondere informatie aangeeft;
e. beveiligen: beschermen van bijzondere informatie tegen kennisname door niet gerechtigden;
f. minister: elke minister voor wat het onder zijn leiding staande ministerie en de daaronder ressorterende diensten, bedrijven en instellingen betreft;
g. compromittering: de kennisname dan wel de mogelijkheid tot kennisnemen door een niet gerechtigde van bijzondere informatie;
h. Vir: Besluit voorschrift informatiebeveiliging rijksdienst 1994;
i. Wvo: Wet veiligheidsonderzoeken;
j. Wob: Wet openbaarheid van bestuur;
k. BVA: de beveiligingsambtenaar als bedoeld in het Beveiligingsvoorschrift I, 1949;
l. BIB-beraad: Bijzondere Informatie Beveiligingsberaad, zoals ingesteld door de Ministers van Binnenlandse Zaken, van Buitenlandse Zaken en van Defensie op 1 juni 1998 (Stct. 110), laatstelijk gewijzigd op 17 maart 2000 (Stct. 96).
Het Virbevat algemene regels voor de beveiliging van informatie binnen de rijksoverheid.
Binnen deze informatie bestaat informatie waarvan de kennisname door niet gerechtigden schade of nadeel op kan leveren voor de Staat, zijn bondgenoten of een of meer ministeries. Om deze reden moeten er bij deze informatie hogere eisen worden gesteld aan de waarborging van de exclusiviteit, dat wil zeggen de mate waarin de toegang tot de informatie is beperkt tot een gedefinieerde groep van gerechtigden. Deze informatie wordt bijzondere informatie genoemd.
Bijzondere informatie bestaat uit staatsgeheimen en uit overige kwetsbare informatie (niet-staatsgeheime bijzondere informatie), die weliswaar geen staatsgeheim is, maar toch meer beveiliging behoeft dan het algemene beveiligingsniveau biedt. Niet-staatsgeheime bijzondere informatie is dikwijls al op basis van een departementale regeling gemerkt, bijvoorbeeld ‘BZ-vertrouwelijk’ voor informatie, waarvan kennisname door niet bevoegden kan leiden tot nadelige gevolgen voor het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Voorbeelden van categorieën niet-staatsgeheime bijzondere informatie zijn opgenomen in bijlage 2van dit voorschrift. Deze voorbeelden hebben geen limitatief karakter; ze dienen als hulpmiddel bij het vastleggen in het beleidsdocument van de soorten bijzondere informatie die zich op een ministerie bevinden (zie artikel 13, tweede lid, onder a).
Er moeten pas hogere eisen aan de waarborging van de exclusiviteit worden gesteld indien er risico’s zijn die dat rechtvaardigen. Daarom stelt de definitie van ‘bijzondere informatie’ in artikel 1 onder aals eis dat er sprake moet zijn van nadelige gevolgen voor de belangen van de Staat, zijn bondgenoten of van één of meer van zijn ministeries indien niet-gerechtigden hiervan kunnen kennisnemen. Het nadeel kan soms zo ernstig zijn, dat er sprake is van schade. In bijlage 2van dit voorschrift zijn voorbeelden opgenomen van categorieën van informatie waarbij sprake kan zijn van de hier bedoelde nadelige gevolgen. Gerechtigd om kennis te nemen van staatsgeheimen zijn personen met een verklaring van geen bezwaar op grond van de Wet veiligheidsonderzoeken(Wvo); in alle gevallen van kennisname van bijzondere informatie is een ‘need to know’ vereist, dat wil zeggen dat voor de betrokkene toegang tot de bijzondere informatie noodzakelijk is om een uit zijn functie voortvloeiende taak te kunnen vervullen.
De omschrijving van het begrip staatsgeheim is ontleend aan de omschrijving die het Wetboek van Strafrecht geeft in artikel 98.
Wat de verhouding van dit voorschrift tot de Wet openbaarheid van bestuur(Wob) betreft, wordt op het volgende gewezen. Het aanwijzen van informatie als ‘bijzonder’ betekent dat het beveiligingsregime van dit voorschrift op deze informatie moet worden toepast. Dit betekent uiteraard niet dat als dergelijke informatie op grond van de Wobwordt opgevraagd, dit verzoek zonder meer kan worden geweigerd. In dat geval wordt bezien of tot openbaarmaking kan worden overgegaan. Van openbaarmaking kan slechts worden afgeweken indien daarvoor een grond aanwezig is als bedoeld in artikel 10of 11 van de Wob.

1. Dit voorschrift geldt voor de rijksdienst, waartoe gerekend worden de ministeries met de daaronder ressorterende diensten, bedrijven en instellingen.
2. Op de beveiliging van bijzondere informatie zijn de bepalingen van dit voorschrift in aanvulling op het Virvan toepassing.

1. Indien het noodzakelijk is bijzondere informatie buiten de rijksdienst te brengen, anders dan op grond van een wettelijke openbaarmakingsverplichting, wordt dit niet gedaan dan nadat is vast gesteld dat voldoende waarborgen aanwezig zijn dat deze bijzondere informatie wordt beveiligd overeenkomstig de in dit voorschrift neergelegde regels door de persoon of instantie buiten de rijksdienst die de bijzondere informatie zal ontvangen.
2. Verstrekking van bijzondere informatie als bedoeld in het eerste lid, vindt niet eerder plaats dan nadat de secretaris-generaal dan wel een door hem daartoe aangewezen ambtenaar heeft vastgesteld dat de persoon of instantie aan wie onderscheidenlijk waaraan de bijzondere informatie wordt verstrekt deze informatie beveiligt overeenkomstig de exclusiviteitseisen die ingevolge dit besluit aan de beveiliging van de desbetreffende categorie bijzondere informatie worden gesteld.
3. Bijzondere informatie die krachtens een internationaal verdrag of een internationale overeenkomst is verkregen wordt uitsluitend na voorafgaande toestemming van het land of de internationale organisatie van herkomst doorgegeven aan een derde land of een andere organisatie.

Bijzondere informatie die krachtens een internationaal verdrag of overeenkomst is verkregen wordt beveiligd volgens dit voorschrift. Voor zover het verdrag of de overeenkomst afwijkende of verdergaande beveiligingsbepalingen bevat worden die afwijkende of verdergaande bepalingen toegepast.

1. Staatsgeheimen worden als volgt gerubriceerd:
a. Stg. ZEER GEHEIM indien kennisnemen door niet gerechtigden zeer ernstige schade kan toebrengen aan het belang van de Staat of zijn bondgenoten;
b. Stg. GEHEIM indien kennisnemen door niet gerechtigden ernstige schade kan toebrengen aan het belang van de Staat of zijn bondgenoten;
c. Stg. CONFIDENTIEEL indien kennisnemen door niet gerechtigden schade kan toebrengen aan het belang van de Staat of zijn bondgenoten.
2. Bijzondere informatie die geen staatsgeheim is, wordt als volgt gerubriceerd:
Dep. VERTROUWELIJK
indien kennisnemen door niet gerechtigden nadeel kan toebrengen aan het belang van één of meer ministeries.
3. De rubricering kan worden aangevuld met een merking, die een bepaalde wijze van behandelen aangeeft.
4. Indien praktisch uitvoerbaar, worden rubriceringen, merkingen en de duur van de rubricering altijd duidelijk aangebracht.

1. Rubriceringen worden aan een tijdsverloop van maximaal tien jaar of aan een bepaalde gebeurtenis gebonden.
2. Van het eerste lid van deze bepaling kan worden afgeweken in die gevallen waarin de rubricering betrekking heeft op:
a. bijzondere informatie die krachtens een internationaal verdrag of overeenkomst is verkregen;
b. staatsgeheimen die door de wet als zodanig zijn aangewezen;
c. bijzondere informatie die een onderdeel vormt van een plan, systeem, project, enz. waarvoor een langdurige geheimhouding noodzakelijk is;
d. bijzondere informatie waarbij bronbescherming, modus operandi of, in het geval van inlichtingen- en veiligheidsdiensten, het actuele kennisniveau in het geding is.
3. Rubriceringen die op grond van het in het tweede lid gestelde zijn uitgezonderd, worden uiterlijk twintig jaar na vaststelling door de ambtenaar als bedoeld in artikel 8onderzocht op de mogelijkheid om de rubricering te herzien of te beëindigen.
Beveiligingsmaatregelen brengen als regel extra werkzaamheden en daardoor extra kosten met zich mee. Onnodig beveiligen moet daarom worden vermeden. Om deze reden gaat het voorschrift er vanuit dat rubriceringen in beginsel tijdelijk zijn. De rubricering is gebonden aan een termijn van maximaal tien jaar of aan een bepaalde gebeurtenis; bij dit laatste moet bijvoorbeeld gedacht worden aan de afloop van onderhandelingen. Indien de rubricering is gebonden aan een bepaalde gebeurtenis moet dit op de informatiedrager zijn aangeven door degene die de inhoud van de informatie vaststelt.
Na een periode van maximaal tien jaar of nadat de bepaalde gebeurtenis heeft plaatsgevonden vervalt de rubricering automatisch.
Slechts in vier gevallen, genoemd in artikel 6, tweede lid, is het mogelijk van deze regel af te wijken:
1. De rubricering heeft betrekking op informatie die krachtens een internationaal verdrag of een internationale overeenkomst is verkregen. In dit geval blijft de rubriceringsduur van kracht die wordt gehanteerd door het land of door de organisatie waarvan de informatie oorspronkelijk afkomstig is.
2. Het betreft staatsgeheimen die door de wet als zodanig zijn aangewezen (bijvoorbeeld de Kernenergiewet en het Geheimhoudingsbesluit Kernenergiewet, KB 17 juni 1971).
3. De bijzondere informatie maakt onderdeel uit van een plan, systeem, project, enz. waarvoor de termijn van tien jaar in verband met de levensduur hiervan te kort is.
4. Een langere rubriceringsduur is noodzakelijk vanuit het oogpunt van bronbescherming of bescherming van modus operandi. Bij inlichtingen- en veiligheidsdiensten kan een langere rubriceringsduur noodzakelijk zijn om te voorkomen dat zicht wordt gegeven op het actuele kennisniveau.
Om te voorkomen dat ook in deze gevallen langer wordt beveiligd dan noodzakelijk is, bepaalt het derde lid van dit artikel dat deze informatie moet worden geherrubriceerd of gederubriceerd wanneer de overwegingen waarop de rubricering werd aangebracht, niet meer in dezelfde mate of in het geheel niet meer gelden. Uiterlijk twintig jaar nadat de rubricering is vastgesteld, dient de informatie hierop onderzocht te worden.
De rubricering en de duur van de rubricering moeten altijd duidelijk zijn aangebracht, zie artikel 5, vierde lidvan dit voorschrift.

1. De opsteller van de informatie doet een voorstel tot rubricering en brengt deze aan op de informatie.
2. De rubricering wordt vastgesteld door degene die de inhoud van de informatie vaststelt.

Uitsluitend degene die de rubricering heeft vastgesteld, degene die hem in zijn functie is opgevolgd, dan wel een daartoe door of namens de secretaris-generaal aangewezen ambtenaar is bevoegd de rubricering te herzien of te beëindigen.
Herrubricering of derubricering kan, behoudens de uitzondering van artikel 10, derde lid, alleen geschieden door de volgende personen:
– degene die de inhoud van de informatie heeft vastgesteld;
– zijn ambtsopvolger;
– een door of namens de secretaris-generaal daartoe aangewezen ambtenaar.
Dit laatste geval kan zich bijvoorbeeld voordoen als de functie van degene die de inhoud van de informatie heeft vastgesteld is komen te vervallen.
Indien de rubricering wordt herzien of beëindigd moet de rubricering verwijderd worden. In het geval dat de rubricering wordt herzien, wordt de nieuwe rubricering in de onmiddellijke nabijheid of op de plaats van de oude rubricering aangebracht.
De daartoe bevoegde ambtenaar draagt er, voorzover mogelijk, tevens zorg voor dat aan de ontvangers van de informatie wordt meegedeeld dat de informatie geherrubriceerd c.q. gederubriceerd is indien wordt afgeweken van de standaardtermijn of de bepaalde gebeurtenis als bedoeld in artikel 6, eerste lid, dan wel de termijn die ingevolge artikel 6, tweede lidis vastgesteld.

Rubriceringen die zijn vastgesteld vóór het inwerkingtreden van dit voorschrift worden uiterlijk twintig jaar na vaststelling door de ambtenaar als bedoeld in artikel 8onderzocht op de mogelijkheid om de rubricering te herzien of te beëindigen.
Deze bepaling moet voorkomen dat informatie langer wordt beveiligd dan noodzakelijk is.

1. Bij overbrenging van bijzondere informatie naar een archiefbewaarplaats als bedoeld in de Archiefwet 1995vervallen de daarop aangebrachte rubriceringen.
2. Indien daartoe aanleiding bestaat, wordt door het overbrengende ministerie de rubricering opnieuw vastgesteld nadat advies is ingewonnen van de beheerder van de archiefbewaarplaats. Hierbij wordt op de informatie aangegeven:
‘Deze rubricering is aangebracht bij de overbrenging naar een archiefbewaarplaats’.
Het bepalen van nieuwe rubriceringen vindt mede plaats aan de hand van inventarislijsten, die ingevolge artikel 9, derde lid, van het Archiefbesluit 1995worden vastgesteld. De inventarislijsten bevatten daartoe informatie over de oorspronkelijk aangebrachte rubriceringen.
3. Indien de oorspronkelijke rubricering werd vastgesteld door een ander ministerie dan het overbrengende ministerie, dan wel door een internationale organisatie of een buitenlandse mogendheid, wordt daaraan advies gevraagd.
4. De bij de overbrenging aangebrachte rubriceringen worden aan een bepaald tijdsverloop gebonden.

Bijzondere informatie die krachtens een internationaal verdrag of overeenkomst is verkregen, behoudt de aan die informatie toegekende rubricering en wordt beveiligd volgens het overeenkomstige nationale beveiligingsniveau.
Bijzondere informatie van internationale herkomst houdt de oorspronkelijk toegekende rubricering. Indien er geen overeenkomstige Nederlandse rubricering is, moet gezocht worden naar een Nederlandse rubricering die qua beveiligingsniveau zo veel mogelijk overeenkomt met de rubricering van het land c.q. de organisatie van herkomst.
In bijlage 1van dit voorschrift is een transponeringstabel opgenomen die het Nederlandse equivalent geeft van de internationale rubriceringen.

1. Bijzondere informatie wordt zodanig beveiligd dat alleen personen die daartoe zijn gerechtigd bijzondere informatie kunnen behandelen of inzien voorzover dit noodzakelijk is voor een goede uitoefening van hun taak en dat inbreuken op de beveiliging worden gedetecteerd en gedegen onderzoek naar (mogelijke) inbreuken mogelijk is.
2. De uitwerking van de in het eerste lid vermelde exclusiviteitseisen staat vermeld in bijlage 3behorend bij dit voorschrift. De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties kan na advies van het BIB-beraad of zijn rechtsopvolger, deze bijlage aanpassen.
3. Van de in het tweede lid bedoelde uitwerking van de exclusiviteitseisen mag uitsluitend worden afgeweken indien:
a. dit in een bepaald geval noodzakelijk is; en
b. de secretaris-generaal schriftelijk toestemming heeft verleend en de afwijking en de noodzaak daartoe schriftelijk worden vastgelegd.
Indien het de beveiliging van een staatsgeheim betreft is tevens voorafgaand overleg vereist met het hoofd van de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, dan wel de Beveiligingsautoriteit indien het de beveiliging betreft van een bij het Ministerie van Defensie berustend staatsgeheim.

1. De secretaris-generaal is belast met de algemene zorg voor de beveiliging van bijzondere informatie en oefent toezicht uit op de implementatie van het beleid ter zake.
2. Bij het vaststellen van het informatiebeveiligingsbeleid als bedoeld in artikel 3 Virdraagt de secretaris-generaal er zorg voor dat het beleidsdocument tevens omvat:
a. de uitwerking van de uitgangspunten voor het rubriceren binnen het ministerie;
b. de wijze waarop de secretaris-generaal vooraf toestemming verleent voor het verwerken van staatsgeheimen in informatiesystemen;
c. de wijze waarop het informatiebeveiligingsbeleid voor wat betreft bijzondere informatie iedere twee jaar wordt geëvalueerd door een onafhankelijke deskundige;
d. de wijze waarop personeelsleden, die werkzaamheden verrichten waarbij kennis wordt genomen van bijzondere informatie, op de hoogte worden gebracht van de voor hen geldende beveiligingsrichtlijnen;
e. de wijze waarop de lijnmanager rapporteert over de beveiliging van bijzondere informatie die valt onder zijn verantwoordelijkheid;
f. de uitgangspunten voor de noodvernietiging van bijzondere informatie.
3. De onderdelen van het beveiligingsbeleid die betrekking hebben op de beveiliging van staatsgeheimen worden door de secretaris-generaal vastgesteld in overleg met het hoofd van de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst. Bij het Ministerie van Defensie vindt het overleg plaats met de Beveiligingsautoriteit.

1. De BVA ondersteunt de secretaris-generaal bij zijn taken als genoemd in artikel 13.
2. De BVA adviseert de lijnmanager bij zijn taak als genoemd in artikel 15.
3. De BVA oefent toezicht uit op de deugdelijkheid van de beveiliging van de bijzondere informatie. Hij voert regelmatig een inspectie uit en rapporteert zijn bevindingen aan de secretaris-generaal.
4. Voordat in een informatiesysteem bijzondere informatie wordt verwerkt stelt de BVA vast of het stelsel van beveiligingsmaatregelen toereikend is en rapporteert hierover aan de secretaris-generaal.

De lijnmanager draagt er zorg voor dat de implementatie van de beveiligingsmaatregelen voor een onder zijn verantwoordelijkheid vallend informatiesysteem of verantwoordelijkheidsgebied minimaal in overeenstemming is met de exclusiviteitseisen van artikel 12en de daaruit voortvloeiende maatregelen.
Volgens artikel 4 Viris voor elk informatiesysteem de verantwoordelijkheid voor de informatiebeveiliging toegewezen aan een lijnmanager. Dit vloeit voort uit het principe van integraal management dat inhoudt dat de lijnmanager verantwoordelijk is voor personeel, financiën en informatie op zijn werkterrein. De lijnmanager beschikt over de situationele gegevens om de juiste afweging te kunnen maken over de toereikendheid van de door hem te treffen maatregelen.
Het voorschrift sluit hierbij aan door de lijnmanager verantwoordelijk te laten zijn voor de beveiliging van de bijzondere informatie binnen zijn taakveld.

1. De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties rapporteert eens in de twee jaar aan de ministerraad over de beveiliging van bijzondere informatie binnen de rijksdienst.
2. De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties kan met instemming van de betrokken minister bij een ministerie onderzoek verrichten naar de beveiliging van staatsgeheimen. Bij het Ministerie van Defensie kan dit onderzoek worden verricht door de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst.
3. De minister verstrekt desgevraagd informatie en verleent medewerking aan de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties ten behoeve van diens taken zoals genoemd in dit artikel.
Deze bepaling is opgenomen om rijksbreed een goed en consistent niveau te bevorderen van beveiliging van bijzondere informatie in het algemeen en van staatsgeheimen in het bijzonder. De taken van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties vloeien wat staatsgeheimen betreft voort uit zijn verantwoordelijkheid voor de taak van de onder hem ressorterende Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst om de beveiliging van staatsgeheimen te bevorderen ( artikel 6, derde lid onder c Wiv); voor de overige bijzondere informatie wordt hierbij om praktische redenen aangesloten. Voor de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst vloeit deze taak voort uit artikel 7, tweede lid onder d Wiv.
De in het eerste lid bedoelde rapportage van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties aan de ministerraad heeft ook betrekking op het Ministerie van Defensie en zal naar verwachting in ieder geval de aspecten omvatten:
– incidenten die zich hebben voorgedaan bij de beveiliging van bijzondere informatie en eventuele trends die daarbij zijn waar te nemen;
– ervaringen met de implementatie van het voorschrift en suggesties voor de oplossing van eventuele meer algemene problemen. Bij dit laatste kan onder meer worden gedacht aan de hoeveelheid bijzondere informatie die binnen een ministerie omgaat en eventuele trends die daarbij zijn waar te nemen.
Voor deze rapportage kan onder meer gebruik worden gemaakt van de gegevens afkomstig uit de evaluatie als bedoeld in artikel 13, tweede lid onder c.

1. Elke ambtenaar is verplicht de BVA onverwijld mededeling te doen van een inbreuk op de beveiliging die redelijkerwijs kan leiden, dan wel vermoedelijk of vaststaand heeft geleid, tot compromittering van bijzondere informatie.
2. De BVA treft, nadat hij op de hoogte is gebracht van een inbreuk op de beveiliging, onverwijld maatregelen om de beveiliging te herstellen en herhaling te voorkomen.
De BVA stelt vast of compromittering van bijzondere informatie heeft plaatsgevonden; indien dit het geval is doet hij hiervan mededeling aan de secretaris-generaal.
3. Gevallen waarbij uitsluitend ‘Dep. Vertrouwelijk’ gerubriceerde informatie is betrokken, behoeven slechts door de BVA aan de secretaris-generaal te worden gemeld indien sprake is van verdachte omstandigheden.
Indien de compromittering betrekking heeft op krachtens internationaal verdrag of overeenkomst verkregen bijzondere informatie, doet de BVA bovendien mededeling aan de krachtens het verdrag of de overeenkomst voor de beveiliging van die bijzondere informatie verantwoordelijke instantie.

1. De secretaris-generaal stelt nadat hij op de hoogte is gebracht van de compromittering van een staatsgeheim onverwijld een commissie van onderzoek in. Deze commissie bestaat uit ambtenaren die met het uitvoeren van onderzoeken ervaring hebben, die niet betrokken zijn bij de compromittering en die niet onmiddellijk ondergeschikt zijn aan bij de compromittering betrokken ambtenaren. De commissie is gerechtigd kennis te nemen van de informatie die op de compromittering betrekking heeft en de bij de compromittering betrokken ambtenaren, alsmede de ambtenaar die de rubricering heeft vastgesteld, te horen.
2. De commissie stelt een onderzoek in naar:
– de wijze waarop de compromittering heeft plaatsgevonden;
– de aard en de omvang van de schade aan de belangen van de Staat of zijn bondgenoten;
– de te nemen maatregelen om de schade te beperken en herhaling te voorkomen.
3. De commissie voert, indien het gecompromitteerde staatsgeheim afkomstig is van een ander ministerie of van een interdepartementale commissie, haar onderzoek uit in overleg met de BVA van dat ministerie of de voorzitter van die commissie. In het geval dat het gecompromitteerde staatsgeheim krachtens een internationaal verdrag of overeenkomst is verkregen voert de commissie haar onderzoek uit in samenwerking met de instantie die krachtens het verdrag of de overeenkomst verantwoordelijk is voor de beveiliging van het staatsgeheim. Indien geen redelijke verklaring voor de compromittering wordt gevonden of indien spionage wordt vermoed, kan de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst de commissie bij haar onderzoek terzijde staan.
4. De secretaris-generaal of een door hem aangewezen ambtenaar treft, nadat de commissie van onderzoek haar werkzaamheden heeft voltooid, maatregelen om de schade die de compromittering heeft toegebracht aan de veiligheid of andere gewichtige belangen van de Staat of zijn bondgenoten te beperken en herhaling van de compromittering te voorkomen.
5. Indien het de compromittering van een staatsgeheim betreft stelt de secretaris-generaal het hoofd van de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst in kennis van de uitkomsten van het onderzoek. Bij het Ministerie van Defensie wordt de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst op de hoogte gesteld van de uitkomsten van het onderzoek.

1. Ingetrokken worden: de Aanwijzingen voor de beveiliging van staatsgeheimen en vitale onderdelen bij de Rijksdienst van 20 januari 1989.
2. Dit besluit en de daarbij behorende bijlagen treden in werking met ingang van 1 maart 2004, met uitzondering van bijlage 3, onderdeel VII, Goedkeuring van systeemcomponenten, dat in werking treedt op 1 maart 2008.
3. Dit besluit wordt aangehaald als: Besluit voorschrift informatiebeveiliging rijksdienst – bijzondere informatie.