ECLI:NL:PHR:2024:919

PROCUREUR-GENERAAL BIJ DE HOGE RAAD DER NEDERLANDEN C.M. Ettema ADVOCAAT-GENERAAL Gemeenschappelijke bijlage bij de conclusies van 26 juli 2024 inzake: Nrs. 23/02110, 23/02142, 23/02143, 23/02144 en 23/03221 Derde Kamer A 1Overzicht Inleiding 1.1 Deze gemeenschappelijke bijlage heeft betrekking op vijf zaken met de bovengenoemde zaaknummers. In deze zaken staat de vraag centraal of een overschrijding van de hoeveelheid of waarde van de goederen in een vergunning voor de regeling bijzondere bestemming tot gevolg heeft dat voor het gedeelte van de overschrijding een douaneschuld ontstaat (hierna ook: de overschrijdingsproblematiek). 1.2 De belanghebbenden in de onderhavige zaken hebben goederen ingevoerd met toepassing van een verlaagd recht of een nulrecht op grond van de bijzondere bestemming van de goederen. Zij beschikten ieder over de voor die regeling vereiste vergunning. Volgens het voorgeschreven vergunningmodel vermeldt de vergunning voor de regeling bijzondere bestemming onder het kopje ‘Goederen die onder de douaneregeling mogen worden geplaatst’ onder meer de hoeveelheid en de waarde van de goederen. 1.3 In elk van de onderhavige zaken is bij een controle na invoer gebleken dat met gebruikmaking van de vergunning bijzondere bestemming meer goederen en/of goederen met een hogere waarde zijn ingevoerd dan de in de desbetreffende vergunning vermelde hoeveelheid en/of waarde. De vraag die partijen verdeeld houdt is of een douaneschuld ontstaat voor zover de in de vergunning vermelde hoeveelheid en/of waarde wordt overschreden. In deze bijlage onderzoek ik deze vraag. Opbouw 1.4 In onderdeel 3 beschrijf ik de douaneregeling bijzondere bestemming en het belang van de vergunning binnen deze regeling. Ik kom tot de conclusie dat het belang van de vergunning is gelegen in het uitoefenen van douanetoezicht op de regeling. Bij het verlenen van de vergunning hebben de douaneautoriteiten een ruime beoordelingsvrijheid wat betreft het vaststellen van de voorwaarden voor het gebruik van de regeling. 1.5 In onderdeel 4 ga ik in op het vergunningmodel voor de regeling bijzondere bestemming. Daarbij is vooral vak 7 van het model van belang, waarin een omschrijving kan worden opgenomen van de goederen die onder de regeling mogen worden geplaatst, inclusief de hoeveelheid en de waarde van deze goederen. Ik kom tot de conclusie dat de hoeveelheid en de waarde verplicht in de vergunning voor de regeling bijzondere bestemming te vermelden gegevens zijn. 1.6 Voorts behandel ik in onderdeel 5 de vraag of de hoeveelheid en de waarde van de goederen in de vergunning daadwerkelijk een begrenzing vormen, in die zin dat de vergunning slechts kan worden gebruikt om de gespecifieerde hoeveelheid en waarde van de goederen onder de douaneregeling te brengen. Ik kom tot de slotsom dat deze vraag bevestigend moet worden beantwoord. Indien achteraf blijkt dat de vergunninghouder met gebruikmaking van de vergunning bijzondere bestemming aangifte voor het vrije verkeer heeft gedaan van een grotere hoeveelheid en/of hogere waarde van de onder de regeling geplaatste goederen, moet de conclusie zijn dat hij niet beschikt over de vereiste vergunning voor dat deel. 1.7 Tot slot bespreek ik in onderdeel 6 of de Europese Commissie beschikte over een toereikende rechtsgrondslag voor het stellen van de voorwaarde van een maximale hoeveelheid en waarde in de vergunning bijzondere bestemming. Ik kom tot de slotsom dat dit het geval is, onder meer vanwege de beoordelingsvrijheid die de Commissie op dit punt geniet en de strikte uitleg die dient te worden gegeven aan de voorwaarden voor de regeling bijzondere bestemming. Het opnemen van de maximale hoeveelheid en waarde in de vergunning bijzondere bestemming is voorts nuttig voor het toezicht op de regeling en het vaststellen van het bedrag aan doorlopende zekerheid. 2Vooraf 2.1 Deze bijlage ziet op vijf zaken waarin cassatie is ingesteld tegen uitspraken van het gerechtshof Amsterdam. De oordelen van dit gerechtshof in deze vijf zaken komen op hoofdlijnen overeen. Als ik in deze bijlage in algemene zin verwijs naar ‘het oordeel van het gerechtshof Amsterdam’, heeft het gerechtshof in alle zaken identiek beslist. Als ik een oordeel aanhaal dat slechts betrekking heeft op een of meer van de vijf zaken, vermeld ik dit in een voetnoot. 2.2 De onderhavige zaken hebben betrekking op vijf verschillende belanghebbenden. De argumenten die deze belanghebbenden aanvoeren verschillen per zaak. Voor de volledigheid behandel ik de diverse argumenten over de overschrijdingsproblematiek zo veel mogelijk in deze bijlage, in plaats van in de afzonderlijke conclusies. Bij het bespreken van deze argumenten spreek ik in deze bijlage voor het leesgemak van ‘de belanghebbenden’, als ware het argument door iedere belanghebbende aangevoerd. In de voetnoten verwijs ik vervolgens naar de vindplaatsen van de argumenten. 2.3 De zaken hebben deels betrekking op tijdvakken waarin het Communautair Douanewetboek (CDW) gold en deels op tijdvakken waarin het Douanewetboek van de Unie (DWU) van toepassing is. In deze bijlage neem ik steeds het CDW als uitgangspunt. Ik bespreek voorts de al dan niet corresponderende bepalingen in het DWU en geef daarbij aan of en in hoeverre het DWU afwijkt of overeenkomt. 2.4 Tot slot merk ik op dat de overschrijdingsproblematiek betrekking kan hebben op zowel de hoeveelheid als de waarde van de goederen. In elk van de onderhavige zaken wordt de in de vergunning vermelde hoeveelheid overschreden en slechts in een aantal zaken wordt daarnaast ook de waarde in de vergunning overschreden. Voor het leesgemak neem ik in deze bijlage de hoeveelheid in de vergunning als uitgangspunt. Hierbij merk ik op dat dezelfde regels gelden voor de in de vergunning genoemde waarde, zodat ‘hoeveelheid’ en ‘waarde’ in zoverre inwisselbaar zijn. 3De regeling bijzondere bestemming Inleiding en wettelijk kader 3.1 Het CDW biedt de mogelijkheid bepaalde goederen een gunstige tariefbehandeling te geven in afwijking van het tarief dat normaal geldt bij in het vrije verkeer brengen van goederen. Dit is onder meer het geval voor bepaalde goederen op grond van hun aard of bijzondere bestemming. De gunstige behandeling zelf is geregeld in het douanetarief (art. 20(3)f CDW). Soms is de toepassing van het gunstige tarief gebonden aan een bepaald invoervolume (tariefcontingent; zie art. 20(5) CDW). Zo eindigt de gunstige tariefbehandeling in het geval van tariefcontingenten zodra het vastgestelde invoervolume wordt bereikt: “HOOFDSTUK 1 DOUANETARIEF VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN EN TARIEFINDELING VAN GOEDEREN Artikel 20 1. De bij het ontstaan van een douaneschuld wettelijk verschuldigde rechten zijn op het douanetarief van de Europese Gemeenschappen gebaseerd. (…) 3. Het douanetarief van de Europese Gemeenschappen omvat: (…) f) de autonome schorsingsmaatregelen waarbij voor bepaalde goederen in een verlaging of een vrijstelling van de rechten bij invoer is voorzien; (…) 5. Indien de toepassing van de in lid 3, onder d), e) en f), bedoelde maatregelen tot een bepaald invoervolume wordt beperkt, neemt deze toepassing een einde: a) voor tariefcontingenten, zodra het vastgestelde invoervolume is bereikt; b) voor tariefplafonds, bij verordening van de Commissie. (…)” 3.2 De gunstige tariefbehandelingen worden vastgesteld door de Raad in ofwel de gecombineerde nomenclatuur (GN) ofwel een afzonderlijke verordening.

5.11 Ik eindig dit onderdeel met de volgende samenvatting en slotsom. Uit de bewoordingen van het vergunningmodel dat is voorgeschreven voor de regeling bijzondere bestemming, kan reeds worden opgemaakt dat het gebruik van de vergunning wordt beperkt tot de hoeveelheid en de waarde van de goederen zoals vermeld in vak 7 (5.3). Deze conclusie strookt met de strikte uitleg die moet worden gegeven aan de voorwaarden voor de regeling bijzondere bestemming, nu deze regeling een uitzondering vormt op de normale regeling inzake invoer (5.4). 5.12 Hieruit volgt dat slechts goederen onder de regeling bijzondere bestemming kunnen worden gebracht tot de hoeveelheid en de waarde van de goederen zoals vermeld in de gebruikte vergunning (5.5). Indien achteraf blijkt dat aangifte is gedaan voor een grotere hoeveelheid en/of hogere waarde dan vergund, moet de conclusie dus zijn dat voor het gedeelte van de overschrijding geen vergunning voorhanden is en dat niet is voldaan aan de voorwaarde voor het gebruik van de regeling bijzondere bestemming. 6Rechtsgrondslag voor het verplicht stellen van gegevens in de vergunning 6.1 Tot slot ga ik nog in op de vraag of de Commissie beschikt over een toereikende rechtsgrondslag voor het stellen van de voorwaarde dat de hoeveelheid en de waarde een verplicht gegeven in de vergunning is. Een van de belanghebbenden voert aan dat het opnemen van deze voorwaarde niet nuttig of noodzakelijk is voor de werking van de regeling bijzondere bestemming, zodat de Commissie de bevoegdheid mist deze voorwaarde te stellen. 6.2 Bij de invoering van het CDW was de bevoegdheid voor de Commissie om de toepassingsbepalingen van het CDW vast te stellen, neergelegd in art. 249 CDW. Het eerste lid van deze bepaling luidt als volgt: “De bepalingen die noodzakelijk zijn voor de toepassing van dit wetboek, inclusief de toepassing van de in artikel 184 bedoelde verordening, met uitzondering van titel VIII en onder voorbehoud van de artikelen 9 en 10 van Verordening (EEG) nr. 2658/87 (5) alsmede van lid 4, worden vastgesteld volgens de in de leden 2 en 3 omschreven procedure, met inachtneming van de door de Gemeenschap aangegane internationale verplichtingen.” 6.3 Het CDW is onder meer gewijzigd door Verordening (EG) nr. 2700/2000. Door deze verordening is art. 249 CDW gewijzigd en is de bevoegdheid om de toepassingsbepalingen van het CDW vast te stellen, neergelegd in art. 247. Art. 247 CDW vormt in wezen een vergelijkbare bepaling als die was vervat in art. 249 CDW. Het Hof van Justitie heeft over zowel art. 249 (oud) CDW als art. 247 CDW geoordeeld dat deze bepalingen een toereikende machtigingsgrondslag vormen voor de Commissie om nadere regels voor de uitvoering van het CDW vast te stellen. 6.4 Volgens rechtspraak van het Hof van Justitie kan de Commissie alle noodzakelijke of nuttige toepassingsbepalingen vaststellen voor de uitvoering van de basisverordening, mits zij niet in strijd zijn met de basisverordening zelf. In dit verband beschikt de Commissie over enige beoordelingsruimte. 6.5 Ik stel voorop dat het CDW geen voorwaarden vermeldt voor de toekenning van de gunstige tariefbehandeling voor bepaalde goederen uit hoofde van hun aard of bijzondere bestemming. In plaats daarvan bepaalt art. 21 CDW in algemene zin dat deze voorwaarden worden vastgesteld volgens de procedure van het Comité (lees: door de Commissie; zie 3.5). Ik acht de toepassingsbepalingen daarom niet in strijd met het CDW (de basisverordening). Om die reden dient te worden bezien of de toepassingsbepalingen noodzakelijk of nuttig zijn voor de uitvoering van het CDW. 6.6 Ik breng in herinnering dat de regeling bijzondere bestemming een uitzondering vormt op de normale regeling inzake invoer en dat de voorwaarden voor de preferentiële tariefbehandeling onder de regeling strikt dienen te worden uitgelegd (5.4). Het strookt volledig met deze strikte uitleg dat de vergunning voor het gebruik van deze regeling enige (kwantitatieve) beperking bevat wat betreft de goederen die onder de regeling kunnen worden geplaatst. Een dergelijke beperking vermindert het financiële risico dat de Europese Unie loopt wanneer goederen in het vrije verkeer worden gebracht zonder betaling van de douanerechten die normaal gesproken verschuldigd zouden zijn, totdat duidelijk is dat deze goederen de voorgeschreven bestemming hebben gevolgd. 6.7 Indien de vergunninghouder constateert dat hij de hoeveelheid of de waarde dreigt te overschrijden, kan hij de douaneautoriteiten verzoeken een aanvullende vergunning te verstrekken. Dit biedt de douaneautoriteiten een aanvullende mogelijkheid toezicht uit te oefenen op het gebruik van de regeling, zodat begrenzing van de vergunning in zoverre een nuttig effect heeft. 6.8 Daar komt bij dat de douaneautoriteiten kunnen verlangen dat de vergunninghouder zekerheid stelt voor het bedrag van de potentiële douaneschuld. Hoewel een zekerheid in beginsel per aangifte moet worden gesteld, is het op verzoek ook mogelijk een doorlopende zekerheid te stellen ter dekking van meerdere transacties, aangiften of douaneregelingen (art. 89(5) DWU). Een doorlopende zekerheid moet in beginsel de potentieel verschuldigde bedragen dekken (art. 90(2) DWU). In dit verband kan de maximale hoeveelheid of waarde in de vergunning een nuttig handvat bieden voor het bepalen van het referentiebedrag van de doorlopende zekerheid in de zin van art. 155 UDWU. 6.9 Hieruit maak ik op dat de Commissie beschikt over een toereikende rechtsgrondslag voor het stellen van de voorwaarde van een maximale hoeveelheid en waarde in de vergunning bijzondere bestemming, in het bijzonder gezien de beoordelingsvrijheid die de Commissie geniet en de strikte uitleg die hoort bij de voorwaarden voor de regeling bijzondere bestemming. Dergelijke maxima zijn immers (onder andere) nuttig voor het toezicht op de regeling en het vaststellen van het bedrag aan doorlopende zekerheid. Gerechtshof Amsterdam 4 april 2023, nrs. 21/00335 en 21/00350, ECLI:NL:GHAMS:2023:1007; gerechtshof Amsterdam 4 april 2023, nrs. 21/00335 en 21/00350, ECLI:NL:GHAMS:2023:1007; gerechtshof Amsterdam 4 april 2023, nrs. 21/00349 en 21/00353, ECLI:NL:GHAMS:2023:1009; gerechtshof Amsterdam 3 mei 2023, nr. 21/00352, ECLI:NL:GHAMS:2023:1010; gerechtshof Amsterdam 27 juni 2023, nrs. 22/00383 t/m 22/00387 en 22/00396, ECLI:NL:GHAMS:2023:2975. Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, PbEU 1992, L 302, p.1. Verordening (EU) Nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie, PbEU 2013, L 269, p. 1. Dit speelt in de zaken 23/02110, 23/02142, 23/02143 en 23/02144. In deze zaken betreft het een contingent voor diverse soorten vis(producten). Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, PbEU 1987, L 256, p. 1. In de voetnoten wordt dan verwezen naar de bepalingen waarin de voorwaarden voor de regeling bijzondere bestemming zijn neergelegd. Voorheen werd verwezen naar de artt. 291 t/m 300 UCDW, maar inmiddels wordt verwezen naar art. 254 DWU. Verordening (EU) 2023/2720 van de Raad van 27 november 2023 tot opening en beheer van de autonome tariefcontingenten van de Unie voor bepaalde visserijproducten voor de periode 2024-2026, PbEU L. 2023/2720. Ik bedoel hiermee de algemene toepassingsvoorwaarden voor de regeling bijzondere bestemming. Voor bepaalde producten kunnen ook nadere voorwaarden worden vastgesteld, zoals de bewerkingen die deze producten moeten ondergaan voor toepassing van een verlaagd recht of nulrecht. Zie in dit verband de artt. 247 t/m 249 CDW. Verordening (EEG) nr.

Indien de gunstige tariefbehandeling is vastgesteld in de GN wordt de toepassing ervan in een voetnoot afhankelijk gesteld van de voorwaarden die gelden voor de regeling bijzondere bestemming. Zo geldt voor ruwe palmolie een nultarief indien deze is bestemd voor ander technisch of industrieel gebruik dan voor vervaardiging van producten voor menselijke consumptie (GN-code 1511 10 10). Voor bepaalde visserijproducten geldt daarentegen dat een gunstige tariefbehandeling is neergelegd in een afzonderlijke verordening. In deze verordening worden onder meer de voorwaarden voor de regeling bijzondere bestemming van overeenkomstige toepassing verklaard (art. 3) en worden de bewerkingen beschreven die de producten wel en niet mogen ondergaan (art. 4). 3.3 De ‘regeling’ bijzondere bestemming is onder het CDW strikt gezien geen afzonderlijke douaneregeling (zie art. 4(16) CDW), maar een variant van de regeling in het vrije verkeer brengen. De goederen komen door de aangifte in het vrije verkeer, maar blijven ingevolge art. 82(1) CDW onder douanetoezicht totdat de bestemming is bereikt. Voorts zijn de artt. 88 en 90 CDW van overeenkomstige toepassing op deze goederen: “Artikel 82 1. Indien goederen, uit hoofde van het gebruik ervan voor bijzondere doeleinden, onder toepassing van een verlaagd recht of van een nulrecht bij invoer in het vrije verkeer worden gebracht, blijven zij onder douanetoezicht. Het douanetoezicht eindigt wanneer de voor toekenning van het verlaagde recht of van het nulrecht vastgestelde voorwaarden niet meer van toepassing zijn, wanneer de goederen worden uitgevoerd of vernietigd, dan wel wanneer tegen betaling van de verschuldigde rechten wordt toegestaan dat de goederen worden gebruikt voor andere doeleinden dan die welke zijn voorgeschreven voor de toepassing van het verlaagde recht bij invoer of van het nulrecht. 2. De artikelen 88 en 90 zijn mutatis mutandis van toepassing op de in lid 1 bedoelde goederen.” 3.4 Art. 88 CDW bepaalt dat de douaneautoriteiten aan de plaatsing van goederen onder een schorsingsregeling de voorwaarde kunnen verbinden dat een zekerheid wordt gesteld als waarborg voor de betaling van de douaneschuld. Art. 90 CDW is ook van overeenkomstige toepassing op de regeling bijzondere bestemming, zie art. 82(2) CDW, maar die bepaling laat ik hier verder rusten. Art. 88 CDW luidt als volgt: “Artikel 88 De douaneautoriteiten kunnen aan de plaatsing van de goederen onder een schorsingsregeling de voorwaarde verbinden dat een zekerheid wordt gesteld als waarborg voor de betaling van de douaneschuld die ten aanzien van deze goederen kan ontstaan. In het kader van een specifieke schorsingsregeling kunnen bijzondere bepalingen betreffende het stellen van een zekerheid worden vastgesteld.” 3.5 Het CDW noemt niet de voorwaarden voor de gunstige tariefbehandeling wegens bijzondere bestemming, doch bepaalt dat deze voorwaarden volgens de procedure van het Comité worden vastgesteld.Het Comité Douanewetboek bestaat uit vertegenwoordigers van de Europese Commissie en de lidstaten en is onder meer belast met de voorbereiding van de nadere douanewetgeving van de Commissie. Gemakshalve spreek ik hierna gewoon van ‘de Commissie’. Art. 21 CDW bepaalt voorts dat indien een vergunning is vereist, art. 86 en art. 87 CDW van overeenkomstige toepassing zijn: “Artikel 21 1. De gunstige tariefbehandeling waarvoor bepaalde goederen uit hoofde van hun aard of bijzondere bestemming in aanmerking kunnen komen, is onderworpen aan voorwaarden die volgens de procedure van het Comité worden vastgesteld. Indien een vergunning is vereist, zijn de artikelen 86 en 87 van toepassing. 2. In de zin van lid 1 wordt onder gunstige ‘tariefbehandeling’ verstaan, elke verlaging of schorsing, ook in het kader van een tariefcontingent, van een recht bij invoer.” 3.6 Verordening 2454/93 (de Uitvoeringsverordening; UCDW) vereist een schriftelijke vergunning als voorwaarde voor toepassing van de regeling bijzondere bestemming (zie hierna 3.10), zodat de artt. 86 en 87 CDW van overeenkomstige toepassing zijn op deze vergunning: “Artikel 86 Onverminderd de in het kader van de betrokken regeling vastgestelde bijzondere voorwaarden, worden de in artikel 85 en in artikel 100, lid 1, bedoelde vergunningen slechts afgegeven: – aan personen die alle noodzakelijke waarborgen bieden voor het goede verloop van de handelingen; – indien de douaneautoriteiten het toezicht en de controle op de regeling kunnen uitoefenen zonder administratieve maatregelen te moeten nemen die niet in verhouding staan tot de economische behoeften. Artikel 87 1. De voorwaarden waaronder de betrokken regeling wordt gebruikt, worden in de vergunning vastgesteld. 2. De houder van de vergunning dient de douaneautoriteiten mededeling te doen van elk feit dat zich na afgifte van de vergunning voordoet en dat gevolgen kan hebben voor de handhaving of de inhoud van de vergunning.” 3.7 Met ingang van 1 mei 2016 is het CDW vervangen door het DWU. Het DWU biedt net als het CDW de mogelijkheid goederen op grond van een bepaalde bestemming, met een verlaagd recht of een nulrecht in het vrije verkeer te brengen. Deze gunstige tariefbehandeling is ook in het DWU onderdeel van het gemeenschappelijke douanetarief: “ Artikel 56 Gemeenschappelijk douanetarief en -toezicht 1. De verschuldigde invoer- en uitvoerrechten zijn gebaseerd op het gemeenschappelijk douanetarief. Andere maatregelen die op grond van Uniebepalingen met betrekking tot specifieke gebieden in het kader van het goederenverkeer zijn vastgesteld, worden, in voorkomend geval, volgens de tariefindeling van deze goederen toegepast. 2. Het gemeenschappelijk douanetarief omvat al het volgende: (…) g) de gunstige tariefbehandeling voor bepaalde goederen op grond van hun aard of bijzondere bestemming in het kader van de onder c) tot en met f) of onder h) bedoelde maatregelen; (…)” 3.8 Onder de vigeur van het DWU vormt de gunstige tariefbehandeling op grond van de aard of bijzondere bestemming van bepaalde goederen een afzonderlijke ‘bijzondere regeling’ (vgl. 3.2 voor het CDW). De regeling bijzondere bestemming is onderdeel van de bijzondere regeling ‘specifieke bestemming’. De regeling berust op een stelsel van voorafgaande vergunning, zodat de betrokken marktdeelnemer voorafgaand een vergunningaanvraag moet indienen. De voorwaarden voor het gebruik van de regeling worden in de vergunning vastgesteld. De voorwaarden voor het verlenen van de vergunning kunnen daarnaast door de Commissie worden vastgesteld: “Artikel 210 Toepassingsgebied Goederen kunnen onder een van de volgende bijzondere regelingen worden geplaatst: (…) c) specifieke bestemming, inhoudende tijdelijke invoer en bijzondere bestemming; (…) Artikel 211 Vergunning 1.

2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van Verordening (EEG) nr. 2913/92, PbEU 1993, L 253, p. 1. HvJ 9 juli 2020, Unipack, C-391/19, ECLI:EU:C:2020:547, punt 23. Zie in dezelfde zin: D.G. van Vliet, Douanerecht, Deventer: Wolters Kluwer 2019, p. 542. Vgl. D.G. van Vliet, Douanerecht, Deventer: Wolters Kluwer 2019, p. 543-544. Vgl. p. 12 van het beroepschrift in cassatie in de zaken 23/02142, 23/02143 en 23/02144. Zie ook p. 16 en p. 31 van het beroepschrift in cassatie in de zaak 23/03221. Verordening (EG) nr. 1602/2000 van de Commissie van 24 juli 2000 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2454/93, PbEU 2000, L 188, p. 1. HvJ 13 juli 1989, Chimica del Friuli e.a., gevoegde zaken C-248/88, 254 tot 258/88, 309/88 en 316/88, ECLI:EU:C:1989:332 (conclusie A-G Lenz). Verordening (EEG) nr. 1535/77 van de Commissie van 4 juli 1977 houdende vaststelling van de voorwaarden en bepalingen waaraan bij invoer van bepaalde goederen, de toepassing van een gunstige tariefregeling in verband met hun bijzondere bestemming, is onderworpen, PbEU 1977, L 171, p. 1. Deze verordening is opgevolgd door Verordening (EEG) nr. 4142/87 van de Commissie van 9 december 1987, PbEU 1987, L 387, p. 81. Nadien zijn de voorwaarden voor de gunstige tariefbehandeling uit hoofde van een bijzondere bestemming neergelegd in het CDW. In het publicatieblad van het Hof van Justitie is slechts het dictum van deze uitspraak gepubliceerd. Het volledige arrest is alleen in het Frans en Italiaans beschikbaar. Zie p. 19 van het beroepschrift in cassatie in de zaak 23/03221. Zie ook p. 13 van het beroepschrift in cassatie in de zaken 23/02142, 23/02143 en 23/02144. Deze omschrijving volgt uit Oxford English Dictionary, geraadpleegd via: oed.com. Deze omschrijving volgt uit Cambridge Dictionary, geraadpleegd via: dictionary.cambridge.org. Deze omschrijving volgt uit Larousse Dictionnaire Français, geraadpleegd via: larousse.fr. Deze omschrijving volgt uit Dictionnaire de l’Académie Française, geraadpleegd via: dictionnaire-academie.fr. Krüger, in: Dorsch, Zollrecht. Recht des grenzüberschreitenden Warenverkehrs, Stollfuß 2013, commentaar op art. 87 ZK, nrs. 1-2. HvJ 17 juni 2008, British American Tobacco (Germany), C-550/08, ECLI:EU:C:2010:349. Onder economische douaneregelingen verstaat het CDW: douane-entrepot, actieve veredeling, behandeling onder douanetoezicht, tijdelijke invoer en passieve veredeling. Zie art. 84(1)b CDW. Ik ben in dit geval uitgegaan van de versies in het Publicatieblad (PbEU 2001, L 141). In de Nederlandse, Duitse en Portugese versies is vak 8 vetgedrukt en in de overige taalversies niet. In de Franse, Engelse, Nederlandse, Spaanse en Finse versies zijn vak 6a en 6b vetgedrukt en in de overige taalversies niet. Zie p. 25 en 26 van het beroepschrift in cassatie in de zaak 23/03221. Ik merk wederom op dat de verschillende taalversies van bijlage 67 UCDW wat betreft vak 6 van het aanvraagmodel niet consistent zijn, nu in de Franse versie deelvak 6a vetgedrukt is, terwijl deelvak 6a en 6b in alle andere taalversies niet vetgedrukt zijn. Uit de toelichting op vak 6 maak ik evenwel op dat de Franse versie de juiste bedoeling voor vak 6 weergeeft, namelijk dat deelvak 6a wel dient te worden ingevuld in de aanvraag, maar dat invulling van deelvak 6b facultatief is. Ik citeer (cursivering CE): “In vak 6a de datum vermelden waarop de vergunning in werking zou moeten treden (…) Een vervaldatum kan in vak 6b worden voorgesteld.” Zie in dit verband punten 15, 17 en 18 van de considerans van het DWU. Zie ook D.G. van Vliet, Douanerecht, Deventer: Wolters Kluwer 2019, p. 464. Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/2446 van de Commissie van 28 juli 2015 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad met nadere regels betreffende een aantal bepalingen van het douanewetboek van de Unie, PbEU 2015, L 343, p. 1; zie ook art. 2(1) van deze verordening. Gedelegeerde Verordening (EU) 2016/341 van de Commissie van 17 december 2015 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 952/2013 met overgangsregels voor enkele bepalingen van het douanewetboek van de Unie voor de gevallen waarin de relevante elektronische systemen nog niet operationeel zijn, en tot wijziging van gedelegeerde Verordening (EU) 2015/2446, PbEU 2015, L 69, p. 1. Er bestaan slechts enkele verschillen in de bewoordingen van de toelichting, maar de strekking is mijns inziens identiek. Zie bijvoorbeeld punten 4 tot en met 6 van de considerans van de OGvo. De toelichting is in iets andere bewoordingen zelfs overgenomen in bijlage A van de GDWU. Zie PbEU 2015, L 343, p. 134-135. Dit betreft de zaak met nummer 23/03221. Zie ECLI:NL:GHAMS:2023:2975, punt 4.4. Zie het beroepschrift in de zaak met nummer 23/03221, p. 15 en p. 20. Zie onderdeel 4.18. Het Nederlandse opschrift luidt: ‘Toelichting op de formulieren’. Dit ligt genuanceerder dan ik hier doe voorkomen, dus voor de volledigheid verwijs ik naar onderdeel 4.8 van deze bijlage. Voor vak 7 geldt deze conclusie overigens wel, namelijk dat de opmaak van het opschrift voor dit vak bepalend is. Lees: de regel dat het invullen van vakken met een vetgedrukt nummer in beginsel verplicht is gesteld. Zie onderdeel 4.2 van deze conclusie. Althans onder de vigeur van het CDW. Zie 4.9 e.v. voor de situatie onder het DWU. Volledigheidshalve wijs ik op enkele andere taalversies met dezelfde strekking: ‘Goods which may be placed under the customs procedure’ (EN); ‘Marchandises qui peuvent être placées sous le régime douanier’ (FR); ‘Waren, die in das Zollverfahren übergeführt werden dürfen’ (DE). Zie naar analogie: HvJ 17 september 2014, Baltic Agro, C-3/13, ECLI:EU:C:2014:2227 (conclusie A-G Cruz Villavón), punt 24; HvJ 17 februari 2011, Marishipping and Transport, C-11/10, ECLI:EU:C:2011:91, punt 16; HvJ 29 juli 2010, Isaac International, C-371/09, ECLI:EU:C:2010:458, punt 42; HvJ 11 november 1999, Söhl & Söhlke, C-48/98, ECLI:EU:C:1999:548 (conclusie A-G Jacobs), punt 52. Zie p. 13 van het beroepschrift in cassatie in de zaken 23/02142, 23/02143 en 23/02144. Ter zitting bij de Hoge Raad heeft de gemachtigde van de staatssecretaris van Financiën in de zaak 23/03221 ook verklaard dat eenvoudig een nieuwe vergunning zou kunnen worden aangevraagd in het geval van een verwachte overschrijding. Zie p. 2 van het proces-verbaal van de zitting bij de Hoge Raad. Zie p. 19 van het beroepschrift in cassatie in de zaak 23/03221 en p. 13 van de beroepschriften in de zaken 23/02142, 23/02143 en 23/02144. Zie p. 21 en 22 van het beroepschrift in de zaak 23/03221. Verordening (EG) nr. 1602/2000 van de Commissie van 24 juli 2000 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2454/93, PbEU 2000, L 188, p. 1. Verordening (EG) nr. 993/2001 van de Commissie van 4 mei 2001 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2454/93, PbEU 2001, L 141, p. 1. Zie p. 22 van het beroepschrift in de zaak 23/03221. Zie p. 4 en 5 van het beroepschrift in cassatie in de zaak 23/02110. Dit onderscheid wordt ook gemaakt door enkele partijen die commentaar hebben gegeven op het voorstel van de Commissie. Zie het commentaar op regel 185 en regel 187 van het overzicht op p. 104 van het beroepschrift in cassatie in de zaak 23/02110. Zie p. 8 e.v. van het beroepschrift in cassatie in de zaak 23/02110. Verordening (EG) nr. 2700/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2000 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2913/92, PbEU 2000, L 311, p.17. Vgl.

Een vergunning van de douaneautoriteiten is vereist voor: a) het gebruik van de regeling actieve of passieve veredeling, tijdelijke invoer of bijzondere bestemming; (…) De voorwaarden waaronder één of meer van de in de eerste alinea bedoelde regelingen mogen worden gebruikt of het beheer van opslagruimten is toegestaan, worden in de vergunning vastgesteld. (…) Artikel 212 Bevoegdheidsdelegatie De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 284 gedelegeerde handelingen vast te stellen ter bepaling van: a) de voorwaarden voor het verlenen van de vergunning voor de regelingen als bedoeld in artikel 211, lid 1; (…)” 3.9 Op grond van art. 254 DWU worden goederen onder de regeling bijzondere bestemming met een gunstige tariefbehandeling in het vrije verkeer gebracht. Zoals dit artikel dus al vermeldt, houdt de regeling bijzondere bestemming verband met de douaneregeling in het vrije verkeer brengen (vgl. art. 5(16)a DWU). Nadat de goederen in het vrije verkeer zijn gebracht, blijft het noodzakelijk dat de douaneautoriteiten kunnen controleren of de vereiste bestemming aan de goederen wordt gegeven. Dit wordt gewaarborgd doordat de goederen onder douanetoezicht blijven totdat de bestemming is bereikt. Art. 254(4) DWU bepaalt wanneer het douanetoezicht eindigt. In wezen is dit de aanzuivering van de regeling bijzondere bestemming: “Artikel 254 Regeling bijzondere bestemming 1. Onder de regeling bijzondere bestemming kunnen goederen op grond van hun specifieke bestemming met vrijstelling van rechten dan wel met een verlaagd recht in het vrije verkeer worden gebracht. 2. Indien de goederen zich in een productiefase bevinden waarin economisch gezien alleen de voorgeschreven bijzondere bestemming mogelijk is, kunnen de douaneautoriteiten in de vergunning de voorwaarden vaststellen waaronder de goederen worden geacht te zijn gebruikt voor de doeleinden die zijn vastgesteld voor het toepassen van een vrijstelling of een verlaagd invoerrecht. 3. Indien goederen geschikt zijn voor herhaald gebruik en de douaneautoriteiten douanetoezicht nodig achten ter voorkoming van misbruik, zal dit toezicht voor een termijn van niet langer dan twee jaar na de datum van eerste gebruik worden voortgezet voor de doeleinden die zijn vastgesteld voor het toepassen van een vrijstelling of een verlaagd invoerrecht. 4. Het douanetoezicht in het kader van de regeling bijzondere bestemming eindigt in elk van de volgende gevallen: a) indien de goederen zijn gebruikt voor de doeleinden die zijn vastgesteld voor het toepassen van de vrijstelling of het verlaagde recht; b) indien de goederen het douanegebied van de Unie hebben verlaten, of zijn vernietigd of afgestaan aan de staat; c) indien de goederen zijn gebruikt voor andere doeleinden dan die welke zijn vastgesteld voor de toepassing van de vrijstelling of het verlaagde recht, en de toepasselijke invoerrechten zijn betaald. (…)” Het belang van de vergunning voor de regeling bijzondere bestemming 3.10 Het CDW benoemt niet aan welke voorwaarden de regeling bijzondere bestemming is onderworpen, doch bepaalt in art. 21 CDW dat dergelijke voorwaarden worden vastgesteld volgens de procedure van het Comité (zie 3.5). Deze voorwaarden zijn neergelegd in de UCDW, in het bijzonder in art. 292 tot en met art. 300 van die uitvoeringsverordening. Art. 292 UCDW vereist in de eerste plaats een schriftelijke vergunning voor toekenning van een gunstige tariefbehandeling wegens bijzondere bestemming. De vergunning dient te worden aangevraagd volgens het model in bijlage 67 UCDW: “Artikel 292 1. Wanneer goederen uit hoofde van hun bijzondere bestemming aan douanetoezicht zijn onderworpen, wordt de toekenning van een gunstige tariefbehandeling overeenkomstig artikel 21 van het Wetboek van een schriftelijke vergunning afhankelijk gesteld. Wanneer goederen uit hoofde van hun bijzondere bestemming met een verlaagd recht of met een nulrecht in het vrije verkeer worden gebracht en zij volgens de van kracht zijnde voorschriften overeenkomstig artikel 82 van het Wetboek onder douanetoezicht moeten blijven, is voor het douanetoezicht van de bijzondere bestemming een schriftelijke vergunning vereist. 2. De aanvraag voor een vergunning moet schriftelijk worden gedaan volgens het in bijlage 67 opgenomen model. (…)” 3.11 In de eerste plaats is het nodig te bepalen wat het belang is van de vergunning voor de regeling bijzondere bestemming. De belanghebbenden voeren aan dat geen bezwaar bestaat tegen het brengen van grotere volumes onder de regeling bijzondere bestemming dan in de vergunning vermeld, aangezien toezicht en controle anderszins verzekerd zijn. Het toezicht op de regeling bijzondere bestemming vindt, aldus de belanghebbenden, niet plaatst door middel van de vergunning, maar door middel van de aangiften en de periodieke aanzuiveringsafrekeningen. Volgens de belanghebbenden heeft de douane hiermee volledig (toe)zicht op toepassing van de regeling bijzondere bestemming. 3.12 Aan de belanghebbenden moet worden toegegeven dat de aangifte en de periodieke aanzuiveringsafrekening een rol spelen bij het douanetoezicht. Anders dan de belanghebbenden echter aanvoeren, wordt het douanetoezicht op de regeling vooral en in het bijzonder gewaarborgd door de voorafgaande schriftelijke vergunning. Art. 292(1), tweede alinea, UCDW benadrukt dit in wezen ook (cursivering CE): “Wanneer goederen uit hoofde van hun bijzondere bestemming met een verlaagd recht of met een nulrecht in het vrije verkeer worden gebracht en zij volgens de van kracht zijnde voorschriften overeenkomstig artikel 82 van het Wetboek onder douanetoezicht moeten blijven, is voor het douanetoezicht van de bijzondere bestemming een schriftelijke vergunning vereist.” 3.13 Voor de volledigheid wijs ik ook op andere taalversies van art. 292(1) UCDW, waaruit volgt dat de schriftelijke vergunning is vereist for the purpose of end-use supervisions (EN); aux fins de la surveillance douanière de la destination particulière (FR); zum Zweck der zollamtlichen Überwachung der besonderen Verwendung (DE). 3.14 Voorts wijs ik op de considerans van de verordening die heeft geleid tot het invoeren van art. 291 tot en met art. 300 in de UCDW: Verordening (EG) nr. 1602/2000. De Commissie licht het belang van de vergunning bijzondere bestemming als volgt toe (cursivering CE): “(10) Het is wenselijk in het kader van de vereenvoudiging en rationalisatie van de douanewetgeving en -procedures de flexibiliteit van het douanetoezicht op de bijzondere bestemmingen te verhogen teneinde tegemoet te komen aan de eisen van een gediversifieerde interne markt en van deze regeling een bruikbaar instrument voor meer sectoren te maken. Deze flexibiliteit moet worden gecompenseerd door een efficiënter douanetoezicht teneinde fraude en misbruik van de gunstige tariefregelingen en verlaagde rechten uit hoofde van de bijzondere bestemming van bepaalde goederen te voorkomen. (11) Hiertoe is het noodzakelijk dat artikel 82 van het Wetboek op de gunstige tariefbehandeling ingevolge artikel 21 van het Wetboek van toepassing wordt verklaard. Het in de onderhavige verordening bedoelde douanetoezicht is gebaseerd op een door de douaneautoriteiten afgegeven vergunning en heeft betrekking op de in artikel 82 van het Wetboek bedoelde bijzondere bestemming van de goederen, voorzover de geldende bepalingen een dergelijke vergunning verlangen.” 3.15 Tot slot wijs ik op het arrest Chimica del Friuli e.a.van het Hof van Justitie. In dit arrest geeft het Hof van Justitie uitleg aan Verordening (EEG) nr.

1535/77, waarin de voorwaarden voor toepassing van een gunstige tariefbehandeling uit hoofde van een bijzondere bestemming tot 1987 waren neergelegd. Art. 3 van deze verordening vereist voor toepassing van de gunstige tariefbehandeling dat de importeur beschikt over een schriftelijke vergunning. Het Hof van Justitie overweegt in Chimica del Friuli e.a. dat de controle op de bijzondere bestemming van de goederen wordt uitgevoerd door middel van deze vergunning. Ik citeer (cursivering CE): “8 Il résulte des termes de l’article 7, premier alinéa, du règlement n° 1535/77, que la possession d’une autorisation délivrée conformément à l’article 3 est exigée pour toute cession à l’intérieur de la Communauté, qu’il s’agisse d’une cession à l’intérieur d’un Etat ou d’une cession d’un Etat membre vers un autre Etat membre. Cette interprétation est conforme à l’economie du règlement n° 1535/77 visant à garantir un controle strict de la destination particulière de la marchandise, qui s’opère au moyen de l’autorisation visée à l’article 3.” 3.16 Al met al is het belang van de vergunning bijzondere bestemming dus gelegen in het uitoefenen van douanetoezicht. Dat het douanetoezicht mede op andere manieren wordt gewaarborgd, doet hieraan niet af. Het argument dat de overschrijding van de hoeveelheid in de vergunning geen gevolg moet hebben, omdat het douanetoezicht wordt uitgeoefend door middel van de aangiften en de aanzuiveringsafrekeningen, treft dan ook geen doel. De inhoud van de vergunning bijzondere bestemming 3.17 Hiervoor noemde ik al dat art. 292 UCDW de aanvraag van de vergunning bijzondere bestemming regelt. Volgens dit artikel dient de aanvraag schriftelijk te worden gedaan aan de hand van het model dat is opgenomen in bijlage 67 van de UCDW. 3.18 Art. 293 regelt vervolgens de verlening van de vergunning door de douaneautoriteiten. Net als de vergunningaanvraag wordt de vergunning verleend overeenkomstig het vergunningmodel in bijlage 67 UCDW. Het eerste lid van art. 293 UCDW bepaalt aan welke voorwaarden dient te zijn voldaan alvorens een vergunning wordt verleend. Het derde lid van dit artikel regelt de elementen die in de vergunning moeten worden vermeld: Artikel 293 1. Aan personen die in het douanegebied van de Gemeenschap zijn gevestigd, wordt een vergunning verleend overeenkomstig het in bijlage 67 vastgestelde model indien aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: a) De beoogde activiteiten zijn verenigbaar met de voorgeschreven bijzondere bestemming en met de bepalingen inzake de overdracht van goederen overeenkomstig artikel 296, en het correcte verloop van de handelingen is gewaarborgd; b) De aanvrager biedt alle noodzakelijke waarborgen voor het correcte verloop van de handelingen en verbindt zich ertoe: - de goederen geheel of ten dele de voorgeschreven bijzondere bestemming te geven of deze over te dragen en het volgens de van kracht zijnde bepalingen voorgeschreven bewijs van deze bestemming of overdracht te leveren, - geen activiteiten te verrichten die onverenigbaar zijn met het beoogde economische doel van de voorgeschreven bijzondere bestemming, - alle elementen die gevolgen kunnen hebben voor de vergunning de bevoegde douaneautoriteiten ter kennis te brengen; c) Doelmatig douanetoezicht is verzekerd en de door de douaneautoriteiten te nemen administratieve maatregelen staan in verhouding tot de economische behoeften; d) Er wordt een passende administratie gevoerd en deze wordt bewaard; e) Er wordt zekerheid gesteld voorzover de douaneautoriteiten dit noodzakelijk achten. (…) 3. In de vergunning worden onder meer vermeld, tenzij dit overbodig wordt geacht: a) de naam en het adres van de vergunninghouder; b) indien nodig, de GN- of Taric-code, de aard en de omschrijving van de goederen, de in het kader van de bijzondere bestemming te verrichten handelingen en bepalingen betreffende de opbrengstpercentages; c) de middelen en methoden voor de identificatie van de goederen en het douanetoezicht, met inbegrip van regelingen voor: - de gezamenlijke opslag, waarop het bepaalde in artikel 534, leden 2 en 3, van overeenkomstige toepassing is; - de gemengde opslag van producten van de hoofdstukken 27 en 29 van de gecombineerde nomenclatuur die aan toezicht op de bijzondere bestemming zijn onderworpen of van dergelijke producten met ruwe aardolie van GN-code 2709 00 ; d) de termijn waarbinnen de goederen de voorgeschreven bijzondere bestemming moeten hebben gevolgd; e) de douanekantoren waar de goederen voor het vrije verkeer worden aangegeven en de kantoren die met het toezicht zijn belast; f) de plaatsen waar aan de goederen de voorgeschreven bijzondere bestemming moet worden gegeven; g) in voorkomend geval, het bedrag van de zekerheidstelling; h) de geldigheidsduur van de vergunning; i) indien van toepassing, de mogelijkheid tot overdracht van de goederen overeenkomstig artikel 296, lid 1; j) indien van toepassing, de vereenvoudigde regelingen voor de overdracht van goederen krachtens artikel 296, lid 2, tweede alinea, en lid 3; k) indien van toepassing, de overeenkomstig artikel 76 van het Wetboek toegestane vereenvoudigde procedures; l) de wijze van gegevensuitwisseling. (…)” 3.19 De belanghebbenden voeren onder meer aan dat art. 293(3) UCDW een limitatieve lijst bevat van elementen die in de vergunning moeten worden opgenomen. De hoeveelheid goederen die onder de regeling bijzondere bestemming mag worden geplaatst, volgt niet als voorwaarde uit art. 293(3) UCDW en kan volgens hen niet worden gezien als een vergunningvoorwaarde voor de regeling bijzondere bestemming. 3.20 De belanghebbenden voeren terecht aan dat art. 293(3) UCDW niet bepaalt dat een maximale hoeveelheid in de vergunning moet worden vermeld. In zoverre ben ik dus met hen eens. Voor het overige volg ik hun betoog echter niet, aangezien art. 293(3) UCDW mijns inziens niet een limitatieve lijst van vergunningvoorwaarden bevat. Ik licht dit toe. 3.21 De aanhef van art. 293(3) UCDW bepaalt dat in de vergunning onder meer de in dat lid opgesomde elementen moeten worden vermeld. Hoewel uit de woorden onder meer reeds eenvoudig zou kunnen worden opgemaakt dat art. 293(3) UCDW niet limitatief is, moet worden opgemerkt dat de bewoordingen in andere taalversies van dit artikel minder stellig zijn. Ook uit deze andere taalversies maak ik evenwel op dat de lijst in art. 293(3) UCDW niet limitatief is. 3.22 De Engelse versie van de aanhef van art. 293(3) UCDW luidt: “the authorisation shall include the following items”. Doorslaggevend hierbij is het woord include. De term include kan worden omschreven als “to contain as part of a group, category, etc.” of “to contain (https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/contain) something as a part (https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/part) of something else (https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/else), or to make something part (https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/part) of something else (https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/else)”. Uit deze bewoordingen volgt geenszins dat de opsomming in art. 293(3) UCDW limitatief is. 3.23 Hetzelfde geldt voor de Franse versie van art. 293(3) UCDW, waarvan de aanhef als volgt luidt: “L’autorisation doit comporter les éléments suivants”. De term comporter kan worden omschreven als “contenir quelque chose” of “contenir, renfermer, inclure”. Ook hieruit leid ik niet af dat art. 293(3) UCDW limitatief is, anders dan de belanghebbenden betogen. 3.24 Hoewel de Engelse en Franse versies van art.

293(3) UCDW minder stellige bewoordingen bevatten dan onder meer, volgt uit de bewoordingen van deze bepaling geenszins dat deze een limitatieve opsomming geeft van de elementen die moeten worden opgenomen in de vergunning bijzondere bestemming. 3.25 Een limitatieve uitleg van art. 293(3) UCDW strookt ook niet met art. 87 CDW, dat door art. 21 CDW van overeenkomstige toepassing wordt verklaard op de vergunning bijzondere bestemming (zie 3.5). Art. 87(1) CDW bepaalt dat de voorwaarden voor het gebruik van de betrokken douaneregeling in de vergunning worden vastgesteld. Hierin ligt een ruime beoordelingsvrijheid besloten voor de douaneautoriteiten die de vergunning verlenen. 3.26 Krüger schrijft over deze beoordelingsvrijheid het volgende (vetgedrukte tekst in origineel): “Art. 87 Abs. 1 ZK gibt der Bewilligungsbehörde mit einer Generalklausel die Ermächtigung, im Rahmen eines weit gefassten Ermessensspielraum die Inanspruchnahme des bewilligten Zollverfahrens von Bedingungen (…) abhängig zu machen. Gemeint sind echte (aufschiebende oder auflösende) Bedingungen, aber auch Auflagen für den Inhaber des Zollverfahrens, die der Überwachungsbehörde die zur Gewährleistung eines ordnungsgemäßigen Verfahrensablaufs erforderlichen Überwachungsmöglichkeiten geben. Welche Bedingungen für die Abwicklung eines bestimmten Zollverfahrens notwendig erscheinen, kann zumeist nur auf der Grundlage der Gegebenheiten des Einzelfalls entschieden werden. (…) Hier muss die vor Ort tätige Zollbehörde, die die betrieblichen Verhältenisse des Antragstellers kennt, ermächtigt sein, eine auf den Einzelfall bezogene Entscheidung zu treffen, die den Verhältnissen Rechnung trägt. I. Ermessensspielraum der Bewilligungsbehörde Die Ermessensausübing muss sachgerecht sein. Da es um Waren unter zollamtlicher Überwachung geht, muss die von der Bewilligungsbehörde festgelegt Bedinung i.S.d. Art. 4 Nr. 13 ZK der Einhaltung des Zollrechts und der Einhaltung der besonderen Vorschriften dienen, die für Waren unter zollamtlicher Überwachung gelten, bzw. sie muss der Ermöglichung bzw. Erleichterung zollamtlicher Prüfungen i.S.d. Art. 4 Nr. 14 ZK dienen. Die Bedingung muss für diese Zwecke geeignet und erforderlich sein. Anderseits sind in die Ermessenserwägungen auch die wirtschaftlichen Interessen des Antragstellers einzuberziehen. Zu diesen Interessen dürfen die mit der Bedungung verfolgten Zwecke nicht außer Verhältnis stehen.” 3.27 Dat de douaneautoriteiten een ruime beoordelingsvrijheid hebben bij het vaststellen van de voorwaarden in de vergunning, onder meer in verband met het toezicht en de controle op de douaneregeling, volgt ook uit het arrest British American Tobacco (Germany). Hierin overweegt het Hof van Justitie als volgt: “43 Hetzelfde geldt voor de verplichtingen bedoeld in de artikelen 85 tot en met 88 van dat wetboek, volgens welke voor het gebruik van een economische douaneregeling een vergunning is vereist, en de bevoegde autoriteiten in deze vergunning alle relevante voorwaarden voor een correcte toepassing van die regeling kunnen vastleggen, met name wat het “goede verloop van de handelingen”, het toezicht en de controle op de regeling en het stellen van zekerheden betreft.” 3.28 Het voorgaande is overigens niet anders onder de werking van het DWU. Een equivalent van art. 293(3) UCDW is in het DWU en de aanverwante verordeningen niet opgenomen. Daarentegen is de bevoegdheid van art. 87 CDW om voorwaarden in de vergunning vast te stellen, wél overgenomen in het DWU, namelijk in art. 211(1), laatste volzin. Tussenconclusie 3.29 Ik vat dit onderdeel als volgt samen en kom daarbij tot de volgende conclusie. Onder de regeling bijzondere bestemming kunnen goederen tegen een verlaagd tarief of een nulrecht in het vrije verkeer worden gebracht. Voor toepassing van de regeling is een voorafgaande vergunning vereist (3.8 en 3.10). Het belang van de vergunning is gelegen in het uitoefenen van het douanetoezicht op de regeling (3.15). De voorwaarden voor het gebruik van de regeling worden in de vergunning vastgesteld (3.25). Hierbij genieten de douaneautoriteiten een ruime beoordelingsvrijheid (3.26), onder meer wat betreft de correcte toepassing van de regeling en het toezicht en de controle op de regeling (3.27). In art. 293(3) UCDW zijn elementen opgesomd die in de vergunning bijzondere bestemming worden opgenomen. De opsomming in deze bepaling is mijns inziens niet limitatief, zodat de douaneautoriteiten ook andere voorwaarden in de vergunning bijzondere bestemming kunnen opnemen (3.24 en 3.25). 4De hoeveelheid en de waarde in het vergunningmodel De vergunningmodellen 4.1 Zoals ik hiervoor al schreef, vereisen art. 292 en art. 293 UCDW dat zowel de vergunning bijzondere bestemming als de aanvraag voor deze vergunning dienen te worden opgesteld overeenkomstig bijlage 67 van de UCDW. Bijlage 67 bevat modellen voor diverse soorten aanvragen respectievelijk vergunningen. In de bijlage is daarbij eerst steeds een algemeen ‘basismodel’ opgenomen dat wordt gebruikt voor de economische douaneregelingen en de regeling bijzondere bestemming, gevolgd door aanvullende formulieren die benodigd zijn voor enkele afzonderlijke douaneregelingen. Voor de regeling bijzondere bestemming is slechts het basismodel van belang. 4.2 Het basismodel voor zowel de vergunningaanvraag (aanvraagmodel) als voor de vergunning zelf (vergunningmodel) bestaat uit 17 genummerde vakken. Bovenaan bijlage 67 UCDW zijn algemene opmerkingen opgenomen waaruit volgt dat het invullen van de vakken met een vetgedrukt nummer in beginsel verplicht is. Ook volgt uit de algemene opmerkingen dat de nummers en de tekst van de vakken moeten worden aangehouden: “ALGEMENE OPMERKINGEN 1. De formulieren behoeven niet noodzakelijkerwijs dezelfde opmaak te hebben als de modellen; een indeling in vakken is niet verplicht; de vakken kunnen ook groter worden gemaakt. De nummers en de tekst moeten echter wel worden aangehouden. (…) 3. In principe moeten vakken met een vet gedrukt nummer worden ingevuld. In de toelichting is vermeld of en wanneer van deze regel mag worden afgeweken. Het invullen van vak 5 kan alleen verplicht worden gesteld indien een grensoverschrijdende vergunning wordt aangevraagd. (…)” 4.3 Ter illustratie neem ik het vergunningmodel voor de regeling bijzondere bestemming van bijlage 67 UCDW hierna op: 4.4 Zoals gezegd moeten vakken met een vetgedrukt nummer worden ingevuld. Ik merk in dit verband op dat tussen de verschillende taalversies van bijlage 67 UCDW een aantal inconsistenties bestaat wat betreft de vakken die vetgedrukt zijn. Zo is vak 8 van het vergunningmodel in sommige versies vetgedrukt en in andere niet. Voorts maakt vak 6 van het vergunningmodel onderscheid tussen vak 6a en vak 6b, waarbij a en b soms wel en soms niet vetgedrukt zijn. Ook is vak 6a van het aanvraagmodel in de Franse versie vetgedrukt en vak 6b niet, terwijl dit onderscheid in de overige taalversies niet voorkomt. Voor de onderhavige zaken is vak 7 van belang. Dit vak wordt in alle taalversies van de UCDW consistent vetgedrukt weergegeven, zodat ik de hiervoor genoemde inconsistenties verder laat rusten. 4.5 In vak 7 kan een omschrijving van de goederen worden gegeven, waaronder de GN-code, de hoeveelheid en de waarde ervan. Het opschrift van vak 7 van het aanvraagmodel verschilt van dat van het vergunningmodel. Het aanvraagmodel ziet er als volgt uit: Vak 7 van het vergunningmodel heeft een ander opschrift en ziet er als volgt uit: 4.6 In vak 7 wordt in beide modellen gesproken van de ‘douaneregeling’.

Strikt genomen vormt de gunstige tariefbehandeling uit hoofde van de bijzondere bestemming onder de werking van het CDW geen afzonderlijke douaneregeling (zie 3.2). Voor de toepassing van vak 7 vormt ‘vrij verkeer met een bijzondere bestemming’ daarentegen wel een douaneregeling. Ik verwijs naar de toelichting op vak 2 van het aanvraagmodel dat ik in 4.18 van deze bijlage citeer. 4.7 De vraag die in de onderhavige zaken aan de orde komt, is in hoeverre bij het aanvragen respectievelijk het verlenen van een vergunning bijzondere bestemming het invullen van vak 7 verplicht is gesteld. Het gerechtshof Amsterdam heeft in deze zaken geoordeeld dat vak 7 in het geheel – dus ook de deelvakken voor hoeveelheid en waarde – dient te worden ingevuld. De belanghebbende in een van deze zaken komt op tegen dit oordeel met het betoog dat het opschrift van vak 7 weliswaar vetgedrukt is maar de deelvakken niet, zodat het invullen van deze deelvakken niet verplicht is. 4.8 Ik volg dit betoog niet om de volgende redenen. In de eerste plaats bepalen de algemene opmerkingen dat de vakken met een vetgedrukt nummer in beginsel moeten worden ingevuld (4.2). Ik meen dat hieruit op voorhand volgt dat doorslaggevend is of het (genummerde) opschrift van het vak vetgedrukt is en niet of de deelvakken vetgedrukt zijn. Daarbij zij direct opgemerkt dat sommige deelvakken wél vetgedrukt zijn. Dat is echter alleen zo als slechts enkele deelvakken van het (hoofd)vak moeten worden ingevuld en/of de verplichting tot invullen van het (deel)vak in het aanvraagmodel verschilt van het vergunningmodel. Ik wijs ter illustratie op vak 11. In het vergunningmodel zijn alle deelvakken van vak 11 (a, b en c) vetgedrukt, terwijl dit in het aanvraagmodel slechts het geval is voor de deelvakken 11a en 11b. Ook wijs ik op vak 6, waarvoor de deelvakken (a en b) in het aanvraagmodel niet, maar in het vergunningmodel wél vetgedrukt zijn. Nu de deelvakken van vak 7 hetzelfde zijn in het aanvraagmodel en het vergunningmodel, meen ik dat doorslaggevend is of het (genummerde) opschrift vetgedrukt is. In de tweede plaats zou de uitleg van de belanghebbenden erop neerkomen dat geen enkel deelvak van vak 7 moet worden ingevuld, wat tot gevolg zou hebben dat het invullen van vak 7 in het geheel niet verplicht is. Dit druist in tegen de algemene opmerkingen in bijlage 67 dat de vetgedrukt genummerde vakken moeten worden ingevuld. 4.9 De invoering van het DWU maakt het voorgaande niet anders. Ik licht dit toe. 4.10 Het DWU hanteert als uitgangspunt dat alle douane- en handelstransacties elektronisch worden afgewikkeld. De aanvraag en het verlenen van vergunningen, waaronder de vergunning bijzondere bestemming, geschiedt volgens art. 6 DWU met behulp van elektronische gegevensuitwisseling. De gegevensvereisten voor aanvragen en vergunningen zijn neergelegd in bijlage A van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/2446 (GDWU). Bijlage A bevat een tabel met gegevensvereisten voor verschillende soorten aanvragen en beschikkingen. Een van deze gegevensvereisten betreft de hoeveelheid goederen en de waarde van de goederen: 4.11 De aanvraag en vergunning voor het gebruik van de regeling bijzondere bestemming worden in bovenstaande tabel vertegenwoordigd door cijfer 8c. Met de letter A wordt aangeduid dat het verplicht is het gegeven op te nemen in de aanvraag of vergunning voor het gebruik van de desbetreffende regeling: 4.12 Uit het voorgaande volgt dat de hoeveelheid en de waarde van de goederen onder de vigeur van het DWU, net als onder de vigeur van het CDW, dienen te worden opgenomen in zowel de aanvraag als de vergunning voor het gebruik van de regeling bijzondere bestemming. 4.13 De gegevensvereisten in Bijlage A GDWU zijn (onder meer) bedoeld voor aanvragen en vergunningen binnen het ‘DWU-systeem Douanebeschikkingen’. Aan de Commissie is de bevoegdheid overgedragen overgangsrecht op te stellen voor het geval waarin dit systeem niet tijdig operationeel is. Dit overgangsrecht is neergelegd in Verordening 2016/341 (OGvo; door het gerechtshof Amsterdam aangeduid als de ‘transitieverordening’). Art. 22 OGvo bepaalt dat een vergunningaanvraag kan worden gedaan en een vergunning kan worden verleend overeenkomstig bijlage 12 OGvo: “Artikel 22 Formulieren voor aanvragen en vergunningen voor bijzondere regelingen 1. Tot de datum van de uitrol van het DWU-systeem Douanebeschikkingen zoals bedoeld in de bijlage bij Uitvoeringsbesluit 2014/255/EU worden aanvragen voor een vergunning zoals bedoeld in artikel 211, lid 1, van het wetboek, wanneer deze niet gebaseerd zijn op een douaneaangifte en wanneer deze worden gedaan met andere middelen dan elektronische gegevensverwerkingstechnieken, ingediend met behulp van het formulier in bijlage 12 bij deze verordening. 2. Wanneer de douaneautoriteiten die bevoegd zijn om op de in lid 1 bedoelde aanvraag te beschikken, besluiten de vergunning te verlenen, doen zij dit met behulp van het formulier in bijlage 12.” 4.14 Bijlage 12 bevat een aanvraagmodel en een vergunningmodel die in wezen overeenkomen met de modellen in bijlage 67 UCDW. Voorts bepalen de algemene opmerkingen aan het begin van bijlage 12 dat de vakken met een vetgedrukt nummer moeten worden ingevuld, overeenkomstig de algemene opmerkingen voor bijlage 67 UCDW. Ik verwijs naar onderdeel 4.2 tot en met 4.5 van deze bijlage. 4.15 Bijlage 12 OGvo bevat nog wel een wijziging in vak 7 van het aanvraagmodel en het vergunningmodel ten opzichte van dezelfde modellen in bijlage 67 UCDW. In bijlage 12 zijn de deelvakken van vak 7, net als het opschrift van dit vak, vetgedrukt: 4.16 Ook uit de modellen in bijlage 12 OGvo volgt dus dat de hoeveelheid en de waarde van de goederen, verplichte gegevens zijn die in de vergunning bijzondere bestemming moeten worden opgenomen. Dat de deelvakken van vak 7 in bijlage 12 OGvo vetgedrukt zijn, terwijl dit voor deze deelvakken niet het geval is in bijlage 67 UCDW, acht ik verder niet van belang. Uit bijlage 67 valt reeds op te maken dat vak 7 van het model voor (de aanvraag van) de vergunning bijzondere bestemming dient te worden ingevuld, ondanks dat de deelvakken niet vetgedrukt zijn (zie 4.6 en 4.8). Dat de deelvakken in vak 7 van bijlage 12 OGvo wél vetgedrukt zijn, interpreteer ik als een verduidelijking ten opzichte van bijlage 67 UCDW. 4.17 Ik zie ook niet in dat met het vergunningmodel in bijlage 12 OGvo een afwijking is beoogd ten opzichte van het vergunningmodel in bijlage 67 UCDW. De vakken en opschriften van de modelvergunning voor de regeling bijzondere bestemming in bijlage 67 UCDW komen vrijwel geheel overeen met die van het model in bijlage 12 OGvo en het opschrift en de deelvakken van vak 7 zijn (behoudens de opmaak) identiek in beide bijlagen. Daarnaast is de toelichting op vak 7 – waaronder de noot betreffende de regeling bijzondere bestemming – in beide bijlagen hetzelfde. Een beoogde afwijking van bijlage 12 OGvo ten opzichte van bijlage 67 UCDW zou tot slot niet stroken met het karakter van de OGvo, nu deze verordening vooral is bedoeld als ‘transitieverordening’ voor de periode waarin de vereiste elektronische douanesystemen nog niet operationeel zijn. De toelichting op vak 7 4.18 Voorts besteed ik nog aandacht aan de toelichting op het aanvraagmodel in bijlage 67 UCDW, in het bijzonder de toelichting op vak 7. Voor zover relevant komt deze toelichting overeen met de toelichting in bijlage 12 OGvo.

De toelichting op vak 7 in bijlage 67 UCDW luidt als volgt: “TOELICHTING BIJ HET FORMULIER VOOR ECONOMISCHE DOUANEREGELINGEN EN VOOR EEN BIJZONDERE BESTEMMING Titel I Toelichting bij de formulieren (…) 2Douaneregeling(en) Vermeld de douaneregeling(en) waaronder de in vak 7 vermelde goederen zijn te plaatsen. De douaneregelingen zijn hieronder genoemd: - vrij verkeer met een bijzondere bestemming (…) 7Onder de douaneregeling te plaatsen goederen - GN-code Vermeld de volledige code volgens de gecombineerde nomenclatuur (acht cijfers) - Omschrijving Geef de handelsomschrijving en/of technische beschrijving. - Hoeveelheid Vermeld de geraamde hoeveelheid onder de douaneregeling te plaatsen goederen. - Waarde Vermeld de geraamde waarde, in euro of in een andere valuta, van de onder de douaneregeling te plaatsen goederen. Noot betreffende: Bijzondere bestemming: 1. Indien de aanvraag betrekking heeft op andere dan de hieronder onder punt 2 vermelde goederen, dient in het deelvak ‘GN-code’ in voorkomend geval de Taric-code te worden vermeld (10 of 14 cijfers). 2. Indien de aanvraag betrekking heeft op goederen waarop de bijzondere bepalingen (punten A en B) van de inleidende bepalingen van de gecombineerde nomenclatuur van toepassing zijn (…) behoeven geen GN-codes te worden vermeld. Aanvragers dienen in de ‘Omschrijving’ bijvoorbeeld [voorbeeld] te vermelden. In dat geval behoeven de GN-code, de hoeveelheid en waarde van de goederen ook niet te worden vermeld.” 4.19 Het gerechtshof Amsterdam heeft in een van de onderhavige zaken deze toelichting in zijn oordeel betrokken. Het gerechtshof komt mede op basis van de toelichting op vak 7 tot de slotsom dat de hoeveelheid een verplicht te vermelden gegevens is: “4.4 (…) Omdat het nummer “7” en de tekst “Onder de douaneregeling te plaatsen goederen” vetgedrukt zijn in het vergunningmodel, is de hoeveelheid een verplicht te vermelden gegeven in een vergunning voor de regeling bijzondere bestemmingen. De omstandigheid dat de opschriften van de vakken ‘GN-code’, ‘Omschrijving’, ‘Hoeveelheid’, ‘Waarde’ niet vetgedrukt zijn, brengt niet met zich dat geen sprake is van verplicht te vermelden gegevens. Dat blijkt duidelijk uit de voormelde noot 2, laatste volzin, waarin voor één specifiek geval een uitzondering wordt gemaakt op de verplichting om de GN-codes, de hoeveelheid en de waarde te vermelden.” 4.20 De belanghebbende in die zaak komt op tegen dit oordeel van het Hof. Deze belanghebbende betoogt dat de toelichting op vak 7 enkel betrekking heeft op het aanvraagmodel en niet op het vergunningmodel. Deze toelichting zegt daarom, aldus belanghebbende, niets over wat er in de vergunning dient te worden opgenomen. 4.21 De belanghebbende betoogt terecht dat de toelichting slechts betrekking heeft op het aanvraagmodel. Dit volgt uit het feit dat het opschrift van vak 7 – zoals opgenomen in de toelichting – overeenkomt met die van het aanvraagmodel, namelijk ‘onder de regeling te plaatsen goederen’. Ook spreekt de noot betreffende de bijzondere bestemming bij vak 7 duidelijk over ‘de aanvraag’. Tot slot is de Nederlandse versie van de UCDW op dit punt minder duidelijk, maar uit het opschrift van titel I van de toelichting kan ook worden opgemaakt dat deze toelichting bedoeld is voor de aanvraag. In andere taalversies luidt deze namelijk “particulars to be entered in the various boxes of the application form” en “informations à indiquer dans les différentes cases du formulaire de demande”. Kortom, de toelichting ziet op het aanvraagmodel. 4.22 Niettemin meen ik dat de toelichting ook steun biedt voor de conclusie dat de hoeveelheid en de waarde dienen te worden opgenomen in de vergunning zelf. Wat er namelijk ook zij van het betoog in 4.20, uit de toelichting op vak 7 kan minstens worden opgemaakt dat de hoeveelheid en waarde in beginsel dienen te worden vermeld in de aanvraag van de vergunning bijzondere bestemming en dat dit slechts anders is in de gevallen die zijn vermeld in de noot betreffende de bijzondere bestemming (zie 4.18). Hieruit volgt dus dat hoeveelheid en waarde van de goederen (in beginsel) in de vergunningaanvraag moeten worden vermeld, ondanks dat de desbetreffende deelvakken in vak 7 niet vetgedrukt zijn. Dit bevestigt wat ik hiervoor reeds concludeerde (4.8), namelijk dat de opmaak (lees: wel/niet vetgedrukt) van het (genummerde) opschrift van de vakken bepalend is voor de vraag of het vak moet worden ingevuld, en niet de opmaak van de deelvakken. Deze conclusie geldt niet slechts voor het aanvraagmodel maar ook voor het vergunningmodel, aangezien de ‘vetgedrukt’-regel is opgenomen in de algemene opmerkingen die betrekkingen hebben op alle modellen in bijlage 67. Nu vak 7 van het vergunningmodel dezelfde opmaak heeft als vak 7 van het aanvraagmodel, heeft voor het vergunningmodel evenzeer te gelden dat voor vak 7 de verplichting geldt dat deze wordt ingevuld. Tussenconclusie 4.23 Ik vat dit onderdeel als volgt samen. De UCDW schrijft voor dat een vergunning bijzondere bestemming wordt verleend overeenkomstig het vergunningmodel in bijlage 67 UCDW. Vak 7 van dit model bevat deelvakken voor de hoeveelheid en de waarde van ‘de goederen die onder de douaneregeling mogen worden geplaatst’. Nu het opschrift van vak 7 vetgedrukt is, zijn de hoeveelheid en de waarde verplicht in de vergunning te vermelden gegevens (4.8). Dit volgt ook uit de toelichting die is opgenomen in bijlage 67 UCDW (4.22). De invoering van het DWU maakt dit niet anders. De OGvo schrijft een vrijwel identiek vergunningmodel voor (4.14-4.17) dat wordt vergezeld van dezelfde toelichting als opgenomen in de UCDW (vgl. 4.18-4.22). Ook uit bijlage A GDWU volgt dat de hoeveelheid en waarde gegevensvereisten zijn voor de vergunning bijzondere bestemming (4.10-4.12). De tussenconclusie luidt dan dat de hoeveelheid en de waarde van de goederen verplicht dienen te worden opgenomen in de vergunning voor de regeling bijzondere bestemming. 5De gevolgen van de overschrijding 5.1 Ik begin dit onderdeel met een korte herhaling van mijn bevindingen tot nu toe. Voor het gebruik van de regeling bijzondere bestemming is een vergunning vereist. De voorwaarden voor het gebruik van de regeling worden door de douaneautoriteiten in de vergunning vastgesteld (3.29). De vergunning wordt verleend overeenkomstig het vergunningmodel in bijlage 67 UCDW. Het vereiste vergunningmodel schrijft voor dat de hoeveelheid en de waarde van de goederen in de vergunning worden vermeld (4.23). 5.2 Met deze uitgangspunten in het achterhoofd is de vervolgvraag of de hoeveelheid en de waarde van de goederen ook daadwerkelijk een begrenzing vormen, in die zin dat een overschrijding van een van deze gegevens tot gevolg heeft dat de vergunning niet kan worden gebruikt voor zover het goederen betreft die de in vergunning vermelde hoeveelheid of waarde te boven gaan. 5.3 Uit de bewoordingen van het voorgeschreven vergunningmodel kan reeds worden opgemaakt dat het gebruik van de vergunning wordt beperkt tot de goederen die zijn omschreven in vak 7, zodat de vermelde hoeveelheid en waarde van de goederen ook een beperking vormen. Vak 7 van het vergunningmodel beschrijft immers de ‘goederen die onder de douaneregeling mogen worden geplaatst’ (zie ook 4.5). 5.4 Deze uitleg strookt ook met het karakter van de regeling bijzondere bestemming als uitzondering op het douanetarief dat normaal geldt bij in het vrije verkeer brengen.

Dergelijke uitzonderingen dienen volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie strikt te worden uitgelegd. 5.5 Uit deze uitleg volgt dat goederen slechts onder de regeling bijzondere bestemming kunnen worden gebracht tot de hoeveelheid en de waarde van die goederen die staan vermeld in de vergunning die de aangever wenst te gebruiken. De hoeveelheid en de waarde vormen hiermee dus niet zozeer vergunningvoorwaarden voor het gebruik van de regeling – dergelijke voorwaarden worden immers veelal opgenomen in vak 16 van de vergunning – maar eerder een omschrijving en beperking van de goederen die onder de douaneregeling kunnen worden geplaatst aan de hand van de gebruikte vergunning. Voor zover de hoeveelheid en de waarde in de vergunning worden overschreden, voldoen de goederen voor het gedeelte van de overschrijding dus niet aan de omschrijving van de ‘goederen die onder de regeling mogen worden geplaatst’ in vak 7 van de vergunning. 5.6 Dat de toelichting in bijlage 67 spreekt van de geraamde hoeveelheid en de geraamde waarde (zie 4.18), doet hieraan niet af. Deze toelichting heeft immers betrekking op het aanvraagmodel en niet op het vergunningmodel (4.21). Het ligt logischerwijs op de weg van de belanghebbende bij de vergunning bijzondere bestemming bij de aanvraag voor die vergunning een raming te verstrekken van de goederen die hij onder de regeling wenst te brengen, zodat de douaneautoriteiten aan de hand van de verstrekte gegevens de vergunning kunnen vaststellen. Indien uiteindelijk mocht blijken dat de in de vergunning vermelde hoeveelheid en de waarde ontoereikend zijn, dan staat het de belanghebbende bij die vergunning vrij een nieuwe vergunningaanvraag te doen. 5.7 In dit verband geven enkele belanghebbenden zelfs aan dat een dergelijke uitbreiding van de vergunning vrijwel zeker en direct zou worden verleend. Als deze stelling juist is, wil dit overigens niet zeggen dat de vermelding van de hoeveelheid en de waarde slechts formalistische voorwaarden zijn. De aanvullende vergunningaanvraag biedt immers een extra mogelijkheid voor de douaneautoriteiten om toezicht uit te oefenen op de regeling, geheel overeenkomstig het doel waarvoor de vergunning is gesteld als voorwaarde voor de regeling bijzondere bestemming (3.15). Dat het douanetoezicht mede op andere manieren kan worden uitgevoerd, doet hieraan zoals gezegd niet af. 5.8 Ook de verhouding tussen bijlage 67 en art. 293(3) UCDW maakt de in 5.5 gegeven uitleg niet anders. De belanghebbenden merken terecht op dat art. 293 UCDW bepaalt dat de GN-code en de omschrijving van de goederen in de vergunning worden opgenomen ‘tenzij dit overbodig wordt geacht’ (lid 3, aanhef) en ‘indien nodig’ (lid 3, onder b). Dit strookt niet met vak 7 van bijlage 67 UCDW dat geen beoordelingsruimte biedt voor de douaneautoriteiten. Zoals ik eerder concludeerde is art. 293(3) UCDW echter niet limitatief (3.29). In een en ander ligt mijns inziens besloten dat de (striktere) verplichtingen uit bijlage 67 (in samenhang met 293(1) UCDW) gewoon gelden, doch dat art. 293(3) UCDW als lex specialis voor de regeling bijzondere bestemming de mogelijkheid biedt om de in die laatste bepaling genoemde gegevens niet op te nemen in de vergunning. Hoewel de hoeveelheid en de waarde niet expliciet worden genoemd in art. 293(3) UCDW, brengt een redelijke uitleg van deze bepaling mee dat de opname van deze gegevens achterwege kan blijven, indien de GN-code en de aard en omschrijving van de goederen evenmin worden vermeld op de voet van art. 293(3)b UCDW. In de onderhavige zaken is dit echter niet aan de orde, nu de onderliggende vergunningen stuk voor stuk melding maken van de GN-code, de hoeveelheid en/of de waarde van de goederen waarvoor de vergunning geldt. Voor deze vergunningen hebben de douaneautoriteiten het blijkbaar nodig geacht deze gegevens op te nemen in de vergunning. Een strikte taalkundige uitleg van deze vergunningen (zie 5.3en 5.4) brengt dan mee dat de vergunning daadwerkelijk is beperkt tot de goederen zoals omschreven in vak 7 van de vergunning, ook wat de hoeveelheid en de waarde van die goederen betreft. 5.9 De wetshistorie van de regeling bijzondere bestemming doet geen afbreuk aan de in 5.5 gegeven uitleg. Een van de belanghebbenden merkt op dat de hoeveelheid en waarde van de goederen voorheen nooit relevant waren voor de regeling bijzondere bestemming. Zij betoogt dat de tekst van art. 293(3) UCDW sinds 24 juli 2000 ongewijzigd is gebleven, terwijl bijlage 67 nadien, in 2001, is gewijzigd. Zoals ik betoogde bevat art. 293(3) UCDW echter niet een limitatieve opsomming (3.29), zodat voor de uitleg van de inhoud van de vergunning bijzondere bestemming niet slechts deze bepaling van belang is, maar ook het bepaalde in bijlage 67 UCDW (in samenhang met art. 293(1) UCDW). Ook volg ik niet het betoog dat de hoeveelheid en de waarde slechts betrekking hebben op de economische douaneregelingen en dat de vermelding hiervan het gevolg is van het feit dat een gecombineerd vergunningmodel wordt gebruikt. Indien de (mede)Uniewetgever de bedoeling had een uitzondering te maken voor de regeling bijzondere bestemming, dan had het voor de hand gelegen dat hij deze uitzondering had opgenomen in de toelichting in bijlage 67. Een dergelijke uitzondering is bijvoorbeeld wel opgenomen voor vak 10 (economische voorwaarden), maar ontbreekt voor vak 7. 5.10 Een andere belanghebbende voert aan dat het aanvankelijk weliswaar de bedoeling van de Commissie was de voorwaarde voor een maximale hoeveelheid op te nemen in de GDWU, maar dat deze voorwaarde niet is ingevoerd na kritiek van de lidstaten en het bedrijfsleven. De toelichting van de Commissie op deze voorwaarde luidt als volgt: “Where a guarantee for a potential customs debt must be provided by the holder of an authorisation, the authorisation shall specify the maximum quantity of goods the holder of an authorisation may hold at any one time under the special procedure concerned.” Deze voorgestelde voorwaarde beoogde de hoeveelheid goederen te beperken die op enig moment onder een douaneregeling mag worden gehouden, zodat de potentiele douaneschuld niet hoger is dan de gestelde zekerheid. Dit ziet op een andere situatie dan aan de orde in de onderhavige zaken, namelijk een beperking van het gebruik van een vergunning tot een bepaalde hoeveelheid goederen.