ECLI:NL:RVS:2025:5946

BRS.24.000374 ECLI:NL:RVS:2025:5946 Datum uitspraak: 11 december 2025 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: de minister van Asiel en Migratie, appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht, van 22 oktober 2024 in zaak nr. NL24.39795 in het geding tussen: [betrokkene] en de minister

Bij besluit van 8 oktober 2024 heeft de minister betrokkene in bewaring gesteld. Bij uitspraak van 22 oktober 2024 heeft de rechtbank het daartegen door betrokkene ingestelde beroep gegrond verklaard, de opheffing van de maatregel van bewaring met ingang van die dag bevolen en schadevergoeding toegekend. Tegen deze uitspraak heeft de minister hoger beroep ingesteld. Betrokkene, vertegenwoordigd door mr. R.M. Seth Paul, advocaat in Amsterdam, heeft een schriftelijke uiteenzetting ingediend.

1.        De minister heeft betrokkene op 12 april 2024 in bewaring gesteld op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000 (hierna: de eerste maatregel). Naar aanleiding van een asielaanvraag op 3 oktober 2024 heeft de minister de eerste maatregel op 8 oktober 2024 opgeheven en betrokkene op dezelfde dag in bewaring gesteld op grond van artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder a, b en c, van de Vw 2000 (hierna: de tweede maatregel). 2.        De rechtbank heeft vastgesteld dat de minister aan betrokkene bij brief van 9 oktober 2024 een schadevergoeding heeft aangeboden voor de periode van 5 oktober 2024 tot en met 7 oktober 2024, omdat de eerste maatregel niet tijdig is omgezet in de tweede maatregel. Om die reden mocht de rechtbank in het beroep tegen de tweede maatregel uitgaan van de onrechtmatigheid van de eerste maatregel (uitspraak van de Afdeling van 11 december 2025, ECLI:NL:RVS:2025:5945, onder 4.6). 2.1.        De minister klaagt in zijn enige grief echter terecht dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de onrechtmatigheid van de eerste maatregel doorwerkt in de tweede maatregel, omdat het gebrek in de eerste maatregel een ernstige schending oplevert van het aan betrokkene toekomende recht om in vrijheid te worden gesteld. De Afdeling wijst op haar uitspraak van 11 december 2025, ECLI:NL:RVS:2025:5943, onder 4 tot en met 7.4. De relatief korte periode dat betrokkene op een onjuiste grondslag is vastgehouden, levert geen ernstige schending op. De grief slaagt. 3.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. Omdat er geen beroepsgronden zijn die de rechtbank niet heeft besproken en de Afdeling ook ambtshalve geen reden ziet om de bewaring onrechtmatig te achten, is het beroep alsnog ongegrond. De Afdeling wijst het verzoek om schadevergoeding daarom af. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I.        verklaart het hoger beroep gegrond; II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht, van 22 oktober 2024 in zaak nr. NL24.39795; III.        verklaart het beroep ongegrond; IV.        wijst het verzoek om schadevergoeding af. Aldus vastgesteld door mr. J.C.A. de Poorter, voorzitter, en mr. M. Soffers en mr. M. den Heyer, leden, in tegenwoordigheid van mr. D.I. Schipper, griffier. w.g. De Poorter voorzitter w.g. Schipper griffier Uitgesproken in het openbaar op 11 december 2025 872-1111