ECLI:NL:RVS:2018:2834

201705721/1/A1. Datum uitspraak: 29 augustus 2018 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op de hoger beroepen van: 1.    [appellant sub 1], wonend te Bocholtz, gemeente Simpelveld, 2.    [appellant sub 2], wonend te Bocholtz, gemeente Simpelveld, tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 9 juni 2017 in zaken nrs. 16/3684 en 16/3686 in het geding tussen: [appellant sub 1] en [appellant sub 2] en het college van burgemeester en wethouders van Simpelveld.

Bij afzonderlijke besluiten van 7 juli 2016 heeft het college zijn beslissing om op 4 juli 2016 mondeling te gelasten alle bouwwerkzaamheden op de percelen [locatie 1] en [locatie 2] te Bocholtz stil te leggen (hierna: de bouwstop), op schrift gesteld. Bij afzonderlijke besluiten van 18 oktober 2016 heeft het college de door [appellant sub 1] en [appellant sub 2] daartegen gemaakte bezwaren ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 9 juni 2017 heeft de rechtbank de door [appellant sub 1] en [appellant sub 2] daartegen ingestelde beroepen ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak hebben [appellant sub 1] en [appellant sub 2] hoger beroep ingesteld. Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven. [appellant sub 1] en [appellant sub 2] hebben nadere stukken ingediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 15 mei 2018, waar [appellant sub 1], vertegenwoordigd door [gemachtigde], [appellant sub 2], bijgestaan door [gemachtigde], en het college, vertegenwoordigd door mr. M.M.L. Crins en J.G.F. Erkens, zijn verschenen.

1.    Het college heeft op 15 december 2015 aan [appellant sub 1] en op 9 mei 2016 aan [appellant sub 2] een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van een woonhuis op respectievelijk de percelen [locatie 1] en [locatie 2] te Bocholtz. Op 22 juni 2016 heeft een controle plaatsgevonden op de bouwlocatie en is vastgesteld dat bij voortzetting van de bouw de afgewerkte begane grondvloer van beide woonhuizen ongeveer 0,10 m hoger zou komen te liggen dan op grond van de omgevingsvergunningen is toegestaan. Het college heeft de bouw op dat moment mondeling stilgelegd. Deze eerste bouwstop is op 24 juni 2016 opgeheven en [appellant sub 1] en [appellant sub 2] zijn in de gelegenheid gesteld voor 1 juli 2016 nieuwe aanvragen om een omgevingsvergunning in te dienen. Zij hebben niet voor deze datum nieuwe aanvragen ingediend. Dit heeft geleid tot de bouwstop op 4 juli 2016. 2.    [appellant sub 1] en [appellant sub 2] hebben dezelfde hogerberoepsgronden aangevoerd. Bij de bespreking daarvan in deze uitspraak worden zij samen en in enkelvoud als [appellant] aangeduid. 3.    [appellant] betoogt dat de rechtbank is uitgegaan van de onjuiste veronderstelling dat er op 4 juli 2016 sprake was van strijd met de omgevingsvergunningen. Op dat moment werd de toegestane bouwhoogte van de vloer van de begane grond nog niet overschreden en was er dus nog geen sprake van een overtreding, aldus [appellant]. 3.1.    Aannemelijk is dat, bij het voortzetten van de bouw zoals die was begonnen, de afgewerkte vloer van de begane grond ongeveer 0,10 m hoger zou komen te liggen dan 158.75+NAP, de op grond van de omgevingsvergunningen toegestane bouwhoogte. Zoals in de besluiten van 7 juli 2016 is toegelicht, had dit te maken met het aanpassen van de funderingsconstructie door [appellant]. Daar waar op de tekeningen bij de omgevingsvergunningen direct op de fundering een vloerconstructie is voorzien, heeft [appellant] bij de uitvoering van de bouw een extra betonstenen laag van 0,10 m op de fundering aangebracht, waarop vervolgens de vloer van de begane grond zou komen. Ter zitting heeft [appellant] bevestigd dat zij deze extra betonstenen laag heeft aangebracht, ter voorkoming van wateroverlast. Door het aanpassen van de funderingsconstructie ten opzichte van de omgevingsvergunningen heeft [appellant] in afwijking van die vergunningen gebouwd. Anders dan zij stelt, was op 4 juli 2016 dan ook sprake van een overtreding, zodat het college bevoegd was om handhavend op te treden.     Het betoog faalt. 4.    [appellant] betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat concreet zicht op legalisering bestond. Volgens [appellant] had er met enige aanpassingen een vloerconstructie gebouwd kunnen worden waarmee de op grond van de omgevingsvergunningen toegestane bouwhoogte met maximaal 10% zou worden overschreden. [appellant] stelt dat het college een afwijking van 10% gedoogt. Volgens haar moet dit worden gelijkgesteld met concreet zicht op legalisering. 4.1.    Ingevolge artikel 5.17 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht kan een besluit tot oplegging van een last onder bestuursdwang of oplegging van een last onder dwangsom gericht op naleving van het bepaalde bij of krachtens de betrokken wet inhouden dat het bouwen, gebruiken of slopen van een bouwwerk wordt gestaakt of dat voorzieningen, met inbegrip van het slopen van een bouwwerk, gericht op het tegengaan of beëindigen van gevaar voor de gezondheid of de veiligheid worden getroffen. Zoals de rechtbank terecht, met verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling van 20 maart 2013, ECLI:NL:RVS:2013:BZ4953, heeft overwogen, behoeft bij de toepassing van de in dit artikel neergelegde bevoegdheid om bouwwerkzaamheden stil te leggen, gelet op aard en doel van die bevoegdheid, niet te worden onderzocht of de bouw gelegaliseerd kan worden. Reeds hierom heeft de rechtbank het betoog van [appellant] dat vanwege concreet zicht op legalisering van de bouwstop had moeten worden afgezien terecht verworpen.     Het betoog faalt. 5.    [appellant] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het college bij het opleggen van de bouwstop in strijd met artikel 3:4 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) de belangen niet deugdelijk heeft afgewogen. Zij voert aan dat de bouwstop voor haar grote financiële en persoonlijke gevolgen heeft gehad, terwijl onduidelijk is welk doel gediend werd met de bouwstop. In dat verband stelt [appellant] zich op het standpunt dat een overschrijding van de toegestane bouwhoogte van de begane grondvloer met 0,10 m als een overtreding van geringe aard moet worden beschouwd. Volgens haar had verder vooraf duidelijk moeten zijn welke veiligheidsrisico’s het college met de bouwstop wilde voorkomen. Ook had het college voorafgaand aan de bouwstop alternatieve oplossingen moeten onderzoeken, aldus [appellant]. 5.1.    Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in bijvoorbeeld de uitspraak van 28 november 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BY4375, is een bouwstop een ordemaatregel, waarbij slechts een beperkte belangenafweging aan de orde is. Er bestond voor het college geen verplichting om in dat kader onderzoek te doen naar alternatieve oplossingen. Een overschrijding met 0,10 m van de in de omgevingsvergunningen toegestane bouwhoogte van de begane grondvloer kan verder niet worden beschouwd als een overtreding van geringe aard. Ook hoefde niet, zoals [appellant] meent, vast te staan dat deze overtreding tot veiligheidsrisico’s zou leiden. Dergelijke risico’s waren niet op voorhand uit te sluiten en dat mocht voor het college reeds aanleiding zijn om de bouwstop op te leggen. In de door [appellant] gestelde persoonlijke en financiële gevolgen van de bouwstop heeft de rechtbank terecht geen grond gezien voor het oordeel dat de nadelige gevolgen van de bouwstop voor [appellant] onevenredig waren in verhouding tot de daarmee te dienen doelen.     Het betoog faalt. 6.    [appellant] betoogt dat de rechtbank haar beroep op het vertrouwensbeginsel ten onrechte niet heeft gehonoreerd. Volgens haar heeft R.J.M. Baggen, die als Wabo-casemanager de vergunningprocedures heeft begeleid, tijdens de welstandsvergadering van 13 april 2016 het advies gegeven om de begane grondvloer 0,10 m hoger te bouwen dan vergund, om problemen met het afschot te voorkomen. Volgens [appellant] mocht zij er op grond hiervan op vertrouwen dat niet handhavend zou worden opgetreden tegen een 0,10 m hogere vloer. Verder stelt zij dat de bouwlocatie tijdens de bouwwerkzaamheden regelmatig door een toezichthouder is gecontroleerd en deze eerder had kunnen vaststellen dat de begane grondvloer in afwijking van de omgevingsvergunningen werd gerealiseerd. Door niet eerder in te grijpen, heeft het college zijn bevoegdheid om een bouwstop op te leggen verspeeld, aldus [appellant]. 6.1.    Voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel is vereist dat een aan het bestuursorgaan toe te rekenen concrete en ondubbelzinnige toezegging is gedaan door een daartoe bevoegde persoon, waaraan een rechtens te honoreren verwachting kan worden ontleend. Van zo’n toezegging is in deze zaak niet gebleken. [appellant] stelt, onder verwijzing naar verklaringen van [persoon], haar vader, en [bouwkundig begeleider], die aanwezig waren tijdens de welstandsvergadering van 13 april 2016, dat door Baggen tijdens die vergadering mededelingen zijn gedaan over de hoogte van de begane grondvloer, maar dit wordt niet ondersteund door objectieve gegevens. Dat een schriftelijk verslag van de welstandsvergadering ontbreekt, kan - anders dan [appellant] meent - niet tot het oordeel leiden dat het college in deze zaak zou moeten aantonen dat haar weergave van hetgeen tijdens die vergadering zou zijn gezegd onjuist is. Het is immers [appellant] die een beroep doet op het vertrouwensbeginsel, zodat zij aannemelijk moet maken dat de voor een geslaagd beroep op dat beginsel vereiste toezegging is gedaan.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. G.M.H. Hoogvliet, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. M.P.J.M. van Grinsven, griffier. w.g. Hoogvliet    w.g. Van Grinsven lid van de enkelvoudige kamer    griffier Uitgesproken in het openbaar op 29 augustus 2018 462-870.