ECLI:NL:RBZWB:2026:2511

=== VOLLEDIG === ECLI:NL:RBZWB:2026:2511 text/xml public 2026-04-03T11:29:40 2026-04-02 Raad voor de Rechtspraak nl Rechtbank Zeeland-West-Brabant 2026-04-03 02-170176-20 ontneming Uitspraak Op tegenspraak NL Breda Strafrecht Veroordeling feit: ECLI:NL:RBZWB:2023:2874 Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBZWB:2026:2511 text/html public 2026-04-03T08:34:50 2026-04-03 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBZWB:2026:2511 Rechtbank Zeeland-West-Brabant , 03-04-2026 / 02-170176-20 ontneming Onderzoek Portunus. Ontnemingsvonnis. Vordering toegewezen tot een bedrag van € 88.035,-. RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT Strafrecht Zittingsplaats: Breda Parketnummer: 02-170176-20 vonnis van de rechtbank d.d. 3 april 2026 in de ontnemingszaak tegen [betrokkene] , geboren op [geboortedag] 1994 te [geboorteplaats] , ingeschreven in de basisregistratie personen op het adres: [adres] , raadsvrouw mr. S. Splinter, advocaat te Rotterdam. 1 De procedure De officier van justitie heeft de ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel gevorderd tot een bedrag van € 93.035,-. De vordering is inhoudelijk behandeld op de zitting van 23 februari 2026. Voorafgaand aan de zitting hebben de officier van justitie, mr. C.F.J. Wiegant, en de verdediging hun standpunten kenbaar gemaakt middels conclusies van antwoord, repliek en dupliek. 2 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat vast is komen te staan dat betrokkene zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van invoer van cocaïne op twee verschillende momenten en dat hij in verband daarmee in totaal een voordeel heeft behaald van € 93.035,-. De officier van justitie heeft daarom een ontnemingsvordering ingediend ter hoogte van voormeld bedrag. De ontnemingsvordering is gebaseerd op de bedragen die betrokkene heeft ontvangen in verband met zijn aandeel bij de invoer van cocaïne, zoals die volgen uit de chatberichten. Hieraan ligt het rapport van de politie met betrekking tot de berekening van het door betrokkene wederrechtelijk verkregen voordeel (hierna: het rapport) ten grondslag. De officier van justitie stelt zich voorts op het standpunt dat de redelijke termijn niet is overschreden, nu uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat bij de bepaling van de (duur van de) redelijke termijn rekening kan worden gehouden met de ingewikkeldheid van de zaak, wat in dit geval een overschrijding van het uitgangspunt van twee jaar rechtvaardigt. 3 Het standpunt van de verdediging De verdediging heeft bepleit dat de betalingsverplichting op nihil moet worden gesteld. Daartoe is aangevoerd dat betrokkene niet de gebruiker was van het PGP-account [account] was en dat hij de door de officier van justitie benoemde geldbedragen niet heeft ontvangen. Verder heeft de verdediging aangevoerd dat de redelijke termijn is overschreden. 4 Het oordeel van de rechtbank 4.1 De grondslag van de ontneming Het Openbaar Ministerie heeft het gevorderde ontnemingsbedrag vastgesteld met toepassing van artikel 36e lid 2 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Artikel 36e lid 2 Sr kan worden toegepast indien veroordeelde voordeel heeft verkregen door middel van of uit de baten van de strafbare feiten waarvoor hij is veroordeeld of andere strafbare feiten waaromtrent voldoende aanwijzingen bestaan dat zij door de veroordeelde zijn begaan. Bij het vaststellen van het wederrechtelijk verkregen voordeel gaat het om het vaststellen van de aannemelijkheid van het voordeel dat betrokkene heeft genoten. De rechtbank is van oordeel dat hieraan is voldaan en overweegt daartoe als volgt. Betrokkene is bij vonnis van deze rechtbank van 26 april 2023 voor onder meer het meermalen medeplegen van invoer van cocaïne veroordeeld tot de in die uitspraak vermelde straf. Uit het vonnis in de hoofdzaak blijkt dat betrokkene het bewezenverklaarde heeft begaan. De rechtbank is in het vonnis onder meer ingegaan op het door de verdediging gevoerde verweer met betrekking tot het PGP-account [account] . In de ontnemingsprocedure is geen ruimte voor heropening van de discussie over de schuldvraag. De rechtbank ontleent aan de inhoud van de bewijsmiddelen, zoals deze zijn opgenomen in het vonnis in de hoofdzaak, het oordeel dat betrokkene voordeel als bedoeld in artikel 36e lid 2 Sr heeft genoten. 4.2 Schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel Bij het vaststellen van het door veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel neemt de rechtbank als uitgangspunt voornoemd vonnis en het rapport en gebruikt deze tot het bewijs. Vast is komen te staan dat betrokkene zich binnen een crimineel samenwerkingsverband schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van de invoer van 50 kilogram cocaïne op de [schip 1] en 40 kilogram cocaïne op de [schip 2] . Uit chatgesprekken volgt dat hij € 58.535,- en € 34.500,- zou krijgen. Uit chatberichten blijkt verder dat, anders dan door de verdediging is gesteld, de genoemde geldbedragen wel degelijk aan betrokkene zijn uitbetaald. Zo wordt er gesproken over de prijs en over het ophalen van het geld, terwijl niet is gebleken dat dit niet heeft plaatsgevonden. Bij de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel sluit de rechtbank dan ook aan bij de berekening zoals die is gemaakt in het rapport. Betrokkene heeft in totaal € 93.035,- verdiend aan de invoer van beide partijen cocaïne. Niet is gebleken dat verdachte hiervoor kosten heeft gemaakt. De rechtbank schat het wederrechtelijk verkregen voordeel dat betrokkene heeft genoten daarom op € 93.035,-. 4.3 Vaststelling ontnemingsbedrag De rechtbank stelt het geschatte bedrag vast op € 93.035,-. De rechtbank overweegt met betrekking tot de redelijke termijn als volgt. Op grond van artikel 47 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie (HGEU) en artikel 6, eerste lid, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) dient betrokkene binnen een redelijke termijn te worden berecht. De redelijke termijn is in dit geval gestart op 31 maart 2021, omdat betrokkene op dat moment bekend is geworden met het onder hem gelegde conservatoir beslag en daarmee tevens met de mogelijkheid dat tegen hem een vordering tot ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel aanhangig zou kunnen worden gemaakt. Tot dit vonnis is een periode van ongeveer vijf jaren verstreken. Als uitgangspunt geldt dat de behandeling ter terechtzitting moet zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de redelijke termijn is aangevangen. Er is in deze zaak sprake van bijzondere omstandigheden, namelijk dat afdoening van de ontnemingszaak afhankelijk was van de termijn die met behandeling van de strafzaak was gemoeid en het feit dat de ontnemingszaak, ingevolge artikel 511b van het Wetboek van Strafvordering, binnen twee jaren na de uitspraak in eerste aanleg in de strafzaak nog aanhangig kon worden gemaakt. De officier van justitie heeft op 24 juni 2024 de ontnemingsvordering aanhangig gemaakt, nadat de rechtbank op 26 april 2023 vonnis heeft gewezen in de hoofdzaak. Gelet op deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat een redelijke termijn van een langere periode dan twee jaar gerechtvaardigd is. De rechtbank stelt de redelijke termijn in deze zaak daarom op vier jaren. Dit betekent dat de redelijke termijn met ongeveer twaalf maanden is overschreden. Uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad volgt als richtsnoer dat bij een overschrijding van de redelijke termijn tot twaalf maanden een matiging van 10% passend is, maar dat de vermindering bij ontnemingszaken in beginsel niet meer dan € 5.000,- bedraagt. De rechtbank sluit daarbij aan. De rechtbank zal het terug te betalen bedrag vaststellen op € 88.035,- en zal betrokkene veroordelen tot betaling van dit bedrag aan de staat. De vordering van de officier van justitie zal de rechtbank voor het overige afwijzen. 5 De wettelijke voorschriften De beslissing berust op artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht. 6 De beslissing De rechtbank: - stelt het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat vast op € 93.035,- .