ECLI:NL:RBROT:2025:14745

[verdachte], geboren op [geboortedatum] 1991 in [geboorteplaats], ingeschreven in de basisregistratie personen op het adres: [adres], gedetineerd in de penitentiaire inrichting in [detentieadres], raadsvrouw mr. Z.L. Moezel, advocaat in Amsterdam.

Bij het arrest van het Gerechtshof Den Haag van 17 februari 2022, onherroepelijk geworden na verwerping van het cassatieberoep door de Hoge Raad op 16 februari 2024, is aan de veroordeelde een gevangenisstraf opgelegd voor de duur van 33 maanden ter zake van het seksueel binnendringen bij iemand met verminderd bewustzijn, meermalen gepleegd. De officier van justitie heeft op 15 april 2025 besloten om het nemen van een beslissing over de verlening van voorwaardelijke invrijheidsstelling (hierna: v.i.) aan de veroordeelde uit te stellen met maximaal 150 dagen, te rekenen vanaf 4 juni 2025. Hiertegen is bezwaar ingesteld door de veroordeelde. Deze rechtbank heeft bij beslissing van 31 juli 2025 het bezwaar in zoverre gegrond verklaard dat de uitstel van de v.i. is beperkt tot 90 dagen. De veroordeelde kwam daarom, gelet op art. 6:2:10 van het Sv, op 2 september 2025 in aanmerking voor v.i.. Het Openbaar Ministerie heeft op 22 augustus 2025 echter beslist dat de veroordeelde niet voorwaardelijk in vrijheid wordt gesteld. Een kennisgeving van deze beslissing is op 28 augustus 2025 aan de veroordeelde betekend. Procedure Het bezwaar tegen de beslissing van het Openbaar Ministerie van 22 augustus 2025 is op 8 september 2025 ter griffie van deze rechtbank ontvangen. Het Openbaar Ministerie heeft op voorhand zijn standpunt schriftelijk kenbaar gemaakt. De rechtbank heeft op 28 november 2025 het bezwaar in openbare raadkamer behandeld. Zij heeft de veroordeelde, zijn raadsman mr. J.G. Roethof (telefonisch) die waarnam voor zijn kantoorgenoot mr. Z.L. Moezel en de officier van justitie mr. E. van Veen in raadkamer gehoord. Bezwaar De veroordeelde kan zich niet verenigen met de beslissing van het Openbaar Ministerie om hem niet voorwaardelijk in vrijheid te stellen. Namens de veroordeelde is aangevoerd dat het Openbaar Ministerie onterecht voorbij is gegaan aan de positieve adviezen van de reclassering en de directeur van de penitentiaire inrichting. Met het oog op zijn resocialisatie is het van belang dat de veroordeelde met voorwaarden (een meldplicht en een contactverbod met het slachtoffer) voorwaardelijk in vrijheid wordt gesteld en niet na het uitzitten van zijn strafrestant zonder begeleiding uit detentie komt. Standpunt van het Openbaar Ministerie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat geen v.i. dient te worden verleend. Dit omdat bijzondere voorwaarden, waaronder een verplichte ambulante behandeling, nodig zijn om het recidiverisico in te perken maar de veroordeelde niet aan deze behandelverplichting wenst mee te werken. Daarnaast heeft de veroordeelde overigens geen blijk gegeven van bijzondere geschiktheid tot terugkeer in de samenleving.

Op grond van artikel 6:6:9, eerste lid, Sv dient de rechtbank te onderzoeken of het Openbaar Ministerie bij de afweging van de betrokken belangen in redelijkheid tot zijn beslissing heeft kunnen komen. Daartoe wordt het volgende overwogen.

De veroordeelde heeft aangegeven niet te zullen meewerken aan ambulante behandeling. De rechtbank is daarom van oordeel dat het Openbaar Ministerie in redelijkheid tot de beslissing kon komen om geen v.i. te verlenen. Het bezwaar is daarom ongegrond.

De rechtbank verklaart het bezwaar ongegrond. Deze beslissing is gegeven door de raadkamer, mr. H.C. van Vuren, voorzitter, mrs. L. Feraaune en M. Hulshof, rechters, in tegenwoordigheid van mr. E.S. Brouwer, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 28 november 2025.

[verdachte], geboren op [geboortedatum] 1991 in [geboorteplaats], ingeschreven in de basisregistratie personen op het adres: [adres], gedetineerd in de penitentiaire inrichting in [detentieadres], raadsvrouw mr. Z.L. Moezel, advocaat in Amsterdam.

Bij het arrest van het Gerechtshof Den Haag van 17 februari 2022, onherroepelijk geworden na verwerping van het cassatieberoep door de Hoge Raad op 16 februari 2024, is aan de veroordeelde een gevangenisstraf opgelegd voor de duur van 33 maanden ter zake van het seksueel binnendringen bij iemand met verminderd bewustzijn, meermalen gepleegd. De officier van justitie heeft op 15 april 2025 besloten om het nemen van een beslissing over de verlening van voorwaardelijke invrijheidsstelling (hierna: v.i.) aan de veroordeelde uit te stellen met maximaal 150 dagen, te rekenen vanaf 4 juni 2025. Hiertegen is bezwaar ingesteld door de veroordeelde. Deze rechtbank heeft bij beslissing van 31 juli 2025 het bezwaar in zoverre gegrond verklaard dat de uitstel van de v.i. is beperkt tot 90 dagen. De veroordeelde kwam daarom, gelet op art. 6:2:10 van het Sv, op 2 september 2025 in aanmerking voor v.i.. Het Openbaar Ministerie heeft op 22 augustus 2025 echter beslist dat de veroordeelde niet voorwaardelijk in vrijheid wordt gesteld. Een kennisgeving van deze beslissing is op 28 augustus 2025 aan de veroordeelde betekend. Procedure Het bezwaar tegen de beslissing van het Openbaar Ministerie van 22 augustus 2025 is op 8 september 2025 ter griffie van deze rechtbank ontvangen. Het Openbaar Ministerie heeft op voorhand zijn standpunt schriftelijk kenbaar gemaakt. De rechtbank heeft op 28 november 2025 het bezwaar in openbare raadkamer behandeld. Zij heeft de veroordeelde, zijn raadsman mr. J.G. Roethof (telefonisch) die waarnam voor zijn kantoorgenoot mr. Z.L. Moezel en de officier van justitie mr. E. van Veen in raadkamer gehoord. Bezwaar De veroordeelde kan zich niet verenigen met de beslissing van het Openbaar Ministerie om hem niet voorwaardelijk in vrijheid te stellen. Namens de veroordeelde is aangevoerd dat het Openbaar Ministerie onterecht voorbij is gegaan aan de positieve adviezen van de reclassering en de directeur van de penitentiaire inrichting. Met het oog op zijn resocialisatie is het van belang dat de veroordeelde met voorwaarden (een meldplicht en een contactverbod met het slachtoffer) voorwaardelijk in vrijheid wordt gesteld en niet na het uitzitten van zijn strafrestant zonder begeleiding uit detentie komt. Standpunt van het Openbaar Ministerie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat geen v.i. dient te worden verleend. Dit omdat bijzondere voorwaarden, waaronder een verplichte ambulante behandeling, nodig zijn om het recidiverisico in te perken maar de veroordeelde niet aan deze behandelverplichting wenst mee te werken. Daarnaast heeft de veroordeelde overigens geen blijk gegeven van bijzondere geschiktheid tot terugkeer in de samenleving.

Op grond van artikel 6:6:9, eerste lid, Sv dient de rechtbank te onderzoeken of het Openbaar Ministerie bij de afweging van de betrokken belangen in redelijkheid tot zijn beslissing heeft kunnen komen. Daartoe wordt het volgende overwogen.

De veroordeelde heeft aangegeven niet te zullen meewerken aan ambulante behandeling. De rechtbank is daarom van oordeel dat het Openbaar Ministerie in redelijkheid tot de beslissing kon komen om geen v.i. te verlenen. Het bezwaar is daarom ongegrond.

De rechtbank verklaart het bezwaar ongegrond. Deze beslissing is gegeven door de raadkamer, mr. H.C. van Vuren, voorzitter, mrs. L. Feraaune en M. Hulshof, rechters, in tegenwoordigheid van mr. E.S. Brouwer, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 28 november 2025.