ECLI:NL:RBNNE:2024:1936

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND Zittingsplaats Groningen Bestuursrecht zaaknummers: LEE 24/1683 en LEE 24/1686 uitspraak van de voorzieningenrechter van 17 mei 2024 op het beroep en het verzoek om voorlopige voorziening in de zaak tussen [eiser], uit [plaatsnaam], eiser en het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Tynaarlo. Als derde-partijen nemen aan de zaken deel: [vergunninghoudster] uit [plaatsnaam] (vergunninghoudster) en Vereniging Natuurmonumenten. Inleiding 1. In deze uitspraak beslist de voorzieningenrechter op het verzoek om een voorlopige voorziening tegen de omgevingsvergunning die is verleend voor het tijdelijk (drie jaar) wijzigen van het gebruik van het pand [naam pand] op het perceel [adres] in [plaatsnaam]. Omdat de voorzieningenrechter na afloop van de zitting tot de conclusie is gekomen dat nader onderzoek niet kan bijdragen aan de beoordeling van de zaak, beslist hij ook op het beroep van eiser daartegen. Artikel 8:86 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk. 1.1. Het college heeft de vergunning voor het wijzigen van het gebruik op 19 september 2023 verleend. Met het bestreden besluit van 27 februari 2024 op het bezwaar van eiser is het college bij de verlening van de vergunning gebleven. 1.2. Het college heeft op het verzoek gereageerd met een verweerschrift. Vergunninghoudster heeft ook schriftelijk gereageerd. Verder heeft de eigenares van de betrokken percelen en panden, Natuurmonumenten, gereageerd. 1.3. De voorzieningenrechter heeft het verzoek op 30 april 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen namens het college: L. Siewes en R.I. Waijer. Namens vergunninghoudster hebben deelgenomen: [naam] en [naam]. Eiser heeft zich afgemeld voor de zitting.

2. De voorzieningenrechter beoordeelt de toestemming voor het tijdelijk wijzigen van het gebruik van het pand op het perceel [adres] in [plaatsnaam]. Hij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eiser. 3. De voorzieningenrechter verklaart het beroep ongegrond en wijst het verzoek om voorlopige voorziening af. Hierna legt de voorzieningenrechter uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

4. Vergunninghoudster heeft op 6 september 2023 een aanvraag om omgevingsvergunning ingediend voor het tijdelijk gebruiken van het pand [naam pand] aan de [adres] in [plaatsnaam] ten behoeve van maximaal 45 overnachtingen per jaar. Het plan van vergunninghoudster omvat het verruimen van het gebruik van een dagrecreatieverblijf voor kortdurend nachtrecreatief verblijf ten behoeve van zorgverleners en zorgbehoevenden en het gebruik als vergaderlocatie en excursielocatie of ten behoeve van natuurfotografie of meditatie. 4.1. Het college heeft aan het plan meegewerkt met behulp van de zogenoemde kruimelgevallenregeling en op 19 september 2023 een omgevingsvergunning verleend aan vergunninghoudster voor het tijdelijk (drie jaar) wijzigen van het gebruik van het pand. Aan de vergunning zijn twee voorwaarden verbonden. 4.2. Eiser heeft bezwaar gemaakt tegen deze omgevingsvergunning. 4.3. Het college heeft het bezwaar van eiser op 27 februari 2024 ongegrond verklaard. 4.4. Hiertegen heeft eiser beroep ingesteld (LEE 24/1686) en aan de voorzieningenrechter gevraagd te bepalen dat het pand enkel gebruikt mag worden als dagrecreatieverblijf tussen zonsop- en zonsondergang —zolang het beroep in behandeling is (LEE 24/1683). 4.5. Vergunninghoudster heeft desgevraagd aangegeven geen gebruik te maken van de omgevingsvergunning totdat de voorzieningenrechter uitspraak heeft gedaan op het verzoek. Overgangsrecht 5. Op 1 januari 2024 is de Omgevingswet in werking getreden. Uit het overgangsrecht dat bij die wet hoort vloeit voort dat op deze procedure het recht van toepassing is zoals dat gold voor 1 januari 2024. Heeft het college de omgevingsvergunning in redelijkheid kunnen verlenen? 6. De voorzieningenrechter stelt voorop dat de verleende omgevingsvergunning alleen ziet op het gebruik van het pand. Tussen partijen staat niet ter discussie dat het plan in strijd is met artikel 16 van het bestemmingsplan Buitengebied Tynaarlo. Het college heeft de vergunning verleend op grond van artikel 2.12, eerste lid, sub a, onder 2º van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht in combinatie met artikel 4, onderdeel 11 van Bijlage II bij het Besluit omgevingsrecht. 6.1. Het college komt bij de beslissing om al dan niet toepassing te geven aan de bevoegdheid om in afwijking van het bestemmingsplan een omgevingsvergunning te verlenen, beleidsruimte toe en het moet de betrokken belangen afwegen. De bestuursrechter oordeelt niet zelf of verlening van de omgevingsvergunning in overeenstemming is met een goede ruimtelijke ordening. De bestuursrechter beoordeelt aan de hand van de beroepsgronden of het besluit in overeenstemming is met het recht. Daarbij kan aan de orde komen of de nadelige gevolgen van het besluit onevenredig zijn in verhouding tot de met de verlening van de omgevingsvergunning te dienen doelen. 7. Eiser voert aan dat het plan in strijd is met een goede ruimtelijke ordening. De provinciale omgevingsverordening staat aan een andere bestemming in de weg omdat een gewijzigd gebruik de wezenlijke kenmerken en waarden van het Natuurnetwerk Nederland zou aantasten. Het plan is in strijd met het structuurplan gemeente Tynaarlo waarin ten aanzien van recreatie en toerisme uitgegaan wordt van beperkte groeimogelijkheden voor de recreatieve sector, mits deze een toegevoegde waarde hebben aan de recreatieve sector en niet strijdig zijn met landschap en natuur. Verder wijst eiser op de terughoudendheid die in het bestemmingsplan wordt beschreven met betrekking tot kleinschalig verblijfsrecreatie in de Ecologische Hoofdstructuur. Ook is het besluit niet getoetst aan de parkeernorm, voldoet het pand qua brandveiligheid niet aan het Bouwbesluit en is geen rapport “toetsing Wet natuurbescherming” overgelegd. 7.1. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft het college zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat het bouwplan uit het oogpunt van ruimtelijke ordening aanvaardbaar is. Het college heeft daarbij mogen betrekken dat kortdurend verblijf plaats vindt, zonder achtereenvolgende overnachtingen, in een kleinschalige accommodatie. Gelet op het feit dat [naam pand] bij recht in gebruik mag zijn voor dagrecreatie en er maximaal 2 personen kunnen overnachten, heeft het plan een beperkte ruimtelijke impact. Het pand is sober ingericht; er is een tafel met zes stoelen, een toilet en een bedstee voor twee personen aanwezig. Er is geen stromend water, keuken of douche aanwezig. Vanwege het ontbreken van facilitaire voorzieningen en de beperkte omvang van het gebouw ligt langdurig achtereenvolgend gebruik niet in de lijn van de verwachting. Verder heeft het college bij de beoordeling mogen betrekken dat vanwege het beperkte aantal overnachtingen en het beperkte aantal mensen dat kan overnachten, geen nadelige effecten op de omliggende natuurwaarden te verwachten zijn. Dat standpunt is door Natuurmonumenten onderschreven. Daarbij heeft het college een vergunning verleend voor maximaal 3 jaar om nader te bepalen of een dergelijk gebruik geen nadelige gevolgen heeft voor omgevingswaarden. Het college heeft verder voldoende onderbouwd dat geen sprake is van strijdigheid met het provinciaal en gemeentelijk beleid. Het pand ligt in het (provinciaal) Natuurnetwerk Nederland (voorheen Ecologische Hoofdstructuur) maar het college heeft op de zitting toegelicht dat het plan is voorgelegd aan het college van gedeputeerde staten. Het college van gedeputeerde staten heeft geen beletsel opgeworpen voor het verlenen van de gevraagde omgevingsvergunning. De door eiser aangehaalde citaten over het niet meewerken aan kleinschalige verblijfsrecreatie, komen uit de Nota van uitgangspunten bestemmingsplan Buitengebied Tynaarlo, van 6 oktober 2011. Die Nota van uitgangspunten laat, voor zover deze al ongewijzigd is vastgesteld door de gemeenteraad, de wettelijke bevoegdheid van het college om gemotiveerd af te wijken van het vastgestelde bestemmingsplan, onverlet. 7.2. De voorzieningenrechter is verder van oordeel dat het college in het bestreden besluit voldoende heeft gemotiveerd dat het plan niet zal leiden tot parkeeroverlast. Daarbij is van belang dat er maximaal 2 personen kunnen overnachten en het pand is ingericht voor (dag)verblijf van maximaal zes personen. Er kan niet worden geparkeerd op eigen terrein, het parkeren moet plaatsvinden aan de [naam weg], nabij landgoed [naam]. Op de zitting is door partijen toegelicht dat het feitelijk ook niet mogelijk is om bij de locatie te parkeren vanwege de beperkte breedte van de toegangsweg en de berm. Het college heeft het parkeren aan de [naam weg] als voorwaarde aan de omgevingsvergunning verbonden. 7.3. De voorzieningenrechter laat de door eiser naar voren gebrachte beroepsgronden over de brandveiligheidseisen uit het Bouwbesluit en de toetsing aan de Wet natuurbescherming buiten beschouwing, omdat artikel 8:69a van de Awb er aan in de weg staat dat de aan vergunninghouder verleende omgevingsvergunning om die reden wordt vernietigd. Op grond van artikel 8:69a van de Awb vernietigt de bestuursrechter een besluit niet op de grond dat het in strijd is met een geschreven of ongeschreven rechtsregel of een algemeen rechtsbeginsel, indien deze regel of dit beginsel kennelijk niet strekt tot bescherming van de belangen van degene die zich daarop beroept. Uit vaste rechtspraak volgt dat de brandveiligheidsregels uit het Bouwbesluit strekken tot bescherming van de belangen van eigenaren en gebruikers van de gebouwen, en de bepalingen uit de Wet natuurbescherming strekken ter bescherming van het behoud van de natuurwaarden in de Natura 2000-gebieden.

11. Het beroep is ongegrond. Omdat het beroep ongegrond is, is er geen aanleiding om een voorlopige voorziening te treffen. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

De voorzieningenrechter: - verklaart het beroep ongegrond; - wijst het verzoek om voorlopige voorziening af. Deze uitspraak is gedaan door mr. T.A. Oudenaarden, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. S.G. Steenbergen, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 17 mei 2024. griffier voorzieningenrechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak voor zover deze gaat over het beroep, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak voor zover deze gaat over het beroep. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen deze uitspraak voor zover deze gaat over de voorlopige voorziening staat geen hoger beroep open. Waaronder ABRvS, 11 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2706 Waaronder ABRvS, 8 maart 2023, ECLI:NL:RVS:2023:940