ECLI:NL:RBHAA:2010:BM5272

RECHTBANK HAARLEM Sector bestuursrecht zaaknummer: AWB 10 - 1739 / 1740 uitspraak van de voorzieningenrechter van 20 mei 2010 in de zaak van: [eiser], wonende te [woonplaats], eiser, tegen: het college van dijkgraaf en hoogheemraden van het hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier, verweerder, derde partij, Grootslag Beheer B.V., gemachtigde: mr. S.A.B. Boer, advocaat te Amsterdam.

Bij besluit van 10 september 2009 heeft verweerder ontheffing verleend van de Keur Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier 2006 ten behoeve van het aanleggen van een fietspad langs de [adres], het leggen van een persleiding, het gedeeltelijk dempen van de wegsloot en het plaatsen van beschoeiing ten noorden van de [adres]. Tegen dit besluit heeft eiser bij brief van 15 oktober 2009 bezwaar gemaakt. Bij besluit van 14 december 2009 heeft verweerder het besluit van 10 september 2009 aangevuld, in die zin dat tevens ontheffing is verleend van de Wegenverordening Noord-Holland. Bij brief van 21 december 2009 heeft eiser zijn bezwaarschrift aangevuld. Bij besluit van 23 februari 2010, verzonden op 5 maart 2010, heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard. Daarbij heeft verweerder verwezen naar het advies van 19 januari 2010 van de adviescommissie bezwaren. Tegen dit besluit heeft eiser bij brief van 12 april 2010 beroep ingesteld. Bij brief van 8 april 2010 is tevens verzocht een voorlopige voorziening te treffen. De zaak is behandeld ter zitting van 7 mei 2010. Eiser is in persoon verschenen, vergezeld door [naam]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M. Bregman en R. Gordijn, beiden werkzaam bij het hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier. Namens de derde partij is verschenen [naam].

2.1 Ingevolge artikel 8:86, eerste lid, Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan de voorzieningenrechter, indien het verzoek om een voorlopige voorziening hangende het beroep bij de rechtbank is gedaan en hij van oordeel is dat na de zitting nader onderzoek redelijkerwijs niet kan bijdragen aan de beoordeling van de zaak, onmiddellijk uitspraak doen in de hoofdzaak. De in het onderhavige geval verkregen informatie is van dien aard dat nader onderzoek geen relevante nieuwe gegevens zal opleveren. Ook overigens bestaat geen beletsel om met toepassing van voormeld wettelijk voorschrift onmiddellijk uitspraak in de hoofdzaak te doen. 2.2 Ingevolge artikel 6.4, eerste lid, van de Keur Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier 2009 van 18 november 2009, wordt de Keur Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier 2006 ingetrokken, met uitzondering van de artikelen 19 tot en met 21. Op handelingen als bedoeld in deze artikelen blijven de artikelen 25, 29, 30, 32, en 33 van die keur van overeenkomstige toepassing. Ingevolge artikel 15, eerste lid, van de Keur Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier 2006 (verder: de Keur), voor zover hier van belang, is het verboden in, op, onder of boven waterstaatswerken werkzaamheden te verrichten dan wel werken of opgaande houtbeplantingen aan te brengen of te hebben. Ingevolge artikel 29, eerste lid, van de Keur kan het dagelijks bestuur van de gebods- en verbodsbepalingen in de artikelen 5 tot en met 20 ontheffing verlenen. 2.3 Ingevolge artikel 7, zevende lid, van de Wegenverordening Noord-Holland (verder: de Wegenverordening) is het niet toegestaan een langs of op de grens van een weg gelegen sloot af te dammen, te dempen of op enigerlei wijze het waterafvoerend vermogen daarvan te verminderen. Ingevolge het achtste lid kan het bestuursorgaan overeenkomstig het gestelde in hoofdstuk V ontheffing verlenen van het bepaalde in het vorige lid. Artikel 8, tweede lid, van de Wegenverordening, geeft een opsomming van bouwwerken, werken en voorwerpen waarvan het niet is toegestaan deze op of in een weg aan te brengen dan wel aanwezig te hebben. Ingevolge het derde lid kan het bestuursorgaan overeenkomstig het gestelde in hoofdstuk V ontheffing verlenen van het bepaalde in het tweede lid. 2.4 Eiser kan zich met het besluit niet verenigen en heeft de voorzieningenrechter verzocht het bestreden besluit te schorsen dan wel te vernietigen. Volgens eiser leidt de versmalling van de wegsloot tot afname van de kwaliteit van het water, dat door hem wordt gebruikt voor de beregening van pioenrozen in zijn bedrijf. Eiser heeft in dit verband uiteengezet dat het gedeeltelijk dempen van de sloot leidt tot halvering van de oppervlakte van de doorsnede van de sloot. Hierdoor zal ook doorstroming van het water halveren, terwijl deze reeds ernstig wordt afgeremd door de rietgroei in de sloot. Een verminderde doorstroming leidt tot een verhoogde zoutconcentratie in het water, hetgeen schadelijk is voor de pioenrozen. De verminderde doorstroming van het water heeft verder tot gevolg dat het sulfaatgehalte toeneemt. Dit wordt volgens eiser nog versterkt nu de hoeveelheid water in de sloot afneemt en het water aldus sneller opwarmt. 2.5 In het advies dat aan het bestreden besluit ten grondslag ligt, wordt overwogen dat het hoogheemraadschap in verband met de inrichting van het glastuinbouwgebied extra waterberging heeft gegraven langs de [adres] en dat ook langs de [adres] breed water aanwezig is. Het gedeelte wegsloot dat ten behoeve van de aanleg van het fietspad wordt versmald, ligt tussen deze brede waterbergingslocaties en heeft een lengte van slechts circa 225 meter. De wegsloot houdt op de waterlijn een breedte van 2,50 meter, met uitzondering van een strook van 5 meter, waar de breedte circa 2,38 meter zal zijn. Hiermee wordt voldaan aan de eis uit de Keur dat een schouwsloot/wegsloot een minimale breedte van 2,20 meter moet hebben. Verder wordt overwogen dat door het aanbrengen van beschoeiing de wegsloot langer schoon zal blijven en de stroomsnelheid zal toenemen. De commissie acht het niet aannemelijk dat met al deze verbeteringen de kwaliteit van het oppervlaktewater in de wegsloot minder zal worden dan deze was voor de uitvoering van de vergunde werkzaamheden. In beroep heeft verweerder het standpunt van eiser verder bestreden door overlegging van het zogenoemde wateradvies van 28 april 2010. Kort en zakelijk weergegeven wordt hierin gesteld dat de doorstroming niet zal afnemen, omdat deze niet wordt bepaald door de breedte van de sloot, maar door de breedte van de duikers. Versmalling van de sloot leidt tot een geringer volume van het bekken tussen de dammen, waardoor de in- en uitstroom van water proportioneel groter is en voor een hogere verversingssnelheid zorgt. De aan te brengen beschoeiing zal leiden tot een afname van rietgroei waardoor de doorstroming eveneens zal verbeteren. De zoutemissie zal afnemen, omdat de gronddruk toeneemt als gevolg van het gedempte deel van de sloot. 2.6 Verweerder heeft de stelling van eiser dat de gedeeltelijke demping van de wegsloot leidt tot een verslechtering van de kwaliteit van het water, gemotiveerd bestreden onder meer door overlegging van het wateradvies van 28 april 2010. Tegenover deze betwisting van verweerder heeft eiser zijn verwachting dat door de gedeeltelijke demping van de wegsloot de kwaliteit van het water achteruit zal gaan, niet met objectieve gegevens onderbouwd. Bijvoorbeeld heeft eiser geen deskundigenrapport overgelegd ter ondersteuning van zijn standpunt. Eiser heeft er nog op gewezen dat de kwaliteit van het water van de wegsloot reeds achteruit is gegaan sinds de aanleg van de zogenoemde bypass-sloot. Als gevolg van deze sloot stroomt het water via een andere route langs het perceel van eiser en ook in mindere mate door de wegsloot. Uit de door eiser overgelegde meetgegevens blijkt volgens hem dat de sloot op bepaalde momenten een hoog zout- en sulfaatgehalte heeft. Deze omstandigheid dient echter buiten beschouwing te blijven nu deze door eiser gestelde verslechtering van de waterkwaliteit van de wegsloot geen verband houdt met de aanleg van de werken waarvoor verweerder thans ontheffing heeft verleend. 2.7 Voorts kan eiser zich niet met het besluit verenigen, omdat de aanleg van het fietspad volgens hem zorgt voor onveilige verkeerssituaties bij kruispunten en uitritten. De Wegenverordening heeft echter uitsluitend betrekking op het beheer van wegen in Noord-Holland. De bepalingen waarvan ontheffing wordt verleend zien op het vrijhouden en in stand houden van wegen en de daarlangs gelegen sloten. Het door eiser aangevoerde belang van verkeersveiligheid is geen belang dat door deze bepalingen van de Wegenverordening wordt behartigd. Het specialiteitsbeginsel staat er dan aan in de weg dat bij de vraag of ontheffing moet worden verleend, rekening wordt gehouden met het door eiser aangevoerde belang van verkeersveiligheid. Het betoog dat de verkeersveiligheid zal afnemen, kan derhalve – wat daar ook van zij – niet tot het oordeel leiden dat verweerder niet in redelijkheid ontheffing van de Wegenverordening kon verlenen. 2.8 Eiser heeft er in zijn beroepschrift op gewezen dat het gedeeltelijk dempen van de wegsloot ten behoeve de aanleg van het fietspad niet nodig zou zijn, wanneer de aanwezige rij bomen wordt gekapt. Hiervoor geldt dat verweerder heeft te beslissen over het plan, zoals het is ingediend. Indien de aanleg van het fietspad op zichzelf aanvaardbaar is, kan het bestaan van alternatieven slechts dan tot het onthouden van medewerking aanzetten, indien op voorhand duidelijk is dat door verwezenlijking van de alternatieven een gelijkwaardig resultaat kan worden bereikt met aanmerkelijk minder bezwaren. Verweerder heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat het kappen van bomen op bezwaren stuit, zodat een zodanig alternatief niet aanwezig is. 2.9 Tot slot stelt eiser zich op het standpunt dat verweerder de ontheffing had moeten weigeren, omdat het gedeeltelijk dempen van de wegsloot in strijd is met het bestemmingsplan.

De voorzieningenrechter: 3.1 verklaart het beroep ongegrond; 3.2 wijst het verzoek om voorlopige voorziening af. Deze uitspraak is gedaan door mr. W.J.A.M. van Brussel, voorzieningenrechter, in tegenwoordigheid van mr. D. Krokké, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 20 mei 2010. afschrift verzonden op: Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak staat uitsluitend voorzover het de hoofdzaak betreft hoger beroep open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, Postbus 20019, 2500 EA Den Haag. Het hoger beroep dient te worden ingesteld door het indienen van een beroepschrift binnen zes weken onmiddellijk liggend na de dag van verzending van de uitspraak door de griffier.