ECLI:NL:RBDHA:2025:1840

Rechtbank DEN HAAG Strafrecht Meervoudige kamer Parketnummers: 09/319993-23, 09/148070-24 (ttz. gev.), 20/001522-19 (tul) en 23/001122- 22 (tul) Datum uitspraak: 12 februari 2025 Tegenspraak De rechtbank Den Haag heeft op de grondslag van de tenlastelegging en naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting het navolgende vonnis gewezen in de zaak van de officier van justitie tegen de verdachte: [verdachte] , geboren op [geboortedatum 1] 1983 te [geboorteplaats] (Suriname), BRP-adres: [adres 1] , [postcode] [woonplaats] . 1Het onderzoek ter terechtzitting Het onderzoek is gehouden op de terechtzittingen van 21 maart 2024, 23 mei 2024 en 15 augustus 2024 (allen pro forma) en 15 november 2024, 5 december 2024 en 11 december 2024 (allen inhoudelijke behandeling) en 29 januari 2025 (sluiting onderzoek). De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. F.A. Kuipers en van hetgeen door de verdachte en zijn raadsvrouw mr. T.T.H.M. Bruers naar voren is gebracht. Als benadeelde partij heeft [slachtoffer] zich gevoegd. Hij heeft een vordering tot schadevergoeding ingediend en werd bijgestaan door mr. J. Vermaat. 2De tenlastelegging Aan de verdachte is ten laste gelegd hetgeen is vermeld in de dagvaardingen met parketnummer 09/319993-23 (hierna: dagvaarding I) zoals deze is gewijzigd op de terechtzitting van 5 december 2024 en parketnummer 09/148070-24 (hierna: dagvaarding II). De tekst van de gewijzigde tenlastelegging is als bijlage I aan dit vonnis gehecht. 3De bewijsbeslissing 3.1. Ten aanzien van dagvaarding 1 feit 1 (de wederrechtelijke vrijheidsberoving) 3.1.1 Inleiding Op 26 november 2023 kwam er bij de politie een melding binnen van een mogelijke wederrechtelijke vrijheidsberoving. De broer van [slachtoffer] (hierna: het slachtoffer) meldde dat het slachtoffer niet was verschenen op een afspraak en dat hij een verontrustend filmpje had ontvangen waarop het slachtoffer was te zien. Naar aanleiding hiervan werd door de politie het Team Grootschalige Opsporing onderzoek opgestart genaamd ‘Oscar23’. Uit het politieonderzoek bleek dat het slachtoffer in de ochtend van 26 november 2023 iets na half 11 zijn woning verliet, in zijn auto stapte en wegreed. Kort daarop stopte er een Mazda voor hem en zag hij een bord met ‘stop politie, volgen’. Achter hem stopte een Renault Captur. Uit de auto voor hem stapten twee personen, een man en een vrouw, die waren uitgerust met enkele politieattributen. De man vroeg het slachtoffer naar zijn rij- en kentekenbewijs, waarna het slachtoffer werd aangehouden. Het slachtoffer werd vervolgens gefouilleerd, geboeid en geblinddoekt. Hij werd in de Mazda geplaatst, waarna hij door de vrouwelijke bestuurder van deze auto naar een loods in Barendrecht werd gebracht. Ook de Renault Captur, waar een vierde persoon in reed, verplaatste zich naar deze loods. Gedurende de nacht verbleef het slachtoffer geboeid en geblinddoekt in de loods. Hij werd in de loods door een vijfde persoon, een man, bewaakt. De volgende dag kwam er een zesde persoon bij de loods aan die het slachtoffer samen met zijn bewaker naar een chalet in een bos nabij Turnhout in België vervoerde. De bewaker bleef achter bij het slachtoffer in het chalet en werd de volgende dag afgelost door een andere bewaker, die een vuurwapen bij zich had. De dagen daarna werden de bewakers meerdere malen gewisseld, waarbij het vuurwapen werd doorgegeven. In de nacht van 6 december 2023 is het slachtoffer erin geslaagd om uit het chalet te ontkomen, waarna hij zich bij de Belgische politie heeft gemeld. In onderhavige zaak ziet de rechtbank zich voor de vraag gesteld of, en zo ja in hoeverre, de verdachte betrokken is geweest bij deze wederrechtelijke vrijheidsberoving. 3.1.2 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van dagvaarding 1 feit 1. 3.1.3 Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte partieel dient te worden vrijgesproken voor dagvaarding 1 feit 1, te weten van de pleegperiode van 27 november 2023 tot en met 6 december 2023, de pleegplaatsen Turnhout en België en de gedachtestreepjes 4 t/m 8. Op specifieke standpunten wordt hierna – voor zover van belang – nader ingegaan. 3.1.4

De rechtbank heeft in de bijlage II opgenomen de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden. Feitelijke betrokkenheid verdachte Uit de bewijsmiddelen leidt de rechtbank af dat de verdachte de persoon was die het slachtoffer op 26 november 2023 heeft “aangehouden”, geboeid en in de Mazda gezet en heeft overgebracht naar een loods in Barendrecht. Door de verdediging is betoogd dat de betrokkenheid van de verdachte beperkt was tot uitsluitend deze uitvoeringshandelingen en alleen op die dag. De verdachte zou pas de dag voor de wederrechtelijke vrijheidsberoving door ene [naam 1] en/of [naam 2] zijn geïnstrueerd om het slachtoffer op te halen om een (zakelijk) conflict uit te praten. De rechtbank leidt echter uit het dossier af dat de verdachte voorafgaand medeverdachten [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] , [medeverdachte 3] en [medeverdachte 4] (hierna afzonderlijk: [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] , [medeverdachte 3] en [medeverdachte 4] , en gezamenlijk: de medeverdachten) betrok bij het plan om het slachtoffer te ontvoeren en daarna te bewaken door hen te bellen en te vragen of zij mee wilden doen. Hij zorgde daarbij, naar het oordeel van de rechtbank, ook voor een zekere onderlinge rolverdeling. Zo vroeg de verdachte [medeverdachte 2] specifiek om de auto te besturen. [medeverdachte 4] vroeg hij om het slachtoffer in de loods in Barendrecht te bewaken. De verdachte had daarnaast in ieder geval twee burner telefoons ter beschikking, die enkel actief waren kort voorafgaand aan de wederrechtelijke vrijheidsberoving tot enkele dagen na de wederrechtelijke vrijheidsberoving. Hij had deze telefoons zelf in gebruik, maar heeft deze ook aan [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] gegeven. Uit het dossier volgt dat de gebruikers van deze telefoons op de dag van de wederrechtelijke vrijheidsberoving al vanaf de ochtend veel contact met elkaar hebben. Verder hebben [medeverdachte 2] en [medeverdachte 4] verklaard dat zij door de verdachte betaald zouden krijgen en/of betaald hebben gekregen voor hun bijdrage. Op 28 november 2023 is de verdachte met de Renault Captur [medeverdachte 4] gaan ophalen in België. [medeverdachte 4] was toen al twee dagen in België om het slachtoffer te bewaken in het chalet in de omgeving van Turnhout. De rechtbank stelt op grond van bovenstaande feiten en omstandigheden vast dat de verdachte meer dan alleen de genoemde uitvoeringshandelingen op 26 november 2023 heeft verricht en een grotere rol had in de voorbereiding en uitvoering van de wederrechtelijke vrijheidsberoving dan door de verdediging wordt gesuggereerd. Dat de verdachte enkel geïnstrueerd zou zijn door een vijfde persoon met de naam ‘ [naam 1] ’ en/of ‘ [naam 2] ’, zoals door de verdediging betoogd, is op geen enkele wijze gebleken uit het dossier. Medeplegen De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of de betrokkenheid van verdachte bij de wederrechtelijke vrijheidsberoving van het slachtoffer moet worden aangemerkt als medeplegen gedurende de gehele tenlastegelegde periode van 26 november 2023 tot en met 6 december 2023. De rechtbank stelt voorop dat de betrokkenheid aan een strafbaar feit als medeplegen kan worden bewezenverklaard indien is komen vast te staan dat bij het begaan daarvan sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking. Daarbij kan rekening worden gehouden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van de verdachte, diens aanwezigheid op belangrijke momenten en het zich niet terugtrekken op een daartoe geëigend tijdstip. Uit de bewijsmiddelen leidt de rechtbank af dat bij het voorbereiden en het uitvoeren van de wederrechtelijke vrijheidsberoving sprake is geweest van een nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachte, [medeverdachte 3] , [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] en [medeverdachte 4] . Gelet op de wijze waarop uitvoering is gegeven aan de wederrechtelijke vrijheidsberoving waren daar ook tenminste vier personen voor nodig. De verdachte is samen met [medeverdachte 3] , [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] vanuit Amsterdam naar Den Haag gereden en zij hebben daar gezamenlijk uitvoering gegeven aan de daadwerkelijke vrijheidsberoving. De verdachte en [medeverdachte 1] hebben het slachtoffer “aangehouden”, geboeid en in de Mazda gezet. [medeverdachte 2] heeft de Mazda bestuurd waarmee de auto van het slachtoffer tot stoppen is gedwongen en heeft het slachtoffer vervolgens samen met de verdachte naar de loods in Barendrecht vervoerd. [medeverdachte 1] heeft de auto van het slachtoffer meegenomen en een paar straten verderop geparkeerd. En [medeverdachte 3] heeft de Renault Captur bestuurd die tijdens de “aanhouding” van het slachtoffer achter de auto van het slachtoffer was gezet. [medeverdachte 3] is vervolgens achter [medeverdachte 1] aangereden en heeft haar in zijn auto meegenomen nadat [medeverdachte 1] de auto van het slachtoffer had weggezet. Daarna is [medeverdachte 3] met de Renault Captur naar de loods in Barendrecht gereden waar het slachtoffer naar toe was gebracht. Enige tijd later zijn de verdachte, [medeverdachte 3] , [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] in de Renault Captur weer teruggereden naar Amsterdam. De door elk van de verdachten verrichte handelingen zijn van zodanig gewicht geweest dat zij allemaal kunnen worden aangemerkt als medeplegers van de wederrechtelijke vrijheidsberoving van het slachtoffer. Wanneer een persoon van zijn vrijheid wordt beroofd, duurt die situatie voort totdat die persoon weer vrij is (gelaten). Dat kan geruime tijd duren. Het feit dat de verdachte en de medeverdachten die voortdurende situatie hebben gecreëerd, maakt dat hen ook de periode waarin het slachtoffer van zijn vrijheid beroofd is gehouden, kan worden toegerekend. Zij hebben de plaats van de wederrechtelijke vrijheidsberoving verlaten in de wetenschap dat deze zich voortzette en zij hebben niets gedaan om dit te voorkomen. Om die reden kan hun handelwijze niet worden gezien als een zich distantiëren van de wederrechtelijke vrijheidsberoving. Door het slachtoffer van zijn vrijheid te beroven en geboeid en geblinddoekt in een loods achter te laten bestond de aanmerkelijke kans dat de vrijheidsbeneming voor langere tijd zou voortduren, welke kans de verdachten gelet op hun gedragingen bewust hebben aanvaard. Dat [medeverdachte 3] , [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] na het vertrek bij de loods in Barendrecht ogenschijnlijk fysiek niet meer nabij het slachtoffer zijn geweest en de verdachte enkel nog betrokken is geweest bij het ophalen van [medeverdachte 4] in België, doet naar het oordeel van de rechtbank niet af aan hun rol van medepleger van de voortdurende wederrechtelijke vrijheidsberoving. De nadien gepleegde handelingen, waaronder het vervoeren van het slachtoffer naar België, het daar vasthouden van het slachtoffer en het dreigen met dan wel tonen van een vuurwapen, rekent de rechtbank ook aan de verdachte, [medeverdachte 3] , [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] toe, aangezien deze binnen het kader van de wederrechtelijke vrijheidsberoving vallen. Ten aanzien van het dreigen met/tonen van het vuurwapen geldt dat (op z’n minst voorwaardelijk) opzet op die handelingen heeft bestaan. Er bestaat naar algemene ervaringsregels een aanmerkelijke kans dat met geweld zou worden gedreigd bij het tegen de wil vasthouden van het slachtoffer. Het slachtoffer zal zich immers niet zomaar gedurende langere periode laten vasthouden.

Gaat het om echte wapens? De rechtbank is van oordeel dat uit de aard en inhoud van het telefoongesprek dat op 10 december 2023 werd gevoerd, kan worden afgeleid dat het om echte vuurwapens ging. Er wordt immers gesproken over een mattie die zoekt naar ‘die Amerikaanse’ met ‘die M’ en ‘daar komt iets achter, te weten ‘achttien min twee’. Ook zijn er op de telefoon van de verdachte schermafbeeldingen van 10 december 2023 aangetroffen, waarop automatische wapens, waaronder een M16, zijn afgebeeld. Voorts volgt uit het gesprek geen enkele aanwijzing dat het om airsoftwapens zou gaan, zoals door de verdediging naar voren is gebracht. De rechtbank is dan ook van oordeel dat gelet op deze feiten en omstandigheden het niet anders kan zijn dan dat het telefoongesprek betrekking had op echte vuurwapens, zoals ten laste gelegd. Is sprake van ‘bedrijfsmatig verhandelen’ als bedoeld in artikel 9 Wet wapens en munitie (WWM)? De rechtbank dient vervolgens de vraag te beantwoorden of de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het bedrijfsmatig verhandelen van vuurwapens en/of munitie, zoals bedoeld in artikel 9 WWM. Hoewel de term verhandelen niet is gedefinieerd in de wettekst van de WWM of de daarbij behorende Memorie van Toelichting, omvat deze term meer dan de in- en verkoop van wapens en/of munitie of overdracht daarvan. Overeenkomstig de Richtlijn (EU) 2017/85322 vallen onder de term ‘verhandelen’ niet alleen de activiteiten van een wapenhandelaar, maar ook de activiteiten van een wapenmakelaar. Als wapenmakelaar kan worden beschouwd iedere natuurlijke of rechtspersoon wiens handel geheel of gedeeltelijk bestaat uit het onderhandelen over of regelen van transacties voor de aankoop, verkoop of levering van vuurwapens, essentiële onderdelen daarvan of munitie. Daarbij is van ondergeschikt belang of tussen hem en de kopers/verkopers daadwerkelijk een koop is gesloten, dan wel of de wapens uiteindelijk van eigenaar zijn gewisseld. Uit het dossier kan worden afgeleid dat de verdachte tijdens één telefoongesprek op 10 december 2023 aan medeverdachte [medeverdachte 3] vraagt of hij voor een vriend twee vuurwapens kan regelen. Tijdens dit gesprek worden prijzen genoemd en er wordt gesproken over extra geld verdienen. Tijdens het gesprek wordt meerdere keren verwezen naar ‘morgen’. Uit het dossier blijkt niet dat er opvolging is gegeven aan dit gesprek. Ook blijkt uit het dossier niet dat er door de verdachte andere gesprekken zijn gevoerd over vuurwapens. Het dossier bevat verder ook geen andere aanwijzingen dat de verdachte als wapenmakelaar heeft opgetreden. Hoewel het gesprek dat de verdachte op 10 december 2023 met medeverdachte [medeverdachte 3] heeft gevoerd te denken geeft, is dit ene telefoongesprek onvoldoende om – bij gebrek aan overig steunbewijs – vast te kunnen stellen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het bedrijfsmatig verhandelen van vuurwapens, zoals bedoeld in artikel 9 Wet wapens en munitie. De verdachte zal dan ook van dit feit worden vrijgesproken. 3.3. Ten aanzien van dagvaarding II (huisvredebreuk [straatnaam] ) 3.3.1 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd dat de rechtbank wettig en overtuigend bewezen zal verklaren dat de verdachte het hem bij dagvaarding II ten laste gelegde feit heeft begaan. 3.3.2 Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft ten aanzien van het bij dagvaarding II tenlastegelegde vrijspraak bepleit. De raadsvrouw heeft meer in het bijzonder betoogd dat de aanwezige camerabeelden onduidelijk zijn en dat een herkenning van de verdachte, zoals door de politie geverbaliseerd, uit deze beelden niet kan volgen. 3.3.3

Op 8 november 2023 rond 23:00 uur staan er drie mannen en één vrouw voor de woning aan het [adres 2] te Den Haag. Twee van hen hebben een politie-uniform aan. Zij bellen aan, tonen legitimatiepasjes aan de persoon die op dat moment in de woning aanwezig is en na een kort gesprek worden zij door hem binnengelaten. Vervolgens zijn zij twintig minuten in de woning geweest. Uit onderzoek blijkt echter dat er die avond geen politie op het adres is langs geweest. De verdachte wordt er van verdacht dat hij zich, samen met drie medeverdachten, toegang heeft verschaft tot de woning aan het [adres 2] te Den Haag, door middel van een valse order of vals kostuum. De verdachte heeft ontkend op 8 november 2023 dan wel in Den Haag, dan wel bij de woning aan het [straatnaam] te zijn geweest. In het procesdossier bevinden zich camerabeelden die vanuit verschillende hoeken zijn gemaakt en die de aankomst bij, het binnengaan van en het vertrek bij de woning laten zien. De rechtbank heeft na bestudering van de camerabeelden die de aankomst en het gesprek bij de voordeur bevatten, een van de personen herkend als de verdachte. De rechtbank herkent de verdachte aan de vorm van zijn gezicht, zijn baardgroei, de opvallende scheefstand van zijn mond, volle lippen, zijn houding en manier van bewegen. Het gezicht van de persoon die de rechtbank aanduidt als de verdachte is op enig moment grotendeels zichtbaar, wat de rechtbank sterkt in haar overtuiging dat het hier om de verdachte gaat. Op andere camerabeelden ziet de rechtbank een stijf bewegend en licht slepend linkerbeen bij een van de personen die weglopen van de woning. Dat komt overeen met de manier van lopen van de verdachte, zoals door de rechtbank bij het onderzoek ter terechtzitting is waargenomen. De rechtbank concludeert dat de verdachte een van de vier personen is geweest die zich bij de woning aan het [straatnaam] heeft voorgedaan als politie. De verdachte heeft zelf weliswaar geen uniform aangehad, maar wel de indruk gewekt dat hij van de politie, dan wel recherche was. Dit blijkt onder meer uit de verklaring van getuige [getuige] , die heeft verklaard dat ‘de rechercheurs’ een legitimatiepas hebben getoond. De rechtbank overweegt verder dat getuige [getuige] enkel toegang tot de woning heeft verleend, omdat hij in de veronderstelling was dat de verdachten echte politieagenten waren. Dat maakt dat de verdachte zich, met de medeverdachten, wederrechtelijk toegang heeft verschaft tot de woning. De rechtbank acht het feit wettig en overtuigend bewezen. 3.4. De bewezenverklaring De rechtbank is met betrekking tot de onder 1 dagvaarding I en onder dagvaarding II ten laste gelegde feiten van oordeel dat deze feiten wettig en overtuigend zijn bewezen. De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat: Ten aanzien van feit 1 onder dagvaarding I: 1. hij in de periode van 26 november 2023 tot en met 6 december 2023 te Den Haag en Barendrecht en in België, tezamen en in vereniging met anderen opzettelijk [slachtoffer] , wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd en beroofd gehouden, door - die [slachtoffer] nabij zijn woning op te wachten en - vervolgens het voertuig van die [slachtoffer] met behulp van een stopsignaal tot stoppen te dwingen en het voertuig van die [slachtoffer] klem te zetten en - vervolgens zich middels kleding en uitrusting voor te doen als politieambtenaar en vervolgens die [slachtoffer] mede te delen te zijn aangehouden en vervolgens die [slachtoffer] geboeid mee te nemen en - vervolgens die [slachtoffer] geblinddoekt en geboeid te vervoeren naar een loods en vervolgens die [slachtoffer] meerdere dagen in die loods vast te houden en - vervolgens die [slachtoffer] geblinddoekt en geboeid te vervoeren naar een afgelegen chalet in België en vervolgens die [slachtoffer] meerdere dagen in dat van de buitenwereld afgesloten chalet vast te houden en - steeds in de omgeving van die [slachtoffer] te verblijven en - telkens te dreigen met een vuurwapen, althans die [slachtoffer] een vuurwapen te tonen en - telkens die [slachtoffer] mee te delen dat hij mee moest werken en niet moest proberen vrij te komen, althans woorden van gelijke aard of strekking; Ten aanzien van dagvaarding II: hij op 8 november 2023 te Den Haag tezamen en in vereniging met anderen, in een woning gelegen aan het [adres 2] , in gebruik bij [naam 3] , wederrechtelijk is binnengedrongen, terwijl hij en zijn mededaders zich de toegang tot die woning hebben verschaft door middel van een vals kostuum en een valse hoedanigheid en misleiding van een persoon in die woning. 4De strafbaarheid van het bewezen verklaarde Het bewezen verklaarde is volgens de wet strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten. 5De strafbaarheid van de verdachte De verdachte is eveneens strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zijn strafbaarheid uitsluiten. 6De oplegging van straf en maatregel 6.1. De vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 5 jaren, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. Daarnaast heeft de officier van justitie een vrijheidsbeperkende maatregel gevorderd, namelijk een contactverbod met de aangever voor de duur van twee jaren. 6.2. Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw stelt zich primair op het standpunt dat een gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest passend is gelet op zijn medische toestand. Subsidiair stelt de raadsvrouw zich op het standpunt dat een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden passend is, zodat de behandeling voortgezet kan worden. Tot slot is volgens de raadsvrouw de verdachte verminderd toerekeningsvatbaar en heeft de verdachte verantwoordelijkheid genomen voor zijn handelingen. 6.3.

Na te melden straf en maatregel zijn in overeenstemming met de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken. De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking. Ernst van de feiten Het slachtoffer is op klaarlichte dag “aangehouden” door de zich als politieagenten voordoende verdachte en een medeverdachte, geboeid en in een auto gezet. In die auto is het slachtoffer een blinddoek voorgedaan. Het slachtoffer is vervolgens ruim tien dagen onder mensonterende omstandigheden van zijn vrijheid beroofd, eerst in een loods in Barendrecht en vanaf de tweede dag in een afgelegen chalet in België. Het slachtoffer was al die tijd geboeid, werd continu bewaakt en was de eerste paar dagen geblinddoekt. Het handelen van de verdachte en de medeverdachten heeft een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke en psychische integriteit van het slachtoffer en op het fundamentele recht van een mens om in vrijheid te gaan en staan waar hij wil. Daarnaast heeft dit handelen grote gevolgen gehad voor de naasten van het slachtoffer. Zij hebben meerdere dagen in onzekerheid en angst geleefd over diens welzijn en terugkeer. Blijkens zijn slachtofferverklaring is deze gebeurtenis een zeer beangstigende en traumatische ervaring geweest voor het slachtoffer en heeft het gebeuren nog steeds een enorme impact op zijn leven. Zijn naam wordt op internet nog immer in verband gebracht met deze ontvoering, waar blijkens het dossier vermoedelijk een drugsconflict aan ten grondslag ligt, terwijl er geen enkele aanwijzing bestaat dat het ontvoerde slachtoffer zich inhield met criminele zaken. Het slachtoffer heeft zich gedwongen gevoeld te verhuizen en is continu alert op zijn omgeving. Naast dit leed heeft de ontvoering van een onschuldige burger ook gevoelens van angst veroorzaakt in de samenleving, zoals ook blijkt uit de aandacht die deze zaak heeft gekregen in de media. De verdachte heeft bij deze ontvoering een leidinggevende rol gehad door deze te organiseren, de medeverdachten daarbij te betrekken en ook één van de bewakers te ronselen. Dit rekent de rechtbank de verdachte zwaar aan. Tevens heeft de verdachte zich op zeer brutale wijze schuldig gemaakt aan huisvredebreuk, door zich voor te doen als politieagent en zich ook als zodanig te legitimeren. Hiermee heeft de verdachte onrust veroorzaakt bij getuige [getuige] en de bewoonster van de woning en geen respect getoond voor het eigendom van anderen. De rechtbank acht het zeer kwalijk dat de verdachte zich bij beide feiten heeft voorgedaan als politieagent. Iedereen moet er, zeker gelet op de bevoegdheden die politieagenten mogen toepassen, op kunnen vertrouwen dat, als iemand zegt dat hij een politieagent is, hij dat ook daadwerkelijk is. Als iemand ten onrechte gebruik maakt van die bevoegdheden, zoals de verdachte, schaadt dat het maatschappelijk vertrouwen in het ambt van de politie. De verdachte lijkt iemand die kan worden ingehuurd om criminele klussen uit te voeren. Dit beeld wordt nog eens versterkt door het feit dat hij al eens eerder medeverdachte [medeverdachte 4] heeft gevraagd iemand te observeren, en door de inhoud van telefoongesprekken met medeverdachten op 8 en 9 december 2023 waarin over een nieuwe klus lijkt te worden gesproken. De persoon van de verdachte De rechtbank heeft kennisgenomen van de justitiële documentatie van de verdachte van 10 juli 2024. Daaruit blijkt dat de verdachte eerder is veroordeeld voor strafbare feiten. Ook liep hij nog in twee proeftijden na deels voorwaardelijke straffen in verband met vermogensdelicten. De rechtbank heeft voorts kennisgenomen van het rapport van 14 november 2024 over de verdachte van forensisch neuropsycholoog drs. G.J.W. Pol. Volgens drs. Pol heeft bij verdachte scheefgroei in de persoonlijkheid plaatsgevonden. Zo is hij stressgevoelig, heeft hij een beperkte frustratietolerantie en is hij bekend met impulsief gedrag. In het verlengde van een beperkt vermogen tot zelfreflectie heeft hij sowieso in zijn algemeenheid de neiging om het eigen aandeel in negatieve zin te ontkennen, te bagatelliseren of te externaliseren. Betrokkene is behept met een egocentrisch gekleurd perspectief, een gebrekkig empathisch vermogen en een lacunair geweten. Al met al kan bij hem worden gesproken van een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis en wordt geadviseerd de wederrechtelijke vrijheidsberoving in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen. Voorts heeft de rechtbank kennis genomen van het rapport van 28 oktober 2024 van de behandelend psycholoog en psychiater bij de GGZ-instelling [instelling] . De verdachte is momenteel in behandeling bij deze instelling. In dit rapport wordt de huidige medische en psychiatrische toestand van de verdachte weergegeven en wordt geadviseerd tot een voortgezette behandeling binnen de instelling. Het rapport van de forensisch neuropsycholoog ziet op de aan de verdachte verweten ontvoering. De verdachte wordt echter tevens veroordeeld voor een huisvredebreuk en uit het dossier komen daarnaast sterke aanwijzingen naar voren dat de verdachte voor meer criminele klussen is of kan worden ingeschakeld. De rechtbank wil best aannemen dat de handelingsvrijheid van de verdachte enigszins werd beïnvloed door zijn antisociale persoonlijkheidsstoornis, maar stelt ook vast dat geen sprake is geweest van impulsief handelen van de verdachte bij de bewezenverklaarde feiten. Integendeel, het lijkt een zeer bewuste keuze te zijn van de verdachte om zich met criminele zaken bezig te houden. De verdachte weet dat het plegen van de bewezenverklaarde feiten strafbaar is en kent de mogelijke consequenties daarvan. De reden om tot deze feiten te komen, is gelegen in de keuze om aan geld te komen. De rechtbank ziet daarom geen redenen de bewezenverklaarde feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen. Straf De rechtbank is van oordeel dat voor de bewezenverklaarde feiten alleen een forse, onvoorwaardelijke gevangenisstraf als een passende bestraffing kan gelden. Bij het bepalen van de hoogte van de gevangenisstraf heeft de rechtbank acht geslagen op de straffen die in vergelijkbare zaken zijn opgelegd. De rechtbank houdt bij de strafoplegging rekening met de planmatigheid waarmee de verdachte en zijn medeverdachten te werk zijn gegaan, de ernst van de feiten en de impact op het slachtoffer. De verdachte maakt kennelijk bewust telkens de keuze om zich met dit soort criminele klussen bezig te houden, waar hij met groot gemak anderen bij betrekt en betalingen in het vooruitzicht stelt. Hij lijkt er geen enkel probleem mee te hebben zich voor te doen als politieagent, of zich druk te maken over de gevolgen van zijn handelen voor de slachtoffers. Omdat de rechtbank de verdachte vrijspreekt van de verdenking van wapenhandel, komt de rechtbank tot een lagere straf dan door de officier van justitie gevorderd. Alles afwegende is de rechtbank van oordeel dat een gevangenisstraf voor de duur van vierenvijftig maanden passend en geboden is, waarbij de tijd die verdachte heeft doorgebracht in voorarrest in mindering zal worden gebracht. Naar het oordeel van de rechtbank is er gelet op de ernst van de feiten en de leidinggevende rol van de verdachte geen ruimte voor oplegging van een lichtere sanctie.

Ten aanzien van de immateriële schade overweegt de rechtbank dat de benadeelde partij rechtstreeks immateriële schade heeft geleden van het onder 1 bij dagvaarding I bewezenverklaarde feit. Uit de gegeven onderbouwing blijkt dat de benadeelde partij als gevolg van dit feit psychische klachten heeft opgelopen, waarvoor hij door de huisarts is doorverwezen vanwege een vermoeden van PTSS. Hiermee is voldoende onderbouwd dat de benadeelde partij immateriële schade heeft opgelopen, met name nu de aard en ernst van de normschending zodanig is dat ook zonder nadere onderbouwing een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Op grond van artikel 6:162 van het Burgerlijk Wetboek (BW) heeft de benadeelde partij dan ook recht op een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding. De rechtbank zal de geleden immateriële schade naar billijkheid vaststellen op een bedrag van € 17.000,00. Bij het vaststellen van de hoogte van het bedrag aan immateriële schade heeft de rechtbank onder meer rekening gehouden met de bedragen die door Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. Deze bedragen variëren en zijn sterk afhankelijk van de specifieke omstandigheden van het geval. De rechtbank komt tot een hoger dan gebruikelijk bedrag vanwege de (uitzonderlijk) lange duur van de wederrechtelijke vrijheidsberoving van tien dagen, de omstandigheden waaronder de wederrechtelijke vrijheidsberoving heeft plaatsgevonden (voortdurend geboeid/gekneveld, deels geblinddoekt en onder de aanwezigheid van een vuurwapen) en de ernstige gevolgen die de wederrechtelijke vrijheidsberoving voor de benadeelde partij heeft gehad. De rechtbank neemt daarbij niet alleen de psychische klachten van de benadeelde partij in ogenschouw, maar ook overige gevolgen die de wederrechtelijke vrijheidsberoving voor de benadeelde partij heeft gehad, zoals het circuleren van zijn persoonsgegevens en een video op internet en de media aandacht voor zijn persoon. Ook weegt de rechtbank de sinds de betreffende uitspraken opgetreden geldontwaarding en de in de literatuur gevoerde discussie over de hoogte van de immateriële schadevergoeding mee bij de vaststelling van de hoogte van het bedrag. De rechtbank zal de vordering tot vergoeding van immateriële schade voor het overige deel niet-ontvankelijk verklaren. Geen hoofdelijkheid De rechtbank zal de vordering van de benadeelde partij, gelet op het verschil in rol en aandeel tussen de verdachten, niet hoofdelijk toewijzen. Een hoofdelijke veroordeling zal mogelijk ingewikkeldheden meebrengen met betrekking tot het onderlinge regresrecht tussen de verdachte en de medeverdachten. De rechtbank acht het onwenselijk dat de verdachte onderling met de medeverdachten de betalingen moet regelen en/of dat de verdachte op die manier voor langere tijd aan het voldoen van een schadevergoeding kan ontkomen. Dat geldt temeer nu de Staat geen onderscheid maakt bij het innen van een dergelijke vordering. De rechtbank zal daarom de vordering per verdachte vaststellen en de verdachte veroordelen tot het betalen van een bedrag van € 2.500,00 aan immateriële schadevergoeding. Materiële schade De rechtbank zal het door de benadeelde partij gevorderde bedrag van € 100.000,00 afwijzen nu deze vordering niet is onderbouwd. Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 26 november 2023, omdat vast is komen te staan dat de verdachte zich vanaf die datum schuldig heeft gemaakt aan het van de vrijheid beroofd houden van de benadeelde partij. Nu de vordering gedeeltelijk wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken. De verdachte zal voor het onder 1 bij dagvaarding I bewezenverklaarde strafbare feit worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partij aansprakelijk voor schade die door dit feit aan hem is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 2.500,00 vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 26 november 2023 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [slachtoffer] . 8De inbeslaggenomen voorwerpen 8.1. De vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd dat de op de lijst van inbeslaggenomen voorwerpen (beslaglijst, die als bijlage III aan dit vonnis is gehecht), het onder 2 genoemde voorwerp (telefoon, zwart) zal worden verbeurdverklaard en dat de onder 1 (Ledger USB-stick) en 3 (Samsung telefoon) genoemde voorwerpen niet terug kunnen naar de verdachte, nu deze nog moeten worden onderzocht. 8.2. Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw stelt zich op het standpunt dat de inbeslaggenomen voorwerpen geretourneerd moeten worden, nu het strafrechtelijk onderzoek is afgerond en er geen reden is om de inbeslaggenomen voorwerpen verbeurd te verklaren of te onttrekken aan het verkeer. 8.3.

Samsung telefoon De enkelvoudige raadkamer in strafzaken van deze rechtbank heeft op 10 december 2023 beslist tot teruggave van de Samsung telefoon (DH3R023090_798252) aan de verdachte. Gelet hierop komt de rechtbank hierover geen oordeel meer toe. Overige inbeslaggenomen voorwerpen De rechtbank zal de teruggave gelasten van de op de beslaglijst onder 2 en 3 genoemde voorwerpen. Op deze voorwerpen rust een klassiek beslag. De rechtbank beschikt niet over een wettelijke mogelijkheid om het beslag op deze voorwerpen te laten rusten in het kader van nader te verrichten onderzoek. 9De vorderingen tot tenuitvoerlegging 9.1. De vorderingen van de officier van justitie De officier van justitie heeft bij vorderingen van 12 februari 2024 gevorderd dat de bij parketnummer 20/001522-19 door het gerechtshof Den Bosch op 20 juli 2021 voorwaardelijke opgelegde taakstraf van 50 uren, subsidiair 25 dagen hechtenis, ten uitvoer wordt gelegd wegens het niet naleven van de algemene voorwaarde en dat de bij parketnummer 23/001122-22 door het gerechtshof Amsterdam op 7 september 2023 voorwaardelijke opgelegde gevangenisstraf van 348 dagen ten uitvoer wordt gelegd, eveneens wegens het niet naleven van de algemene voorwaarde. 9.2. Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw verzoekt de vordering tot tenuitvoerlegging bij parketnummer 20/001522-19 af te wijzen, omdat de medische situatie van de verdachte de uitvoering van een taakstraf niet toelaat. Verder verzoekt de raadsvrouw de vordering tot tenuitvoerlegging bij parketnummer 23/001122-22 af te wijzen, dan wel de proeftijd te verlengen met één jaar, omdat het feit dat aan die vordering ten grondslag ligt een andersoortig feit en bovendien gedateerd is. Bij toewijzing van de vordering zal de behandeling van de verdachte moeten worden onderbroken en dat is niet wenselijk. 9.3.

De rechtbank acht termen aanwezig voor toewijzing van de vorderingen van de officier van justitie van 12 februari 2024 tot tenuitvoerlegging van de voornoemde voorwaardelijk opgelegde taakstraf en voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf, omdat uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de verdachte de algemene voorwaarde geen strafbare feiten te plegen, niet heeft nageleefd. 10De toepasselijke wetsartikelen De op te leggen straf en maatregelen zijn gegrond op de artikelen: - 36f, 38v, 38w, 47, 57, 138 en 282 van het Wetboek van Strafrecht. Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak rechtens gelden.

De rechtbank: verklaart niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 2 bij dagvaarding I ten laste gelegde feit heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij; verklaart wettig en overtuigend bewezen, dat de verdachte het onder dagvaarding I ten laste gelegde feit 1 en het onder dagvaarding II ten laste gelegde feit heeft begaan, zoals hierboven onder 3.4 bewezen is verklaard en dat het bewezen verklaarde uitmaakt: onder dagvaarding I: ten aanzien van feit 1: medeplegen van opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven en beroofd houden; onder dagvaarding II: in de woning bij een ander in gebruik, wederrechtelijk binnendringen, terwijl twee of meer verenigde personen het misdrijf plegen; verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij; verklaart het bewezen verklaarde en de verdachte daarvoor strafbaar; veroordeelt de verdachte tot: een gevangenisstraf voor de duur van 54 (VIERENVIJFTIG) MAANDEN; bepaalt dat de tijd door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de hem opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht; maatregel 38v legt op de maatregel dat de veroordeelde voor de duur van 3 (drie) jaren op geen enkele wijze – direct of indirect – contact zal (laten) opnemen, zoeken of hebben met [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum 2] 1995; beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 2 (twee) weken voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, met een maximum van 6 (zes) maanden; bepaalt dat toepassing van de vervangende hechtenis de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet opheft; voorlopige hechtenis verstaat dat de schorsing van de voorlopige hechtenis met ingang van heden eindigt; de vordering van de benadeelde partij; wijst de vordering tot immateriële schadevergoeding van de benadeelde partij deels toe tot een bedrag van € 2.500,00 en veroordeelt de verdachte om dit bedrag, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente daarover vanaf 26 november 2023 tot de dag waarop deze vordering is betaald, te betalen aan [slachtoffer] ; verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering tot immateriële schadevergoeding en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen; wijst de vordering tot materiële schadevergoeding van de benadeelde partij ten bedrage van € 100.000,00 af; veroordeelt de verdachte tevens in de proceskosten van de benadeelde partij, begroot op nihil, en de kosten die ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog gemaakt moeten worden; de schadevergoedingsmaatregel; legt aan de verdachte op de verplichting om aan de Staat te betalen een bedrag van € 2.500,00 te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 26 november 2023 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [slachtoffer] ; bepaalt dat als het verschuldigde bedrag niet volledig wordt betaald of kan worden verhaald, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 35 dagen; de toepassing van gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op; bepaalt dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de benadeelde partij de betalingsverplichting aan de Staat in zoverre doet vervallen, en dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de Staat de betalingsverplichting aan de benadeelde partij in zoverre doet vervallen; de inbeslaggenomen goederen; gelast de teruggave aan de verdachte van de op de beslaglijst genoemde voorwerpen, te weten: 2. Telefoonautomaat (Omschrijving: DH3R023090_798126, Zwart); 3. USB-stick (memorykaart) (Omschrijving: DH3R023090-798402, Grijs, merk: Ledger); de vordering tenuitvoerlegging van voorwaardelijk opgelegde straf 20/001522-19; gelast de tenuitvoerlegging van de straf, voorwaardelijk opgelegd bij arrest van het gerechtshof te Den Bosch d.d. 20 juli 2021, gewezen onder parketnummer 20/001522-19 te weten een taakstraf voor de duur van 50 uren, subsidiair 25 dagen vervangende hechtenis; de vordering tenuitvoerlegging van voorwaardelijk opgelegde straf 23/001122-22; gelast de tenuitvoerlegging van de straf, voorwaardelijk opgelegd bij arrest van het gerechtshof te Amsterdam d.d. 7 september 2023, gewezen onder parketnummer 23/001122-22 te weten een gevangenisstraf voor de duur van 348 dagen. Dit vonnis is gewezen door mr. G.P. Verbeek, voorzitter, mr. N.F.R. de Rooij, rechter, mr. F.M. Guljé, rechter, in tegenwoordigheid van mr. D.A. Goldstoff, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank van 12 februari 2025.

De rechtbank ziet mede daarom in de door de raadsvrouw naar voren gebrachte (persoonlijke) omstandigheden geen aanleiding om een gevangenisstraf van kortere duur op te leggen. Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering. Vrijheidsbeperkende maatregel Ter beveiliging van de maatschappij en het slachtoffer van de bewezenverklaarde ontvoering zal de rechtbank een vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38v Sr opleggen. De rechtbank ziet aanleiding om deze maatregel op te leggen, omdat de achtergrond van de ontvoering onbekend is gebleven, de ontvoering goed was georganiseerd en het slachtoffer er zelf voor heeft gezorgd dat de wederrechtelijke vrijheidsberoving eindigde. De maatregel houdt in dat de verdachte op geen enkele wijze – direct of indirect – contact zal hebben, zoeken of (laten) opnemen met het slachtoffer [slachtoffer] . De rechtbank zal de maatregel opleggen voor de duur van drie jaren. Daarbij zal de rechtbank bepalen dat vervangende hechtenis wordt toegepast voor de duur van 2 weken voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, met een maximum van 6 maanden. De vervangende hechtenis heft de verplichtingen op grond van de maatregel niet op. Omdat niet is gebleken dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit pleegt of zich belastend zal gedragen tegen het slachtoffer, ziet de rechtbank geen wettelijke mogelijkheid om de dadelijke uitvoerbaarheid van deze maatregel te bevelen. De voorlopige hechtenis De rechtbank heeft met ingang van 3 juni 2024 de voorlopige hechtenis geschorst tot aan het moment van de einduitspraak van deze rechtbank. Dit betekent dat de schorsing vandaag van rechtswege eindigt. Bij vonnis van heden is de verdachte schuldig bevonden aan ernstige strafbare feiten en veroordeeld tot een gevangenisstraf die van langere duur is dan hij reeds in voorarrest heeft doorgebracht. Als een veroordeling is uitgesproken en een straf is bepaald, mag de samenleving in het kader van een goede rechtspleging verwachten dat die gemotiveerde straf direct ten uitvoer wordt gelegd. De rechter heeft zich immers uitgesproken en bepaald dat het gedrag van de verdachte een straf wenselijk en noodzakelijk maakt. Een hernieuwde (ambtshalve) schorsing door dezelfde rechter die op het moment van schorsing nadrukkelijk heeft aangegeven dat die tijdelijk was, immers tot het moment waarop vonnis in eerste aanleg wordt gewezen, is dan ook niet uit te leggen aan de maatschappij, behoudens in bijzondere gevallen. Een dergelijk bijzonder geval doet zich hier niet voor. De rechtbank acht de door [instelling] geadviseerde voort te zetten behandeling niet van zodanig gewicht en acuut dat daarmee niet gewacht kan worden totdat de verdachte zijn gevangenisstraf heeft uitgezeten. De rechtbank zal de voorlopige hechtenis dan ook niet opheffen of opnieuw (ambtshalve) schorsen 7De vordering van de benadeelde partij/de schadevergoedingsmaatregel [slachtoffer] heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en vordert een schadevergoeding van € 125.000,00, te vermeerderen met de wettelijke rente. Dit bedrag bestaat uit € 25.000,00 aan immateriële schade en € 100.000,00, zoals de rechtbank de vordering begrijpt, aan eventuele toekomstige materiële schade. 7.1 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vordering van de benadeelde partij tot een bedrag van € 25.000,00. De vordering dient hoofdelijk te worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Voor het overige deel van de vordering heeft de officier van justitie geconcludeerd tot niet-ontvankelijk verklaring. 7.2 Het standpunt van de verdediging De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij tot vergoeding van de immateriële schade, gelet op uitspraken in soortgelijke zaken, dient te worden gematigd. De verdediging heeft voorts verzocht de vordering niet hoofdelijk toe te wijzen, maar de bedragen evenredig te verdelen tussen de verdachten. Ten aanzien van de overige door de benadeelde partij gevorderde schade ten bedrage van € 100.000,00 heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat deze vordering moet worden afgewezen. 7.3