ECLI:NL:RBDHA:2025:11668

RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Middelburg Bestuursrecht zaaknummer: NL25.27005 uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen [eiser], eiser V-nummer: [V-nummer] (gemachtigde: mr. R.E. Temmen), en de minister van Asiel en Migratie, verweerder (gemachtigde: mr. H. Toonders).

Bij besluit van 16 juni 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Eiser heeft zich akkoord verklaard met de schriftelijke afdoening van het beroep. Eiser heeft op 19 juni 2025 de beroepsgronden ingediend. Verweerder heeft op 20 juni 2025 een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft op 27 juni 2025 het onderzoek gesloten.

Eiser stelt te zijn geboren op [datum] 1993 en de Bosnische nationaliteit te hebben. Het staat vast dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland. Gelet hierop was verweerder bevoegd tot het opleggen van de maatregel van bewaring op grond van artikel 59 van de Vw. 3. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft als zware gronden vermeld dat eiser: - 3 a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;- 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;- 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; en als lichte gronden vermeld dat eiser: - 4 a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;- 4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;- 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;- 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 4. Eiser betwist in beroep alle zware en lichte gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd. Ten aanzien van zware grond 3a erkent eiser dat deze feitelijk juist is, maar licht hij toe dat hij angstig was om te worden teruggestuurd naar Bosnië-Herzegovina waar eiser vreest voor zijn leven. Wat betreft zware grond 3b geeft eiser als reden voor het niet houden aan zijn meldplicht zijn angst om te worden teruggestuurd naar zijn land van herkomst en het gebrek aan kennis over de procedure. 5. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zware gronden 3a en 3b terecht aan de maatregel van bewaring ten grondslag heeft gelegd. Ten aanzien van deze gronden mag verweerder volstaan met een toelichting waaruit blijkt dat deze gronden zich feitelijk voordoen. De feitelijke juistheid van zware grond 3a wordt door eiser erkend. Ook zware grond 3b is feitelijk juist en voldoende toegelicht in de maatregel van bewaring. Verweerder betrekt hierbij dat eiser meerdere keren met onbekende bestemming is vertrokken. De door eiser gegeven reden voor de onttrekking aan het toezicht doet niet af aan de feitelijke juistheid van deze grond. Deze zware gronden zijn voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. Verweerder heeft op grond hiervan terecht een risico aangenomen dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Wat eiser voor het overige heeft aangevoerd over de andere zware en lichten gronden behoeft geen nadere bespreking, omdat dit niet kan leiden tot de conclusie dat de bewaring onrechtmatig is. 6. Ook overigens ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring tot aan het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig is geweest. 7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

De rechtbank: - verklaart het beroep ongegrond; - wijst het verzoek om schadevergoeding af. Deze uitspraak is gedaan op 2 juli 2025 door mr. S.E. van de Merbel, rechter, in aanwezigheid van mr. Y. Chakur, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. De uitspraak is bekendgemaakt op: Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking. Artikel 5.1b, derde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb). Artikel 5.1b, vierde lid, van het Vb.