ECLI:NL:RBDHA:2024:11649

uitspraak RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL24.26629 uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen [eiser] , eiser V-nummer: [V-nummer] (gemachtigde: mr. A. Hol), en de Minister van Asiel en Migratie, voorheen de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, de minister (gemachtigde: J.C. van Ossenbruggen).

Bij besluit van 26 juni 2024 (het bestreden besluit) heeft de minister aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. De rechtbank heeft het beroep op 8 juli 2024 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen O. Ajdid. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Eiser stelt van Algerijnse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [1989] . Eiser stelt zich op het standpunt dat de maatregel rechtmatig is opgelegd en rechtmatig voortduurt. Volgens eiser zijn er echter wel een aantal gronden die op dit moment niet meer tegengeworpen kunnen worden, namelijk dat eiser niet of niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit. Eiser wil nu namelijk meewerken aan zijn vertrek naar Algerije, er is een kopie van zijn paspoort en de situatie in het verleden mag niet worden tegengeworpen. Het is nu aan de Algerijnse autoriteiten om te zorgen voor het spoedig verstrekken van een laissez-passer. Tijdens de zitting heeft eiser toegelicht dat wat hij hierover heeft aangevoerd niet ziet op de voortvarendheid en het zicht uitzetting in het kader van de toetsing van de maatregel die nu voorligt, maar dat dit een voorschot is op de toekomst. Gronden van de maatregel van bewaring 3. In de maatregel van bewaring heeft de minister overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De minister heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser: 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; en als lichte gronden vermeld dat eiser: 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden; 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan; 4e. verdachte is van enig misdrijf dan wel daarvoor is veroordeeld. De minister heeft de grond 4e op zitting laten vallen. 4. De rechtbank is van oordeel dat de zware grond 3d feitelijk juist is en voldoende is gemotiveerd en dat verweerder deze feitelijke grond terecht handhaaft. Eiser beschikt niet over een geldig identiteitsdocument en heeft tot op heden geen actie ondernomen om hier aan te komen. Het kopie van het paspoort is niet overgelegd door eiser, maar verkregen van Spanje. De enkele stelling van eiser dat hij nu wil meewerken, onder andere aan het verkrijgen van documenten, is onvoldoende om de juistheid van de grond te weerleggen. 5. De overige gronden zijn bovendien al voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. De rechtbank is van oordeel dat deze feitelijk juist zijn en voldoende zijn gemotiveerd. De beroepsgrond slaagt niet. 6. Voor zover eiser in zijn standpunt een voorschot heeft willen nemen op de toekomst voor wat betreft de voortvarendheid en het zicht op uitzetting, valt dit buiten het beoordelingskader van de huidige maatregel. De rechtbank geeft daar dan ook geen oordeel over. Ambtshalve toetsing 7. De rechtbank moet ook ambtshalve toetsen of de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Op grond van de stukken en wat op de zitting is besproken, is de rechtbank van oordeel dat dit niet het geval is.

8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

De rechtbank: verklaart het beroep ongegrond; wijst het verzoek om schadevergoeding af. Deze uitspraak is gedaan door mr. M.I. van Meel, rechter, in aanwezigheid van R.A. Oelen, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: 11 juli 2024 Documentcode: [documentcode] Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.