ECLI:NL:RBAMS:2024:7578

RECHTBANK AMSTERDAM Bestuursrecht zaaknummer: AMS 23/6069 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 9 december 2024 in de zaak tussen [eiseres] , uit Amsterdam, eiseres (gemachtigde: mr. S. Ouald Chaib), en het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam, verweerder (gemachtigden: mr. L.D.M. Hendrikx en mr. U. Tasdelen). Inleiding 1.1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen de afwijzing van haar aanvraag voor een urgentieverklaring. 1.2. Verweerder heeft deze aanvraag met het besluit van 12 juni 2023 afgewezen omdat eiseres in staat wordt geacht om maatregelen te treffen om de veiligheid in haar woning te vergroten en een verhuizing het onderliggende medische probleem van haar zoon niet zou oplossen. Met het bestreden besluit van 7 september 2023 op het bezwaar van eiseres is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. 1.3. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. 1.4. De rechtbank heeft het beroep op 16 september 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, een tolk en de gemachtigden van verweerder.

2.1. De rechtbank beoordeelt of verweerder de aanvraag voor een urgentieverklaring mocht afwijzen. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eiseres. 2.2. De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Urgentiebeleid 3.1. Eiseres voert op zitting aan dat het beleid van verweerder omtrent het geven van voorrang op andere woningzoekenden door het verlenen van een urgentieverklaring onredelijk is. Door de toepassing van strenge regels komt verweerder niet toe aan een inhoudelijke toets van haar aanvraag op medische gronden waardoor eiseres buiten het systeem van de urgentieregeling valt. 3.2. De rechtbank overweegt dat verweerder inderdaad een strikt beleid voert bij het verlenen van urgentieverklaringen. De achtergrond daarvan is dat de sociale woningvoorraad in Amsterdam zeer beperkt is, terwijl het aantal woningzoekenden omvangrijk is en zij dus lang moeten wachten tot er een woning beschikbaar is. Daarom verleent verweerder slechts in een beperkt aantal gevallen een urgentieverklaring waarmee voorrang wordt gegeven op andere woningzoekenden. Het beleid is gericht op gezinnen met kinderen die door overmacht dakloos zijn of dreigen te worden en op woningzoekenden met ernstige medische problemen. Zoals de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling) een aantal keer in haar uitspraken heeft overwogen, is de rechtbank van oordeel dat het restrictieve beleid dat verweerder in dat kader voert, niet onredelijk is. Deze beroepsgrond slaagt daarom niet. Algemene weigeringsgronden 4.1. Eiseres stelt dat het lastig is voor haar om het gedrag van haar 5 jaar oude zoon aan te sturen vanwege de diagnose autismespectrumstoornis die is vastgesteld bij hem. De huidige woning is niet geschikt, omdat het een open keuken heeft, waardoor haar zoon kasten opent en toegang heeft tot spullen, waaronder gevaarlijke en scherpe voorwerpen. Eiseres heeft naar oplossingen gezocht om de veiligheid van haar zoon in de woning te vergroten maar dat dit er niet voor heeft gezorgd dat het huisvestingsprobleem is opgelost. Volgens eiseres staat de verhuurder van haar woning het niet toe om vergaande veiligheidsaanpassingen, zoals veiligheidssloten, te plaatsen in de woning. 4.2. Uit artikel 2.10.5, eerste lid, sub d, van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2020 (hierna: de Hvv) volgt dat de aanvraag voor een urgentieverklaring wordt geweigerd indien de aanvrager het huisvestingsprobleem kan oplossen door gebruik te maken van een andere voorziening die gelet op aard en doel, wordt geacht toereikend en passend te zijn voor het huisvestingsprobleem. Dit is volgens verweerder hier het geval omdat eiseres maatregelen kan treffen in haar woning om de veiligheid te vergroten. De rechtbank volgt verweerder in dit standpunt. Uit de overgelegde stukken blijkt niet dat eiseres geen aanpassingen mag doen in de woning om de veiligheid van haar zoon te vergroten. Nu dit niet aannemelijk is gemaakt, gaat de rechtbank ervan uit dat eiseres de nodige aanpassingen kan verrichten om de woning veilig te maken voor haar zoon en deze aanpassingen eventueel weer kan verwijderen op het moment dat zij de woning verlaat. Deze beroepsgrond slaagt niet. 4.3. Eiseres voert verder aan dat haar huidige woning bestaat uit drie verdiepingen met trappen. Vanwege de gevoeligheid van haar zoon voor prikkels, kan deze grote woning met meerdere ruimtes en trappen leiden tot overprikkeling, wat het welzijn en het gedrag van haar zoon beïnvloedt. Een van de gevolgen hiervan zijn heftige driftbuien. Haar zoon opent ramen en valt van trappen. De woonomgeving is niet veilig en zorgt voor stress bij eiseres. Het verhuizen naar een kleine woning zal volgens eiseres een goede oplossing zijn. Een kleine woning bevat minder prikkels, waardoor driftbuien en gedragsproblemen kunnen afnemen. Een woning op de begane grond of een woning bestaande uit één verdieping kan de woonomgeving voor haar kind een stuk veiliger maken. Eiseres verwijst hierbij naar de brief van [zorginstelling] op 13 oktober 2023. In deze brief van de gezinsmedewerker is vermeld dat een benedenwoning met een veilig omringde tuin en gesloten keuken zou betekenen dat haar zoon zich veilig kan verplaatsen in de woning. 4.4. De rechtbank overweegt het volgende. Uit de stukken van [medisch centrum] blijkt dat bij de zoon van eiseres in 2022 een voorlopige diagnose autisme is gesteld. Uit het psychologisch onderzoek van [stichting] van 18 april 2024 blijkt verder dat zijn ontwikkeling achterstand laat zien op diverse gebieden. De rechtbank begrijpt dat het gedrag van de zoon van eiseres kan leiden tot ongewenste en gevaarlijke situaties. Echter, uit de overgelegde medische stukken blijkt niet dat er samenhang is tussen de woonsituatie en de medische problematiek van de zoon van eiseres. Hierdoor valt niet in te zien dat een kleinere woning het gestelde huisvestingsprobleem zal oplossen. Bijvoorbeeld, uit de brief van [zorginstelling] blijkt dat de zoon van eiseres laatjes van kasten opentrekt en spullen op de tv gooit. Echter, zoals verweerder terecht heeft opgemerkt, zal hij dit ook doen in een kleinere woning, met het verschil dat een grotere woning de mogelijkheid biedt om kasten te verplaatsen naar bijvoorbeeld afgesloten ruimten. De rechtbank concludeert daarom dat niet is gebleken dat het huisvestingsprobleem opgelost kan worden met een verhuizing naar een andere woning. Verweerder mocht deze algemene weigeringsgrond aan eiseres tegenwerpen. Deze beroepsgrond slaagt niet. Hardheidsclausule 5.1. Eiseres stelt in het kader van de hardheidsclausule dat sprake is van een levensbedreigende situatie voor haar zoon op grond waarvan verweerder onderzoek had moeten laten doen naar zijn medische problematiek door de GGD. Verweerder betwist dat sprake is van een acuut levensbedreigend probleem. 5.2. Volgens het beleid van verweerder dient eiseres met stukken van een medisch specialist te onderbouwen dat sprake is van een acuut levensbedreigend probleem alvorens verweerder de medische problematiek in het kader van de hardheidsclausule kan voorleggen aan de GGD. Door verweerder is niet bestreden dat de zoon van eiseres gedragsproblemen heeft. Met verweerder is de rechtbank echter van oordeel dat uit de medische stukken niet blijkt dat sprake is van een acuut levensbedreigend probleem. Dit betekent dat de medische problematiek niet voorgelegd hoefde te worden aan de GGD-arts. Deze beroepsgrond slaagt niet.

6. Het beroep is ongegrond. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door mr. A.D. Belcheva, rechter, in aanwezigheid van mr. J.C.M. Schilder, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 9 december 2024. griffier rechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Zie bijvoorbeeld de uitspraken van de Afdeling van 15 januari 2020, ECLI:NL:RVS:2020:84, 3 mei 2021, ECLI:NL:RVS:2021:940 en 11 januari 2023, ECLI:NL:RVS:2023:93.