ECLI:NL:RBAMS:2017:8808

beschikking RECHTBANK AMSTERDAM Afdeling Publiekrecht Teams Strafrecht RK: 17/2909 Beschikking op het klaagschrift ex artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering (Sv) van: [naam verdachte 1] , gevestigd op het adres [adres 1] , vestigingsplaats kiezend op het kantooradres van haar raadsman, mr. J.T.C. Leliveld, [adres 2] , klaagster, niet zijnde de beslagene. 1 Procesgang Het klaagschrift is op 9 mei 2017 ter griffie van deze rechtbank ontvangen. Het Openbaar Ministerie heeft op 22 mei 2017 schriftelijk zijn standpunt kenbaar gemaakt en op 31 augustus 2017 aanvullend een schriftelijke reactie op het klaagschrift gegeven. De rechtbank heeft op 5 september 2017 de raadslieden van klaagster, mrs. J. Leliveld en P. Wit (hierna: de verdediging), de derde-beslagene, [naam derde-beslagene] , en haar raadslieden, mrs. P.M. van Russen Groen en J.S. Spijkerman, en de officieren van justitie, mrs. M. Boerlage en C.J. Zweers (hierna: de officier van justitie) in openbare raadkamer gehoord. De rechtbank heeft op 5 september 2017 het onderzoek gesloten en beslist dat zij op 3 oktober 2017 op het klaagschrift zal beslissen en heeft het Openbaar Ministerie en de raadslieden van klaagster twee weken de tijd gegeven om te bezien of het gelegde beslag zou kunnen worden opgeheven tegen – bij gebrek aan een wettelijk kader voor zekerheidstelling bij een klassiek beslag op grond van artikel 94 Sv – een zekerheidstelling (voor zover mogelijk) naar analogie van artikel 118a Sv. Op respectievelijk 19 september 2017 en 3 oktober 2017 heeft de officier van justitie telkens gevraagd om twee weken respijt hetgeen telkens is verleend. Op 18 oktober 2017 heeft de officier van justitie de rechtbank laten weten dat, hoewel tussen partijen constructief overleg is gevoerd en er is nagedacht over creatieve oplossingen, partijen tot de gezamenlijke conclusie zijn gekomen dat een oplossing die recht doet aan al de belangen en afspraken en deze voldoende waarborgt, niet mogelijk is. De rechtbank heeft ten slotte de uitspraak bepaald op heden 2 Inhoud van het klaagschrift Het klaagschrift strekt tot opheffing van het beslag dat in het onderzoek tegen de verdachte [naam verdachte 2] is gelegd onder de derde-beslagene [naam derde-beslagene] op de vordering die klaagster op [naam derde-beslagene] heeft tot een bedrag van ten minste USD 21.939.447,42 en afgifte daarvan aan klaagster. 3 Het standpunt van het Openbaar Ministerie Het schriftelijk standpunt van het Openbaar Ministerie van 22 mei 2017 houdt het volgende in. Naar aanleiding van een aangifte van [naam derde-beslagene] is de verdenking ontstaan dat [naam verdachte 2] en haar eigenaar [persoon 1] zich schuldig hebben gemaakt aan witwassen ex artikel 420bis van het Wetboek van Strafrecht (Sr). Sinds september 2016 termineert [naam verdachte 2] telefoonverkeer dat vanuit het bedrijf [bedrijf 1] , via [naam derde-beslagene] UK en [naam derde-beslagene] naar [naam verdachte 2] wordt doorgezet. [bedrijf 1] betaalt aan [naam derde-beslagene] middels een prepaidaccount voorafgaande aan het passeren van het verkeer. [naam verdachte 2] maakt voor het ontvangen van de betaling van [naam derde-beslagene] gebruik van klaagster, het Amerikaanse factoringbedrijf, [bedrijf 2] . Eind december 2016 constateert [naam derde-beslagene] UK dat sinds de start van het termineren van het telefoonverkeer de omvang van het telefoonverkeer enorm is toegenomen, waarna dit verkeer nader is onderzocht. Door [naam derde-beslagene] wordt geconstateerd dat een groot gedeelte van het telefoonverkeer ‘artificial calls’ betreft, met gesprekken van zeer korte duur, een onverklaarbaar belpatroon en waarbij voor een deel gebruik wordt gemaakt van ‘spoofed’ (niet bestaande of niet uitgegeven) nummers. Tevens betrof het telefoonverkeer naar ‘dure’ landen, met name in Afrika, waardoor in een zeer korte termijn voor hele hoge bedragen werd gebeld en gefactureerd. Voor de laatste termijnen heeft [naam verdachte 2] facturen gestuurd aan [naam derde-bes Het betreft beslag ten laste van [naam verdachte 2] die ervan wordt verdacht zich te hebben schuldig gemaakt aan witwassen (artikel 420bis Sr). In geval van een beklag van de beslagene tegen een op de voet van artikel 94 Sv gelegd beslag dient de rechtbank a. te beoordelen of het belang van strafvordering het voortduren van het beslag vordert, en zo neen, b. de teruggave van het in beslag genomen voorwerp te gelasten aan de beslagene, tenzij een ander redelijkerwijs als rechthebbende ten aanzien van dat voorwerp moet worden beschouwd. In een geval waarin het belang van strafvordering het voortduren van een op de voet van artikel 94 Sv gelegd beslag niet meer vordert en waarin een derde op de voet van artikel 552a Sv een klaagschrift heeft ingediend strekkende tot teruggave, dient de rechter te beoordelen of de klager die stelt rechthebbende te zijn, inderdaad redelijkerwijs als rechthebbende op het inbeslaggenomene kan worden aangemerkt. Het belang van strafvordering verzet zich tegen teruggave indien het veiligstellen van de belangen waarvoor artikel 94 Sv de inbeslagneming toelaat, het voortduren van het beslag nodig maakt. Dat is bijvoorbeeld het geval wanneer het inbeslaggenomene kan dienen om de waarheid aan de dag te brengen of om wederrechtelijk verkregen voordeel aan te tonen. Voorts verzet het door artikel 94 Sv beschermde belang van strafvordering zich tegen teruggave indien niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, met betrekking tot het voorwerp de verbeurdverklaring zal uitspreken of onttrekking aan het verkeer zal bevelen, al dan niet naar aanleiding van een afzonderlijke vordering daartoe als bedoeld in artikel 36b, eerste lid onder 4°, Sr in verbinding met art 552f Sv. Hoewel het onderzoek nog niet is afgerond en daargelaten de vraag of het mogelijk is in verband met de waarheidsvinding beslag op een vordering te leggen, is de rechtbank van oordeel dat het onderzoeksbelang zich niet verzet tegen opheffing van het beslag. De rechtbank vermag niet in te zien dat het nodig is een vordering in beslag te nemen om daar onderzoek naar te kunnen doen. De volgende vraag die moet worden beantwoord is of het al dan niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, de verbeurdverklaring van de vordering zal uitspreken. Niet ter discussie staat dat klaagster als rechthebbende op de vordering kan worden aangemerkt. Voorwerpen (waaronder ook vorderingen worden verstaan) als bedoeld in het eerste lid van artikel 33a Sr, die niet aan de veroordeelde toebehoren, kunnen alleen verbeurd worden verklaard indien degene aan wie zij toebehoren, bekend was met hun verkrijging door middel van het strafbare feit of met het gebruik of de bestemming in verband daarmede, dan wel die verkrijging, dat gebruik of die bestemming redelijkerwijs had kunnen vermoeden (artikel 33a, tweede lid Sr). Met andere woorden, verbeurdverklaring kan alleen plaatsvinden als de klaagster – kort gezegd – te kwader trouw was. De rechtbank is van oordeel dat op grond van het dossier zoals dat thans voorligt niet gezegd kan worden dat dit laatste bij klaagster het geval is. Klaagster heeft in rubriek 2 van haar pleidooi uitgelegd hoe de in de ogen van het Openbaar Ministerie verdacht geachte omstandigheden ten aanzien van haar bedrijfsvoering moeten worden geduid en aldus de bedenkingen van het Openbaar Ministerie op dit punt afdoende kunnen ontkrachten. Het dossier bevat verder onvoldoende aanknopingspunten dat, voor zover sprake is van witwassen door [naam verdachte 2] , klaagster daar wetenschap van had of redelijkerwijs had kunnen vermoeden dat de praktijk van [naam verdachte 2] niet door de beugel kon. De rechtbank is dan ook van oordeel dat geen sprake is van een situatie waarin het niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, de vordering zal verbeurd verklaren. Bij het ontbreken van strafvorderlijk belang dient het beslag te worden opgeheven. 6. Beslissing De rechtbank komt tot de vol