ECLI:NL:GHSHE:2013:4891

GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH Team belastingrecht Meervoudige Belastingkamer Kenmerk: 12/00531 Uitspraak op het hoger beroep van mevrouw [belanghebbende], wonende te [woonplaats], hierna: belanghebbende, tegen de uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West Brabant te Breda (hierna: de Rechtbank) van 2 augustus 2012, nummer AWB 11/4459, in het geding tussen belanghebbende, en de directeur van de Belastingregio Belastingdienst / Limburg van de rijksbelastingdienst, hierna: de Inspecteur, betreffende de aan belanghebbende voor het jaar 2008 opgelegde aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (hierna: IB/PVV 2008), aanslagnummer [aanslagnummer]. 1Ontstaan en loop van het geding 1.1. Aan belanghebbende is een aanslag IB/PVV 2008 opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 72.865, welke aanslag, na daartegen gemaakt bezwaar, bij uitspraak van de Inspecteur is verminderd tot een aanslag berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 70.105. 1.2. Belanghebbende is van deze uitspraak in beroep gekomen bij de Rechtbank. Ter zake van dit beroep heeft de griffier van de Rechtbank van belanghebbende een griffierecht geheven van € 41. De Rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard. 1.3. Tegen deze uitspraak heeft belanghebbende hoger beroep ingesteld bij het Hof. Ter zake van dit beroep heeft de griffier van belanghebbende een griffierecht geheven van € 115. De Inspecteur heeft een verweerschrift ingediend. 1.4. Op grond van artikel 8:58 van de Algemene wet bestuursrecht heeft belanghebbende vóór de zitting nadere stukken ingediend. Deze stukken zijn in afschrift verstrekt aan de wederpartij. 1.5. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgehad op 13 juni 2013 te ‘s-Hertogenbosch. Aldaar zijn toen verschenen en gehoord belanghebbende en haar gemachtigde, de heer [A], alsmede, namens de Inspecteur, de heer [B] en de heer [C]. De Inspecteur heeft een pleitnota aan het Hof en de wederpartij overgelegd. 1.6. Het Hof heeft aan het einde van de zitting het onderzoek gesloten. 1.7. Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat in afschrift bij deze uitspraak is gevoegd. 1.8. Het Hof heeft in deze zaak op 27 juni 2013 mondeling uitspraak gedaan. Afschriften van het proces-verbaal van die uitspraak zijn op 3 juli 2013 aan partijen verzonden. 1.9. Belanghebbende heeft tegen de mondelinge uitspraak beroep in cassatie ingesteld. De griffier van de Hoge Raad heeft bij schrijven van 5 augustus 2013 verzocht de mondelinge uitspraak te vervangen door een schriftelijke. Op grond van de stukken van het geding en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten en omstandigheden voor het Hof komen vast te staan: 2.1. Belanghebbende had voor haar zoon, geboren op 6 september 1990, in de eerste drie kwartalen van 2008 (nog) recht op kinderbijslag. Haar zoon volgde vanaf 1 september 2008 tot en met juni 2009 een VWO-opleiding aan het [D-College] te [E]. 2.2. Belanghebbende heeft in haar aangifte IB/PVV 2008 € 12.432 aan uitgaven voor levensonderhoud van kinderen in aftrek gebracht. De hoogte van deze aftrekpost heeft zij gebaseerd op de uitgaven voor de kosten van de VWO-opleiding van haar zoon. Dit bedrag is door belanghebbende als volgt gespecificeerd: Termijnbetaling 3 september 2008: € 5.618,33 Termijnbetaling 17 november 2008: € 5.233,33 Introductie studie 30 oktober 2008: € 125,00 Studieboeken: € 1.269,08 Subtotaal € 12.245,74 Forfaitaire aftrek 4e kwartaal: € 690,00 Af: drempel € 500,00 Totaal € 12.435,74 2.3. Bij de uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur aan belanghebbende een aftrek van € 2.760 ( 4 x € 690 (forfait)) voor uitgaven van levensonderhoud toegestaan. Heeft belanghebbende over het onderhavige jaar recht op een aftrek van uitgaven voor levensonderhoud van kinderen ten bedrage van € 12.432 ? Belanghebbende is van mening dat deze vraag bevestigend moet worden beantwoord. De Inspecteur is de tegenovergestelde opvatting toegedaan. 3.2. Partijen doen hun standpunten in hoger beroep steunen op de gronden welke daartoe door hen zijn aangevoerd in de van hen afkomstige stukken, van al welke stukken de inhoud als hier ingevoegd moet worden aangemerkt. Voor hetgeen hieraan ter zitting is toegevoegd, wordt verwezen naar het van deze zitting opgemaakte proces-verbaal. 3.3. Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank. De Inspecteur concludeert tot bevestiging van deze uitspraak. 4Gronden 1. In geschil is het antwoord op de vraag of belanghebbende over het onderhavige jaar recht heeft op een aftrek van uitgaven voor levensonderhoud van kinderen ten bedrage van € 12.432. 2. Artikel 6.13, eerste lid, van de Wet Inkomstenbelasting 2001 (hierna: de Wet IB) luidt - voor zover van belang - als volgt: ’Uitgaven voor levensonderhoud van kinderen zijn uitgaven voor levensonderhoud van kinderen jonger dan 30 jaar die ten minste in belangrijke mate door de belastingplichtige worden onderhouden.’ 3. Ingevolge artikel 6.14 van de Wet IB worden uitgaven voor levensonderhoud van een kind niet in aanmerking genomen indiena. de belastingplichtige of een persoon die tot zijn huishouden behoort, voor het kind recht heeft op kinderbijslag volgens de Algemene Kinderbijslagwet of op een tegemoetkoming volgens een naar aard en strekking met die wet overeenkomende buitenlandse regeling; b. voor het kind het recht op kinderbijslag volgens artikel 7b van de Algemene Kinderbijslagwet is uitgesloten; c. het kind recht heeft op een gift, een voorwaardelijke gift of een prestatiebeurs volgens de Wet studiefinanciering 2000 (hierna: Wsf 2000) die niet uitsluitend bestaat uit een reisvoorziening in de zin van die wet, op financiële ondersteuning als bedoeld in de artikelen 7.51, eerste tot en met zesde lid, 7.51a en 17.10 van de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek, op tegemoetkoming volgens hoofdstuk 4 van de Wet tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten of op een tegemoetkoming volgens een naar aard en strekking van genoemde regelingen overeenkomende buitenlandse regeling. 4. Vaststaat dat belanghebbendes zoon, geboren op 6 september 1990, vanaf 1 september 2008 een VWO-opleiding volgde aan het [D-College] te [E], dat belanghebbende in 2008 € 12.432 voor deze opleiding heeft betaald en dat belanghebbende in de eerste drie kwartalen recht op kinderbijslag had voor haar zoon. Eveneens staat vast dat de Inspecteur bij de uitspraak op bezwaar een aftrek van € 2.760 voor de betreffende uitgaven van levensonderhoud heeft toegestaan. 5. De Rechtbank heeft in zijn uitspraak als volgt overwogen.‘Ingevolge artikel 6.15 Wet IB 2001 in samenhang met artikel 36 van de Uitvoeringsregeling inkomstenbelasting 2001 (hierna: Uitv Reg IB 2001), worden de uitgaven voor levensonderhoud van kinderen in aanmerking genomen tot een forfaitair bedrag per kalenderkwartaal. Hiervoor is beslissend de toestand bij het begin van het kalenderkwartaal (artikel 36, vierde lid Uitv Reg IB 2001). Vaststaat dat belanghebbende in de eerste drie kwartalen in 2008 recht had op kinderbijslag voor haar zoon. Naar het oordeel van de rechtbank bestond daardoor op grond van artikel 6.14, eerste lid, onderdeel a Wet IB 2001, in de eerste drie kwartalen geen recht op aftrek van uitgaven voor levensonderhoud van kinderen. In het vierde kwartaal had belanghebbende voor haar zoon geen recht op kinderbijslag, zodat artikel 6.14, eerste lid, onderdeel a Wet IB 2001 in dat kwartaal niet van toepassing is. Volgens belanghebbende zijn in het vierde kwartaal ook de overige in artikel 6.14 Wet IB 2001 genoemde situaties niet van toepassing, zodat in dat kwartaal wel recht bestaat op aftrek van uitgaven voor levensonderhoud van kinderen. De inspecteur heeft deze stelling bestreden. Volgens de inspecteur bestaat in het vierde kwartaal recht op tegemoetkoming volgens hoofdstuk 4 van de Wet tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten, zodat artikel 6.14, eerste lid c Wet IB 2001 van toepassing is. De rechtbank overweegt hierover het volgende. Indien belanghebbende in het vierde kwartaal recht zou hebben op de aftrek van uitgaven voor levensonderhoud van kinderen, zou op grond van artikel 36 van de Uitv Reg IB 2001 (tekst 2008) in het onderhavige jaar in casu maximaal een bedrag van € 690 in mindering kunnen worden gebracht. Voor een hogere aftrek is op grond van de Wet IB 2001 geen plaats. Bij uitspraak op bezwaar heeft de inspecteur de aanslag verminderd door een bedrag aan uitgaven voor levensonderhoud van kinderen van € 2.760 in aftrek toe te laten. Nu dit een hoger bedrag is dan uit de wet kan voortvloeien en belanghebbende door het instellen van beroep niet in een slechtere positie mag komen te verkeren dan waarin zij voor het instellen van het beroep verkeerde, is de rechtbank van oordeel dat de uitspraak op bezwaar van de inspecteur dient te worden gevolgd. Dit betekent dat het beroep van belanghebbende ongegrond moet worden verklaard.’ 6. Naar het oordeel van het Hof heeft de Rechtbank hiermee op goede gronden een juiste beslissing genomen. 7. Belanghebbende heeft nog gewezen op het bepaalde in de artikelen 6.27 en 6.29 van de Wet IB en op de door haar overgelegde jurisprudentie. Belanghebbende meent dat op grond daarvan recht zou bestaan op een hogere aftrek dan de aan haar toegekende aftrek van € 2.760. Het Hof is van oordeel dat genoemde artikelen en jurisprudentie belanghebbende niet kunnen baten. Genoemde artikelen zien op een andere situatie dan de onderhavige, namelijk die waarin belanghebbende zelf een opleiding of studie gevolgd zou hebben. Dit geldt eveneens voor het merendeel van de door belanghebbende overgelegde jurisprudentie. Voor de overige overgelegde jurisprudentie geldt dat deze toepassing mist onder de Wet IB. 8. Belanghebbende heeft daarnaast een ruimere aftrek bepleit op basis van het bepaalde in artikel 6.1, derde lid, van de Wet IB. Belanghebbende heeft uiteengezet zich redelijkerwijs gedrongen te hebben gevoeld tot het doen van de uitgaven voor levensonderhoud van haar zoon, gezien zijn financiële situatie. Naar het oordeel van het Hof kan dit belanghebbende evenmin baten, nu het voldoen aan dit criterium zoals opgenomen in artikel 6.1, derde lid, van de Wet IB, niet zorgt voor recht op een hogere aftrek dan reeds aan belanghebbende is toegekend. 9. Ook de wetsgeschiedenis leidt niet tot een ander oordeel, dan hiervoor is weergegeven. Voorts merkt het Hof op dat, gelet op artikel 11 van de Wet van 15 mei 1829, houdende algemeene bepalingen der wetgeving van het Koningrijk (Stb. 1822, 10 en Stb. 1829, 28), de rechter volgens de wet recht dient te spreken en het in geen geval de innerlijke waarde of billijkheid van de wet mag beoordelen. De wet biedt, in een geval als het onderhavige, niet de mogelijkheid van aftrek van het volledige bedrag aan uitgaven voor levensonderhoud. 10. Uit het vorenoverwogene volgt, dat het gelijk aan de zijde van de Inspecteur is. Het hoger beroep dient ongegrond te worden verklaard. Ten aanzien van het griffierecht Het Hof is van oordeel dat er geen redenen aanwezig zijn om te gelasten dat de Staat aan belanghebbende het door haar betaalde griffierecht geheel of gedeeltelijk vergoedt. Ten aanzien van de proceskosten Het Hof acht geen termen aanwezig voor een veroordeling in de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht. Het Hof bevestigt de uitspraak van de Rechtbank. Aldus gedaan op: 22 oktober 2013 door P. Fortuin, voorzitter, J. Swinkels en D.A. Hofland, leden, in tegenwoordigheid van K.M.J. van der Vorst, griffier. Afschriften van de uitspraak zijn op die datum aangetekend aan partijen verzonden. Het aanwenden van een rechtsmiddel: Deze schriftelijke uitspraak is slechts een vervanging van de zogenoemde mondelinge uitspraak, waartegen al beroep in cassatie is ingesteld. Voor de Hoge Raad geldt deze schriftelijke uitspraak als de uitspraak waartegen dat beroep is ingesteld. Tegen deze schriftelijke uitspraak kan niet opnieuw beroep in cassatie worden ingesteld. De partij die tegen de mondelinge uitspraak beroep in cassatie heeft ingesteld, kan binnen zes weken na de verzending van deze schriftelijke uitspraak de gronden van het eerder ingestelde beroep aanvoeren of aanvullen. De brief met de gronden van het beroep moet binnen de termijn van zes weken door de Hoge Raad zijn ontvangen. Eventuele vertraging bij de verzending is voor risico van de partij die de gronden aanvoert of aanvult. De brief moet worden gezonden aan de Hoge Raad der Nederlanden (Belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH ’s-Gravenhage.