ECLI:NL:GHAMS:2025:1343

afdeling strafrecht parketnummer: 23-001184-21 datum uitspraak: 21 mei 2025 TEGENSPRAAK Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Holland van 23 april 2021 in de strafzaak onder parketnummer 15-262569-19 tegen [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1977, adres: [adres 1] . Onderzoek van de zaak Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 7 mei 2025 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg. De verdachte en het openbaar ministerie hebben hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman en de advocaat van de benadeelde partij naar voren hebben gebracht. Ontvankelijkheid van de verdachte in het hoger beroep De verdachte is door rechtbank vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 is ten laste gelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering (Sv) staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak. Ontvankelijkheid van de officier van justitie in het hoger beroep De officier van justitie heeft ook hoger beroep ingesteld tegen het vonnis waarvan beroep. Blijkens de appelschriftuur was het hoger beroep gericht tegen de vrijspraak van de onder 1 ten laste gelegde wederrechtelijke vrijheidsberoving. Ter terechtzitting van 7 mei 2025 heeft de advocaat-generaal zich op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie geen rechtens te respecteren belang meer heeft bij een inhoudelijke behandeling van het hoger beroep en dat de officier van justitie daarom niet-ontvankelijk dient te worden verklaard. Gelet op het voorgaande, is het hof van oordeel dat, nu ook overigens niet is gebleken van enig rechtens te beschermen belang dat is gediend met de voortgezette behandeling van de zaak, de officier van justitie op grond van het bepaalde in artikel 416, derde lid, Sv niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in het ingestelde hoger beroep. Tenlastelegging Aan de verdachte is – na aanpassing van de tenlastelegging als bedoeld in artikel 314a Sv in eersteaanleg en voor zover in hoger beroep nog aan de orde - ten laste gelegd dat: 2.hij (op een of meer tijdstippen) in of omstreeks de periode van 7 oktober 2019 tot en met 8 oktober 2019 te Opmeer en/of Heerhugowaard en/of Alkmaar en/of Hoorn, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [benadeelde] heeft gedwongen tot de afgifte van een of meer geldbedrag(en) van - in totaal - € 1.900,= , in elk geval enig goed, dat geheel of ten dele toebehoort aan die [benadeelde] , door die [benadeelde] - een vuurwapen, althans een op een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen en/of - meerdere malen, althans eenmaal, in het gezicht, althans tegen het hoofd, te slaan; 3.hij in of omstreeks de periode van 7 oktober 2019 tot en met 14 oktober 2019 te Opmeer en/of Hoogwoud en/of elders in Nederland, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, ter uitvoering van het door verdachte en/of zijn mededader(s) voorgenomen misdrijf om met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [benadeelde] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag van € 10.000,=, althans € 8.100,=, in elk geval een (groot) geldbedrag, in elk geval enig goed, dat geheel of ten dele toebehoort aan die [benadeelde] , door - die [benadeelde] een vuurwapen, althans een op een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen en/of - die [benadeelde] meerdere malen, althans eenmaal, in het gezicht, althans tegen het hoofd, te slaan en/of - die [benadeelde] te melden dat hem een boete is opgelegd van € 10.000,= en/of - die [benadeelde] (vervolgens) meerdere malen, althans eenmaal, telefonisch te benaderden, en die [benadeelde] (onder meer) (dreigend) het volgende toe te voegen: “Voor maandag, je bent wel compleet toch?” en/of “Ik denk dat ik straks nog naar je ouders toe ga” en/of “Moeten wij jou echt gaan zoeken”, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid. Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad. Vonnis waarvan beroep Het vonnis waarvan beroep voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen zal worden vernietigd, omdat het hof tot andere beslissingen komt dan de rechtbank. Bewijsoverweging Standpunt van het openbaar ministerie De advocaat-generaal heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het onder 2 en 3 ten laste gelegde. Standpunt van de verdediging De raadsman heeft vrijspraak van het onder 2 en 3 ten laste gelegde bepleit. Daartoe heeft hij aangevoerd dat onvoldoende kan worden bewezen dat een afpersing of een poging tot afpersing heeft plaatsgevonden. De verklaringen van de aangever zijn om verschillende redenen ongeloofwaardig en inconsistent. Ook is onvoldoende gebleken wat de betrokkenheid van de verdachte bij het ten laste gelegde is geweest. Niet kan worden bewezen dat de verdachte meer heeft gedaan dan het enkel aanwezig zijn in de woning van de aangever, het besturen van een auto en het binnenlopen bij enkele casino’s. Deze handelingen leveren geen voor een bewezenverklaring van medeplegen vereiste bijdrage van voldoende gewicht aan het ten laste gelegde op. Oordeel van het hof Het hof verwerpt de verweren en overweegt daartoe als volgt. Verklaring aangever De aangever heeft bij de politie verklaard dat hij in de avond van 7 oktober 2019 in zijn woning aan de [adres 2] was. Er kwamen twee auto’s aan: een Audi A1 (hierna: de Audi) en een Fiat Punto (hierna: de Punto). Uit de Punto stapten vier à vijf jongens. Een van hen werd [medeverdachte 1] genoemd en een ander [verdachte] . Voor zijn woning werd de aangever verteld dat hij iets had gedaan met een meisje, wat niet goed was. Uit de Audi stapten de medeverdachte [medeverdachte 2] en een jongen, die zei dat hij de neef van het meisje was (het hof begrijpt de medeverdachte [medeverdachte 3] ). Hij werd door [medeverdachte 2] en die neef in zijn gezicht geslagen. Vervolgens werd zijn huissleutel uit zijn broekzak gepakt en gingen ze de woning in. Binnen pakte [medeverdachte 2] een pistool en gaf dit aan [verdachte] . Er werd hem verteld dat hij voor straf € 10.000,00 moest betalen en dat hij moest kijken hoeveel geld hij op zijn rekening had staan. Dit bleek € 1.900,00 te zijn. Hierna werd hem werd verteld dat ze dit bedrag gingen pinnen. De aangever werd naar de Punto begeleid. In die auto zaten verder [medeverdachte 1] , [verdachte] en een hulpjongen. In de auto zei [medeverdachte 1] dat de aangever een week de tijd had om het resterende bedrag van € 8.100,00 te betalen. Vervolgens werd de aangever in de Punto naar verschillende banken gereden waar hij geld heeft gepind Dit geld gaf hij telkens aan [verdachte] . Er zijn ook drie casino’s bezocht.

Op grond van het voorgaande acht het hof het ten laste gelegde medeplegen van de afpersing en poging tot afpersing wettig en overtuigend bewezen. Bewezenverklaring Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat: 2.hij op 7 en 8 oktober 2019 te Opmeer, Heerhugowaard, Alkmaar en Hoorn, tezamen en in vereniging met anderen, met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [benadeelde] heeft gedwongen tot de afgifte van geldbedragen van in totaal € 1.900,-, toebehorende aan die [benadeelde] , door die [benadeelde] - een vuurwapen of een op een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen en - meerdere malen in het gezicht te slaan; 3.hij op 7 en 8 oktober 2019 in Nederland, tezamen en in vereniging met ander, ter uitvoering van het door verdachte en/of zijn mededaders voorgenomen misdrijf om met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [benadeelde] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag van € 8.100,-, dat toebehoort aan die [benadeelde] , door - die [benadeelde] een vuurwapen of een op een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen en - die [benadeelde] meerdere malen in het gezicht te slaan en - die [benadeelde] te melden dat hem een boete is opgelegd van € 10.000,-, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid. Hetgeen onder 2 en 3 meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken. Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 2 en 3 bewezen verklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is. Het onder 2 en 3 bewezen verklaarde levert op: de eendaadse samenloop van afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en poging tot afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen. Strafbaarheid van de verdachte De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het onder 2 en 3 bewezenverklaarde uitsluit. Oplegging van straffen De rechtbank heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder 2 en 3 bewezen verklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden met aftrek van voorarrest en een contactverbod met de aangever in de vorm van een vrijheidsbeperkende maatregel zoals bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr). De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 27 maanden met aftrek van voorarrest. Indien het hof tot een bewezenverklaring komt, heeft de raadsman verzocht in de straftoemeting rekening te houden met de overschrijding van de redelijke termijn in hoger beroep, straffen die in vergelijkbare zaken zijn opgelegd en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Detentie zou zijn persoonlijke situatie ernstig schaden. Daarom heeft de raadsman verzocht geen straf op te leggen die hernieuwde vrijheidsbeneming met zich brengt. Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straffen bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen. De verdachte heeft zich samen met de medeverdachten schuldig gemaakt aan afpersing en poging tot afpersing. Zij hebben geprobeerd de aangever een geldbedrag afhandig te maken, wat tot een bedrag van € 1.900,00 is gelukt. Op een avond stonden meerdere mannen voor de woning van de aangever. De aangever is meerdere keren in zijn gezicht geslagen en hem is een vuurwapen getoond. Daarna is hij urenlang meegenomen in een auto, waarna op meerdere locaties is gestopt zodat de aangever geld kon pinnen. Dit geld moest de aangever afgeven. Met zijn handelen heeft de verdachte bijgedragen aan het tot stand brengen van een bedreigende en angstige situatie voor de aangever. Uit het dossier komt naar voren dat de aangever nog lange tijd de nadelige psychische gevolgen heeft ervaren van de onderhavige feiten. De verdachten hebben daarmee een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke en geestelijke integriteit van de aangever. De verdachten hebben gehandeld ter afrekening van een incident dat zich tussen de aangever en een vrouw zou hebben afgespeeld. Dit ziet het hof als een ontoelaatbare en zorgwekkende vorm van eigenrichting. Het hof rekent dit de verdachten zwaar aan. Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 22 april 2025 is hij eerder wegens gewelds- en vermogensdelicten onherroepelijk veroordeeld. Dit betreffen echter oudere veroordelingen, zodat het hof hiermee niet in negatieve zin rekening houdt in de strafmaat. Verder heeft het hof acht geslagen op het reclasseringsadvies van 4 april 2025. De reclassering constateert dat geen sprake is van een actueel delictpatroon. In het verleden is de verdachte gediagnosticeerd met cannabisafhankelijkheid, maar sinds acht jaar zou hij abstinent zijn. De reclassering ziet dat de verdachte op dit moment goed is geïntegreerd in de maatschappij. Hij heeft zich actief ingezet tijdens het reeds afgeronde schorsingstoezicht. Er is sprake van stabiele huisvesting en voldoende inkomen. Hij runt een goedlopend klusbedrijf. Daarnaast is hij optimistisch ingesteld en staat hij open voor gedragsverandering. Verder is sprake van een steunend familiair netwerk. Het risico op recidive wordt ingeschat als laag. De reclassering acht interventies gericht op gedragsbeïnvloeding en beperking van de risico’s niet nodig. Daarom wordt een straf zonder bijzondere voorwaarden geadviseerd. De verdachte is in staat om een taakstraf en/of een financiële sanctie te voldoen. De verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep te kennen gegeven het eens te zijn met het beeld dat de reclassering schetst. Hij zegt zijn leven een andere wending te hebben gegeven. Gelet op de ernst van het bewezen verklaarde, acht het hof, net als de rechtbank, een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden in beginsel passend en geboden. Het hof stelt echter vast dat de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM in hoger beroep is overschreden. De verdachte heeft op 3 mei 2021 hoger beroep ingesteld, terwijl het hof thans arrest wijst. De redelijke termijn van twee jaar is daardoor in aanzienlijke mate, te weten met ruim twee jaar, overschreden. Het hof ziet in het overschrijden van de redelijke termijn, het tijdsverloop sinds het bewezen verklaarde en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte aanleiding om de aan de verdachte op te leggen straf te matigen. Het hof neemt daarbij in aanmerking dat de verdachte inmiddels beschikt over een stabiele levenssituatie. Deze positieve ontwikkelingen wil het hof niet doorkruisen met het opleggen van een straf die vrijheidsbeneming met zich brengt.

Het hof: Verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk in het hoger beroep. Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 tenlastegelegde. Vernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht: Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan. Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij. Verklaart het onder 2 en 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar. Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 690 (zeshonderdnegentig) dagen. Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 487 (vierhonderdzevenentachtig) dagen, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt. Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht. Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 240 (tweehonderdveertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 120 (honderdtwintig) dagen hechtenis. Vordering van de benadeelde partij [benadeelde] Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde] tot schadevergoeding af. Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil. Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde] , ter zake van het onder 2 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 1.900,00 (duizend negenhonderd euro) als vergoeding voor materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening. Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 29 (negenentwintig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op. Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte of zijn mededader(s) aan de betalingsverplichting hebben voldaan, deze in zoverre vervalt. Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op 8 oktober 2019. Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. D. Radder, mr. N.E. Kwak en mr. P.J. van Eekeren, in tegenwoordigheid van mr. I.A. de Bruijne, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 21 mei 2025.

INLEIDING === afdeling strafrecht parketnummer: 23-001184-21 datum uitspraak: 21 mei 2025 TEGENSPRAAK Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Holland van 23 april 2021 in de strafzaak onder parketnummer 15-262569-19 tegen [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1977, adres: [adres 1] . Onderzoek van de zaak Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 7 mei 2025 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg. De verdachte en het openbaar ministerie hebben hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman en de advocaat van de benadeelde partij naar voren hebben gebracht. Ontvankelijkheid van de verdachte in het hoger beroep De verdachte is door rechtbank vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 is ten laste gelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering (Sv) staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak. Ontvankelijkheid van de officier van justitie in het hoger beroep De officier van justitie heeft ook hoger beroep ingesteld tegen het vonnis waarvan beroep. Blijkens de appelschriftuur was het hoger beroep gericht tegen de vrijspraak van de onder 1 ten laste gelegde wederrechtelijke vrijheidsberoving. Ter terechtzitting van 7 mei 2025 heeft de advocaat-generaal zich op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie geen rechtens te respecteren belang meer heeft bij een inhoudelijke behandeling van het hoger beroep en dat de officier van justitie daarom niet-ontvankelijk dient te worden verklaard. Gelet op het voorgaande, is het hof van oordeel dat, nu ook overigens niet is gebleken van enig rechtens te beschermen belang dat is gediend met de voortgezette behandeling van de zaak, de officier van justitie op grond van het bepaalde in artikel 416, derde lid, Sv niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in het ingestelde hoger beroep. Tenlastelegging Aan de verdachte is – na aanpassing van de tenlastelegging als bedoeld in artikel 314a Sv in eersteaanleg en voor zover in hoger beroep nog aan de orde - ten laste gelegd dat: 2.hij (op een of meer tijdstippen) in of omstreeks de periode van 7 oktober 2019 tot en met 8 oktober 2019 te Opmeer en/of Heerhugowaard en/of Alkmaar en/of Hoorn, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [benadeelde] heeft gedwongen tot de afgifte van een of meer geldbedrag(en) van - in totaal - € 1.900,= , in elk geval enig goed, dat geheel of ten dele toebehoort aan die [benadeelde] , door die [benadeelde] - een vuurwapen, althans een op een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen en/of - meerdere malen, althans eenmaal, in het gezicht, althans tegen het hoofd, te slaan; 3.hij in of omstreeks de periode van 7 oktober 2019 tot en met 14 oktober 2019 te Opmeer en/of Hoogwoud en/of elders in Nederland, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, ter uitvoering van het door verdachte en/of zijn mededader(s) voorgenomen misdrijf om met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [benadeelde] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag van € 10.000,=, althans € 8.100,=, in elk geval een (groot) geldbedrag, in elk geval enig goed, dat geheel of ten dele toebehoort aan die [benadeelde] , door - die [benadeelde] een vuurwapen, althans een op een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen en/of - die [benadeelde] meerdere malen, althans eenmaal, in het gezicht, althans tegen het hoofd, te slaan en/of - die [benadeelde] te melden dat hem een boete is opgelegd van € 10.000,= en/of - die [benadeelde] (vervolgens) meerdere malen, althans eenmaal, telefonisch te benaderden, en die [benadeelde] (onder meer) (dreigend) het volgende toe te voegen: “Voor maandag, je bent wel compleet toch?” en/of “Ik denk dat ik straks nog naar je ouders toe ga” en/of “Moeten wij jou echt gaan zoeken”, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid. Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad. Vonnis waarvan beroep Het vonnis waarvan beroep voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen zal worden vernietigd, omdat het hof tot andere beslissingen komt dan de rechtbank. Bewijsoverweging Standpunt van het openbaar ministerie De advocaat-generaal heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het onder 2 en 3 ten laste gelegde. Standpunt van de verdediging De raadsman heeft vrijspraak van het onder 2 en 3 ten laste gelegde bepleit. Daartoe heeft hij aangevoerd dat onvoldoende kan worden bewezen dat een afpersing of een poging tot afpersing heeft plaatsgevonden. De verklaringen van de aangever zijn om verschillende redenen ongeloofwaardig en inconsistent. Ook is onvoldoende gebleken wat de betrokkenheid van de verdachte bij het ten laste gelegde is geweest. Niet kan worden bewezen dat de verdachte meer heeft gedaan dan het enkel aanwezig zijn in de woning van de aangever, het besturen van een auto en het binnenlopen bij enkele casino’s. Deze handelingen leveren geen voor een bewezenverklaring van medeplegen vereiste bijdrage van voldoende gewicht aan het ten laste gelegde op. Oordeel van het hof Het hof verwerpt de verweren en overweegt daartoe als volgt. Verklaring aangever De aangever heeft bij de politie verklaard dat hij in de avond van 7 oktober 2019 in zijn woning aan de [adres 2] was. Er kwamen twee auto’s aan: een Audi A1 (hierna: de Audi) en een Fiat Punto (hierna: de Punto). Uit de Punto stapten vier à vijf jongens. Een van hen werd [medeverdachte 1] genoemd en een ander [verdachte] . Voor zijn woning werd de aangever verteld dat hij iets had gedaan met een meisje, wat niet goed was. Uit de Audi stapten de medeverdachte [medeverdachte 2] en een jongen, die zei dat hij de neef van het meisje was (het hof begrijpt de medeverdachte [medeverdachte 3] ). Hij werd door [medeverdachte 2] en die neef in zijn gezicht geslagen. Vervolgens werd zijn huissleutel uit zijn broekzak gepakt en gingen ze de woning in. Binnen pakte [medeverdachte 2] een pistool en gaf dit aan [verdachte] . Er werd hem verteld dat hij voor straf € 10.000,00 moest betalen en dat hij moest kijken hoeveel geld hij op zijn rekening had staan. Dit bleek € 1.900,00 te zijn. Hierna werd hem werd verteld dat ze dit bedrag gingen pinnen. De aangever werd naar de Punto begeleid. In die auto zaten verder [medeverdachte 1] , [verdachte] en een hulpjongen. In de auto zei [medeverdachte 1] dat de aangever een week de tijd had om het resterende bedrag van € 8.100,00 te betalen. Vervolgens werd de aangever in de Punto naar verschillende banken gereden waar hij geld heeft gepind Dit geld gaf hij telkens aan [verdachte] . Er zijn ook drie casino’s bezocht.

Op grond van het voorgaande acht het hof het ten laste gelegde medeplegen van de afpersing en poging tot afpersing wettig en overtuigend bewezen. Bewezenverklaring Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat: 2.hij op 7 en 8 oktober 2019 te Opmeer, Heerhugowaard, Alkmaar en Hoorn, tezamen en in vereniging met anderen, met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [benadeelde] heeft gedwongen tot de afgifte van geldbedragen van in totaal € 1.900,-, toebehorende aan die [benadeelde] , door die [benadeelde] - een vuurwapen of een op een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen en - meerdere malen in het gezicht te slaan; 3.hij op 7 en 8 oktober 2019 in Nederland, tezamen en in vereniging met ander, ter uitvoering van het door verdachte en/of zijn mededaders voorgenomen misdrijf om met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [benadeelde] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag van € 8.100,-, dat toebehoort aan die [benadeelde] , door - die [benadeelde] een vuurwapen of een op een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen en - die [benadeelde] meerdere malen in het gezicht te slaan en - die [benadeelde] te melden dat hem een boete is opgelegd van € 10.000,-, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid. Hetgeen onder 2 en 3 meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken. Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 2 en 3 bewezen verklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is. Het onder 2 en 3 bewezen verklaarde levert op: de eendaadse samenloop van afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en poging tot afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen. Strafbaarheid van de verdachte De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het onder 2 en 3 bewezenverklaarde uitsluit. Oplegging van straffen De rechtbank heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder 2 en 3 bewezen verklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden met aftrek van voorarrest en een contactverbod met de aangever in de vorm van een vrijheidsbeperkende maatregel zoals bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr). De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 27 maanden met aftrek van voorarrest. Indien het hof tot een bewezenverklaring komt, heeft de raadsman verzocht in de straftoemeting rekening te houden met de overschrijding van de redelijke termijn in hoger beroep, straffen die in vergelijkbare zaken zijn opgelegd en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Detentie zou zijn persoonlijke situatie ernstig schaden. Daarom heeft de raadsman verzocht geen straf op te leggen die hernieuwde vrijheidsbeneming met zich brengt. Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straffen bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen. De verdachte heeft zich samen met de medeverdachten schuldig gemaakt aan afpersing en poging tot afpersing. Zij hebben geprobeerd de aangever een geldbedrag afhandig te maken, wat tot een bedrag van € 1.900,00 is gelukt. Op een avond stonden meerdere mannen voor de woning van de aangever. De aangever is meerdere keren in zijn gezicht geslagen en hem is een vuurwapen getoond. Daarna is hij urenlang meegenomen in een auto, waarna op meerdere locaties is gestopt zodat de aangever geld kon pinnen. Dit geld moest de aangever afgeven. Met zijn handelen heeft de verdachte bijgedragen aan het tot stand brengen van een bedreigende en angstige situatie voor de aangever. Uit het dossier komt naar voren dat de aangever nog lange tijd de nadelige psychische gevolgen heeft ervaren van de onderhavige feiten. De verdachten hebben daarmee een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke en geestelijke integriteit van de aangever. De verdachten hebben gehandeld ter afrekening van een incident dat zich tussen de aangever en een vrouw zou hebben afgespeeld. Dit ziet het hof als een ontoelaatbare en zorgwekkende vorm van eigenrichting. Het hof rekent dit de verdachten zwaar aan. Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 22 april 2025 is hij eerder wegens gewelds- en vermogensdelicten onherroepelijk veroordeeld. Dit betreffen echter oudere veroordelingen, zodat het hof hiermee niet in negatieve zin rekening houdt in de strafmaat. Verder heeft het hof acht geslagen op het reclasseringsadvies van 4 april 2025. De reclassering constateert dat geen sprake is van een actueel delictpatroon. In het verleden is de verdachte gediagnosticeerd met cannabisafhankelijkheid, maar sinds acht jaar zou hij abstinent zijn. De reclassering ziet dat de verdachte op dit moment goed is geïntegreerd in de maatschappij. Hij heeft zich actief ingezet tijdens het reeds afgeronde schorsingstoezicht. Er is sprake van stabiele huisvesting en voldoende inkomen. Hij runt een goedlopend klusbedrijf. Daarnaast is hij optimistisch ingesteld en staat hij open voor gedragsverandering. Verder is sprake van een steunend familiair netwerk. Het risico op recidive wordt ingeschat als laag. De reclassering acht interventies gericht op gedragsbeïnvloeding en beperking van de risico’s niet nodig. Daarom wordt een straf zonder bijzondere voorwaarden geadviseerd. De verdachte is in staat om een taakstraf en/of een financiële sanctie te voldoen. De verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep te kennen gegeven het eens te zijn met het beeld dat de reclassering schetst. Hij zegt zijn leven een andere wending te hebben gegeven. Gelet op de ernst van het bewezen verklaarde, acht het hof, net als de rechtbank, een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden in beginsel passend en geboden. Het hof stelt echter vast dat de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM in hoger beroep is overschreden. De verdachte heeft op 3 mei 2021 hoger beroep ingesteld, terwijl het hof thans arrest wijst. De redelijke termijn van twee jaar is daardoor in aanzienlijke mate, te weten met ruim twee jaar, overschreden. Het hof ziet in het overschrijden van de redelijke termijn, het tijdsverloop sinds het bewezen verklaarde en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte aanleiding om de aan de verdachte op te leggen straf te matigen. Het hof neemt daarbij in aanmerking dat de verdachte inmiddels beschikt over een stabiele levenssituatie. Deze positieve ontwikkelingen wil het hof niet doorkruisen met het opleggen van een straf die vrijheidsbeneming met zich brengt.

Het hof: Verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk in het hoger beroep. Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 tenlastegelegde. Vernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht: Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan. Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij. Verklaart het onder 2 en 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar. Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 690 (zeshonderdnegentig) dagen. Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 487 (vierhonderdzevenentachtig) dagen, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt. Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht. Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 240 (tweehonderdveertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 120 (honderdtwintig) dagen hechtenis. Vordering van de benadeelde partij [benadeelde] Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde] tot schadevergoeding af. Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil. Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde] , ter zake van het onder 2 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 1.900,00 (duizend negenhonderd euro) als vergoeding voor materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening. Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 29 (negenentwintig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op. Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte of zijn mededader(s) aan de betalingsverplichting hebben voldaan, deze in zoverre vervalt. Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op 8 oktober 2019. Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. D. Radder, mr. N.E. Kwak en mr. P.J. van Eekeren, in tegenwoordigheid van mr. I.A. de Bruijne, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 21 mei 2025.

INLEIDING === In de eerste twee casino’s heeft de aangever geld gepind. Ook dit geld moest hij afgegeven aan [verdachte] , die telkens samen met [medeverdachte 1] mee naar de casino’s ging. Bij het laatste casino lukte het niet om geld te pinnen. Hierna werd besloten om naar Hoorn te rijden. De Audi is toen weggegaan en de aangever is met [medeverdachte 1] , [verdachte] en twee hulpjongens in de Punto naar Hoorn gereden. De aangever is rond 23.30 uur met een hulpjongen naar een pinautomaat gegaan. Het lukte echter niet meer om geld op te nemen. Ze hebben toen gewacht in een poolcentrum, waar de hulpjes air hockey speelden. Rond middernacht stapte iedereen weer in de auto en reden zij naar een ING-pinautomaat. Daar pinde de aangever € 400,00. Hij gaf het geld aan [verdachte] en iedereen stapte weer in de auto. Op de terugweg naar Opmeer moest de aangever de code van zijn telefoon afgeven. De hele terugweg keek een hulpjongen in zijn telefoon. Onderweg zei [verdachte] dat er donderdag contact met hem zou worden opgenomen en dat hij de rest van het geld contant in een envelop moest geven. De aangever heeft meerdere verdachten die gedurende die avond bij hem waren, herkend op foto’s. [medeverdachte 1] was de medeverdachte [medeverdachte 1] , [verdachte] was de verdachte en de hulpjongen die in de auto zijn telefoon had doorzocht was de medeverdachte [medeverdachte 4] . De aangever heeft de rol van de verdachte omschreven als die van onderhandelaar en afperser. Het hof heeft geen reden om aan de verklaringen van de aangever bij de politie te twijfelen en acht deze betrouwbaar. Het hof neemt deze verklaringen daarom als uitgangspunt. Deze verklaringen zijn kort na het ten laste gelegde afgelegd. Aannemelijk is dat de herinneringen van de aangever op dat moment het meest vers en betrouwbaar waren. In zijn verklaring ten overstaan van de rechter-commissaris heeft de aangever enkel op ondergeschikte details anders dan bij de politie verklaard. Dit acht het hof verklaarbaar door het tijdsverloop sinds het ten laste gelegde. Dat maakt echter niet dat de verklaringen van de aangever afgelegd bij de politie minder betrouwbaar zijn. Bovendien vinden de verklaringen van de aangever bij de politie op essentiële onderdelen steun in de hierna weergegeven bevindingen. De raadsman heeft ter terechtzitting in hoger beroep verder nog bepleit dat in strijd met de verbaliseringsplicht de eerste contacten van de politie met de aangever niet zijn geverbaliseerd. Hij heeft daaraan de conclusie verbonden dat dit de geloofwaardigheid van de verklaringen van de aangever temeer aantast. Voor zover in het onderhavige geval al gesproken kan worden van een verbaliseringsplicht, is het hof van oordeel dat op geen enkele wijze is gebleken dat het niet verbaliseren van deze eerste contacten afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van de verklaringen van de aangever. Steunbewijs De verklaringen van de aangever worden ondersteund door (onder meer) de volgende bewijsmiddelen. Op 28 september 2019 neemt [medeverdachte 5] via WhatsApp contact op met de medeverdachte [medeverdachte 1] . [medeverdachte 5] vraagt [medeverdachte 1] of hij iemand naar een “gast” kan sturen, omdat deze een vriendin van hem zou hebben verkracht. Deze persoon moet klappen hebben. Die vriendin zou zijn gedrogeerd en verkracht, hetgeen ook is gefilmd. In hun chatgesprek wordt vervolgens een filmpje gestuurd, waarop te zien is dat de aangever seks heeft met een vrouw. Op 30 september 2019 geeft [medeverdachte 5] door dat deze persoon “ [benadeelde] ” heet. Ook stuurt hij het adres van deze [benadeelde] . De telefoon van de aangever is onderzocht. Op 8 oktober 2019 heeft hij via Snapchat berichten gestuurd naar een vriend van hem, genaamd [persoon] . In dat gesprek zegt de aangever onder andere “huis kort en klein geweer alles” en dat er geld moet komen. Op 8 oktober 2019 is de aangever onderzocht door een arts. Deze arts constateerde een blauw linkeroog met een conjunctieve bloeding en een forse zwelling. Ook was de linkerwang gezwollen. Verder was het rechteroog van de aangever flink blauw en was zijn kaak gekneusd. Uit het rekeningoverzicht van de aangever blijkt dat in de avond en nacht van 7 op 8 oktober 2019 zes keer is gepind vanaf zijn rekening voor een totaalbedrag van € 1.900,00. De politie heeft de camerabeelden van het centrum van Alkmaar op de avond van 7 oktober 2019 bekeken. Daarop is telkens een witte Fiat Punto te zien, gevolgd door een donkere Audi A1. Op camerabeelden van [casino 1] en casino [casino 2] van 7 oktober 2019 zijn telkens de aangever, de medeverdachte [medeverdachte 1] en de verdachte te zien. Op de beelden van [casino 1] is te zien dat het linkeroog van de aangever blauw is. In de opgenomen telefoongesprekken die de aangever op 10 oktober 2019 met de medeverdachte [medeverdachte 1] voert vraagt [medeverdachte 1] aan de aangever of hij compleet is. De aangever geeft aan dat hij het geld niet heeft en zegt dat hij bang is dat hij weer klappen krijgt. Medeplegen Voor de kwalificatie medeplegen is vereist dat sprake is van nauwe en bewuste samenwerking. Er moet sprake zijn van een - intellectuele en/of materiële - bijdrage van de verdachte aan het delict dat van voldoende gewicht is. Bij de vorming van het oordeel dat sprake is van de voor medeplegen vereiste nauwe en bewuste samenwerking, kan de rechter rekening houden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van de verdachte, diens aanwezigheid op belangrijke momenten en het zich niet terugtrekken op een daartoe geëigend tijdstip. Uit de bewijsmiddelen volgt dat, de verdachte een substantiële rol heeft vervuld. De bijdrage van de verdachte bestond niet enkel uit – zoals door de verdediging betoogd – het aanwezig zijn ten tijde van het ten laste gelegde en het besturen van een auto. De verdachte is samen met zes of zeven anderen in twee auto’s, waaronder de Punto die door de verdachte werd bestuurd, naar het huis van de aangever gereden, alwaar de aangever is geslagen. De verdachte is in de woning van de aangever geweest en heeft een vuurwapen of een op een vuurwapen gelijkend voorwerp in handen gehad. Hij was aanwezig op het moment dat aan de aangever werd verteld dat hij een boete van € 10.000,00 moest betalen en nam ook deel aan dit gesprek. Vervolgens heeft de verdachte gedurende de avond en nacht de auto bestuurd waarin de aangever werd vervoerd. Hij is langs meerdere pinautomaten gereden, is met de aangever meegelopen wanneer hij ging pinnen en nam telkens het gepinde geld van de aangever in ontvangst. De verdachte heeft bovendien met de medeverdachte [medeverdachte 1] en de aangever drie casino’s bezocht. De aangever moest ook daar pinnen en het gepinde geld aan de verdachte geven. Na middernacht is de verdachte samen met drie medeverdachten in de Punto naar de woning van de aangever gereden en hebben ze de aangever daar afgezet. In de auto heeft de verdachte tegen de aangever gezegd dat er met hem nog contact zou worden opgenomen en dat hij de rest van het geld contant in een envelop moest geven. De aangever heeft de rol van de verdachte omschreven als die van onderhandelaar en afperser. Het voorgaande maakt dat de verdachte een belangrijke bijdrage aan de delicten heeft geleverd en kan worden aangemerkt als medepleger.

Het hof zal daarom volstaan met een gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest, een aanzienlijke taakstraf en een forse voorwaardelijke straf met een proeftijd van 2 jaren. Vordering van de benadeelde partij [benadeelde] De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze vordering bedraagt € 1.900,00, vermeerderd met de wettelijke rente daarover, wegens materiële schade die hij als gevolg van feit 2 zou hebben geleden. Daarbij heeft de benadeelde partij oplegging van de schadevergoedingsmaatregel gevorderd. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen. De benadeelde partij handhaaft de vordering in hoger beroep. Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de advocaat van de benadeelde partij meegedeeld dat de benadeelde partij het gevorderde bedrag van € 1.900,00 reeds heeft ontvangen van het CJIB. Dit bedrag is deels vergoed door (incassering bij) een aantal medeverdachten, die reeds onherroepelijk hoofdelijk zijn veroordeeld tot vergoeding van dit bedrag, en deels door het CJIB op grond van de voorschotregeling in het kader van de schadevergoedingsmaatregel. De onderlinge verhouding tussen beide delen kan zij niet kwantificeren. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de vordering hoofdelijk wordt toegewezen. De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat oplegging van de schadevergoedingsmaatregel niet langer opportuun is, omdat ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken dat het bedrag reeds door het CJIB in het kader van de schadevergoedingsmaatregel aan de benadeelde partij is vergoed. De raadsman heeft primair verzocht de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering te verklaren, gelet op de bepleite vrijspraak. Subsidiair heeft de raadsman verzocht de vordering af te wijzen, indien het hof ervan uitgaat dat het volledige bedrag is betaald door de medeverdachten. Het hof overweegt als volgt. Ongelijktijdig berechte medeverdachten In eerste aanleg is in de zaken van zowel de verdachte als de medeverdachten de vordering van de benadeelde partij tot vergoeding van de schade hoofdelijk (gedeeltelijk) toegewezen, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. In hoger beroep liggen thans enkel de zaken van de verdachte en de medeverdachte [verdachte] voor. De vonnissen in de zaken van de medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] zijn reeds onherroepelijk geworden. In zoverre is dus sprake van ongelijktijdig berechte medeverdachten. Hoofdelijke aansprakelijkheid voor ontstane schade In de onderhavige zaak is bewezenverklaard dat de verdachte het ten laste gelegde feit 2 (afpersing) tezamen en in vereniging met anderen heeft gepleegd. De door de benadeelde partij gestelde materiële schade, te weten het afgeperste bedrag van € 1.900,00, vloeit rechtstreeks voort uit dat feit en is overigens niet weersproken. Het bewezenverklaarde medeplegen van dit strafbare feit brengt mee dat deze schade is ontstaan door onrechtmatige gedragingen van verdachte en zijn mededader(s), zodat ieder van hen verplicht is tot vergoeding van dezelfde schade. Dit betekent dat de verdachte hoofdelijk aansprakelijk is voor de ontstane schade ten bedrage van € 1.900,00 (art. 6:102 BW). De vordering benadeelde partij Op basis van de onweersproken toelichting ter zake door de advocaat van de benadeelde partij op de terechtzitting in hoger beroep, staat vast dat de benadeelde partij het gevorderde bedrag van € 1.900,00 inmiddels volledig en onherroepelijk betaald heeft gekregen door de Staat (CJIB). Hieruit volgt dat de benadeelde partij geen vergoedbare schade meer heeft. Bij die stand van zaken is er dan ook geen verplichting (meer) van de verdachte jegens de benadeelde partij tot vergoeding van de gevorderde schade in dit geval (art. 6:95 BW). De vordering van de benadeelde partij zal dus worden afgewezen. De gevorderde schadevergoedingsmaatregel De advocaat van de benadeelde partij heeft ter terechtzitting in hoger beroep niet kunnen kwantificeren wat de omvang is van enerzijds het deel dat de Staat reeds bij mede verdachten heeft geïncasseerd en anderzijds het deel dat bij wijze van voorschot door de Staat is betaald aan de benadeelde partij. Laatstgenoemd deel is dus (nog) niet geïncasseerd door de Staat bij, noch rechtstreeks betaald aan, de benadeelde partij door de hoofdelijk aansprakelijke daders. Daarom zal het hof, om te bevorderen dat de Staat het aan de benadeelde partij voorgeschoten bedrag ook op de verdachte kan verhalen, wél aan de verdachte hoofdelijk de schadevergoedingsmaatregel opleggen, zekerheidshalve voor het gehele schadebedrag van € 1.900,00 aangezien niet duidelijk is hoe hoog het voorgeschoten bedrag is, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de hierna in de beslissing te noemen ingangsdatum. De hoofdelijke aansprakelijkheid van de verdachte brengt mee dat voor zover dit schadebedrag of een gedeelte daarvan reeds door of namens één van de mededaders aan de benadeelde partij en/of de Staat is betaald, de verdachte in zoverre van die betalingsverplichting zal zijn bevrijd (art. 6:7, tweede lid, BW). Kosten Uit het hiervoor overwogene volgt dat verdachte hoofdelijke aansprakelijk is voor de rechtstreekse schade van de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde strafbare feit 2. Dat geldt dus ook voor de door de benadeelde partij gevorderde proceskosten. Daaraan doet de afwijzing van de vordering benadeelde partij niet af. Die kosten zullen dus worden toegewezen, zoals in de beslissing zal worden gespecificeerd. Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 45, 55, 63, 312 en 317 van het Wetboek van Strafrecht.

In de eerste twee casino’s heeft de aangever geld gepind. Ook dit geld moest hij afgegeven aan [verdachte] , die telkens samen met [medeverdachte 1] mee naar de casino’s ging. Bij het laatste casino lukte het niet om geld te pinnen. Hierna werd besloten om naar Hoorn te rijden. De Audi is toen weggegaan en de aangever is met [medeverdachte 1] , [verdachte] en twee hulpjongens in de Punto naar Hoorn gereden. De aangever is rond 23.30 uur met een hulpjongen naar een pinautomaat gegaan. Het lukte echter niet meer om geld op te nemen. Ze hebben toen gewacht in een poolcentrum, waar de hulpjes air hockey speelden. Rond middernacht stapte iedereen weer in de auto en reden zij naar een ING-pinautomaat. Daar pinde de aangever € 400,00. Hij gaf het geld aan [verdachte] en iedereen stapte weer in de auto. Op de terugweg naar Opmeer moest de aangever de code van zijn telefoon afgeven. De hele terugweg keek een hulpjongen in zijn telefoon. Onderweg zei [verdachte] dat er donderdag contact met hem zou worden opgenomen en dat hij de rest van het geld contant in een envelop moest geven. De aangever heeft meerdere verdachten die gedurende die avond bij hem waren, herkend op foto’s. [medeverdachte 1] was de medeverdachte [medeverdachte 1] , [verdachte] was de verdachte en de hulpjongen die in de auto zijn telefoon had doorzocht was de medeverdachte [medeverdachte 4] . De aangever heeft de rol van de verdachte omschreven als die van onderhandelaar en afperser. Het hof heeft geen reden om aan de verklaringen van de aangever bij de politie te twijfelen en acht deze betrouwbaar. Het hof neemt deze verklaringen daarom als uitgangspunt. Deze verklaringen zijn kort na het ten laste gelegde afgelegd. Aannemelijk is dat de herinneringen van de aangever op dat moment het meest vers en betrouwbaar waren. In zijn verklaring ten overstaan van de rechter-commissaris heeft de aangever enkel op ondergeschikte details anders dan bij de politie verklaard. Dit acht het hof verklaarbaar door het tijdsverloop sinds het ten laste gelegde. Dat maakt echter niet dat de verklaringen van de aangever afgelegd bij de politie minder betrouwbaar zijn. Bovendien vinden de verklaringen van de aangever bij de politie op essentiële onderdelen steun in de hierna weergegeven bevindingen. De raadsman heeft ter terechtzitting in hoger beroep verder nog bepleit dat in strijd met de verbaliseringsplicht de eerste contacten van de politie met de aangever niet zijn geverbaliseerd. Hij heeft daaraan de conclusie verbonden dat dit de geloofwaardigheid van de verklaringen van de aangever temeer aantast. Voor zover in het onderhavige geval al gesproken kan worden van een verbaliseringsplicht, is het hof van oordeel dat op geen enkele wijze is gebleken dat het niet verbaliseren van deze eerste contacten afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van de verklaringen van de aangever. Steunbewijs De verklaringen van de aangever worden ondersteund door (onder meer) de volgende bewijsmiddelen. Op 28 september 2019 neemt [medeverdachte 5] via WhatsApp contact op met de medeverdachte [medeverdachte 1] . [medeverdachte 5] vraagt [medeverdachte 1] of hij iemand naar een “gast” kan sturen, omdat deze een vriendin van hem zou hebben verkracht. Deze persoon moet klappen hebben. Die vriendin zou zijn gedrogeerd en verkracht, hetgeen ook is gefilmd. In hun chatgesprek wordt vervolgens een filmpje gestuurd, waarop te zien is dat de aangever seks heeft met een vrouw. Op 30 september 2019 geeft [medeverdachte 5] door dat deze persoon “ [benadeelde] ” heet. Ook stuurt hij het adres van deze [benadeelde] . De telefoon van de aangever is onderzocht. Op 8 oktober 2019 heeft hij via Snapchat berichten gestuurd naar een vriend van hem, genaamd [persoon] . In dat gesprek zegt de aangever onder andere “huis kort en klein geweer alles” en dat er geld moet komen. Op 8 oktober 2019 is de aangever onderzocht door een arts. Deze arts constateerde een blauw linkeroog met een conjunctieve bloeding en een forse zwelling. Ook was de linkerwang gezwollen. Verder was het rechteroog van de aangever flink blauw en was zijn kaak gekneusd. Uit het rekeningoverzicht van de aangever blijkt dat in de avond en nacht van 7 op 8 oktober 2019 zes keer is gepind vanaf zijn rekening voor een totaalbedrag van € 1.900,00. De politie heeft de camerabeelden van het centrum van Alkmaar op de avond van 7 oktober 2019 bekeken. Daarop is telkens een witte Fiat Punto te zien, gevolgd door een donkere Audi A1. Op camerabeelden van [casino 1] en casino [casino 2] van 7 oktober 2019 zijn telkens de aangever, de medeverdachte [medeverdachte 1] en de verdachte te zien. Op de beelden van [casino 1] is te zien dat het linkeroog van de aangever blauw is. In de opgenomen telefoongesprekken die de aangever op 10 oktober 2019 met de medeverdachte [medeverdachte 1] voert vraagt [medeverdachte 1] aan de aangever of hij compleet is. De aangever geeft aan dat hij het geld niet heeft en zegt dat hij bang is dat hij weer klappen krijgt. Medeplegen Voor de kwalificatie medeplegen is vereist dat sprake is van nauwe en bewuste samenwerking. Er moet sprake zijn van een - intellectuele en/of materiële - bijdrage van de verdachte aan het delict dat van voldoende gewicht is. Bij de vorming van het oordeel dat sprake is van de voor medeplegen vereiste nauwe en bewuste samenwerking, kan de rechter rekening houden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van de verdachte, diens aanwezigheid op belangrijke momenten en het zich niet terugtrekken op een daartoe geëigend tijdstip. Uit de bewijsmiddelen volgt dat, de verdachte een substantiële rol heeft vervuld. De bijdrage van de verdachte bestond niet enkel uit – zoals door de verdediging betoogd – het aanwezig zijn ten tijde van het ten laste gelegde en het besturen van een auto. De verdachte is samen met zes of zeven anderen in twee auto’s, waaronder de Punto die door de verdachte werd bestuurd, naar het huis van de aangever gereden, alwaar de aangever is geslagen. De verdachte is in de woning van de aangever geweest en heeft een vuurwapen of een op een vuurwapen gelijkend voorwerp in handen gehad. Hij was aanwezig op het moment dat aan de aangever werd verteld dat hij een boete van € 10.000,00 moest betalen en nam ook deel aan dit gesprek. Vervolgens heeft de verdachte gedurende de avond en nacht de auto bestuurd waarin de aangever werd vervoerd. Hij is langs meerdere pinautomaten gereden, is met de aangever meegelopen wanneer hij ging pinnen en nam telkens het gepinde geld van de aangever in ontvangst. De verdachte heeft bovendien met de medeverdachte [medeverdachte 1] en de aangever drie casino’s bezocht. De aangever moest ook daar pinnen en het gepinde geld aan de verdachte geven. Na middernacht is de verdachte samen met drie medeverdachten in de Punto naar de woning van de aangever gereden en hebben ze de aangever daar afgezet. In de auto heeft de verdachte tegen de aangever gezegd dat er met hem nog contact zou worden opgenomen en dat hij de rest van het geld contant in een envelop moest geven. De aangever heeft de rol van de verdachte omschreven als die van onderhandelaar en afperser. Het voorgaande maakt dat de verdachte een belangrijke bijdrage aan de delicten heeft geleverd en kan worden aangemerkt als medepleger.

Het hof zal daarom volstaan met een gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest, een aanzienlijke taakstraf en een forse voorwaardelijke straf met een proeftijd van 2 jaren. Vordering van de benadeelde partij [benadeelde] De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze vordering bedraagt € 1.900,00, vermeerderd met de wettelijke rente daarover, wegens materiële schade die hij als gevolg van feit 2 zou hebben geleden. Daarbij heeft de benadeelde partij oplegging van de schadevergoedingsmaatregel gevorderd. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen. De benadeelde partij handhaaft de vordering in hoger beroep. Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de advocaat van de benadeelde partij meegedeeld dat de benadeelde partij het gevorderde bedrag van € 1.900,00 reeds heeft ontvangen van het CJIB. Dit bedrag is deels vergoed door (incassering bij) een aantal medeverdachten, die reeds onherroepelijk hoofdelijk zijn veroordeeld tot vergoeding van dit bedrag, en deels door het CJIB op grond van de voorschotregeling in het kader van de schadevergoedingsmaatregel. De onderlinge verhouding tussen beide delen kan zij niet kwantificeren. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de vordering hoofdelijk wordt toegewezen. De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat oplegging van de schadevergoedingsmaatregel niet langer opportuun is, omdat ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken dat het bedrag reeds door het CJIB in het kader van de schadevergoedingsmaatregel aan de benadeelde partij is vergoed. De raadsman heeft primair verzocht de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering te verklaren, gelet op de bepleite vrijspraak. Subsidiair heeft de raadsman verzocht de vordering af te wijzen, indien het hof ervan uitgaat dat het volledige bedrag is betaald door de medeverdachten. Het hof overweegt als volgt. Ongelijktijdig berechte medeverdachten In eerste aanleg is in de zaken van zowel de verdachte als de medeverdachten de vordering van de benadeelde partij tot vergoeding van de schade hoofdelijk (gedeeltelijk) toegewezen, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. In hoger beroep liggen thans enkel de zaken van de verdachte en de medeverdachte [verdachte] voor. De vonnissen in de zaken van de medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] zijn reeds onherroepelijk geworden. In zoverre is dus sprake van ongelijktijdig berechte medeverdachten. Hoofdelijke aansprakelijkheid voor ontstane schade In de onderhavige zaak is bewezenverklaard dat de verdachte het ten laste gelegde feit 2 (afpersing) tezamen en in vereniging met anderen heeft gepleegd. De door de benadeelde partij gestelde materiële schade, te weten het afgeperste bedrag van € 1.900,00, vloeit rechtstreeks voort uit dat feit en is overigens niet weersproken. Het bewezenverklaarde medeplegen van dit strafbare feit brengt mee dat deze schade is ontstaan door onrechtmatige gedragingen van verdachte en zijn mededader(s), zodat ieder van hen verplicht is tot vergoeding van dezelfde schade. Dit betekent dat de verdachte hoofdelijk aansprakelijk is voor de ontstane schade ten bedrage van € 1.900,00 (art. 6:102 BW). De vordering benadeelde partij Op basis van de onweersproken toelichting ter zake door de advocaat van de benadeelde partij op de terechtzitting in hoger beroep, staat vast dat de benadeelde partij het gevorderde bedrag van € 1.900,00 inmiddels volledig en onherroepelijk betaald heeft gekregen door de Staat (CJIB). Hieruit volgt dat de benadeelde partij geen vergoedbare schade meer heeft. Bij die stand van zaken is er dan ook geen verplichting (meer) van de verdachte jegens de benadeelde partij tot vergoeding van de gevorderde schade in dit geval (art. 6:95 BW). De vordering van de benadeelde partij zal dus worden afgewezen. De gevorderde schadevergoedingsmaatregel De advocaat van de benadeelde partij heeft ter terechtzitting in hoger beroep niet kunnen kwantificeren wat de omvang is van enerzijds het deel dat de Staat reeds bij mede verdachten heeft geïncasseerd en anderzijds het deel dat bij wijze van voorschot door de Staat is betaald aan de benadeelde partij. Laatstgenoemd deel is dus (nog) niet geïncasseerd door de Staat bij, noch rechtstreeks betaald aan, de benadeelde partij door de hoofdelijk aansprakelijke daders. Daarom zal het hof, om te bevorderen dat de Staat het aan de benadeelde partij voorgeschoten bedrag ook op de verdachte kan verhalen, wél aan de verdachte hoofdelijk de schadevergoedingsmaatregel opleggen, zekerheidshalve voor het gehele schadebedrag van € 1.900,00 aangezien niet duidelijk is hoe hoog het voorgeschoten bedrag is, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de hierna in de beslissing te noemen ingangsdatum. De hoofdelijke aansprakelijkheid van de verdachte brengt mee dat voor zover dit schadebedrag of een gedeelte daarvan reeds door of namens één van de mededaders aan de benadeelde partij en/of de Staat is betaald, de verdachte in zoverre van die betalingsverplichting zal zijn bevrijd (art. 6:7, tweede lid, BW). Kosten Uit het hiervoor overwogene volgt dat verdachte hoofdelijke aansprakelijk is voor de rechtstreekse schade van de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde strafbare feit 2. Dat geldt dus ook voor de door de benadeelde partij gevorderde proceskosten. Daaraan doet de afwijzing van de vordering benadeelde partij niet af. Die kosten zullen dus worden toegewezen, zoals in de beslissing zal worden gespecificeerd. Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 45, 55, 63, 312 en 317 van het Wetboek van Strafrecht.