ECLI:NL:CRVB:2023:1494

20 2859 WIA Datum uitspraak: 3 augustus 2023 Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 9 juli 2020, 19/5150 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellante] te [woonplaats] (appellante) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Namens appellante heeft mr. K.U.J. Hopman, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Appellante heeft nadere stukken ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 11 mei 2023. Appellante is via videobellen verschenen, bijgestaan door mr. Hopman. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. P. Nicolai.

1.1. Appellante is werkzaam geweest als stewardess. Per 1 februari 2011 heeft zij haar contractpercentage laten aanpassen van 67,5% naar 50%, wat neerkomt op 20 uur per week. Op 11 september 2016 heeft appellante zich voor haar werk ziekgemeld met lichamelijke en energetische klachten. Na afloop van de voorgeschreven wachttijd heeft het Uwv aan appellante met ingang van 9 september 2018 een IVA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend. 1.2. Naar aanleiding van een verzoek van appellante om te beoordelen of zij eerder dan 11 september 2016 arbeidsongeschikt is geworden en als medische afzakker moet worden aangemerkt, heeft de verzekeringsarts in een rapport van 1 mei 2019 geconcludeerd dat hiervan geen sprake is. Bij besluit van 21 mei 2019 heeft het Uwv geweigerd de eerste arbeidsongeschiktheidsdag van appellante te wijzigen. 1.3. Het bezwaar van appellante tegen dit besluit heeft het Uwv bij besluit van 9 oktober 2019 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt een rapport van 27 september 2019 van een verzekeringsarts bezwaar en beroep ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geconcludeerd dat uit de door appellante overgelegde medische en niet-medische stukken onvoldoende blijkt dat zij op basis van een advies van haar bedrijfsarts of andere behandelaar minder uren is gaan werken. 1.4. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in zijn rapport het volgende opgemerkt: “Uit de brief van bedrijfsarts Staring dd 19-3-2010 blijkt dat de bedrijfsarts weliswaar met de behandelaar heeft willen afstemmen over eventuele medische bezwaren tegen blokreserve zitten, maar dat de bedrijfsarts uiteindelijk heeft geconcludeerd dat er geen strikte medische indicatie bestond voor een blokreserve-restrictie. In de weergave van het gesprek met cliënt haar werkgever d.d. 22-8-2010 wordt gerefereerd dat cliënt op 13-7-2010 opnieuw bij de bedrijfsarts is geweest en dat er geen medische beperkingen voor de eigen werkzaamheden in het eigen tewerkstellingspercentage zijn en dat er geen blokreserve-restrictie geldt. Ook geeft de werkgever in dit schrijven aan dat cliënt zelf, om haar werk-privé balans te verbeteren, een verlaging van het contractpercentage van 67,5% naar 50% heeft gevraagd.”. 1.5. Uit de stukken en het verhandelde ter zitting wordt afgeleid dat onder een blokreserve wordt verstaan een reserveperiode van twee weken, waarin de werknemer kan worden opgeroepen en waarin de werknemer ongeacht zijn eigen contractpercentage tewerkgesteld wordt conform een 100% tewerkstelling. Appellante heeft gesteld dat deze blokreserve voor haar in medisch opzicht te belastend was, omdat zij in deze periode tussen twee vluchten te weinig verlofdagen heeft om te herstellen. Door aanpassing van haar contractpercentage van 67,5% naar 50% kon zij nog slechts twee keer per jaar worden ingedeeld voor een dergelijke blokreserve. 2. De rechtbank heeft het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank overwogen dat het Uwv appellante terecht niet als zogenoemde medische afzakker heeft aangemerkt en de eerste arbeidsongeschiktheidsdag terecht heeft vastgesteld op 11 september 2016. De rechtbank heeft het Uwv gevolgd in zijn conclusie dat voor de verlaging van het aantal arbeidsuren per 1 februari 2011 geen objectief medisch advies is gegeven. Het schrijven van de bedrijfsarts van 3 februari 2010 waarin een tijdelijke restrictie op blokreserve zitten wordt gegeven, heeft de rechtbank daarvoor onvoldoende geacht. Uit de brief van de bedrijfsarts van 19 maart 2010 blijkt namelijk dat na het verkrijgen van informatie uiteindelijk is geconcludeerd dat er geen medische indicatie bestaat voor deze restrictie. Verder heeft de rechtbank erop gewezen dat uit de weergave van het gesprek dat appellante op 22 augustus 2010 met haar werkgever heeft gevoerd, blijkt dat zij op 13 juli 2010 opnieuw bij de bedrijfsarts is geweest en dat er geen medische beperkingen voor de eigen werkzaamheden in het eigen tewerkstellingspercentage zijn en dat er geen blokreserve-restrictie geldt. De werkgever heeft hierin ook aangegeven dat appellante zelf, om haar werk-privé balans te verbeteren, om een verlaging van het contractpercentage van 67,5% naar 50% heeft gevraagd. Hieruit heeft de rechtbank niet kunnen concluderen dat er door een behandelend arts of door de bedrijfsarts een medisch advies aan appellante is gegeven om haar uren in 2011 te verminderen. 3.1. In hoger beroep heeft appellante haar standpunt herhaald dat zij per 1 februari 2011 als een medische afzakker beschouwd dient te worden. Volgens appellante staat vast dat er een medisch advies is geweest van de bedrijfsarts om minder te gaan werken. Het feit dat de bedrijfsarts het advies over de blokreserve-restrictie later heeft ingetrokken, dient beschouwd te worden in het licht van de wens van de werkgever om te reorganiseren, waarbij geen plaats meer bestond voor een blokreserve-restrictie. Appellante meent dat het voor de beoordeling of sprake is van een medische afzakker niet doorslaggevend is dat dit advies later is ingetrokken, omdat in retrospectief kan worden geoordeeld dat sprake was een medische noodzaak tot urenvermindering. In dit verband heeft appellante in hoger beroep een brief van haar internist-immunoloog dr. V.A.S.H. Dalm van 26 april 2023 ingediend. In deze brief is vermeld dat appellante in 2016 voor het eerst bij deze arts op het spreekuur is gezien en dat zij inmiddels al jaren bekend is met de diagnose primaire immuundeficiëntie en specifieker een primaire antistofdeficiëntie. In deze brief is de arts verder in algemene bewoordingen ingegaan op deze aandoening. Volgens appellante verklaart deze diagnose de bij haar al op 1 februari 2011 bestaande klachten. Appellante heeft gesteld dat de vraag rijst of de bedrijfsarts de medische informatie van haar behandelend internist wel op juiste waarde heeft geschat bij het geven van het advies. Appellante meent dat haar WIA-dagloon dient te worden vastgesteld op basis van een urenomvang van 67,5% in plaats van 50%. Ter ondersteuning van haar standpunt heeft appellante verwezen naar de uitspraken van de Raad van 15 juni 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:1336, en van 21 november 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:2486. 3.2. Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen. 4. De Raad oordeelt als volgt. 4.1.1. Met het betoog van appellante dat voor de vaststelling van het WIA-dagloon dient te worden uitgegaan van het loon behorende bij de arbeidsomvang tot 1 februari 2011, te weten 67,5%, overweegt de Raad als volgt. 4.1.2. In de uitspraken van 21 augustus 2019, ECLI:NL:CRVB:2019:2869, en van 15 december 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:2727, heeft de Raad geoordeeld dat de artikelen 13 en 23 van de Wet WIA zich ertegen verzetten dat de referteperiode voor de dagloonbepaling wordt losgekoppeld van de eerste arbeidsongeschiktheidsdag. Het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen (Dagloonbesluit) biedt hiervoor evenmin een grondslag. Artikel 13, eerste lid, van het Dagloonbesluit regelt de referteperiode immers op gelijke wijze als artikel 13, eerste lid, van de Wet WIA. Een bepaling om in voorkomende gevallen de referteperiode anders vast te stellen is er in de Wet WIA noch in het Dagloonbesluit. 4.1.3. Gelet op dit dwingendrechtelijke wettelijk kader is er voor een analoge toepassing van de rechtspraak over de medische afzakker in het kader van het dagloon geen ruimte. Daarbij is van belang dat artikel 7a, derde lid, van het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten de bevoegdheid geeft om de referteperiode voor de bepaling van het maatmanloon in voorkomende gevallen in afwijking van de hoofdregel vast te stellen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door M.E. Fortuin, in tegenwoordigheid van S.C. Scholten als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 3 augustus 2023. (getekend) M.E. Fortuin (getekend) S.C. Scholten