ECLI:NL:CRVB:2017:3766

16/5619 WW Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 21 juli 2016, 15/6353 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) Datum uitspraak: 18 oktober 2017

Namens appellant heeft mr. E.M.H. Geubbels, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 26 juli 2017. Voor appellant is verschenen mr. Geubbels. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door J.C. Geldof.

1.1. Bij besluit van 19 september 2013 heeft het Uwv vastgesteld dat appellant vanaf3 september 2013 recht heeft op voortzetting van een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW). 1.2. Appellant heeft vanaf 21 november 2013 voor een wisselend aantal uren per week werkzaamheden verricht bij [naam uitzendbureau] Uitzendbureau B.V. ([naam uitzendbureau]). De gewerkte uren heeft appellant per vier weken door middel van een zogenoemd Inkomstenformulier WW doorgegeven aan het Uwv. 1.3. Op 27 januari 2015 heeft het Uwv aan appellant het voornemen kenbaar gemaakt een boete op te leggen in verband met het niet juist doorgeven van zijn werkzaamheden bij [naam uitzendbureau]. Naar aanleiding hiervan heeft appellant op 6 februari 2015 telefonisch contact gehad met het Uwv, waarbij hij heeft verklaard dat hij niet zoveel heeft gewerkt en dat de uren niet kloppen. 1.4. Bij besluit van 1 april 2015 heeft het Uwv de WW-uitkering van appellant herzien vanaf 18 november 2013 en de volgens het Uwv onverschuldigd betaalde WW-uitkering over de periode van 18 november 2013 tot en met 2 november 2014 ten bedrage van € 2.438,46 van appellant teruggevorderd. Hiervan is een bedrag van € 769,45 afgetrokken dat appellant nog van het Uwv tegoed had. 1.5. Bij een tweede besluit van 1 april 2015 heeft het Uwv appellant een boete van € 460,- opgelegd omdat hij de werkzaamheden bij [naam uitzendbureau] niet juist aan het Uwv heeft gemeld. Daarbij is vermeld dat het niet juist doorgeven van de werkzaamheden appellant niet volledig wordt aangerekend. 2. Bij beslissing op bezwaar van 4 september 2015 (bestreden besluit) heeft het Uwv de tegen de besluiten van 1 april 2015 gemaakte bezwaren gegrond verklaard. De herziening is gewijzigd, waardoor de terugvordering is vastgesteld op € 1.685,91. Voorts is de boete vastgesteld op € 10,- omdat appellant geen aflossingscapaciteit heeft. 3. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank overwogen dat de bewijslast van de onjuiste urenopgave bij het Uwv ligt. Het Uwv heeft tot bewijs aangevoerd: de gegevens uit Suwinet, de salarisspecificaties en het door de werkgever verstrekte urenoverzicht. Daarmee heeft het Uwv naar het oordeel van de rechtbank de onjuiste urenopgave van appellant zodanig aannemelijk gemaakt dat het op de weg van appellant had gelegen tegenbewijs te leveren. Met het overgelegde urenoverzicht van de gewerkte uren bij [X.] en de kopieën van appellants agenda heeft appellant dit onvoldoende gedaan. Weliswaar heeft appellant gesteld dat de werkgever daar niet aan heeft willen meewerken, maar ook daarvan is geen (begin van) bewijs geleverd. Gelet daarop is de rechtbank van oordeel dat vast staat dat door toedoen van appellant over genoemde periode geen rekening is gehouden met het juiste aantal uren dat appellant werkzaam is geweest. Er zijn geen verschoonbare redenen aanwezig waardoor appellant de juiste daadwerkelijk door hem verrichte uren van werkzaamheden niet aan het Uwv heeft doorgegeven. Indien al moet worden uitgegaan van bewijsnood aan de kant van appellant, komt deze voor zijn rekening. In een werkrelatie als die van appellant met onregelmatige aantallen gewerkte uren per week is het uiteindelijk aan appellant ervoor zorg te dragen dat hij zo nodig jegens het Uwv – en overigens ook jegens zijn werkgever – kan aantonen hoeveel uren hij in welke weken heeft gewerkt, bijvoorbeeld door dag- of weekoverzichten te laten aftekenen. Het zelf bijhouden door appellant in zijn agenda van door hem gewerkte uren is daarvoor onvoldoende. In het licht van het door het Uwv verrichte onderzoek vormt de opgave van de door appellant bijgehouden uren evenmin voldoende reden om het Uwv te noodzaken tot nader onderzoek. De rechtbank is van oordeel dat niet is gebleken dat het terugvorderingsbedrag van € 1.685,91 door het Uwv onjuist is vastgesteld. Ten aanzien van de opgelegde boete overweegt de rechtbank dat het Uwv terecht heeft vastgesteld dat geen sprake is van opzet of grove schuld, maar dat er gezien de feiten wel sprake is van verminderde verwijtbaarheid. De rechtbank is niet gebleken van een dringende reden om af te zien van de boete. 4.1. In hoger beroep heeft appellant aangevoerd dat hij onder meer door de administratie in zijn agenda en een overzicht van een prikklok heeft aangetoond dat in ieder geval een deel van de door de werkgever verstrekte informatie – waar het Uwv zich op baseert – niet juist is. Er is daarom onvoldoende bewijs dat de uitkering onjuist is verstrekt. Het Uwv dient dit nader te motiveren, bijvoorbeeld door urenspecificaties van de inleners. Appellant heeft getracht deze te verkrijgen, maar heeft hiertoe onvoldoende medewerking verkregen. Hij heeft gesteld dat de werkgever de feitelijk gewerkte uren niet altijd juist heeft geadministreerd, zodat de polisadministratie onjuiste gegevens bevat. Omdat sprake is van een belastend besluit, de door het Uwv daarvoor gebruikte informatie aantoonbaar onjuist is en de juistheid van de urenregistratie van wezenlijk belang is voor de juiste berekening van de uitkering, kan het bestreden besluit niet in stand blijven. Over de boete heeft appellant onder verwijzing naar de uitspraak van 28 juni 2016 (ECLI:NL:CRVB:2016:3024) betoogd dat het Uwv moet aantonen dat appellant onjuiste informatie heeft verstrekt en dat het Uwv daarin niet is geslaagd. 4.2. Het Uwv heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak verzocht. 5. De Raad komt tot de volgende beoordeling. Herziening en terugvordering 5.1.1. Op grond van artikel 25 van de WW is de werknemer verplicht aan het Uwv op zijn verzoek of onverwijld uit eigen beweging feiten en omstandigheden mee te delen, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijn recht op uitkering, het geldend maken van het recht op uitkering, de hoogte of de duur van de uitkering, of op het bedrag van de uitkering dat aan de werknemer wordt betaald. 5.1.2. Indien een werknemer niet aan deze inlichtingenverplichting voldoet, is het Uwv op grond van artikel 22a, eerste lid, aanhef en onder a, van de WW gehouden de WW-uitkering te herzien of in te trekken, indien als gevolg van het niet nakomen van de inlichtingenverplichting ten onrechte of tot een te hoog bedrag uitkering is verleend. 5.1.3. Op grond van artikel 36, eerste lid, van de WW wordt de uitkering die als gevolg van een besluit als bedoeld in artikel 22a van de WW onverschuldigd is betaald, door het Uwv teruggevorderd. 5.2. Het besluit tot intrekking en terugvordering van een uitkering is een belastend besluit waarbij het aan het Uwv is om de nodige kennis over de relevante feiten te vergaren. Dat betekent dat de last om aannemelijk te maken dat aan de voorwaarden voor intrekking en terugvordering is voldaan in beginsel op het Uwv rust. Die last om informatie te vergaren brengt mee dat het Uwv feiten moet aandragen die aannemelijk maken dat appellant in de relevante periode in de door het Uwv gestelde omvang heeft gewerkt bij [naam uitzendbureau]. Indien op grond van de gepresenteerde feiten aannemelijk is dat appellant ten tijde van belang in deze omvang werkzaam is geweest bij [naam uitzendbureau], dan ligt het op de weg van appellant de onjuistheid daarvan met tegenbewijs, berustend op objectieve en verifieerbare gegevens aannemelijk te maken (zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 7 december 2016, ECLI:NL:CRVB:2016:4921). 5.3. Nadat het Uwv het aantal gewerkte uren aanvankelijk heeft gebaseerd op een door de werkgever ingevuld formulier, heeft het in de bezwaarfase bij de werkgever salarisspecificaties en urenstaten opgevraagd.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door C.C.W. Lange als voorzitter en H.G. Rottier en E. Dijt als leden, in tegenwoordigheid van N. van Rooijen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 18 oktober 2017. (getekend) C.C.W. Lange De griffier is verhinderd te ondertekenen. AB