ECLI:NL:CRVB:2015:791

13/6296 WWB Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 13 november 2013, 13/3913 (aangevallen uitspraak) Partijen: [Appellant] te [woonplaats] (appellant) het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam (college)

Namens appellant heeft mr. D. van der Wal, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 27 januari 2015. Voor appellant is mr. Van der Wal verschenen. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. S.S. Kisoentewari.

1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden. 1.1. Appellant ontving sinds 20 augustus 2010 bijstand ingevolge de Wet werk en bijstand (WWB) naar de norm voor een alleenstaande. Nadat appellant is gaan samenwonen met [naam partner] en haar kind (geboren [in] 2011) is deze norm met ingang van 1 november 2012 gewijzigd in de norm voor gehuwden. Op 5 maart 2013 hebben appellant en [naam partner] bijzondere bijstand aangevraagd voor de kosten van een babyuitzet omdat [naam partner] zwanger was van een tweede kind met als vermoedelijke geboortedatum [geboortedatum]. 1.2. Bij besluit van 8 mei 2013 heeft het college de aanvraag afgewezen op de grond dat deze kosten uit eigen middelen moeten worden betaald. Bij besluit van 26 juni 2013 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar tegen het besluit van 8 mei 2013 ongegrond verklaard. Daarbij is in aanmerking genomen dat het hier algemeen gangbare kosten betreft die door reservering vooraf of gespreide betaling achteraf moeten worden voldaan. Het hebben van schulden of het ontbreken van voldoende reserveringsruimte als gevolg daarvan worden niet als bijzondere omstandigheden beschouwd en kunnen evenmin op de WWB worden afgewenteld. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit onder verwijzing naar vaste rechtspraak van de Raad (uitspraak van 19 februari 2013, ECLI:NL:CRVB:2013:BZ1586) ongegrond verklaard omdat de kosten van een babyuitzet tot de incidenteel voorkomende algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan worden gerekend, die de betrokkene in beginsel uit de bijstandsnorm dient te voldoen, hetzij door middel van reservering, hetzij door gespreide betaling achteraf. Daarbij is overwogen dat de omstandigheid dat [naam partner] een schuldsaneringsregeling heeft in het kader van de Wet schuldsanering natuurlijke personen en appellant schuldhulp krijgt van Plangroep niet tot een ander oordeel leidt, omdat het ontbreken van voldoende reserveringsruimte in verband met schulden en de daaruit voortvloeiende betalingsverplichtingen niet als een bijzondere omstandigheid is aan te merken. Hetzelfde geldt voor de stelling dat appellant vanwege zijn psychische klachten niet spoedig uit de bijstand zal geraken. De enkele uitlating van de klantmanager van appellant dat bijzondere bijstand “best zou kunnen worden toegekend” is onvoldoende om daarop een in rechte te honoreren beroep op het vertrouwensbeginsel te kunnen baseren. 3. In hoger beroep heeft appellant zich op de hierna te bespreken gronden tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Onderschreven wordt het oordeel van de rechtbank, en de gronden waarop dat oordeel is gebaseerd, dat appellant terecht niet voor bijzondere bijstand voor de kosten van een babyuitzet in aanmerking is gebracht. Naar aanleiding van wat daarnaast in hoger beroep nog naar voren is gebracht overweegt de Raad het volgende. Allereerst bevreemdt het dat de gemachtigde van appellant desgevraagd niet heeft kunnen aangeven om welke spullen en bedragen het precies gaat. Dit klemt temeer waar [naam partner] ten tijde van de aanvraag reeds een kind had van net twee jaar. Aan de enkele stelling, dat door het onthouden van bijzondere bijstand voor deze kosten de normale ontwikkeling van het verwachte kind onmogelijk wordt gemaakt, wordt bij gebreke van enige onderbouwing voorbijgegaan. Dat appellant en zijn partner door de schuldsanering en -begeleiding moesten rondkomen van € 10,- per week wordt zonder nadere onderbouwing niet aannemelijk geacht. Daarbij wordt nog aangetekend dat het op de weg van een betrokkene ligt bij een eventuele bewindvoerder of begeleider aan te kaarten dat een hoger budget noodzakelijk is ter voorziening in essentiële bestaanskosten. Dit kan niet via een aanvraag voor bijzondere bijstand worden afgewenteld op de WWB en/of het college. 4.2. Uit 4.1 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door R.H.M. Roelofs als voorzitter en J.C.F. Talman en G. van der Wiel als leden, in tegenwoordigheid van C. Moustaine als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 10 maart 2015. (getekend) R.H.M. Roelofs (getekend) C. Moustaine HD