ECLI:NL:CRVB:2006:AV2553
E N K E L V O U D I G E K A M E R
05/309 WUV
U I T S P R A A K
in het geding tussen:
[eiseres], wonende te [woonplaats] (Australië), eiseres,
en
de Raadskamer WUV van de Pensioen- en Uitkeringsraad, verweerster.
I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
Onder dagtekening 7 oktober 2004, kenmerk JZ/C70/2004/0638, heeft verweerster ten aanzien van eiseres een besluit genomen ter uitvoering van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945 (hierna: de Wet).
Tegen dat besluit heeft eiseres bij de Raad beroep ingesteld. In het beroepschrift heeft eiseres uiteengezet waarom zij zich met het bestreden besluit niet kan verenigen.
Verweerster heeft een verweerschrift ingediend.
II. MOTIVERING
Eiseres, geboren op 3 september 1934, heeft in oktober 2002 bij verweerster een aanvraag ingediend om toekenning van een periodieke uitkering als vervolgde in de zin van de Wet.
Bij besluit van 31 oktober 2003, zoals na gemaakt bezwaar gehandhaafd bij het bestreden besluit, heeft verweerster erkend dat eiseres vervolging in de zin van de Wet heeft ondergaan, doch haar een periodieke uitkering ingevolgde de Wet geweigerd op de grond dat de bij eiseres aanwezige lichamelijke klachten geen verband houden met de vervolging en voorts dat de psychische klachten van eiseres niet niveau van een ziekte of gebrek bereiken.
In beroep heeft eiseres zich gekeerd tegen verweersters oordeel dat de psychische klachten niet het niveau bereiken van een ziekte of gebrek.
De Raad dient antwoord te geven op de vraag of het bestreden besluit, gelet op hetgeen door eiseres in beroep is aangevoerd, in rechte kan standhouden.
Dienaangaande overweegt de Raad als volgt.
Op grond van artikel 7, eerste lid, onder a, van de Wet heeft recht op een uitkering de vervolgde die wegens ziekten of gebreken, welke door of in verband met de vervolging zijn ontstaan of verergerd, buiten staat is een inkomen te verwerven dat gelijk is aan de ingevolge artikel 8 vastgestelde grondslag.
De Raad stelt vast dat het in het bestreden besluit neergelegde standpunt van verweerster in overeenstemming is met adviezen van een tweetal geneeskundig adviseurs van de Pensioen- en Uitkeringsraad. Deze adviseurs beschikten over een tweetal rapporten van bij eiseres verrichtte onderzoeken door de psychiaters dr. A. Robertson respectievelijk dr. M. Pickles alsmede informatie uit de zogenoemde behandelende sector.
Uit de rapporten van voornoemde psychiaters komt naar voren dat eiseres weliswaar heeft geleden onder de separatie van haar ouders, haar familie en haar geloof maar beide psychiaters hebben in het geval van eiseres geen psychiatrische diagnose kunnen stellen.
De Raad acht het bestreden besluit op grond van deze adviezen deugdelijk voorbereid en gemotiveerd.
Uit de ter beschikking staande medische gegevens is de Raad niet gebleken van enig aanknopingspunt te twijfelen aan de juistheid van het door verweerster, in het spoor van haar geneeskundig adviseurs, ingenomen standpunt.
Voor zover eiseres heeft aangegeven dat de onderzoeken te kort hebben geduurd om een juist beeld te verkrijgen van de bij haar bestaande psychische problematiek overweegt de Raad dat eiseres geen medische gegevens heeft ingebracht die aanleiding geven te twijfelen aan de volledigheid van de betreffende onderzoeken dan wel aan de bevindingen en conclusies. Eiseres is ook niet onder medische behandeling vanwege psychische klachten.
Gezien het vorenstaande bestaat voor vernietiging van het bestreden besluit geen grond, zodat dit besluit in rechte kan standhouden en het ingestelde beroep ongegrond dient te worden verklaard.
De Raad acht, ten slotte, geen termen aanwezig om toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht inzake een vergoeding van proceskosten.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Verklaart het beroep ongegrond.
Aldus gegeven door mr. C.G. Kasdorp, in tegenwoordigheid van J.P. Schieveen als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 16 februari 2006.
(get.) C.G. Kasdorp.
(get.) J.P. Schieveen.