ECLI:NL:RBZWB:2023:2912

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT Zittingsplaats Breda Belastingrecht zaaknummers: BRE 21/1814, 21/5637 en 21/5638 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 28 april 2023 in de zaak tussen [belanghebbende], uit [plaats], belanghebbende, (gemachtigde: [gemachtigde]), en de inspecteur van de Belastingdienst, de inspecteur, en de Staat der Nederlanden (de Minister van Justitie en Veiligheid), de minister. Inleiding 1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank de beroepen van belanghebbende tegen de uitspraken op bezwaar van de inspecteur van 15 maart 2021. 1.1. De inspecteur heeft aan belanghebbende voor de jaren 2011, 2012 en 2013 telkens een vergrijpboete opgelegd (samen: de vergrijpboeten) bij het vaststellen van de navorderingsaanslagen inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) over de betreffende jaren. 1.2. De inspecteur heeft de bezwaren van belanghebbende inzake de vergrijpboeten gegrond verklaard. De inspecteur heeft daarbij de vergrijpboeten verminderd. Tevens heeft de inspecteur belanghebbende een kostenvergoeding toegekend van € 530. 1.3. De inspecteur heeft op de beroepen gereageerd met een verweerschrift. 1.4. De rechtbank heeft de beroepen op 17 maart 2023 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van belanghebbende en namens de inspecteur, [inspecteur] en [inspecteur]. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt, waarvan een afschrift tegelijk met een afschrift van deze uitspraak aan partijen wordt gezonden.

2. De inspecteur heeft met dagtekening 12 november 2016 aan belanghebbende de hierna genoemde navorderingsaanslagen IB/PVV over de jaren 2011, 2012 en 2013 (de navorderingsaanslagen) en vergrijpboeten opgelegd. Jaar Aanslagnummer Belasting Vergrijpboete 2011 [aanslagnummer] H.17.01 € 6.747 € 1.012 2012 [aanslagnummer] H.27.01 € 7.181 € 692 2013 [aanslagnummer] H.37.01 € 6.338 € 950 2.1. De inspecteur heeft het bezwaar van belanghebbende tegen de navorderingsaanslagen en de vergrijpboeten separaat behandeld. De gerechtelijke procedures inzake de navorderingsaanslagen en de gerechtelijke procedures over de bij die navorderingsaanslagen opgelegde vergrijpboeten, lopen niet gelijktijdig. 2.2. Het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft op 1 juni 2022 de navorderingsaanslagen IB/PVV over de jaren 2011 tot en met 2013 in stand gelaten. Deze navorderingsaanslagen zijn in verband met het zogenoemde autokostenforfait van artikel 13bis van de Wet op de loonbelasting 1964 (Wet LB) vastgesteld. 2.3. De inspecteur heeft bij uitspraak op bezwaar de vergrijpboeten over de jaren 2011 tot en met 2013 verminderd tot respectievelijk € 809, € 553 en € 760. De inspecteur heeft de vergrijpboeten met 20% verminderd vanwege de lange behandelduur van het bezwaar.

3. Het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft inzake de navorderingsaanslagen IB/PVV over de jaren 2011, 2012 en 2013 een beslissing genomen en heeft deze aanslagen in stand gelaten. De rechtbank zal nu beoordelen of de vergrijpboeten terecht en tot de juiste bedragen zijn vastgesteld, dat is dus geen onderdeel geweest van de hiervoor genoemde gerechtelijke procedure. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van belanghebbende. 3.1. De inspecteur heeft de vergrijpboeten opgelegd op grond van artikel 67e van de Algemene wet inzake rijksbelastingen in samenhang met paragrafen 25 en 27 van het Besluit Bestuurlijke Boeten Belastingdienst. De boeten zijn gebaseerd op grove schuld. 3.2. Grove schuld doet zich voor indien aan de belastingplichtige een in laakbaarheid aan opzet grenzende onachtzaamheid kan worden verweten. Bij grove schuld had belanghebbende bij het doen van aangifte redelijkerwijs moeten of kunnen begrijpen dat dit tot gevolg kon hebben dat te weinig belasting zou worden geheven of betaald. 3.3. De rechtbank stelt voorop dat de inspecteur moet bewijzen (i) op grond van welke feiten en omstandigheden hij heeft aangenomen dat aan de voor de aanwezigheid van grove schuld geldende vereisten is voldaan, en (ii) of die feiten en omstandigheden buiten redelijke twijfel zijn komen vast te staan. 3.4. De inspecteur heeft aangevoerd dat het in de autobranche, waarin belanghebbende werkzaam is, van algemene bekendheid is dat bij een door de werkgever ter beschikking gestelde auto een bijtelling voor het privégebruik van de auto dient te plaats te vinden, tenzij kan worden aangetoond dat niet meer dan 500 kilometers op jaarbasis privé met die auto is gereden. Nu belanghebbende geen kilometeradministratie heeft bijgehouden noch op een andere wijze heeft bewezen dat niet meer dan 500 kilometers op jaarbasis privé met de auto is gereden, had er een bijtelling moeten worden toegepast. Door de bijtelling desondanks achterwege te laten is belanghebbende ernstig nalatig geweest. Hij had redelijkerwijs moeten en kunnen begrijpen dat zijn nalatigheid tot gevolg kon hebben dat er te weinig belasting zou worden geheven, aldus nog steeds de inspecteur. 3.5. De rechtbank is van oordeel dat de door de inspecteur aangevoerde feiten en omstandigheden onvoldoende zijn om overtuigend aan te tonen dat het aan grove schuld van belanghebbende te wijten is dat over de jaren 2011, 2012 en 2013 te weinig belasting is geheven bij het doen van de aangifte IB/PVV over die jaren. De rechtbank is van oordeel het door de inspecteur gestelde, geen feit van algemene bekendheid betreft wat geen bewijs behoeft. De inspecteur heeft het opleggen van de boete niet anderszins onderbouwd. De rechtbank komt daarom tot de conclusie dat de inspecteur het gestelde grofschuldig handelen van belanghebbende niet heeft doen blijken. De rechtbank zal daarom de vergrijpboeten vernietigen. 3.6. De overige grieven van belanghebbende behoeven geen behandeling, nu de rechtbank de vergrijpboeten zal vernietigen. Immateriëleschadevergoeding (ISV) 4. Belanghebbende heeft aanspraak gemaakt op vergoeding van immateriële schade vanwege de overschrijding van de redelijke termijn waarbinnen het onderhavige geschil beslecht had moeten zijn. De rechtbank stelt vast dat in de onderhavige zaken dezelfde geschilpunten ter discussie staan. De motivering van het beroep is in alle zaken nagenoeg identiek, dan wel in zeer hoge mate vergelijkbaar. Ten slotte zijn de zaken gezamenlijk behandeld op de zitting van 17 maart 2022. Gelet hierop bestaat er voor alle fasen van de procedure samenhang. Dit heeft tot gevolg dat ter vaststelling van het bedrag van de ISV voor alle zaken gezamenlijk eenmaal het tarief van € 500 per half jaar wordt gehanteerd. 4.1. De redelijke termijn voor behandeling van bezwaar en beroep bedraagt twee jaar, te rekenen vanaf de datum van ontvangst van het bezwaarschrift. De inspecteur heeft de bezwaarschriften op 8 december 2016 ontvangen. Die bezwaarschriften zien op de hoogte van navorderingsaanslagen en op de onderhavige vergrijpboeten. De rechtbank doet uitspraak op 28 april 2023. De rechtbank ziet geen aanleiding voor verlenging van de redelijke behandeltermijn. Daaruit volgt dat de redelijke termijn met afgerond 53 maanden is overschreden. 4.2. Belanghebbende heeft recht op een schadevergoeding van € 4.500. Omdat de bezwaarfase afgerond 52 maanden heeft geduurd en daarmee 46 maanden te lang, komt 46/53 deel (afgerond € 3.906) voor rekening van de inspecteur, en de rest (€ 594) voor rekening van de minister. De rechtbank merkt de minister in zoverre mede aan als partij in dit geding.

5. De beroepen zijn gegrond. De rechtbank vernietigt daarom de uitspraken op bezwaar en de vergrijpboeten. 5.1. Omdat de beroepen gegrond zijn, moet de inspecteur het griffierecht aan belanghebbende vergoeden en krijgt belanghebbende ook een vergoeding van zijn proceskosten. De inspecteur moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.674 omdat de gemachtigde van belanghebbende een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden. De rechtbank ziet geen gronden voor een veroordeling in een hogere kostenvergoeding van belanghebbende, ook niet op grond van het Unierecht.

De rechtbank: verklaart de beroepen gegrond; vernietigt de uitspraken op bezwaar van 15 maart 2021; vernietigt de vergrijpboeten; veroordeelt de minister tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende tot een bedrag van € 594, veroordeelt de inspecteur tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende tot een bedrag van € 3.906, bepaalt dat de inspecteur het griffierecht van € 49 aan belanghebbende moet vergoeden; veroordeelt de inspecteur tot betaling van € 1.674 aan proceskosten aan belanghebbende. Deze uitspraak is gedaan door mr. V.A. Burgers, rechter, in aanwezigheid van mr. B.W. Liu, griffier op 28 april 2023 en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. griffier rechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch (belastingkamer). Als het een Rijksbelastingzaak betreft (dat is een zaak waarbij de Belastingdienst partij is), kunt u digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds per brief op de hierna vermelde wijze. Betreft het een andere belastingzaak (bijvoorbeeld een zaak waarbij een heffingsambtenaar van een gemeente of een samenwerkingsverband partij is), dan kan het hoger beroep uitsluitend worden ingesteld door verzending van een brief aan het gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch (belastingkamer), Postbus 70583, 5201 CZ ’s-Hertogenbosch. Bij het instellen van hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen: 1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd; 2 - het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden: a. de naam en het adres van de indiener; b. een dagtekening; c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld; d. de gronden van het hoger beroep. ECLI:NL:GHSHE:2022:1743. Hoge Raad 31 maart 2023, ECLI:NL:HR:2023:492 en Hoge Raad 8 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:526. Vgl. voor dit laatste Hoge Raad 19 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3603.

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT Zittingsplaats Breda Belastingrecht zaaknummers: BRE 21/1814, 21/5637 en 21/5638 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 28 april 2023 in de zaak tussen [belanghebbende], uit [plaats], belanghebbende, (gemachtigde: [gemachtigde]), en de inspecteur van de Belastingdienst, de inspecteur, en de Staat der Nederlanden (de Minister van Justitie en Veiligheid), de minister. Inleiding 1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank de beroepen van belanghebbende tegen de uitspraken op bezwaar van de inspecteur van 15 maart 2021. 1.1. De inspecteur heeft aan belanghebbende voor de jaren 2011, 2012 en 2013 telkens een vergrijpboete opgelegd (samen: de vergrijpboeten) bij het vaststellen van de navorderingsaanslagen inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) over de betreffende jaren. 1.2. De inspecteur heeft de bezwaren van belanghebbende inzake de vergrijpboeten gegrond verklaard. De inspecteur heeft daarbij de vergrijpboeten verminderd. Tevens heeft de inspecteur belanghebbende een kostenvergoeding toegekend van € 530. 1.3. De inspecteur heeft op de beroepen gereageerd met een verweerschrift. 1.4. De rechtbank heeft de beroepen op 17 maart 2023 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van belanghebbende en namens de inspecteur, [inspecteur] en [inspecteur]. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt, waarvan een afschrift tegelijk met een afschrift van deze uitspraak aan partijen wordt gezonden.

2. De inspecteur heeft met dagtekening 12 november 2016 aan belanghebbende de hierna genoemde navorderingsaanslagen IB/PVV over de jaren 2011, 2012 en 2013 (de navorderingsaanslagen) en vergrijpboeten opgelegd. Jaar Aanslagnummer Belasting Vergrijpboete 2011 [aanslagnummer] H.17.01 € 6.747 € 1.012 2012 [aanslagnummer] H.27.01 € 7.181 € 692 2013 [aanslagnummer] H.37.01 € 6.338 € 950 2.1. De inspecteur heeft het bezwaar van belanghebbende tegen de navorderingsaanslagen en de vergrijpboeten separaat behandeld. De gerechtelijke procedures inzake de navorderingsaanslagen en de gerechtelijke procedures over de bij die navorderingsaanslagen opgelegde vergrijpboeten, lopen niet gelijktijdig. 2.2. Het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft op 1 juni 2022 de navorderingsaanslagen IB/PVV over de jaren 2011 tot en met 2013 in stand gelaten. Deze navorderingsaanslagen zijn in verband met het zogenoemde autokostenforfait van artikel 13bis van de Wet op de loonbelasting 1964 (Wet LB) vastgesteld. 2.3. De inspecteur heeft bij uitspraak op bezwaar de vergrijpboeten over de jaren 2011 tot en met 2013 verminderd tot respectievelijk € 809, € 553 en € 760. De inspecteur heeft de vergrijpboeten met 20% verminderd vanwege de lange behandelduur van het bezwaar.

3. Het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft inzake de navorderingsaanslagen IB/PVV over de jaren 2011, 2012 en 2013 een beslissing genomen en heeft deze aanslagen in stand gelaten. De rechtbank zal nu beoordelen of de vergrijpboeten terecht en tot de juiste bedragen zijn vastgesteld, dat is dus geen onderdeel geweest van de hiervoor genoemde gerechtelijke procedure. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van belanghebbende. 3.1. De inspecteur heeft de vergrijpboeten opgelegd op grond van artikel 67e van de Algemene wet inzake rijksbelastingen in samenhang met paragrafen 25 en 27 van het Besluit Bestuurlijke Boeten Belastingdienst. De boeten zijn gebaseerd op grove schuld. 3.2. Grove schuld doet zich voor indien aan de belastingplichtige een in laakbaarheid aan opzet grenzende onachtzaamheid kan worden verweten. Bij grove schuld had belanghebbende bij het doen van aangifte redelijkerwijs moeten of kunnen begrijpen dat dit tot gevolg kon hebben dat te weinig belasting zou worden geheven of betaald. 3.3. De rechtbank stelt voorop dat de inspecteur moet bewijzen (i) op grond van welke feiten en omstandigheden hij heeft aangenomen dat aan de voor de aanwezigheid van grove schuld geldende vereisten is voldaan, en (ii) of die feiten en omstandigheden buiten redelijke twijfel zijn komen vast te staan. 3.4. De inspecteur heeft aangevoerd dat het in de autobranche, waarin belanghebbende werkzaam is, van algemene bekendheid is dat bij een door de werkgever ter beschikking gestelde auto een bijtelling voor het privégebruik van de auto dient te plaats te vinden, tenzij kan worden aangetoond dat niet meer dan 500 kilometers op jaarbasis privé met die auto is gereden. Nu belanghebbende geen kilometeradministratie heeft bijgehouden noch op een andere wijze heeft bewezen dat niet meer dan 500 kilometers op jaarbasis privé met de auto is gereden, had er een bijtelling moeten worden toegepast. Door de bijtelling desondanks achterwege te laten is belanghebbende ernstig nalatig geweest. Hij had redelijkerwijs moeten en kunnen begrijpen dat zijn nalatigheid tot gevolg kon hebben dat er te weinig belasting zou worden geheven, aldus nog steeds de inspecteur. 3.5. De rechtbank is van oordeel dat de door de inspecteur aangevoerde feiten en omstandigheden onvoldoende zijn om overtuigend aan te tonen dat het aan grove schuld van belanghebbende te wijten is dat over de jaren 2011, 2012 en 2013 te weinig belasting is geheven bij het doen van de aangifte IB/PVV over die jaren. De rechtbank is van oordeel het door de inspecteur gestelde, geen feit van algemene bekendheid betreft wat geen bewijs behoeft. De inspecteur heeft het opleggen van de boete niet anderszins onderbouwd. De rechtbank komt daarom tot de conclusie dat de inspecteur het gestelde grofschuldig handelen van belanghebbende niet heeft doen blijken. De rechtbank zal daarom de vergrijpboeten vernietigen. 3.6. De overige grieven van belanghebbende behoeven geen behandeling, nu de rechtbank de vergrijpboeten zal vernietigen. Immateriëleschadevergoeding (ISV) 4. Belanghebbende heeft aanspraak gemaakt op vergoeding van immateriële schade vanwege de overschrijding van de redelijke termijn waarbinnen het onderhavige geschil beslecht had moeten zijn. De rechtbank stelt vast dat in de onderhavige zaken dezelfde geschilpunten ter discussie staan. De motivering van het beroep is in alle zaken nagenoeg identiek, dan wel in zeer hoge mate vergelijkbaar. Ten slotte zijn de zaken gezamenlijk behandeld op de zitting van 17 maart 2022. Gelet hierop bestaat er voor alle fasen van de procedure samenhang. Dit heeft tot gevolg dat ter vaststelling van het bedrag van de ISV voor alle zaken gezamenlijk eenmaal het tarief van € 500 per half jaar wordt gehanteerd. 4.1. De redelijke termijn voor behandeling van bezwaar en beroep bedraagt twee jaar, te rekenen vanaf de datum van ontvangst van het bezwaarschrift. De inspecteur heeft de bezwaarschriften op 8 december 2016 ontvangen. Die bezwaarschriften zien op de hoogte van navorderingsaanslagen en op de onderhavige vergrijpboeten. De rechtbank doet uitspraak op 28 april 2023. De rechtbank ziet geen aanleiding voor verlenging van de redelijke behandeltermijn. Daaruit volgt dat de redelijke termijn met afgerond 53 maanden is overschreden. 4.2. Belanghebbende heeft recht op een schadevergoeding van € 4.500. Omdat de bezwaarfase afgerond 52 maanden heeft geduurd en daarmee 46 maanden te lang, komt 46/53 deel (afgerond € 3.906) voor rekening van de inspecteur, en de rest (€ 594) voor rekening van de minister. De rechtbank merkt de minister in zoverre mede aan als partij in dit geding.

5. De beroepen zijn gegrond. De rechtbank vernietigt daarom de uitspraken op bezwaar en de vergrijpboeten. 5.1. Omdat de beroepen gegrond zijn, moet de inspecteur het griffierecht aan belanghebbende vergoeden en krijgt belanghebbende ook een vergoeding van zijn proceskosten. De inspecteur moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.674 omdat de gemachtigde van belanghebbende een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden. De rechtbank ziet geen gronden voor een veroordeling in een hogere kostenvergoeding van belanghebbende, ook niet op grond van het Unierecht.

De rechtbank: verklaart de beroepen gegrond; vernietigt de uitspraken op bezwaar van 15 maart 2021; vernietigt de vergrijpboeten; veroordeelt de minister tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende tot een bedrag van € 594, veroordeelt de inspecteur tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende tot een bedrag van € 3.906, bepaalt dat de inspecteur het griffierecht van € 49 aan belanghebbende moet vergoeden; veroordeelt de inspecteur tot betaling van € 1.674 aan proceskosten aan belanghebbende. Deze uitspraak is gedaan door mr. V.A. Burgers, rechter, in aanwezigheid van mr. B.W. Liu, griffier op 28 april 2023 en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. griffier rechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch (belastingkamer). Als het een Rijksbelastingzaak betreft (dat is een zaak waarbij de Belastingdienst partij is), kunt u digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds per brief op de hierna vermelde wijze. Betreft het een andere belastingzaak (bijvoorbeeld een zaak waarbij een heffingsambtenaar van een gemeente of een samenwerkingsverband partij is), dan kan het hoger beroep uitsluitend worden ingesteld door verzending van een brief aan het gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch (belastingkamer), Postbus 70583, 5201 CZ ’s-Hertogenbosch. Bij het instellen van hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen: 1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd; 2 - het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden: a. de naam en het adres van de indiener; b. een dagtekening; c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld; d. de gronden van het hoger beroep. ECLI:NL:GHSHE:2022:1743. Hoge Raad 31 maart 2023, ECLI:NL:HR:2023:492 en Hoge Raad 8 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:526. Vgl. voor dit laatste Hoge Raad 19 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3603.