ECLI:NL:GHAMS:2025:381

GERECHTSHOF AMSTERDAM afdeling civiel recht en belastingrecht, team I zaaknummer: 200.036.019/01 zaak- en rolnummer rechtbank Amsterdam: 773368 DX EXPL 06-409 arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 11 februari 2025 inzake DEXIA NEDERLAND B.V., gevestigd te Amsterdam, appellante in principaal hoger beroep, geïntimeerde in incidenteel hoger beroep, advocaat: mr. I.M.C.A. Reinders Folmer te Amsterdam, tegen: [geïntimeerde] , wonend te [plaats 1] (gemeente [plaats 2] ), geïntimeerde in principaal hoger beroep, appellante in incidenteel hoger beroep, advocaat: mr. J.B. Maliepaard te Rotterdam. Partijen worden hierna Dexia en [geïntimeerde] genoemd. 1De zaak in het kort Deze zaak gaat over een aantal leaseovereenkomsten dat [geïntimeerde] met Dexia heeft afgesloten. Volgens vaste rechtspraak heeft Dexia bij het aangaan van deze lease-overeenkomsten onrechtmatig jegens de afnemers van leaseovereenkomsten gehandeld door haar (precontractuele) zorgplicht te schenden. De schadevergoeding in effectenleasezaken wordt afgehandeld conform het eerder door dit hof opgestelde hofmodel. [geïntimeerde] meent dat het aangaan van de leaseovereenkomsten voor haar een onaanvaardbaar zware financiële last vormde, zodat zij naast vergoeding van twee derde van de restschuld ook aanspraak kan maken op vergoeding van twee derde van de door haar betaalde rente, aflossing en kosten. Dexia betwist dit.

Dexia is bij dagvaarding van 6 januari 2009 in hoger beroep gekomen van een vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Amsterdam (hierna: de kantonrechter) van 15 oktober 2008, onder bovengenoemd zaak- en rolnummer gewezen tussen [geïntimeerde] als eiseres in conventie en verweerster in reconventie en Dexia als gedaagde in conventie en eiseres in reconventie. Partijen hebben daarna de volgende stukken ingediend: - memorie van grieven, met producties; - memorie van antwoord in principaal appel / memorie van grieven in incidenteel appel tevens akte wijziging van eis, met producties; - memorie van antwoord in incidenteel appel; - akte, met productie; - antwoordakte. Bij tussenarrest van 4 oktober 2016 is een regiecomparitie gelast voor 188 Dexia-zaken waarin de problematiek van de onaanvaardbaar zware financiële last aan de orde is, waaronder de onderhavige zaak. Deze comparitie heeft op 12 december 2016 plaatsgevonden en daarvan is proces-verbaal opgemaakt. Partijen hebben geconcludeerd zoals verwoord in de processtukken. Beide partijen hebben in hoger beroep bewijs van hun stellingen aangeboden.

De kantonrechter heeft in het bestreden vonnis onder 1. vastgesteld van welke feiten is uitgegaan. Deze feiten zijn in hoger beroep niet in geschil, zodat ook het hof deze feiten als vaststaand zal aannemen. Aangevuld met andere feiten die als enerzijds gesteld en anderzijds niet of onvoldoende betwist zijn komen vast te staan, komen de feiten neer op het volgende. 3.1. [geïntimeerde] heeft als lessee met (een rechtsvoorgangster van) Dexia onderstaande leaseovereenkomsten gesloten, die op enig moment zijn geëindigd, waarna Dexia eindafrekeningen heeft opgesteld. De relevante gegevens van deze leaseovereenkomsten zijn als volgt: Nr. Contractnummer Datum Naam Looptijd Eindafrekening Resultaat 1. [nummer 1] 26-11-1999 WinstVerDriedubbelaar 36 mnd. 25-11-2002 -/- € 3.250,47 2. [nummer 2] 15-3-2000 Legio BespaarPlan 60 mnd. 14-3-2005 -/- € 1.081,60 3. [nummer 3] 16-10-2000 WinstVer10Dubbelaar 120 mnd. 19-9-2005 -/- € 1.348,72 4. [nummer 4] 14-12-2000 23-12-2003 WinstVerDriedubbelaar Verlenging 36 mnd. 36 mnd. 19-9-2005 -/- € 5.296,31 5. [nummer 5] 15-8-2002 Korting Koers 120 mnd. 23-9-2005 € 59,91 6. [nummer 6] 15-8-2002 Korting Koers 120 mnd. 23-9-2005 € 59,91 3.2. Bij beschikking van 25 januari 2007 (ECLI:NL:GHAMS:2007:AZ7033) heeft dit hof op de voet van artikel 7:907, eerste lid, BW een WCAM-overeenkomst tussen Dexia en anderen verbindend verklaard voor de kring van gerechtigden als bedoeld in artikel 2 van die WCAM-overeenkomst. [geïntimeerde] heeft tijdig een opt out-verklaring uitgebracht, zodat de WCAM-overeenkomst haar niet bindt.

4.1. De onderhavige zaak betreft een effectenleasezaak. Deze zaak staat niet op zichzelf; er zijn inmiddels vele procedures gevoerd over effectenlease. De veelheid aan procedures heeft geleid tot veel jurisprudentie, waaronder een aantal richtinggevende arresten waarin algemene maatstaven en beoordelingskaders zijn aanvaard. Uit deze jurisprudentie kunnen de volgende algemene conclusies worden afgeleid: leaseovereenkomsten moeten worden aangemerkt als overeenkomsten van koop op afbetaling (huurkoop) (HR 28 maart 2008, ECLI:NL:HR:2008:BC2837); er is bij het aangaan van leaseovereenkomsten geen sprake geweest van dwaling en/of misbruik van omstandigheden vanwege een onjuiste of onvolledige informatieverstrekking door Dexia of het bij een afnemer ontbreken van kennis en ervaring met betrekking tot beleggingen (onder meer HR 5 juni 2009, ECLI:NL:HR:2009:BH2815); er is bij het aangaan van leaseovereenkomsten ook geen sprake geweest van dwaling of bedrog op de grond dat Dexia een afnemer niet heeft gewezen op de door een afnemer aangevoerde ‘beleggingstechnische gebreken’ van de leaseovereenkomsten (onder meer het arrest van dit hof van 1 april 2014, ECLI:NL:GHAMS:2014:1135); evenmin is sprake van nietigheid of vernietigbaarheid van de leaseovereenkomsten op grond van de Wet op het consumentenkrediet (onder meer HR 5 juni 2009, ECLI:NL:HR:2009:BH2815) of de Wet op de kansspelen (onder meer dit hof bij arrest van 8 oktober 2019, ECLI:NL:GHAMS:2019:3609); r is onvoldoende reden om de feitelijke verwerving en het daarop volgende behoud door Dexia van de effecten, die onderwerp zijn van de door Dexia gesloten leaseovereenkomsten, in twijfel te trekken (dit hof bij beschikking van 25 januari 2007, ECLI:NL:GHAMS:2007:AZ7033 en herhaald in de arresten van 29 april 2014, ECLI:NL:GHAMS:2014:1523 en 1533). 4.2. Voor zover Dexia en [geïntimeerde] omtrent de hierboven genoemde onderwerpen andersluidende stellingen hebben ingenomen, ziet het hof daarin geen aanleiding om in het voorliggende geval anders te oordelen. De daarop gebaseerde vorderingen van Dexia en/of [geïntimeerde] zullen daarom worden afgewezen. 4.3. In deze zaak gaat het om de (precontractuele) zorgplicht van Dexia. In de rechtspraak zijn hierover de volgende uitgangspunten ontwikkeld (onder meer Hoge Raad 5 juni 2009, ECLI:NL:HR:2009:BH2811 en BH2815, hof Amsterdam 1 december 2009, ECLI:NL:GHAMS:2009:BK4981, Hoge Raad 29 april 2011, ECLI:NL:HR:2011:BP4003): op Dexia heeft een tweeledige zorgplicht gerust: een verplichting om degene met wie zij een leaseovereenkomst aanging, tevoren indringend en in niet mis te verstane bewoordingen te waarschuwen voor het risico dat de verkoopopbrengst van de geleasede effecten bij (tussentijdse) beëindiging van de leaseovereenkomst niet toereikend zou zijn voor de terugbetaling van het geleende bedrag, in welk geval een restschuld zou overblijven, alsmede een verplichting om alvorens de leaseovereenkomst aan te gaan inlichtingen in te winnen over de inkomens- en vermogenspositie van haar beoogde wederpartij teneinde na te gaan of deze naar redelijke verwachting de uit de leaseovereenkomst voorvloeiende financiële verplichtingen zou kunnen dragen; Dexia dient wegens schending van de zorgplicht twee derde deel van de restschuld als schade aan de afnemer te vergoeden. Een derde deel van de restschuld blijft op grond van aan hem zelf toe te rekenen omstandigheden (eigen schuld) voor rekening van de afnemer. Als de leaseovereenkomst bij het aangaan daarvan naar redelijke verwachting leidde tot een onaanvaardbaar zware financiële last, worden rente, aflossing en kosten volgens dezelfde maatstaf tussen de afnemer en Dexia verdeeld; voor de beoordeling van de vraag of leaseovereenkomsten op afnemers mogelijk een onaanvaardbaar zware financiële last legden is door dit hof de hofformule ontwikkeld. Aan de hand daarvan mag de financiële ruimte van de afnemer worden getoetst, mits die formule voldoende ruimte laat om ook met individuele omstandigheden van de afnemer rekening te houden. Onaanvaardbaar zware financiële last 4.4. In deze zaak is aan de orde de vraag of de verplichtingen uit hoofde van de leaseovereenkomsten een onaanvaardbaar zware financiële last voor [geïntimeerde] vormden. [geïntimeerde] is van mening dat de leaseovereenkomsten 4, 5 en 6 in ieder geval een onaanvaardbaar zware financiële last vormden, Dexia betwist dit. Het hof gaat er van uit dat de leaseovereenkomsten 1, 2 en 3 derhalve geen onaanvaardbaar zware financiële last voor [geïntimeerde] vormden. In hetgeen [geïntimeerde] hiertegen heeft aangevoerd, ziet het hof geen aanleiding anders te oordelen. 4.5. Voor de beoordeling of een leaseovereenkomst een onaanvaardbaar zware financiële last oplevert, hanteert het hof volgens vaste jurisprudentie de hofformule. In deze formule wordt per voorgenomen leaseovereenkomst het besteedbaar maandinkomen van de afnemer afgezet tegen de van toepassing zijnde bestedingsnorm. Het besteedbaar maandinkomen van de afnemer wordt berekend door ten eerste het nettomaandinkomen (X) te vermeerderen met het maandelijks beschikbare vermogen (V, bestaande uit het totaal aan beschikbaar vermogen gedeeld door de looptijd van de leaseovereenkomst in maanden). Op dit bedrag worden vervolgens de volgende maandelijkse lasten in mindering gebracht: de woonlasten voor zover deze de van toepassing zijnde Nibud-norm overstijgen (W), de betalingsverplichting uit hoofde van de betreffende leaseovereenkomst (A), de betalingsverplichtingen uit hoofde van andere leaseovereenkomsten (B), de betalingsverplichtingen uit hoofde van andere kredietovereenkomsten (C) en eventuele bijzondere kosten (D). Vervolgens wordt de bestedingsnorm berekend. Dit is 110% van de van toepassing zijnde Nibud-basisnorm (Y) vermeerderd met 15% van het verschil tussen de Nibud-basisnorm en het netto-inkomen (zoals vastgesteld bij factor X). Indien het besteedbaar inkomen lager is dan de bestedingsnorm, is er sprake van een onaanvaardbaar zware financiële last. Samengevat ziet de hofformule er dus als volgt uit: Besteedbaar inkomen: X + V – W – A – B – C – D Bestedingsnorm: Y + (0,1 x Y) + 0,15 x (X – Y) 4.6. De factoren die bij de toepassing van de hofformule in het voorliggende geval een rol spelen, worden hierna besproken. Daarbij baseert het hof zich op de over en weer ingenomen stellingen en de overgelegde stukken. 4.7. Ook ten aanzien van de factoren die bij de toepassing van de hofformule een rol spelen gaat het hof uit van de vaste jurisprudentie daaromtrent. Als vaste jurisprudentie kan onder andere het volgende worden genoemd: a. ter bepaling van het in aanmerking komende inkomen dient in beginsel een ‘Biljet van een proces’ of een ander stuk in het geding te worden gebracht waaruit het inkomen blijkt in het jaar waarin de betreffende leaseovereenkomst(en) is (zijn) gesloten; b. bij het vaststellen van het nettogezinsinkomen worden in beginsel naast de inkomsten uit loondienst de (negatieve) bedrijfsinkomsten in aanmerking genomen, als de afnemer mede heeft gewerkt als zelfstandig ondernemer (hof Amsterdam 18 oktober 2016, ECLI:NL:GHAMS:2016:4185 en hof Amsterdam 26 juli 2016, ECLI:NL:GHAMS:2016:3068); c. het netto-inkomen bij loonvormende arbeid wordt in beginsel bepaald door het brutoloon te verminderen met de ingehouden loonbelasting en premie volksverzekeringen (zie onder andere hof Amsterdam 10 september 2013, ECLI:NL:GHAMS:2013:2830 en HR 2 december 2016, ECLI:NL:HR:2016:2749).

4.11. Uit het voorgaande volgt dat grief I van Dexia in het principaal hoger beroep slaagt. Grief II behoeft geen aparte bespreking. Grief III slaagt. De grieven van [geïntimeerde] in het incidenteel hoger beroep falen. 4.12. Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd en partijen zullen worden veroordeeld tot betaling aan de ander van het bedrag dat volgt uit de hiervoor onder 4.10 bedoelde berekening. De door Dexia ingestelde restitutievordering van € 9.827,55 met 6 november 2008 als ingangsdatum van de wettelijke rente is door [geïntimeerde] niet (voldoende) bestreden, zodat deze eveneens zal worden toegewezen. [geïntimeerde] heeft geen stellingen te bewijzen aangeboden, die, indien bewezen, tot een andere beslissing kunnen leiden. 4.13. Het hof ziet in deze uitkomst in het licht van het partijdebat in eerste aanleg toereikende grond om de kosten in eerste aanleg tussen partijen te compenseren, zodat iedere partij de eigen kosten daarvan draagt. [geïntimeerde] zal als de overwegend in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van het principaal en incidenteel hoger beroep.

Het hof: in principaal en incidenteel hoger beroep: vernietigt het vonnis waarvan beroep, en opnieuw rechtdoende: veroordeelt Dexia – indien en voor zover uit de berekening zoals bedoeld in 4.10 volgt dat Dexia een bedrag aan [geïntimeerde] dient te betalen – tot betaling aan [geïntimeerde] van het betreffende bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente, te berekenen vanaf het moment dat alle voordelen zijn verrekend tot aan de dag van algehele voldoening; veroordeelt [geïntimeerde] – indien en voor zover uit de berekening zoals bedoeld in 4.10 volgt dat [geïntimeerde] een bedrag aan Dexia dient te betalen – tot betaling aan Dexia van het betreffende bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf veertien dagen na de betreffende eindafrekening tot aan de dag van algehele voldoening; veroordeelt [geïntimeerde] om aan Dexia te betalen een bedrag van € 9.827,55, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 6 november 2008 tot aan de dag van algehele voldoening; compenseert de proceskosten in eerste aanleg aldus dat iedere partij de eigen kosten daarvan draagt; veroordeelt [geïntimeerde] in de kosten van het geding in principaal en incidenteel hoger beroep, tot op heden aan de zijde van Dexia begroot op € 351,49 aan verschotten, € 1.214,00 voor salaris in het principaal hoger beroep en € 910,50 voor salaris in het incidenteel hoger beroep, en op € 178,00 voor nasalaris, te vermeerderen met € 92,00 voor nasalaris en de kosten van het betekeningsexploot in het geval betekening van dit arrest plaatsvindt, de eerste twee genoemde bedragen te vermeerderen met de wettelijke rente indien niet binnen veertien dagen na dit arrest aan de kostenveroordeling is voldaan; verklaart deze veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad; wijst af het meer of anders gevorderde. Dit arrest is gewezen door mrs. L. Alwin, W.J.J. Los en J.W.M. Tromp en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 11 februari 2025.

De procentuele premie Ziekenfondswet wordt niet in mindering gebracht op het besteedbaar maandinkomen; en d. als een lijfrenteproduct wordt gebruikt om vermogen op te bouwen, wordt de premie voor dat product buiten de berekening van de hofformule gehouden. Als uitzondering daarop geldt dat als het product is gesloten in verband met de aankoop van de eigen woning, de premie wel in de berekening wordt meegenomen. Pensioenpremies worden buiten beschouwing gelaten bij de berekening volgens de hofformule (hof Amsterdam 10 juni 2014, ECLI:NL:GHAMS:2014:2211, onder 3.10). 4.8. Beide partijen hebben met betrekking tot de leaseovereenkomsten berekeningen gemaakt en in deze procedure overgelegd. De berekeningen van partijen zijn gebaseerd op de bedragen zoals weergegeven in de tweede en derde kolom van onderstaande tabellen. Alle bedragen luiden in euro. Alleen is nog aan de orde of de leaseovereenkomsten 4, 5 en 6 een onaanvaardbaar zware financiële last vormden. Leaseovereenkomst 4 ( [nummer 4] ) Factor [geïntimeerde] Dexia X 1.965,77 1.812,00 V - 6,33 W 175,75 - A 259,23 259,23 B 441,36 441,33 C 68,07 134,76 D 146,14 - Y 720,00 723,42 Bestedingsnorm 978,86 959,05 Besteedbaar inkomen 875,22 983,01 Verschil norm - inkomen -/- 103,64 23,96 Leaseovereenkomsten 5 ( [nummer 5] ) en 6 ( [nummer 6] ) Factor [geïntimeerde] Dexia X 2.316,25 2.316,25 V - - W 164,96 64,35 A 70,30 70,30 B 770,89 770,86 C 158,82 134,76 D 234,45 - Y 616,00 616,00 Bestedingsnorm 932,64 932,64 Besteedbaar inkomen 916,83 1.275,98 Verschil norm - inkomen -/- 15,81 343,34 4.9. Het hof overweegt als volgt. Partijen verschillen onder meer van mening over de factor D (bijzondere kosten). [geïntimeerde] betrekt de studiekosten van haar kinderen en lijfrentepremies in de berekening en verwijst ter onderbouwing naar de door haar overgelegde biljetten van een proces en bankafschriften. Ten aanzien van de lijfrentepremies overweegt het hof dat het afsluiten van een lijfrente-product niet uit de overgelegde stukken blijkt. [geïntimeerde] heeft geen afschrift van een lijfrentepolis overgelegd. Uit de biljetten van een proces van 2000 en 2002 (de jaren waarin de betreffende leaseovereenkomsten zijn aangegaan) volgt niet dat [geïntimeerde] lijfrentepremies heeft betaald. Uit de bankafschriften kunnen ook geen betalingen van lijfrentepremies worden afgeleid. [geïntimeerde] heeft voorts niet gesteld dat een lijfrenteproduct is afgesloten in verband met de aankoop van een eigen woning. Alleen in dat geval kunnen immers volgens vaste rechtspraak van dit hof (zie 4.7) de lijfrentepremies worden betrokken in de berekening. Ten aanzien van de studiekosten van de kinderen geldt dat deze niet als bijzondere last in de hofformule worden meegenomen. Dit betekent dat bij alle leaseovereenkomsten factor D nul bedraagt. Uitgaande van de overige door [geïntimeerde] gegevens leidt dit reeds tot de conclusie dat de leaseovereenkomsten 4, 5 en 6 geen onaanvaardbaar zware financiële last vormden en behoeven de overige factoren waarover partijen van mening verschillen geen bespreking meer. De conclusie is dat met betrekking tot alle leaseovereenkomsten twee derde van de restschuld voor rekening van Dexia blijft, zodat [geïntimeerde] een derde van de restschuld aan Dexia dient te betalen. De door [geïntimeerde] betaalde rente, aflossing en kosten blijven volledig voor haar rekening. 4.10. Partijen zijn nu in staat om op basis van het voorgaande zelf hun betalings-verplichtingen over en weer te berekenen.