ECLI:NL:CRVB:2016:859

14/4786 WAZ Datum uitspraak: 11 maart 2016 Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 18 juli 2014, 14/1159 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Namens appellant heeft J.A. Klaver hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend Partijen hebben op elkaars standpunten gereageerd. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 29 januari 2016. Appellant is in persoon verschenen, bijgestaan door Klaver. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. E.M.C. Beijer.

1.1. Bij besluit van 16 oktober 2013 heeft het Uwv de uitkering van appellant ingevolge de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen (WAZ) met ingang van 1 januari 2011 nader vastgesteld op € 722,97 bruto per maand. 1.2. Bij besluit van 17 oktober 2013 heeft het Uwv over de periode van 1 januari 2011 tot en met 1 januari 2012 een bedrag van € 4.493,10 aan te veel ontvangen uitkering ingevolge de WAZ van appellant teruggevorderd. 1.3. De tegen deze besluiten ingediende bezwaren zijn bij besluit van 17 februari 2014 ongegrond verklaard. 2. De rechtbank heeft het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft daartoe onder verwijzing naar een uitspraak van de Raad van 30 november 2006 (ECLI:NL:CRVB:2006:AZ3481) overwogen dat de fiscaal verantwoorde en vastgestelde nettowinst als inkomen uit arbeid wordt beschouwd, tenzij bijzondere omstandigheden afwijking van dit uitgangspunt rechtvaardigen. Het feit dat tegenover de vrijval van de Fiscale Oudedagsreserve (FOR) geen arbeid staat, levert geen bijzondere omstandigheid op. In genoemde uitspraak van de Raad is voorts bepaald dat ook niet kan worden voorbij gegaan aan het feit dat de vrijval van de FOR inkomen vertegenwoordigt en dat de strekking van artikel 58 van de WAZ te zeer zou worden veronachtzaamd indien in een geval als dit aan dat inkomen voorbij zou worden gegaan. In die uitspraak is ook van belang geacht dat een toevoeging aan de FOR van invloed is op de hoogte van de winst uit onderneming, zodat in dat licht bezien aanvaardbaar is dat wanneer zich een spiegelbeeldige situatie voordoet, daarmee met de bepaling van inkomen als bedoeld in artikel 58 van de WAZ eveneens rekening wordt gehouden. De omstandigheid dat appellant de FOR heeft opgebouwd toen hij nog geen uitkering ingevolge de WAZ ontving, is naar het oordeel van de rechtbank dan ook niet relevant. Het standpunt van appellant dat wanneer hij zijn oudedagsreserve had opgebouwd in een pensioenfonds, geen sprake was geweest van winst, leidt evenmin tot een ander oordeel. Appellant heeft zelf gekozen voor een bepaalde vorm van vermogensbeheer zodat de consequenties hiervan voor zijn rekening en risico dienen te blijven. 3. In hoger beroep stelt appellant zich op het standpunt dat het Uwv in het verleden opgebouwde FOR ten onrechte als reële winst beschouwt. De FOR is door appellant opgebouwd nog voor hij een uitkering ingevolge de WAZ is gaan ontvangen. Het zogenaamde profijtbeginsel is niet van toepassing. Het gegeven dat appellant over 2011 verlies heeft geleden, levert in dit geval een bijzondere omstandigheid op die afwijking van het uitgangspunt rechtvaardigt dat fiscaal verantwoorde en vastgestelde nettowinst als inkomen uit arbeid wordt beschouwd. Anders dan de rechtbank aanneemt, is de door appellant gekozen wijze van vermogensbeheer geen vrije keuze geweest maar het gevolg van het gegeven dat appellant als gevolg van zijn ziekte niet meer dan 1225 uur in zijn onderneming werkzaam kon zijn. De bijtelling was een fiscale consequentie. Deze consequentie had - alhoewel de papieren winst daardoor werd beïnvloed - geen realiteitswaarde omdat er door appellant geen winst was gemaakt. 4. Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen. 5. De Raad oordeelt als volgt. 5.1. Hetgeen namens appellant in hoger beroep is aangevoerd, is een herhaling van de gronden die in bezwaar en in beroep naar voren zijn gebracht. 5.2.

5.3. Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd. 6. Er is geen aanleiding voor het uitspreken van een proceskostenveroordeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door M.M. van der Kade, in tegenwoordigheid van G.J. van Gendt als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 11 maart 2016. (getekend) M.M. van der Kade (getekend) G.J. van Gendt NW