Overeenkomst tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Staten van Amerika tot het vermijden van dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan van belasting met betrekking tot belastingen van nalatenschappen en verkrijgingen krachtens erfrecht

Deze Overeenkomst is van toepassing op nalatenschappen van overledenen welke onder het bereik van de belastingheffing van een van de Staten of van beide Staten vallen, doordat de overledene bij zijn overlijden aldaar zijn woonplaats had of daarvan staatsburger was. Een overledene die bij zijn overlijden staatsburger van de Verenigde Staten was, maar volgens de wetgeving van de Verenigde Staten voor de toepassing van hun belastingheffing geacht wordt een niet-inwoner niet-staatsburger van de Verenigde Staten te zijn geweest, wordt voor de toepassing van deze Overeenkomst geacht noch zijn woonplaats in de Verenigde Staten te hebben gehad noch een staatsburger daarvan te zijn geweest.

(1). De belastingen waarop deze Overeenkomst van toepassing is, zijn:
(a) voor de Verenigde Staten: de Federal estate tax (de Federale belasting van nalatenschappen) en
(b) voor Nederland: het recht van successie en het recht van overgang bij overlijden.
(2). Deze Overeenkomst is ook van toepassing op alle belastingen van nalatenschappen en verkrijgingen krachtens erfrecht geheven door de Staten ter zake van overlijden, die in de toekomst naast of in de plaats van de bestaande belastingen worden ingevoerd, in de vorm van:
(a) belasting over de nalatenschap in zijn geheel,
(b) belasting over verkrijgingen krachtens erfrecht,
(c) rechten van overgang, of
(d) belastingen over schenkingen „mortis causa”.
(3). De bevoegde autoriteiten van de Staten delen elkaar alle wezenlijke wijzigingen die in hun onderscheidene wetgevingen met betrekking tot belastingen van nalatenschappen en verkrijgingen krachtens erfrecht zijn aangebracht, mede.

(1). In deze Overeenkomst:
(a) betekenen de uitdrukkingen „Staat” en „andere Staat” de Verenigde Staten of Nederland, al naar het zinsverband vereist;
(b) betekent de uitdrukking „Verenigde Staten” de Verenigde Staten van Amerika, en wanneer deze uitdrukking in aardrijkskundige zin wordt gebezigd, de Staten en het District Columbia;
(c) omvat de uitdrukking „Nederland” het deel van het Koninkrijk der Nederlanden dat in Europa is gelegen;
(d) betekent de uitdrukking „belasting” de in artikel 2 omschreven belasting of belastingen die worden geheven door de Staat (of Staten) die het blijkens het zinsverband waarin de uitdrukking wordt gebezigd, betreft;
(e) betekent de uitdrukking „verrekening” een vermindering van belasting; en
(f) betekent de uitdrukking „bevoegde autoriteiten” (i) wat de Verenigde Staten betreft, de „Secretary of the Treasury” of zijn gemachtigde, en
(ii) wat Nederland betreft, de Minister van Financiën of zijn bevoegde vertegenwoordiger.
(i) wat de Verenigde Staten betreft, de „Secretary of the Treasury” of zijn gemachtigde, en
(ii) wat Nederland betreft, de Minister van Financiën of zijn bevoegde vertegenwoordiger.
(2). Elke in deze Overeenkomst niet anders omschreven uitdrukking heeft, tenzij het zinsverband anders vereist, de betekenis welke die uitdrukking heeft volgens de wetgeving van de Staat waarvan de belasting wordt vastgesteld.

(1). Voor de toepassing van deze Overeenkomst wordt de vraag of een overledene bij zijn overlijden zijn woonplaats in een van de Staten had, beslist overeenkomstig de wetgeving van die Staat.
(2). Een overledene die bij zijn overlijden staatsburger van een van de Staten was zonder staatsburger van de andere Staat te zijn, en die, ingevolge het eerste lid, geacht zou zijn bij zijn overlijden in beide Staten zijn woonplaats te hebben gehad, wordt geacht zijn woonplaats te hebben gehad in (en alleen in) de Staat waarvan hij staatsburger was, indien:
(a) hij overleed, nadat hij in de andere Staat gedurende het tijdvak van tien jaren dat bij zijn overlijden eindigde, in totaal minder dan zeven jaren zijn woonplaats had gehad; en
(b) hij zich in de andere Staat bevond voor het doen van zaken, voor beroepsdoeleinden, voor studie, voor opleiding, voor toeristische doeleinden of voor een soortgelijk doel (of in zijn hoedanigheid van de echtgenoot of een afhankelijk lid van het gezin van een persoon die zich voor zodanig doel in die andere Staat bevond) en niet een duidelijke bedoeling had om voor onbepaalde tijd in de andere Staat te blijven.
(3). Indien een andere dan een overledene als bedoeld in het tweede lid, ingevolge de bepaling van het eerste lid zijn woonplaats in beide Staten had, gelden de volgende regels:
(a) hij wordt geacht zijn woonplaats te hebben gehad in de Staat waarin hij zich gedurende de onmiddellijk aan zijn overlijden voorafgaande vijf of meer jaren een duurzaam tehuis had gevestigd;
(b) indien hij zich in geen van de Staten voor vijf of meer jaren een duurzaam tehuis had gevestigd, wordt zijn woonplaats geacht te zijn in de Staat waarmede zijn persoonlijke betrekkingen het nauwst waren;
(c) indien niet kan worden bepaald met welke Staat zijn persoonlijke betrekkingen het nauwst waren, wordt zijn woonplaats geacht te zijn in de Staat waarvan hij staatsburger was; of
(d) indien hij staatsburger van beide Staten of van geen van beide was, zullen de bevoegde autoriteiten van de Staten in onderlinge overeenstemming vaststellen welke de Staat van zijn woonplaats was.
(4). Voor de toepassing van het tweede lid wordt, tenzij al het bewijsmateriaal te zamen beschouwd duidelijk en overtuigend op het tegendeel wijst, aangenomen, dat de overledene niet een duidelijke bedoeling had om voor onbepaalde tijd in de Staat waarvan hij geen staatsburger was te blijven.

(1). Behoudens voor zover in deze Overeenkomst anders is bepaald, heft iedere Staat zijn belasting en verleent hij vrijstellingen, aftrekken, verrekeningen en andere tegemoetkomingen in overeenstemming met zijn wetgeving.
(2). In elk geval waarin de wetgeving van een Staat aftrek van schulden en lasten op grond van de ligging van een vermogensbestanddeel toekent, wordt een vermogensbestanddeel voor de vaststelling van de bedragen van die aftrek alleen dan geacht in die Staat te zijn gelegen, indien die Staat dit vermogensbestanddeel krachtens deze Overeenkomst mag belasten, en wordt een vermogensbestanddeel voor de vaststelling van de bedragen van verrekeningen alleen dan geacht in de andere Staat te zijn gelegen, indien krachtens artikel 11 een verrekening kan worden verleend voor de belasting van die andere Staat met betrekking tot dat vermogensbestanddeel. Voor (en alleen voor) (a) de verplichtingen neergelegd in de onderscheidene belastingwetgevingen van de Staten inzake inlichtingen, aangiften of aanmeldingen, verklaringen van overdracht of het bijhouden van boeken en bescheiden, en (b) de vaststelling van de toepasselijkheid en het bedrag van sancties voorkomende in deze wetgevingen met betrekking tot de in (a) hiervoor bedoelde verplichtingen, brengen evenwel noch dit lid noch enige bepaling van artikel 6, 7 of 8 wijziging in de belastbaarheid of ligging van een vermogensbestanddeel of in het bedrag van de belasting, die zonder deze Overeenkomst verschuldigd zou zijn geweest (of het bedrag van een onvoldoende belastingbetaling). Niettegenstaande de voorgaande zin kunnen verplichtingen of sancties die niet noodzakelijk worden bevonden voor het voorkomen van fraude of van het ontgaan van belasting worden opgeheven of gewijzigd (maar niet zwaarder worden gemaakt) door voorschriften gegeven krachtens het vijfde lid van artikel 13.
(3). De bepalingen van deze Overeenkomst mogen niet leiden tot een verhoging van het bedrag van de door elk van de Staten geheven belasting (behoudens voor zover de verhoging voortvloeit uit een in de bepalingen van deze Overeenkomst voorziene vermindering van de aan een Staat betaalde belasting ter zake waarvan een verrekening kan worden verleend.

(1). Onroerende vermogensbestanddelen mogen door een Staat worden belast, indien die vermogensbestanddelen in die Staat zijn gelegen.
(2). De vraag of een vermogensbestanddeel onroerend is wordt beslist overeenkomstig de wetgeving van de Staat waarin dat vermogensbestanddeel is gelegen. De uitdrukking „onroerende vermogensbestanddelen” omvat evenwel in elk geval landerijen en gebouwen (maar niet hypotheken, obligaties of andere in effecten belichaamde rechten, of schepen of luchtvaartuigen).
(3). De bepalingen van het eerste en het tweede lid zijn van toepassing op onroerende vermogensbestanddelen ongeacht of die vermogensbestanddelen deel uitmaken van het bedrijfsvermogen van een vaste inrichting of worden gebezigd voor de uitoefening van een vrij beroep of andere zelfstandige werkzaamheden van soortgelijke aard.
(4). De bepalingen van dit artikel mogen er niet toe leiden dat vermogensbestanddelen, die door een Staat ingevolge zijn wetgeving niet kunnen worden belast, door die Staat worden belast (of bij het vaststellen van het tarief van de belasting in aanmerking worden genomen).

(1). Behoudens het in artikel 6 bepaalde mogen bezittingen (niet zijnde schepen en luchtvaartuigen die in internationaal verkeer worden geëxploiteerd en roerende zaken die worden gebruikt bij de exploitatie van deze schepen en luchtvaartuigen) deel uitmakende van het bedrijfsvermogen van een vaste inrichting door een Staat worden belast, indien de vaste inrichting in die Staat is gelegen.
(2). Voor de toepassing van deze Overeenkomst betekent de uitdrukking „vaste inrichting” een vaste bedrijfsinrichting door middel waarvan een overledene zijn bedrijf uitoefende. Een overledene wordt geacht zijn bedrijf door middel van een vaste bedrijfsinrichting te hebben uitgeoefend, ongeacht of hij dit uitoefende als enig eigenaar dan wel door middel van een vennootschap onder firma of andere maatschap zonder rechtspersoonlijkheid, maar in die beide laatste gevallen slechts naar de mate van zijn belang daarin. Verwijzingen in dit artikel naar een „overledene” worden geacht deze belangen in te sluiten.
(3). Als vaste bedrijfsinrichtingen worden met name beschouwd:
(a) een filiaal;
(b) een kantoor;
(c) een fabriek;
(d) een werkplaats;
(e) een verkoopgelegenheid;
(f) een mijn, een steengroeve, of een andere plaats van natuurlijke hulpbronnen in exploitatie; en
(g) uitvoering van een bouwwerk of constructiewerkzaamheden waarvan de duur twaalf maanden overschrijdt.
(4). Niettegenstaande het tweede en derde lid wordt niet als vaste inrichting beschouwd een vaste bedrijfsinrichting die uitsluitend wordt gebruikt voor een of meer van de volgende werkzaamheden:
(a) het gebruik maken van inrichtingen voor de opslag, uitstalling of aflevering van aan de overledene toebehorende goederen of koopwaar;
(b) het aanhouden van een voorraad van aan de overledene toebehorende goederen of koopwaar voor de opslag, uitstalling of aflevering;
(c) het aanhouden van een voorraad van aan de overledene toebehorende goederen of koopwaar voor de bewerking of verwerking door een ander;
(d) het aanhouden van een vaste bedrijfsinrichting voor de aankoop van goederen of koopwaar of voor de inwinning van inlichtingen voor de overledene;
(e) het aanhouden van een vaste bedrijfsinrichting voor reclamedoeleinden, voor het geven van inlichtingen, voor wetenschappelijk onderzoek of voor het verrichten van soortgelijke werkzaamheden voor de overledene, indien zij van voorbereidende aard zijn of het karakter van hulpwerkzaamheden hebben;
(f) het aanhouden van een vaste bedrijfsinrichting (door een andere persoon dan een handelaar) voor het beleggen of verhandelen van aandelen, effecten of waren voor eigen rekening van de overledene, hetzij rechtstreeks, hetzij door middel van een makelaar of andere vertegenwoordiger.
(5). Een persoon die in een Staat voor een overledene werkzaam was – niet zijnde een vertegenwoordiger in de zin van het vierde lid (f) of van het zesde lid – wordt geacht een vaste inrichting van de overledene in die Staat te zijn geweest, indien deze persoon een machtiging bezat om namens de overledene overeenkomsten af te sluiten en dit recht in die Staat gewoonlijk uitoefende, tenzij de machtiging beperkt was tot de aankoop van goederen of waren voor de overledene.
(6). Een overledene wordt niet geacht een vaste inrichting in een Staat bezeten te hebben enkel op grond van het feit dat hij in die Staat zijn bedrijf uitoefende door middel van een makelaar, commissionair of enige andere onafhankelijke vertegenwoordiger, handelende in de normale uitoefening van zijn bedrijf.
(7). De omstandigheid dat de overledene een lichaam beheerste dat in een Staat een bedrijf uitoefende (hetzij door middel van een vaste inrichting, hetzij op andere wijze) wordt niet in aanmerking genomen bij het vaststellen of de overledene een vaste inrichting in die Staat bezat.
(8). Behoudens het in artikel 6 bepaalde mogen bezittingen behorende tot een vast middelpunt dat gebezigd wordt voor de uitoefening van een vrij beroep of van andere zelfstandige werkzaamheden van soortgelijke aard, door een Staat worden belast, indien het vaste middelpunt in die Staat is gelegen.
(9). De bepalingen van dit artikel mogen er niet toe leiden dat vermogensbestanddelen die door een Staat ingevolge zijn wetgeving niet kunnen worden belast, door die Staat worden belast (of bij het vaststellen van het tarief van de belasting in aanmerking worden genomen).

Onder voorbehoud van de bepalingen van artikel 9 en behoudens het in de artikelen 6 en 7 bepaalde, mag vermogen slechts worden belast (of bij het vaststellen van het tarief van de belasting in aanmerking worden genomen) door de Staat waar de overledene bij zijn overlijden zijn woonplaats had.

Indien de overledene bij zijn overlijden staatsburger van een van de Staten was, mag die Staat vermogen belasten in overeenstemming met zijn wetgeving, met inbegrip van vermogensbestanddelen die niet in artikel 6 of 7 zijn genoemd, ongeacht of hij in die Staat zijn woonplaats had of niet.

(1). De vermogensbestanddelen (niet zijnde vermogensbestanddelen van een huwelijksgemeenschap) welke worden verkregen door de overlevende echtgenoot van een overledene die inwoner of staatsburger van de Verenigde Staten was, en welke door Nederland uitsluitend op grond van artikel 6 of 7 mogen worden belast, worden voor het vaststellen van het Nederlandse recht van overgang bij overlijden slechts in de nalatenschap begrepen voor zover hun waarde 50 percent van de waarde van alle in de nalatenschap begrepen vermogensbestanddelen die Nederland mag belasten, te boven gaat. Voor de toepassing van dit lid wordt de waarde van de nalatenschap die Nederland mag belasten, en van de vermogensbestanddelen die worden verkregen door de overlevende echtgenoot, vastgesteld, nadat met alle voor aftrek in aanmerking komende schulden en lasten rekening is gehouden, doch voordat het tweede lid wordt toegepast.
(2). Indien een Staat uitsluitend op grond van artikel 6 of 7 belasting mag heffen, heft die Staat geen belasting, indien de totale waarde van de in de nalatenschap begrepen vermogensbestanddelen die aan zijn belasting zijn onderworpen (nadat met alle voor aftrek in aanmerking komende schulden en lasten rekening is gehouden en nadat de bepalingen van het eerste lid zijn toegepast, maar voordat enige andere vrijstelling in aanmerking wordt genomen) $ 30.000,– niet overschrijdt. Indien de aldus vastgestelde waarde $ 30.000,– overschrijdt, bedraagt de te heffen belasting niet meer dan het laagste van de volgende bedragen:
(a) 50 percent van die waarde voor zover die $ 30.000,– overschrijdt, of
(b) het bedrag van de belasting dat is vastgesteld overeenkomstig de bepalingen van deze Overeenkomst en met inachtneming van de vrijstellingen die in de wetgeving van die Staat zijn voorzien.
(3). Het eerste lid blijft buiten toepassing gedurende elk tijdvak waarvoor ingevolge de wetgeving van de Verenigde Staten de belasting die zij heffen met betrekking tot nalatenschappen van vreemdelingen niet-inwoners aanzienlijk minder gunstig wordt in vergelijking met de belasting die zij heffen met betrekking tot nalatenschappen van hun staatsburgers of inwoners dan het geval is op het tijdstip van de ondertekening van deze Overeenkomst.

(1). Indien beide Staten belasting heffen met betrekking tot vermogensbestanddelen welke door een van de Staten overeenkomstig artikel 6 of 7 mogen worden belast, verleent een Staat die zijn belasting heft omdat de overledene bij zijn overlijden zijn woonplaats in die Staat had of staatsburger daarvan was, een verrekening gelijk aan het bedrag van de belasting die door de andere Staat is geheven met betrekking tot vermogensbestanddelen welke door die andere Staat overeenkomstig artikel 6 of 7 mogen worden belast.
(2). Indien beide Staten belasting heffen met betrekking tot vermogen, met uitzondering van vermogensbestanddelen die een van de Staten overeenkomstig artikel 6 of 7 mag belasten,
(a) verleent, indien de overledene bij zijn overlijden staatsburger van slechts een van de Staten was en hij bij zijn overlijden gedurende het tijdvak van tien jaren onmiddellijk daaraan voorafgaande in totaal zeven of meer jaren zijn woonplaats in de andere Staat heeft gehad, de Staat waarvan hij staatsburger was, naast een verrekening die op grond van het eerste lid kan worden verleend, een verrekening gelijk aan de door die andere Staat geheven belasting;
(b) verleent, indien de overledene bij zijn overlijden staatsburger van beide Staten en een inwoner van een van de Staten was, de Staat waarvan hij geen inwoner was, naast een verrekening die op grond van het eerste lid kan worden verleend, een verrekening gelijk aan de door de andere Staat geheven belasting; of
(c) verleent, indien noch letter (a) noch letter (b) van toepassing is, elk van de Staten, naast een verrekening die op grond van het eerste lid kan worden verleend, een verrekening tot een bedrag, dat tot het laagste van hetzij het bedrag van zijn eigen belasting dat aan dat vermogen kan worden toegerekend, hetzij het bedrag van de belasting van de andere Staat dat aan dat zelfde vermogen kan worden toegerekend, in dezelfde verhouding staat, als het bedrag van zijn eigen belasting staat tot de som van beide belastingbedragen.
(3). Niettegenstaande de bepalingen van het eerste en het tweede lid overschrijdt het totale bedrag van alle verrekeningen die een Staat verleent volgens dit artikel of volgens de wetgeving of andere overeenkomsten van die Staat met betrekking tot alle vermogensbestanddelen waarvoor een verrekening kan worden verleend ingevolge het eerste lid en het tweede lid, letter (a) of (b), niet dat deel van de belasting van de Staat die de verrekening verleent, dat aan die vermogensbestanddelen kan worden toegerekend.
(4). Bij de vaststelling van het bedrag van de belasting dat een Staat heeft geheven met betrekking tot of dat is toe te rekenen aan vermogensbestanddelen, worden op de aldus geheven brutobelasting in mindering gebracht alle verrekeningen die die Staat met betrekking tot die vermogensbestanddelen heeft verleend met uitzondering van verrekeningen die krachtens dit artikel kunnen worden verleend.
(5). Waar in het eerste en het tweede lid van dit artikel sprake is van vermogensbestanddelen die door een Staat overeenkomstig artikel 6 of 7 mogen worden belast, worden daaronder mede begrepen vermogensbestanddelen die een Staat zou mogen belasten op grond van de bepalingen van een van deze artikelen, indien deze door die Staat krachtens zijn wetgeving kunnen worden belast, ongeacht of deze ook kunnen worden belast doordat de overledene bij zijn overlijden zijn woonplaats in die Staat had of daarvan staatsburger was.
(6). Geen verrekening wordt op grond van dit artikel definitief verleend voordat de belasting waarvoor de verrekening kan worden verleend (verminderd met elke verrekening die ter zake daarvan kan worden verleend) is betaald.
(7). Verrekeningen die op grond van dit artikel worden verleend treden in de plaats van, en worden niet verleend naast een verrekening die op grond van de onderscheidene wetgevingen van de Staten wordt verleend voor de belastingen van de andere Staat.

(1). Verzoeken om verrekening of teruggaaf van belasting gegrond op de bepalingen van deze Overeenkomst moeten worden ingediend voordat van de volgende termijnen de laatst vallende is verstreken:
(a) De termijn voor het indienen van een verzoek om teruggaaf van belasting volgens de wetgeving van de Staat bij welke het verzoek om verrekening of teruggaaf wordt ingediend;
(b) Vijf jaren te rekenen van de datum van het overlijden van de overledene met betrekking tot wiens nalatenschap het verzoek wordt ingediend; of
(c) Eén jaar na de onherroepelijke vaststelling en betaling van belasting waarvoor verrekening op grond van artikel 11 wordt verzocht, mits de vaststelling en betaling binnen tien jaren na de datum van het overlijden van de overledene zijn geschied.
(2). Teruggaaf gegrond op de bepalingen van deze Overeenkomst vindt plaats zonder betaling van interest over het aldus teruggegeven bedrag.

(1). Een persoon die van oordeel is dat de maatregelen van een van de Staten of van beide Staten voor hem leiden of zullen leiden tot een belastingheffing die niet in overeenstemming is met deze Overeenkomst, kan, onverminderd de rechtsmiddelen waarin de wetgevingen van die Staten voorzien, zijn geval voorleggen aan de bevoegde autoriteit van elk van de Staten. Zulk een geval moet worden voorgelegd binnen de termijn die krachtens artikel 12 is voorgeschreven voor het indienen van een verzoek om verrekening of teruggaaf. Indien de klacht van die persoon door de bevoegde autoriteit van de Staat bij welke de klacht wordt ingediend gegrond wordt geacht, tracht deze met de bevoegde autoriteit van de andere Staat tot overeenstemming te komen, ten einde belastingheffing welke in strijd met de bepalingen van deze Overeenkomst is, te vermijden.
(2). De bevoegde autoriteiten van de Staten trachten moeilijkheden of twijfelpunten die mochten rijzen met betrekking tot de uitlegging of de toepassing van deze Overeenkomst, in onderlinge overeenstemming op te lossen.
(3). De bevoegde autoriteiten van de Staten kunnen zich rechtstreeks met elkaar in verbinding stellen ten einde een overeenstemming als bedoeld in dit artikel te bereiken. Indien voor het bereiken van overeenstemming een mondelinge gedachtenwisseling raadzaam lijkt, kunnen de bevoegde autoriteiten daartoe samenkomen.
(4). Ingeval de bevoegde autoriteiten zulk een overeenstemming bereiken zal dienovereenkomstig door de Staten belasting worden geheven en teruggaaf of verrekening van belasting worden toegestaan.
(5). De bevoegde autoriteit van elke Staat kan zodanige uitvoeringsvoorschriften en formulieren vaststellen als nodig of geëigend mochten zijn om uitvoering te geven aan de bepalingen van deze Overeenkomst.

(1). De bevoegde autoriteit van elke Staat verstrekt aan de bevoegde autoriteit van de andere Staat zodanige inlichtingen als nodig zijn om (a) uitvoering te geven aan de bepalingen van deze Overeenkomst of aan de wetgeving van die andere Staat met betrekking tot zijn belasting, voor zover de belastingheffing ingevolge die wetgeving in overeenstemming is met deze Overeenkomst, of om (b) fraude of het ontgaan van belasting te voorkomen met betrekking tot de belastingen die het onderwerp van deze Overeenkomst uitmaken (daaronder begrepen inlichtingen betreffende vermogen dat krachtens artikel 8 van de belasting van de eerstbedoelde Staat is vrijgesteld). Dit lid verplicht evenwel de bevoegde autoriteit van een Staat niet inlichtingen te verstrekken welke die Staat niet bezit, betreffende vermogen dat krachtens artikel 8 is vrijgesteld van zijn belasting. Elke verstrekte inlichting wordt geheim gehouden en niet ter kennis gebracht van andere personen (daaronder begrepen een rechterlijke instantie of uitvoeringsorgaan) dan die belast met de vaststelling, inning, invordering, of strafvervolging met betrekking tot de belastingen die het onderwerp van deze Overeenkomst uitmaken.
(2). In geen geval worden de bepalingen van het eerste lid aldus uitgelegd dat zij een van de Staten de verplichting opleggen:
(a) maatregelen te nemen die in strijd zijn met de wetgeving of het gebruik van die of van de andere Staat;
(b) bijzonderheden te verstrekken die niet verkrijgbaar zijn volgens de wetgeving of in de normale gang van zaken in de administratie van die of van de andere Staat;
(c) inlichtingen te verstrekken die een handels-, bedrijfs-, nijverheids- of beroepsgeheim of een fabrieks- of handelswerkwijze zouden onthullen dan wel inlichtingen waarvan het verstrekken in strijd zou zijn met de openbare orde.
(3). Inlichtingen worden verstrekt hetzij ambtshalve, hetzij op verzoek met betrekking tot speciale gevallen. De bevoegde autoriteiten van de Staten zullen in onderlinge overeenstemming de lijst van inlichtingen die ambtshalve worden verstrekt, vaststellen.

(1). De bepalingen van deze Overeenkomst tasten in geen enkel opzicht de fiscale voorrrechten aan die diplomatieke of consulaire ambtenaren of ambtenaren van internationale organisaties ontlenen aan de algemene regelen van het volkenrecht of aan de bepalingen van bijzondere overeenkomsten.
(2). Voor zover deze voorrechten het heffen van belasting in de ontvangende Staat beletten, wordt het recht om belasting te heffen voorbehouden aan het land in welks dienst de betreffende personen hun functies uitoefenden of, in het geval van internationale ambtenaren, aan het land waarvan zij staatsburger waren, en worden deze personen, niettegenstaande enige andere bepaling van deze Overeenkomst, niet geacht hun woonplaats in de ontvangende Staat te hebben gehad.

(1). Deze Overeenkomst dient te worden bekrachtigd en de akten van bekrachtiging zullen zo spoedig mogelijk te 's-Gravenhage worden uitgewisseld.
(2). Deze Overeenkomst treedt in werking op de dag waarop de akten van bekrachtiging worden uitgewisseld en de bepalingen ervan vinden toepassing op nalatenschappen van personen die op of na die dag overlijden.

(1). Deze Overeenkomst kan, hetzij in haar geheel, hetzij met de noodzakelijke wijzigingen, worden uitgebreid tot de landen Suriname of de Nederlandse Antillen of tot een van die landen en tot alle gebieden of elk gebied voor de internationale betrekkingen waarvan de Verenigde Staten verantwoordelijk zijn, indien het desbetreffende land of gebied belastingen heft die in wezen gelijksoortig zijn aan de belastingen waarop deze Overeenkomst van toepassing is. Zulk een uitbreiding wordt van kracht met ingang van een datum en met inachtneming van wijzigingen en voorwaarden, daaronder begrepen voorwaarden ten aanzien van de beëindiging, nader vast te stellen en overeen te komen bij diplomatieke notawisseling. Deze notawisseling dient te worden bekrachtigd en de akten van bekrachtiging dienen te worden uitgewisseld.
(2). Tenzij anders is vastgesteld in de kennisgeving van beëindiging bedoeld in artikel 18, wordt door de beëindiging van deze Overeenkomst niet tevens de toepasselijkheid van deze Overeenkomst op het land of gebied waartoe zij ingevolge dit artikel is uitgebreid, beëindigd.

Deze Overeenkomst blijft van kracht totdat zij door een van de Staten is beëindigd. Elk van de Staten kan deze Overeenkomst langs diplomatieke weg tegen het einde van ieder kalenderjaar, niet eerder vallende dan vijf jaren na de datum van haar inwerkingtreding, beëindigen, door tenminste zes maanden tevoren van zodanige beëindiging schriftelijk kennis te geven. In dat geval zal deze Overeenkomst niet van toepassing zijn op nalatenschappen van personen die na het verstrijken van het kalenderjaar aan het einde waarvan deze Overeenkomst is beëindigd, overlijden.