ECLI:NL:RVS:2026:4476

Bij besluit van 7 mei 2026 heeft de staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat het verzoek om handhaving van LIMM afgewezen. LIMM is een producent van duurzame papieren drinkbekers voor eenmalig gebruik. Zij heeft op 1 en 2 april 2026 proefpakketten drinkbekers aangeboden aan de staatssecretaris. Hierbij heeft zij de staatssecretaris verzocht om handhavend op te treden tegen het op de markt brengen van drinkbekers van LIMM die mogelijk plastic bevatten, maar desondanks niet zijn voorzien van een verplichte markering op grond van artikel 15e van het Besluit beheer verpakkingen 2014 (het Besluit beheer verpakkingen). Het doel van het verzoek is om van de staatssecretaris een besluit uit te lokken om duidelijkheid te verkrijgen over de vraag of zij op grond van artikel 15e van het Besluit beheer verpakkingen haar drinkbekers moet voorzien van markeringen. LIMM heeft verzocht om een voorlopige voorziening te treffen, waarbij de staatssecretaris wordt opgedragen een nieuw besluit te nemen op het verzoek om handhaving en daarbij inhoudelijk beoordeelt of LIMM een overtreding heeft begaan. 202601682/1/R4. Datum uitspraak: 30 juli 2026 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht) in het geding tussen: LIMM B.V., gevestigd in Oosterwolde, gemeente Ooststellingwerf, verzoekster, en de staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat, verweerder. Procesverloop Bij besluit van 7 mei 2026 heeft de staatssecretaris het verzoek om handhaving van LIMM afgewezen. Tegen dit besluit heeft LIMM bezwaar gemaakt. LIMM heeft de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen. De staatssecretaris heeft een verweerschrift ingediend. De voorzieningenrechter heeft het verzoek op een zitting behandeld op 16 juli 2026, waar LIMM, vertegenwoordigd door mr. C.S.G. de Lange en mr. V.N. Oosterom, beiden advocaten in Groningen, [gemachtigden], en de staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr. K. Ulmer, G.J. van Rootselaar en mr. K.C. van Moorsel, zijn verschenen. Overwegingen 1. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en is niet bindend in de bodemprocedure. Inleiding 2. LIMM is een producent van duurzame papieren drinkbekers voor eenmalig gebruik. Zij heeft op 1 en 2 april 2026 proefpakketten drinkbekers aangeboden aan de staatssecretaris. Hierbij heeft zij de staatssecretaris verzocht om handhavend op te treden tegen het op de markt brengen van drinkbekers van LIMM die mogelijk plastic bevatten, maar desondanks niet zijn voorzien van een verplichte markering op grond van artikel 15e van het Besluit beheer verpakkingen 2014 (het Besluit beheer verpakkingen). Het doel van het verzoek is om van de staatssecretaris een besluit uit te lokken om duidelijkheid te verkrijgen over de vraag of zij op grond van artikel 15e van het Besluit beheer verpakkingen haar drinkbekers moet voorzien van markeringen. Op grond van artikel 15e moet de producent van kunststof drinkbekers voor eenmalig gebruik drinkbekers namelijk van markeringen voorzien. LIMM meent dat zij op haar papieren drinkbekers geen markeringen hoeft aan te brengen, omdat die plasticvrij zijn. LIMM vreest toch voor handhavend optreden als zij haar drinkbekers zonder markering aanbiedt op de Nederlandse markt en voor de gevolgen hiervan voor haar reputatie bij haar afnemers. De staatssecretaris heeft naar aanleiding van eerdere vragen van LIMM geen inhoudelijk standpunt ingenomen over de vraag of de drinkbekers plasticvrij zijn. Op de zitting heeft de staatssecretaris toegelicht dat wat haar betreft de regelgeving duidelijk is over welke stoffen de drinkbekers mogen bevatten en dat LIMM zelf weet welke stoffen haar drinkbekers bevatten. Bij besluit van 7 mei 2026 heeft de staatssecretaris het verzoek om handhavend optreden afgewezen. Volgens haar kan niet worden vastgesteld dat LIMM artikel 15e van het Besluit beheer verpakkingen heeft overtreden. Hierbij heeft de staatssecretaris zich op het standpunt gesteld dat LIMM de drinkbekers niet op de markt heeft aangeboden als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder e, door deze aan staatssecretaris aan te bieden. LIMM is daarom geen producent als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g, terwijl de verplichting van een markering als bedoeld in artikel 15e alleen geldt voor producenten of importeurs van kunststofproducten. LIMM heeft verzocht om een voorlopige voorziening te treffen, waarbij de staatssecretaris wordt opgedragen een nieuw besluit te nemen op het verzoek om handhaving en daarbij inhoudelijk beoordeelt of LIMM een overtreding heeft begaan. Beoordeling van het verzoek 3. LIMM betoogt dat de staatssecretaris zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat LIMM de papieren drinkbekers die zij op 1 en 2 april 2026 aan de staatssecretaris heeft aangeboden, niet op de markt heeft aangeboden als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder e, van het Besluit beheer verpakkingen. LIMM voert aan dat zij de drinkbekers heeft aangeboden in het kader van de commerciële introductie van de drinkbekers en met het oogmerk dat het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat deze in gebruik neemt. Zij spoort hiertoe ook aan in de brief die zij met de drinkbekers heeft aangeboden. Dat de staatssecretaris de drinkbekers niet in gebruik heeft genomen, is volgens LIMM niet van belang. 3.1. Artikel 1, eerste lid, van het Besluit beheer verpakkingen bepaalt: "In dit besluit en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder: […] e. op de markt aanbieden: in het kader van een handelsactiviteit, al dan niet tegen betaling, verstrekken van een product met het oog op distributie, consumptie of gebruik op de markt; f. in de handel brengen: voor het eerst beroepsmatig in Nederland op de markt aanbieden van een product; g. producent of importeur: elke in Nederland gevestigde natuurlijke of rechtspersoon die: 1°. producten in een verpakking in de handel brengt; […]" Artikel 15e bepaalt: "De producent of importeur van kunststof drinkbekers voor eenmalig gebruik voorziet in overeenstemming met verordening (EU) 2020/2151 die drinkbekers van markeringen waarmee opvallende, duidelijk leesbare en onuitwisbare informatie wordt verstrekt over: a. passende en niet passende manieren om zich van de drinkbekers te ontdoen, in overeenstemming met de afvalhiërarchie, bedoeld in artikel 10.4 van de wet; b. de aanwezigheid van kunststoffen in de drinkbekers en de negatieve effecten op het milieu van zwerfafval of andere ongepaste manieren om zich van de drinkbekers te ontdoen." 3.2. De voorzieningenrechter merkt op dat de staatssecretaris in het besluit van 7 mei 2026 al inhoudelijk heeft beslist op het verzoek om handhavend optreden. Zij heeft het verzoek afgewezen, omdat LIMM volgens haar artikel 15e van het Besluit beheer verpakkingen niet heeft overtreden door proefpakketten met drinkbekers aan haar aan te bieden. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter is niet op voorhand gebleken dat de motivering die ten grondslag ligt aan dat besluit, onjuist is. De voorzieningenrechter volgt LIMM niet in haar betoog dat zij de drinkbekers op de markt heeft aangeboden als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder e, van het Besluit beheer verpakkingen. LIMM heeft de drinkbekers niet aangeboden in het kader van een handelsactiviteit en niet met het doel van distributie, consumptie of gebruik op de Nederlandse markt. Zij heeft de drinkbekers aangeboden met het oogmerk om de staatssecretaris een standpunt te laten innemen over de vraag of de drinkbekers kunststof bevatten en van een markering moeten worden voorzien. Met precies dit doel heeft LIMM zelf naar aanleiding van het aanbieden van de drinkbekers een verzoek ingediend om hiertegen handhavend op te treden. De voorzieningenrechter neemt verder in aanmerking dat niet is gebleken dat het voor LIMM onoverkomelijk is om het besluit op haar bezwaar af te wachten. De bezwaarprocedure geeft LIMM nog de gelegenheid om nader te onderbouwen waarom de staatssecretaris haar standpunt moet heroverwegen. Conclusie 4.