ECLI:NL:RVS:2026:1127

=== VOLLEDIG === ECLI:NL:RVS:2026:1127 text/xml public 2026-03-13T10:07:13 2026-02-27 Raad voor de Rechtspraak nl Raad van State 2026-03-02 202406523/1/V3 Uitspraak Hoger beroep NL Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht Rechtspraak.nl ABkort 2026/69 http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RVS:2026:1127 text/html public 2026-02-27T09:24:00 2026-03-04 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RVS:2026:1127 Raad van State , 02-03-2026 / 202406523/1/V3 Bij besluit van 2 juni 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen en hem opgedragen Nederland onmiddellijk te verlaten. 202406523/1/V3. Datum uitspraak: 2 maart 2026 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [appellant], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 17 oktober 2024 in zaak nr. NL23.16914 in het geding tussen: appellant en de minister van Asiel en Migratie. Procesverloop Bij besluit van 2 juni 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen en hem opgedragen Nederland onmiddellijk te verlaten. Bij uitspraak van 17 oktober 2024 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de rechtsgevolgen daarvan geheel in stand blijven. Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. J.E. Groenenberg, advocaat in Nieuw-Vennep, hoger beroep ingesteld. De minister heeft op verzoek van de Afdeling een schriftelijke uiteenzetting gegeven. Appellant heeft daarop gereageerd. Overwegingen 1. Het besluit van 2 juni 2023 is niet ondertekend. De rechtbank heeft geoordeeld dat dit geen gebrek in het besluit oplevert. Appellant komt in zijn aanvullende grief op tegen dit oordeel. Hij verwijst daarbij naar de uitspraak van 6 november 2023, ECLI:NL:RVS:2023:4082, waarin de Afdeling heeft geoordeeld dat er een gebrek kleefde aan het separate terugkeerbesluit dat in die zaak aan de orde was, omdat het niet was ondertekend. Appellant werpt de vraag op of er ook een gebrek kleeft aan een meeromvattende asielbeschikking die een terugkeerbesluit bevat, zoals het besluit van 2 juni 2023, als die niet is ondertekend. 1.1. Om tot haar oordeel te komen in de genoemde uitspraak van 6 november 2023, heeft de Afdeling eerst overwogen dat de ondertekening geen wettelijk vereiste is voor een terugkeerbesluit en dat het ontbreken van een ondertekening niet betekent dat daardoor aan dat besluit het besluitkarakter moet worden ontzegd. Vervolgens heeft zij overwogen dat een terugkeerbesluit wel kenbaar en toetsbaar moet zijn en dat de desbetreffende vreemdeling niet kon controleren of het separate terugkeerbesluit dat in die zaak aan de orde was door een bevoegd persoon was genomen, omdat het niet was ondertekend. Daarom leverde het ontbreken van een ondertekening in dat geval een gebrek op. Uit die uitspraak volgt dus dat de ondertekening van belang kan zijn voor de controleerbaarheid van een besluit. Anders dan de rechtbank mogelijk uit de uitspraak van 6 november 2023 heeft afgeleid, is de aard van het mandaat daarbij niet van belang. 1.2. In de uitspraak van 6 november 2023 ging het om een vreemdeling die was staandegehouden en voor wie de minister vervolgens een separaat terugkeerbesluit nam. In paragraaf A2/2.1 van de Vc 2000 staat dat het modelformulier M107-A in zo’n geval wordt gebruikt voor het terugkeerbesluit. De ambtenaar die het besluit neemt, vult dat in en reikt het besluit onmiddellijk uit. In het modelformulier is een ruimte opgenomen die niet alleen is bestemd voor de naam en functie maar ook voor de handtekening van de ambtenaar die het terugkeerbesluit namens de minister neemt. De minister gaat er dus beleidsmatig van uit dat een dergelijk terugkeerbesluit moet worden ondertekend. Op die manier is kenbaar wie het besluit heeft genomen en is vervolgens, aan de hand van een mandaatregeling, toetsbaar of het door een bevoegd persoon is genomen. 1.3. In deze zaak is het besluit van 2 juni 2023 aan de orde. Dit besluit is een meeromvattende asielbeschikking die een terugkeerbesluit bevat. Zo’n besluit komt op een andere manier tot stand. Een dergelijk besluit wordt door daartoe geautoriseerde ambtenaren van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (hierna: de IND) opgesteld en goedgekeurd in de digitale systemen van de IND. Vervolgens wordt het besluit automatisch verstuurd. Dit betekent dat het besluit niet wordt ondertekend. 1.4. Onderaan het besluit van 2 juni 2023 staat de naam van de ambtenaar die het besluit heeft genomen. De minister heeft een screenshot overgelegd van het verwerkingssysteem "Indigo" van de IND, waaruit blijkt dat deze ambtenaar binnen dat systeem het besluit definitief heeft gemaakt en dat deze ambtenaar werkzaam is bij de directie Asiel & Bescherming, locatie Zevenaar, team 1. Uit artikel 4, gelezen samen met bijlage 1, van het Mandaatbesluit IND Ministerie van Justitie en Veiligheid 2022 volgt dat de bij dit team werkzame ambtenaren bevoegd zijn om besluiten te nemen op grond van de Vw 2000. Gelet hierop betoogt de minister in haar schriftelijke uiteenzetting terecht dat het voldoende controleerbaar is dat het besluit van 2 juni 2023 door een bevoegd persoon is genomen, net als een separaat terugkeerbesluit waarvan het gebruikte formulier volledig is ingevuld, inclusief de ondertekening. 1.5. Dit betekent dat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat het ontbreken van een ondertekening geen gebrek oplevert in het besluit van 2 juni 2023. De grief slaagt niet. 2. Wat appellant in de overige grieven aanvoert, leidt ook niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat deze grieven geen vragen bevatten die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000). 3. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. J.C.A. de Poorter, voorzitter, en mr. M. Soffers en mr. J.M. Willems, leden, in tegenwoordigheid van mr. J.R. Kraak, griffier. w.g. De Poorter voorzitter w.g. Kraak griffier Uitgesproken in het openbaar op 2 maart 2026 18-1020