ECLI:NL:RVS:2025:6236

202400791/1/V2. Datum uitspraak: 19 december 2025 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: de minister van Asiel en Migratie, appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 4 januari 2024 in zaken nrs. NL23.26033 en NL23.26050 in het geding tussen: [appellant A], [appellant B] en [appellant C], en de minister. Bij besluiten van 25 augustus 2023 en 31 augustus 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid bepaald dat op 4 september 2023 het recht op bescherming eindigt dat betrokkenen genieten op grond van Richtlijn 2001/55/EG (hierna: de Richtlijn tijdelijke bescherming) en het daarop gebaseerde Uitvoeringsbesluit (EU) 2022/382 van 4 maart 2022. Bij uitspraak van 4 januari 2024 heeft de rechtbank de daartegen door betrokkenen ingestelde beroepen gegrond verklaard, die besluiten vernietigd en bepaald dat de staatssecretaris nieuwe besluiten neemt met inachtneming van de uitspraak. Tegen deze uitspraak heeft de staatssecretaris hoger beroep ingesteld. Betrokkenen, vertegenwoordigd door mr. I. Petkovski, advocaat in Apeldoorn, hebben een schriftelijke uiteenzetting gegeven. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 4 januari 2024 in zaken nrs. NL23.26033 en NL23.26050, voor zover de rechtbank daarbij de minister heeft opgedragen om nieuwe besluiten te nemen. Aldus vastgesteld door mr. J.C.A. de Poorter, voorzitter, en mr. J. Schipper-Spanninga en mr. M.J.M. Ristra-Peeters, leden, in tegenwoordigheid van mr. M.A. Huizer, griffier. w.g. De Poorter voorzitter w.g. Huizer griffier Uitgesproken in het openbaar op 19 december 2025 987 1. Betrokkenen zijn een gezin met minderjarige kinderen. In de besluiten van 25 augustus 2023 en 31 augustus 2023 is de minister uitgegaan van de situatie dat de vader de Turkse nationaliteit heeft en dat de moeder en minderjarige kinderen de Moldavische nationaliteit hebben. In deze besluiten heeft de minister aan betrokkenen medegedeeld dat hun recht op tijdelijke bescherming eindigt op 4 september 2023. 2. In beroep hebben betrokkenen een kopie van een Oekraïens paspoort van hun oudste dochter overgelegd. De rechtbank heeft hierover geoordeeld dat de oudste dochter vanwege haar Oekraïense nationaliteit in aanmerking komt voor tijdelijke bescherming op grond van de Richtlijn tijdelijke bescherming. Verder heeft de rechtbank overwogen dat de minister in het geheel niet heeft gemotiveerd waarom aan de overige gezinsleden niet op grond van artikel 8 van het EVRM verblijf zou moeten worden toegestaan. 3. De minister klaagt in haar enige grief terecht over het oordeel van de rechtbank dat de minister nieuwe besluiten moet nemen, omdat zij niet heeft gemotiveerd of aan de overige gezinsleden op grond van artikel 8 van het EVRM verblijf zou moeten worden toegestaan. Uit de uitspraken van de Afdeling van 23 april 2025, ECLI:NL:RVS:2025:1829, ECLI:NL:RVS:2025:1827 en ECLI:NL:RVS:2025:1836, onder 3.1 tot en met 3.6, volgt namelijk dat de minister bevoegd was om voor derdelanders uit Oekraïne de facultatieve tijdelijke bescherming te beëindigen op 4 maart 2024. De tijdelijke bescherming van de ouders en de jongste dochter is daarmee beëindigd op 4 maart 2024. De minister hoeft daar geen nieuwe besluiten over te nemen. Omdat deze procedure gaat over het recht van betrokkenen op tijdelijke bescherming, is de minister niet gehouden om een nieuw besluit te nemen waarin zij ingaat op artikel 8 van het EVRM. 3.1. De Afdeling betrekt daarbij dat de minister in een procedure over tijdelijke bescherming niet gehouden is om ambtshalve aan artikel 8 van het EVRM te toetsen. De Richtlijn tijdelijke bescherming verplicht hier niet toe. De minister had daarnaast geen terugkeerbesluit genomen in deze procedure over tijdelijke bescherming. Verder is een afwijzing van een verzoek om tijdelijke bescherming geen afwijzing van een asielaanvraag als bedoeld in artikel 3.6a van het Vb 2000. 3.2. Bovendien heeft de minister in de asielprocedure van betrokkenen de verplichting om ambtshalve aan artikel 8 van het EVRM te toetsen. Zij hebben eerder een aanvraag ingediend tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd om tijdelijke bescherming te krijgen. Volgens de minister hebben betrokkenen aan de minister laten weten dat zij de asielprocedure wensen te doorlopen. In de asielprocedure beoordeelt de minister overeenkomstig artikel 3.6a van het Vb 2000 ambtshalve of aan betrokkenen een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd moet worden verleend als uitzetting in strijd zou zijn met artikel 8 van het EVRM. 3.3. De grief slaagt. 4. Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank, voor zover de rechtbank daarbij de minister heeft opgedragen om nieuwe besluiten te nemen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.