ECLI:NL:RVS:2022:980

202201806/1/V3. Datum uitspraak: 31 maart 2022 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [de vreemdeling], appellante, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 17 maart 2022 in zaken nrs. NL22.3178 en NL22.3180 in het geding tussen: de vreemdeling en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.

Bij besluit van 25 januari 2022 heeft de staatssecretaris de vreemdeling een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd. Bij besluit van 18 februari 2022 heeft de staatssecretaris een aanvraag van de vreemdeling om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen en de vrijheidsontnemende maatregel voortgezet. Bij uitspraak van 17 maart 2022 heeft de rechtbank de tegen het besluit van 18 februari 2022 door de vreemdeling ingestelde beroepen ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. M.J.A. Rinkes, advocaat te Arnhem, hoger beroep ingesteld.

De vrijheidsontnemende maatregel (NL22.3180) 1.       De Afdeling stelt vast dat de vreemdeling niet eerder beroep heeft ingediend tegen de vrijheidsontnemende maatregel van 25 januari 2022. De rechtbank heeft niet onderkend dat het beroep tegen de voortzetting daarvan in het besluit van 18 februari 2022 daarom als een eerste beroep tegen de maatregel van 25 januari 2022 moet worden aangemerkt. 2.       De staatssecretaris stelt ingevolge artikel 94, eerste lid, van de Vw 2000 uiterlijk op de achtentwintigste dag na de bekendmaking van een besluit tot oplegging van een vrijheidsontnemende maatregel als bedoeld in artikel 6, de rechtbank hiervan in kennis, tenzij de vreemdeling daarvoor zelf beroep heeft ingesteld. Zoals volgt uit vaste jurisprudentie van de Afdeling (uitspraak van de Afdeling van 9 mei 2019, ECLI:NL:RVS:2019:1508), begint de termijn voor het doen van de kennisgeving op de dag na het besluit tot vrijheidsontneming. Het niet tijdig verzenden van de kennisgeving aan de rechtbank leidt met ingang van de dag volgend op de dag waarop deze had moeten worden verzonden tot onrechtmatigheid van de vrijheidsontnemende maatregel. 3.       De termijn voor het inzenden van de kennisgeving is aangevangen op 26 januari 2022 en geëindigd op 22 februari 2022. Niet is gebleken dat de staatssecretaris een kennisgeving aan de rechtbank heeft verzonden. De vreemdeling heeft het voorliggende beroep voorts pas op 24 februari 2022 ingediend. De rechtbank heeft niet onderkend dat dit met zich brengt dat de maatregel daarom met ingang van 23 februari 2022 onrechtmatig is. 4.       In wat de vreemdeling in hoger beroep naar voren heeft gebracht bestaat geen grond voor het oordeel dat de vrijheidsontnemende maatregel al voor deze datum onrechtmatig was. De rechtbank heeft terecht en op goede gronden overwogen dat artikel 6, derde lid, van de Vw 2000 ook na het nemen van het besluit op het asielverzoek, tijdens de rechtsmiddelentermijn, als grondslag kan dienen voor vrijheidsontneming als hier aan de orde. 5.       Het hoger beroep is in zoverre gegrond. De uitspraak van de rechtbank in zaak nr. NL22.3180 wordt vernietigd. Het beroep in die zaak is gegrond. De vrijheidsontnemende maatregel wordt opgeheven met ingang van vandaag. Ook heeft de vreemdeling recht op schadevergoeding (artikel 106, eerste lid, van de Vw 2000). Deze vergoeding wordt daarom aan de vreemdeling toegekend. De verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (NL22.3178) 6.       Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000). 7.       Het hoger beroep is in zoverre ongegrond. De uitspraak van de rechtbank in zaak nr. NL22.3178 wordt bevestigd. Slotoverweging 8.       De staatssecretaris moet de proceskosten vergoeden.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I.        bevestigt de aangevallen uitspraak in zaak nr. NL22.3178; II.       verklaart het hoger beroep in zaak nr. NL22.3180 gegrond; III.      vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 17 maart 2022 in zaak nr. NL22.3180; IV.      verklaart het beroep in zaak nr. NL22.3180 gegrond; V.       bepaalt dat de vrijheidsontnemende maatregel met ingang van vandaag wordt opgeheven; VI.      veroordeelt de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid tot vergoeding van bij de vreemdeling in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 2.277,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand; VII.     kent aan de vreemdeling een vergoeding toe van € 2.960 over de periode 23 februari 2022 tot en met 31 maart 2022, ten laste van de Staat der Nederlanden, te betalen door de griffier van de Raad van State. Aldus vastgesteld door mr. N. Verheij, voorzitter, en mr. A.W.M. Bijloos en mr. B. Meijer, leden, in tegenwoordigheid van mr. M.T. Annen, griffier. w.g. Verheij voorzitter       w.g. Annen griffier Uitgesproken in het openbaar op 31 maart 2022 765