ECLI:NL:RVS:2010:BK9024

200901375/1/M1. Datum uitspraak: 13 januari 2010 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: [appellanten], wonend te [woonplaats], gemeente Boekel, en het dagelijks bestuur van het waterschap Aa en Maas, verweerder. Bij besluit van 9 december 2008 heeft het dagelijks bestuur van het waterschap Aa en Maas (hierna: het dagelijks bestuur), voor zover hier van belang, aan de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid Heru B.V. (hierna: Heru) een vergunning als bedoeld in de Wet verontreiniging oppervlaktewateren verleend voor het lozen van afvalstoffen, verontreinigende of schadelijke stoffen, in welke vorm dan ook, afkomstig van de inrichting, gelegen aan de Statenweg 31-33 te Venhorst, gemeente Boekel, via de gemeentelijke riolering en de rioolwaterzuiveringsinstallatie te Dinther, gemeente Bernheze. Dit besluit is op 5 januari 2009 ter inzage gelegd. Tegen dit besluit hebben [appellanten] bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 16 februari 2009, beroep ingesteld. De gronden van het beroep zijn aangevuld bij brief van 26 maart 2009. Het dagelijks bestuur heeft een verweerschrift ingediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 8 december 2009, waar [appellanten], vertegenwoordigd door mr. J. Schoneveld, en het dagelijks bestuur, vertegenwoordigd door C.W.M. Emmen en W.A. van Laarhoven, beiden werkzaam bij het waterschap Aa en Maas, zijn verschenen. Ter zitting is Heru, vertegenwoordigd door [gemachtigde], als partij gehoord. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: verklaart het beroep ongegrond. Aldus vastgesteld door mr. J.H. van Kreveld, voorzitter, en mr. W.D.M. van Diepenbeek en mr. Th.C. van Sloten, leden, in tegenwoordigheid van mr. P. Plambeck, ambtenaar van Staat. w.g. Van Kreveld w.g. Plambeck voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 13 januari 2010 159-489. 2.1. Ter zitting hebben [appellanten] de beroepsgronden, die niet zien op vergunningvoorschrift 2.2, ingetrokken. 2.2. Ingevolge artikel 1, vijfde lid, van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren worden aan een vergunning voorschriften verbonden tot bescherming van de belangen waarvoor het vereiste van vergunning is gesteld. Ingevolge artikel 7, vijfde lid, van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren zijn met betrekking tot een vergunning als de onderhavige onder meer de artikelen 8.10 en 8.11 van de Wet milieubeheer van overeenkomstige toepassing. Artikel 8.10, eerste lid, van de Wet milieubeheer bepaalt dat de vergunning slechts in het belang van de bescherming van het milieu kan worden geweigerd. Het tweede lid, aanhef en onder a, van dit artikel bepaalt dat de vergunning in ieder geval wordt geweigerd indien door verlening daarvan niet kan worden bereikt dat in de inrichting ten minste de voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken worden toegepast. Ingevolge artikel 8.11, tweede lid, van de Wet milieubeheer kan een vergunning in het belang van de bescherming van het milieu onder beperkingen worden verleend. Ingevolge het derde lid van dit artikel worden in het belang van het bereiken van een hoog niveau van bescherming van het milieu aan de vergunning de voorschriften verbonden die nodig zijn om de nadelige gevolgen die de inrichting voor het milieu kan veroorzaken, te voorkomen of, indien dat niet mogelijk is, zoveel mogelijk - bij voorkeur bij de bron - te beperken en ongedaan te maken. Daarbij wordt ervan uitgegaan dat in de inrichting ten minste de voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken worden toegepast. Uit artikel 8.11, tweede en derde lid, volgt dat de vergunning moet worden geweigerd indien de nadelige gevolgen die de inrichting voor het milieu kan veroorzaken door het stellen van voorschriften en beperkingen niet kunnen worden voorkomen dan wel niet voldoende kunnen worden beperkt. Bij de toepassing van de hiervoor genoemde bepalingen komt verweerder een zekere beoordelingsvrijheid toe. 2.3. [appellanten] betogen dat het dagelijks bestuur de in het ontwerpbesluit opgenomen lozingsnorm van 50 mg/l voor de onopgeloste bestanddelen voor de lozing van afvalwater afkomstig van de slibverwerking, ten onrechte niet in het bestreden besluit heeft opgenomen. 2.3.1. Ingevolge voorschrift 2.2, tweede lid, mag in het te lozen afvalwater afkomstig van de slibverwerking, gemeten ter plaatse van controlevoorziening 2, het gehalte van 4 mg/l voor zware metalen, 0,1 mg/l voor arseen, 200 mg/l voor minerale olie, 0,1 mg/l voor monocyclische aromatische koolwaterstoffen, 0,02 mg/l voor vluchtige gehalogeneerde koolwaterstoffen en 0,1 mg/l voor polycyclische aromatische koolwaterstoffen in enig steek- of verzamelmonster niet worden overschreden. In het ontwerpbesluit was in voorschrift 2.2 een lozingsnorm van 50 mg/l voor de onopgeloste bestanddelen voor de lozing van afvalwater afkomstig van de slibverwerking opgenomen. 2.3.2. Heru heeft over het ontwerpbesluit zienswijzen naar voren gebracht en daarbij verzocht die lozingsnorm te verhogen tot 300 mg/l overeenkomstig de bestaande lozingsnorm voor de afvalwaterstroom van de wasplaats en de tankplaats. 2.3.3. Het dagelijks bestuur stelt zich op het standpunt dat de doelmatige werking van de zuivering en de kwaliteit van het oppervlaktewater voldoende worden beschermd doordat de mogelijk verontreinigende stoffen die binnen de inrichting vrijkomen, in vergunningvoorschrift 2.2 reeds individueel of als somparameter zijn gelimiteerd. Het afzonderlijk opnemen van een lozingsnorm voor onopgeloste bestanddelen voor de lozing van afvalwater afkomstig van de slibverwerking is daarmee volgens het dagelijks bestuur niet noodzakelijk. Dat in het ontwerpbesluit daarvoor wel een lozingsnorm was opgenomen, berustte volgens het dagelijks bestuur op een vergissing. Hetgeen [appellanten] in dit verband hebben aangevoerd, biedt geen aanknopingspunten voor het oordeel dat het dagelijks bestuur niet in redelijkheid van het stellen van een lozingseis voor lozing van onopgeloste bestanddelen in het afvalwater afkomstig van de slibverwerking heeft kunnen afzien. 2.4. Het beroep is ongegrond. 2.5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.