ECLI:NL:RVS:2006:AZ1735

200602011/1. Datum uitspraak: 8 november 2006 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: de Raad voor Rechtsbijstand 's-Hertogenbosch, appellant, tegen de uitspraak in zaak no. AWB 05/1347 van de rechtbank 's-Hertogenbosch van 20 februari 2006 in het geding tussen: [wederpartij], kantoorhoudend te [plaats] en appellant. Bij besluit van 29 november 2004 heeft appellant de aanvraag mutatie toevoeging van [wederpartij], inhoudende een verzoek om toekenning van extra uren wegens de bewerkelijkheid van de strafzaak van zijn [cliënt] afgewezen. Bij besluit van 21 maart 2005 heeft appellant het daartegen door [wederpartij] gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 20 februari 2006, verzonden op 21 februari 2006, heeft de rechtbank 's-Hertogenbosch (hierna: de rechtbank) het daartegen door [wederpartij] ingestelde beroep gegrond verklaard, de bestreden beslissing op bezwaar vernietigd en bepaald dat appellant een nieuw besluit neemt met inachtneming van hetgeen in de uitspraak is overwogen. Appellant is veroordeeld in de proceskosten. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief van 14 maart 2006, bij de Raad van State ingekomen op 15 maart 2006, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. Bij brief van 28 april 2006 heeft [wederpartij] van antwoord gediend. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 21 september 2006. Partijen zijn daar - met bericht - niet verschenen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank 's-Hertogenbosch van 20 februari 2006, AWB 05/1347; III. verklaart het bij de rechtbank ingestelde beroep ongegrond. Aldus vastgesteld door mr. C.M. Ligtelijn-van Bilderbeek, Lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. A.M. van Meurs-Heuvel, ambtenaar van Staat. w.g. Ligtelijn-van Bilderbeek w.g. Van Meurs-Heuvel Lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 8 november 2006 47-536. 2.1. Ingevolge artikel 14 van het Besluit vergoedingen rechtsbijstand 2000 (hierna: Bvr 2000) wordt aan een strafzaak het aantal punten toegekend dat in de bijlage voor het desbetreffende rechtsterrein of soort zaak is bepaald. Ingevolge artikel 22, eerste lid, van het Bvr 2000 wordt, indien in een strafzaak de tijdsbesteding aan de verlening van rechtsbijstand uitgaat boven het aantal uren dat gelijk is aan drie maal het aantal punten dat in de bijlage voor het desbetreffende rechtsterrein of soort zaak of op grond van artikel 15 is bepaald, voor elk uur waarin boven voornoemde grens rechtsbijstand wordt verleend, één punt toegekend mits het bureau de begroting van de tijdsbesteding voor de naar verwachting nog te verrichten werkzaamheden, bedoeld in het eerste lid van artikel 31, heeft goedgekeurd. Ingevolge artikel 31, eerste lid, van het Bvr 2000, voor zover hier van belang, dient de rechtsbijstandverlener bij het bereiken van de tijdgrens een aanvraag in bij het bureau tot vaststelling van de vergoeding voor de verrichte werkzaamheden. Tegelijkertijd legt hij een begroting over met betrekking tot de tijdsbesteding van de naar verwachting nog te verrichten werkzaamheden. Ingevolge het tweede lid van dat artikel stemt het bureau geheel of gedeeltelijk in met de begroting, bedoeld in het eerste lid, indien het van oordeel is dat de rechtsbijstand doelmatig wordt verleend. 2.2. Aan de cliënt van [wederpartij] is door de officier van Justitie ten laste gelegd dat hij op 14 april 2004 in de gemeente Maastricht, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, opzettelijk de kruising van de openbare landwegen de A2, de Terblijterweg, de President Rooseveltlaan en de Viaductweg, althans een of meer van die openbare landwegen heeft versperd, terwijl daarvan gevaar voor de veiligheid van het verkeer te duchten was. [wederpartij] heeft appellant verzocht de strafzaak van zijn cliënt als bewerkelijk aan te merken en toe te staan dat hij meer dan 24 uren aan de zaak mag besteden. 2.3. Appellant betoogt dat de rechtbank ten onrechte tot het oordeel is gekomen dat hij zich in redelijkheid niet op het standpunt heeft kunnen stellen dat hier geen sprake is van een bewerkelijke zaak. Appellant stelt, kort gezegd, dat er geen sprake is van een juridisch en/of feitelijk gecompliceerde strafzaak en de rechtsbijstand derhalve doelmatig binnen de normaal daarvoor staande aantal uren had kunnen worden verricht. 2.4. Uit de zich onder de stukken bevindende dagvaarding, pleitnota en het vonnis van de rechtbank Maastricht is niet gebleken dat binnen het bereik van de toevoeging sprake was van te beantwoorden rechtsvragen die uitzonderlijk van aard zijn en die zich zelden voordoen. Evenmin is uit deze stukken gebleken dat zich een veelheid van juridisch relevante feiten heeft voorgedaan. Weliswaar was er sprake van een omvangrijk proces-verbaal, maar nu dit niet alleen op de cliënt van [wederpartij] zag doch mede op zeer vele andere verdachten, betekende dit geenszins dat hij dit in zijn geheel diende te bestuderen. Voorts kan niet worden ingezien dat het in het kader van een goede rechtshulpverlening voor [wederpartij] noodzakelijk was om de strafzaken van diverse medeverdachten bij te wonen. Dat er sprake was van het zuiveren van een verstek en het voegen van beledigde partijen in de strafzaak, maakt evenmin dat er sprake was van een bewerkelijke zaak. Gelet hierop is de Afdeling, anders dan de rechtbank, van oordeel dat appellant zich in redelijkheid op het standpunt mocht stellen dat de zaak waarvoor [wederpartij] is toegevoegd niet als feitelijk en/of juridisch complex is aan te merken en dat - objectief gezien - behandeling daarvan binnen de door appellant toegestane 24 uren kon worden verricht. 2.5. Het hoger beroep is gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Het bij de rechtbank ingestelde beroep dient alsnog ongegrond te worden verklaard. 2.6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.