ECLI:NL:RVS:2004:AO8461

200401699/2. Datum uitspraak: 19 april 2004 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak van de Voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht) in het geding tussen: [verzoekers], beiden wonend te [woonplaats], en het college van burgemeester en wethouders van Lith, verweerder. Bij besluit van 12 januari 2004, verzonden 16 januari 2004, heeft verweerder krachtens artikel 5 van het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer (hierna: het Besluit) aan café zaal “Hertog Jan van Brabant” nadere eisen opgelegd met betrekking tot de horeca-inrichting op het perceel Marktplein 13-15 te Lith. Tegen dit besluit hebben verzoekers bij brief van 25 februari 2004, bij de Raad van State ingekomen op 26 februari 2004, beroep ingesteld. Bij brief van 25 februari 2004, bij de Raad van State ingekomen op 26 februari 2004, hebben verzoekers de Voorzitter verzocht een voorlopige voorziening te treffen. De Voorzitter heeft het verzoek ter zitting behandeld op 19 maart 2004, waar verzoekers, in persoon, en verweerder, vertegenwoordigd door ir. S. van der Wee en R.W.A. van Ottele, ambtenaren van de gemeente, zijn verschenen. Voorts zijn namens café zaal “Hertog Jan van Brabant” J.T.M. Ruis-de Groot en ir. J.F.C. Kupers, gemachtigden, daar gehoord. De Voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: wijst het verzoek af. Aldus vastgesteld door mr. Th.G. Drupsteen, als Voorzitter, in tegenwoordigheid van mr. W. van Hardeveld, ambtenaar van Staat. w.g. Drupsteen w.g. Van Hardeveld Voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 19 april 2004 312-443. 2.1. Het oordeel van de Voorzitter heeft een voorlopig karakter en is niet bindend in de bodemprocedure. 2.2. De bij het bestreden besluit opgelegde nadere eisen hebben betrekking op de door de onderhavige inrichting te veroorzaken geluidbelasting. Als gevolg van het opleggen van de nadere eisen dient op alle binnen de inrichting te gebruiken geluidinstallaties een geluidbegrenzer te zijn geïnstalleerd, zodat het equivalente geluidniveau veroorzaakt door het muziekgeluid in de zaal niet hoger is dan 85 dB(A). Voorts dienen ramen en deuren, behoudens voor het direct doorlaten van mensen, bij het ten gehore brengen van muziek in de zaal gesloten te zijn. Uit het bestreden besluit volgt dat de nadere eisen zijn opgelegd als gevolg van klachten van onder meer verzoekers over geluidoverlast veroorzaakt door de onderhavige inrichting. Door het Regionaal Milieubedrijf (hierna: RMD) zijn geluidmetingen uitgevoerd, waarbij overschrijding van de geluidgrenswaarden uit het Besluit is vastgesteld. Daarnaast is door het RMD op 19 november 2003 bij de onderhavige inrichting een akoestisch onderzoek uitgevoerd teneinde vast te kunnen stellen bij welk binnengeluidniveau nog voldaan kan worden aan de geluidvoorschriften uit het Besluit. De resultaten van dit onderzoek zijn neergelegd in een akoestisch rapport van 14 januari 2004. 2.3. Verzoekers kunnen zich met het bestreden besluit niet verenigen en voeren daartoe aan dat de nadere eisen ten onrechte alleen betrekking hebben op de zaal en niet op de gehele inrichting. Daarnaast heeft verweerder ten onrechte het geluid afkomstig vanuit de tuin buiten beschouwing gelaten. Verder zijn verzoekers van mening dat bij het verrichten van metingen onjuiste uitgangspunten zijn gehanteerd, terwijl de nadere eisen voorzover zij betrekking hebben op het binnengeluidniveau en het gesloten houden van ramen en deuren nadere precisering behoeven. De onderhavige inrichting bestaat uit een café met een daarachter gelegen zaal, welke voor feesten en partijen kan worden afgehuurd. Uit het verhandelde ter zitting is gebleken dat de activiteiten die de meeste geluidbelasting veroorzaken, waaronder met name het voortbrengen van levende muziek en het houden van feesten, alleen plaatsvinden in de zaal. Voorts is ter zitting gebleken dat bij metingen is vastgesteld dat de isolatiewaarde van de gevel van het café hoger is dan die van de zaal. Dit is door verzoekers niet bestreden. Daarnaast is ter zitting komen vast te staan dat in de achter de inrichting gelegen tuin geen activiteiten plaatsvinden die samenhangen met de exploitatie van de inrichting. Verder heeft de nadere eis voor het toelaatbaar binnengeluidniveau betrekking op alle vormen van door de inrichting veroorzaakte geluidbelasting. In zoverre ziet de Voorzitter geen aanleiding tot inwilliging van het verzoek. 2.4. Verzoekers voeren verder een aantal bezwaren aan tegen de in het akoestisch rapport van het RMD van 14 januari 2004 gehanteerde norm van 85 dB(A) en de metingen en aannames die daaraan ten grondslag liggen. Ter zitting heeft verweerder uiteen gezet dat de opgelegde norm van 85 dB(A) is bepaald aan de hand van isolatiewaardemetingen van de gevel van de onderhavige inrichting. Door het hanteren van de met voornoemde metingen vastgestelde binnenwaarde kan de inrichting in de dag-, avond- en nachtperiode aan de geluidgrenswaarden uit de bijlage bij het Besluit voldoen. Verzoekers hebben niet aannemelijk gemaakt noch is anderszins gebleken dat dit niet het geval is. Gelet op het vorenstaande ziet de Voorzitter in hetgeen is aangevoerd geen aanleiding het verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening toe te wijzen. 2.5. Verzoekers betogen dat verweerder ten onrechte geen toepassing heeft gegeven aan artikel 20.5 van de Wet milieubeheer en verzoeken om die reden om vergoeding van de als gevolg hiervan geleden schade. In gevallen waarin het onverwijld van kracht worden van een besluit naar het oordeel van het bevoegd gezag noodzakelijk is, kan ingevolge artikel 20.5 van de Wet milieubeheer - in afwijking van de gebruikelijke regeling met betrekking tot het van kracht worden van besluiten - worden bepaald dat het besluit terstond van kracht wordt. In artikel 20.6, derde lid, van de Wet milieubeheer is bepaald dat artikel 20.5 van de Wet milieubeheer niet van toepassing is op besluiten die met toepassing van de parafen 3.5.2 tot en met 3.5.5 van de Algemene wet bestuursrecht tot stand zijn gekomen. Uit het bestreden besluit volgt dat verweerder in het onderhavige geval voornoemde paragrafen van de Algemene wet bestuursrecht heeft toegepast, zodat toepassing van artikel 20.5 van de Wet milieubeheer niet mogelijk is. 2.6. Daarnaast stellen verzoekers zich op het standpunt dat verweerder in de nadere eisen had moeten bepalen dat er geen incidentele festiviteiten als bedoeld in de Algemene Plaatselijke Verordening mogelijk mogen zijn. Nu deze grond zich niet richt tegen het bestreden besluit ziet de Voorzitter hierin geen aanleiding het verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening toe te wijzen. 2.7. Gelet op het vorenstaande wijst de Voorzitter het verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening af. 2.8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.