ECLI:NL:RBROT:2026:5457

ECLI:NL:RBROT:2026:5457 text/xml public 2026-05-12T15:04:21 2026-05-12 Raad voor de Rechtspraak nl Rechtbank Rotterdam 2026-04-23 83-222877-22 Uitspraak Eerste aanleg - meervoudig NL Rotterdam Strafrecht Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBROT:2026:5457 text/html public 2026-05-12T15:02:38 2026-05-12 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBROT:2026:5457 Rechtbank Rotterdam , 23-04-2026 / 83-222877-22 Meervoudige Economische Kamer. EVOA. Onderzoek Partita. Franse rechtspersoon wordt veroordeeld voor het in vereniging met Nederlandse rechtspersonen meermalen overbrengen van afvalstoffen bestaande uit oliemengsels van Frankrijk naar Nederland in 2014 en 2015 zonder te voldoen aan de vereisten van de kennisgevingsprocedure. Risico’s voor gezondheid, veiligheid en milieu niet duidelijk. Forse schending redelijke termijn. Geldboete ter hoogte van € 200.000,-, waarvan € 50.000,- voorwaardelijk, en daaraan verbonden een proeftijd van twee jaren. Rechtbank Rotterdam Meervoudige economische kamer strafzaken Parketnummer: 83-222877-22 Datum uitspraak: 23 april 2026 Datums zittingen: 16 maart 2026, 17 maart 2026 en 16 april 2026 Tegenspraak Verdachte: [verdachte rechtspersoon] , gevestigd aan [adres] , op de zitting vertegenwoordigd door [naam 1] en [naam 2] . Advocaten van de verdachte: mrs. D.R. Doorenbos, M.H.W. Bodelier en K.D. Brands, Officieren van justitie: mrs. S.M. van der Kallen en S.J. Wirken (hierna samen: de officier van justitie). Kern van het vonnis De verdachte wordt er samen met haar [medeverdachte rechtspersoon] van beschuldigd dat zij in 2014 en 2015 per schip afvalstoffen bestaande uit de vermengde restanten van petroleumproducten van Frankrijk naar Nederland hebben overgebracht zonder daarvoor de juiste kennisgeving te hebben gegeven aan en toestemming te hebben gekregen van de betrokken autoriteiten. De kernvraag in deze zaak is of het mengsel van petroleumproducten gezien moet worden als een afvalstof of als een product. Om te bepalen of aan deze juridische kwalificatie is voldaan, moet met name gekeken worden naar de vraag of het de bedoeling van de verdachte is geweest om zich van het mengsel te ontdoen. In tegenstelling tot hetgeen is aangevoerd door de verdachte, komt de rechtbank tot de conclusie dat het inderdaad de bedoeling van de verdachte is geweest om zich van het mengsel te ontdoen. Bij deze conclusie is onder meer van belang dat de verdachte feitelijk geen bestemming had voor het mengsel, dat zij zich contractueel gebonden had om zich van het mengsel te ontdoen en dat het mengsel eerst gedestilleerd moest worden voordat het (her)gebruikt kon worden. Omdat de medeverdachte op de hoogte was van de bedoeling van de verdachte om zich van het mengsel te ontdoen en zij een rol heeft gespeeld bij het overbrengen van het mengsel van Frankrijk naar Nederland, moet worden geconcludeerd dat ook de medeverdachte opzet heeft gehad op het overbrengen van deze afvalstoffen. Nu de verdachte en de medeverdachte zich voor het overbrengen van deze afvalstoffen niet hebben gehouden aan de voornoemde kennisgevingsprocedure, wordt de beschuldiging bewezenverklaard. 1 Tenlastelegging De officier van justitie beschuldigt de [verdachte rechtspersoon] ervan dat zij – samengevat – samen met anderen in 2014 en 2015 verspreid over twaalf transporten afvalstoffen heeft overgebracht van Frankrijk naar Nederland zonder de benodigde kennisgeving hiervan te geven aan en toestemming te ontvangen van de bevoegde autoriteiten, zoals voorgeschreven in de Europese Verordening Overbrenging Afvalstoffen, EG-Verordening 1013/2006 (oud) (EVOA). De volledige tenlastelegging (hierna beschuldiging) houdt in dat: zij in de periode 2014 tot en met 2015 in Nederland, tezamen en in vereniging met één (of meer) ander(en), althans alleen, (meermalen), opzettelijk, (een) handeling(en) heeft verricht als bedoeld in artikel 2, onder 35, sub a en b, van de EG-verordening overbrenging van afvalstoffen (verder: de verordening), door (telkens) afvalstoffen ontstaan bij de op- en overslag van ruwe olie en olieproducten (slops), in elk geval afvalstoffen van bijlage IV van de verordening, over te brengen van Frankrijk naar Nederland zonder kennisgeving aan en toestemming van betrokken bevoegde autoriteiten, overeenkomstig genoemde verordening. 2 Ontvankelijkheid van de officier van justitie 2.1. Standpunt van de verdediging Door het Openbaar Ministerie is het vertrouwen gewekt dat [verdachte rechtspersoon] niet vervolgd zou worden in Nederland. Uit het rechtshulpverzoek aan de Franse autoriteiten, dat werd gedaan binnen een strafrechtelijk onderzoek naar verdachte Nederlandse rechtspersonen, is niet gebleken dat [verdachte rechtspersoon] verdachte was. Werknemers van [verdachte rechtspersoon] zijn in het kader van dit rechtshulpverzoek gehoord als getuige en aan hen is niet medegedeeld dat [verdachte rechtspersoon] ook verdachte zou zijn. Daar past ook bij dat zij tijdens deze verhoren hebben verklaard dat zij niet in dienst waren van ‘de verdachte’. Dit is door de aanwezige Nederlandse verbalisanten niet tegengesproken. Daarom moet het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk worden verklaard in de vervolging van [verdachte rechtspersoon] . 2.2. Standpunt van de officier van justitie Voor de Nederlandse autoriteiten is [verdachte rechtspersoon] altijd een verdachte geweest. Na overleg met de Franse autoriteiten is echter besloten om de vervolging van [verdachte rechtspersoon] aan hen over te laten. Toen de Franse autoriteiten ervoor kozen om [verdachte rechtspersoon] niet te vervolgen, heeft het Nederlandse Openbaar Ministerie alsnog besloten om [verdachte rechtspersoon] zelf te vervolgen. Het Nederlandse Openbaar Ministerie heeft nooit een toezegging gedaan aan [verdachte rechtspersoon] dat zij niet in Nederland vervolgd zou worden. Er kan dus geen sprake zijn van een gerechtvaardigd vertrouwen dat dit niet zou gebeuren. De officier van justitie is dus ontvankelijk in de vervolging. 2.3. Oordeel van de rechtbank Gerechtvaardigd vertrouwen Er is geen rechtstreekse toezegging gedaan door een vertegenwoordiger van het Nederlandse Openbaar Ministerie dat [verdachte rechtspersoon] niet vervolgd zou worden. De [getuige 1] , die als milieuspecialist van het politieteam betrokken was bij de uitvoering van het rechtshulpverzoek bij [verdachte rechtspersoon] , heeft verklaard dat [verdachte rechtspersoon] juist vanaf het begin verdachte is geweest in het kader van de afvalstoffenwetgeving en dat hij dit al voorafgaand aan het uitsturen van het rechtshulpverzoek aan de Franse politie heeft medegedeeld. De vervolging zou echter in eerste instantie aan de Franse autoriteiten worden overgelaten. Zijn journaalmutatie van 6 maart 2017 komt daarmee overeen, omdat hij daarin zijn verbazing schetst dat het standpunt van ‘een Franse collega’ tijdens de uitvoering van het rechtshulpverzoek ineens anders was dan de opvattingen van de Franse politie in het voortraject. Dat in het rechtshulpverzoek [verdachte rechtspersoon] niet nadrukkelijk als verdachte wordt aangemerkt, maakt het voorgaande niet anders: hieruit volgt geen toezegging dat [verdachte rechtspersoon] niet vervolgd zou worden door de Nederlandse autoriteiten. Het feit dat aan de werknemers van [verdachte rechtspersoon] niet is gemeld dat [verdachte rechtspersoon] ook verdachte was, creëert evenmin een dergelijke toezegging. Een en ander leidt tot de conclusie dat [verdachte rechtspersoon] er niet gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat zij niet vervolgd zou worden in Nederland. Het verweer wordt verworpen en de officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging van [verdachte rechtspersoon] . Verjaring De grondslag voor de beschuldiging wordt gevormd door artikel 10.60 lid 2 van de Wet milieubeheer (Wm). Het gaat om een verbodsbepaling die volgens artikel 1a juncto artikel 2 van de Wet op de economische delicten een misdrijf oplevert wanneer zij opzettelijk is begaan. Voor zover dit economische delict niet opzettelijk is begaan, betreft het een overtreding.

ECLI:NL:RBROT:2026:5457 text/xml public 2026-05-12T15:04:21 2026-05-12 Raad voor de Rechtspraak nl Rechtbank Rotterdam 2026-04-23 83-222877-22 Uitspraak Eerste aanleg - meervoudig NL Rotterdam Strafrecht Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBROT:2026:5457 text/html public 2026-05-12T15:02:38 2026-05-12 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBROT:2026:5457 Rechtbank Rotterdam , 23-04-2026 / 83-222877-22 Meervoudige Economische Kamer. EVOA. Onderzoek Partita. Franse rechtspersoon wordt veroordeeld voor het in vereniging met Nederlandse rechtspersonen meermalen overbrengen van afvalstoffen bestaande uit oliemengsels van Frankrijk naar Nederland in 2014 en 2015 zonder te voldoen aan de vereisten van de kennisgevingsprocedure. Risico’s voor gezondheid, veiligheid en milieu niet duidelijk. Forse schending redelijke termijn. Geldboete ter hoogte van € 200.000,-, waarvan € 50.000,- voorwaardelijk, en daaraan verbonden een proeftijd van twee jaren. Rechtbank Rotterdam Meervoudige economische kamer strafzaken Parketnummer: 83-222877-22 Datum uitspraak: 23 april 2026 Datums zittingen: 16 maart 2026, 17 maart 2026 en 16 april 2026 Tegenspraak Verdachte: [verdachte rechtspersoon] , gevestigd aan [adres] , op de zitting vertegenwoordigd door [naam 1] en [naam 2] . Advocaten van de verdachte: mrs. D.R. Doorenbos, M.H.W. Bodelier en K.D. Brands, Officieren van justitie: mrs. S.M. van der Kallen en S.J. Wirken (hierna samen: de officier van justitie). Kern van het vonnis De verdachte wordt er samen met haar [medeverdachte rechtspersoon] van beschuldigd dat zij in 2014 en 2015 per schip afvalstoffen bestaande uit de vermengde restanten van petroleumproducten van Frankrijk naar Nederland hebben overgebracht zonder daarvoor de juiste kennisgeving te hebben gegeven aan en toestemming te hebben gekregen van de betrokken autoriteiten. De kernvraag in deze zaak is of het mengsel van petroleumproducten gezien moet worden als een afvalstof of als een product. Om te bepalen of aan deze juridische kwalificatie is voldaan, moet met name gekeken worden naar de vraag of het de bedoeling van de verdachte is geweest om zich van het mengsel te ontdoen. In tegenstelling tot hetgeen is aangevoerd door de verdachte, komt de rechtbank tot de conclusie dat het inderdaad de bedoeling van de verdachte is geweest om zich van het mengsel te ontdoen. Bij deze conclusie is onder meer van belang dat de verdachte feitelijk geen bestemming had voor het mengsel, dat zij zich contractueel gebonden had om zich van het mengsel te ontdoen en dat het mengsel eerst gedestilleerd moest worden voordat het (her)gebruikt kon worden. Omdat de medeverdachte op de hoogte was van de bedoeling van de verdachte om zich van het mengsel te ontdoen en zij een rol heeft gespeeld bij het overbrengen van het mengsel van Frankrijk naar Nederland, moet worden geconcludeerd dat ook de medeverdachte opzet heeft gehad op het overbrengen van deze afvalstoffen. Nu de verdachte en de medeverdachte zich voor het overbrengen van deze afvalstoffen niet hebben gehouden aan de voornoemde kennisgevingsprocedure, wordt de beschuldiging bewezenverklaard. 1 Tenlastelegging De officier van justitie beschuldigt de [verdachte rechtspersoon] ervan dat zij – samengevat – samen met anderen in 2014 en 2015 verspreid over twaalf transporten afvalstoffen heeft overgebracht van Frankrijk naar Nederland zonder de benodigde kennisgeving hiervan te geven aan en toestemming te ontvangen van de bevoegde autoriteiten, zoals voorgeschreven in de Europese Verordening Overbrenging Afvalstoffen, EG-Verordening 1013/2006 (oud) (EVOA). De volledige tenlastelegging (hierna beschuldiging) houdt in dat: zij in de periode 2014 tot en met 2015 in Nederland, tezamen en in vereniging met één (of meer) ander(en), althans alleen, (meermalen), opzettelijk, (een) handeling(en) heeft verricht als bedoeld in artikel 2, onder 35, sub a en b, van de EG-verordening overbrenging van afvalstoffen (verder: de verordening), door (telkens) afvalstoffen ontstaan bij de op- en overslag van ruwe olie en olieproducten (slops), in elk geval afvalstoffen van bijlage IV van de verordening, over te brengen van Frankrijk naar Nederland zonder kennisgeving aan en toestemming van betrokken bevoegde autoriteiten, overeenkomstig genoemde verordening. 2 Ontvankelijkheid van de officier van justitie 2.1. Standpunt van de verdediging Door het Openbaar Ministerie is het vertrouwen gewekt dat [verdachte rechtspersoon] niet vervolgd zou worden in Nederland. Uit het rechtshulpverzoek aan de Franse autoriteiten, dat werd gedaan binnen een strafrechtelijk onderzoek naar verdachte Nederlandse rechtspersonen, is niet gebleken dat [verdachte rechtspersoon] verdachte was. Werknemers van [verdachte rechtspersoon] zijn in het kader van dit rechtshulpverzoek gehoord als getuige en aan hen is niet medegedeeld dat [verdachte rechtspersoon] ook verdachte zou zijn. Daar past ook bij dat zij tijdens deze verhoren hebben verklaard dat zij niet in dienst waren van ‘de verdachte’. Dit is door de aanwezige Nederlandse verbalisanten niet tegengesproken. Daarom moet het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk worden verklaard in de vervolging van [verdachte rechtspersoon] . 2.2. Standpunt van de officier van justitie Voor de Nederlandse autoriteiten is [verdachte rechtspersoon] altijd een verdachte geweest. Na overleg met de Franse autoriteiten is echter besloten om de vervolging van [verdachte rechtspersoon] aan hen over te laten. Toen de Franse autoriteiten ervoor kozen om [verdachte rechtspersoon] niet te vervolgen, heeft het Nederlandse Openbaar Ministerie alsnog besloten om [verdachte rechtspersoon] zelf te vervolgen. Het Nederlandse Openbaar Ministerie heeft nooit een toezegging gedaan aan [verdachte rechtspersoon] dat zij niet in Nederland vervolgd zou worden. Er kan dus geen sprake zijn van een gerechtvaardigd vertrouwen dat dit niet zou gebeuren. De officier van justitie is dus ontvankelijk in de vervolging. 2.3. Oordeel van de rechtbank Gerechtvaardigd vertrouwen Er is geen rechtstreekse toezegging gedaan door een vertegenwoordiger van het Nederlandse Openbaar Ministerie dat [verdachte rechtspersoon] niet vervolgd zou worden. De [getuige 1] , die als milieuspecialist van het politieteam betrokken was bij de uitvoering van het rechtshulpverzoek bij [verdachte rechtspersoon] , heeft verklaard dat [verdachte rechtspersoon] juist vanaf het begin verdachte is geweest in het kader van de afvalstoffenwetgeving en dat hij dit al voorafgaand aan het uitsturen van het rechtshulpverzoek aan de Franse politie heeft medegedeeld. De vervolging zou echter in eerste instantie aan de Franse autoriteiten worden overgelaten. Zijn journaalmutatie van 6 maart 2017 komt daarmee overeen, omdat hij daarin zijn verbazing schetst dat het standpunt van ‘een Franse collega’ tijdens de uitvoering van het rechtshulpverzoek ineens anders was dan de opvattingen van de Franse politie in het voortraject. Dat in het rechtshulpverzoek [verdachte rechtspersoon] niet nadrukkelijk als verdachte wordt aangemerkt, maakt het voorgaande niet anders: hieruit volgt geen toezegging dat [verdachte rechtspersoon] niet vervolgd zou worden door de Nederlandse autoriteiten. Het feit dat aan de werknemers van [verdachte rechtspersoon] niet is gemeld dat [verdachte rechtspersoon] ook verdachte was, creëert evenmin een dergelijke toezegging. Een en ander leidt tot de conclusie dat [verdachte rechtspersoon] er niet gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat zij niet vervolgd zou worden in Nederland. Het verweer wordt verworpen en de officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging van [verdachte rechtspersoon] . Verjaring De grondslag voor de beschuldiging wordt gevormd door artikel 10.60 lid 2 van de Wet milieubeheer (Wm). Het gaat om een verbodsbepaling die volgens artikel 1a juncto artikel 2 van de Wet op de economische delicten een misdrijf oplevert wanneer zij opzettelijk is begaan. Voor zover dit economische delict niet opzettelijk is begaan, betreft het een overtreding.

Gelet op de wijze waarop de tenlastelegging is opgesteld, wordt [verdachte rechtspersoon] impliciet subsidiair een overtreding van artikel 10.60 lid 2 Wm verweten. De verjaringstermijn voor alle overtredingen beloopt op grond van artikel 70, lid 1, aanhef en onder 1° van het Wetboek van Strafrecht (Sr) drie jaar. Volgens het dossier heeft het eerste transport vanaf Frankrijk plaatsgevonden op 5 februari 2014 en is het laatste transport op 14 november 2015 aangekomen in de Rotterdamse haven. Als de impliciet subsidiaire beschuldiging bewezen zou kunnen worden, is die dus begaan in de periode tussen 5 februari 2014 en 14 november 2015. Gelet op deze periode is sprake van (gedeeltelijke) verjaring als vanaf die periode binnen drie jaar de verjaring niet is gestuit door een daad van vervolging. In dit kader wordt vastgesteld dat de e-mail van de officier van justitie van 20 april 2018 aan [verdachte rechtspersoon] , waarin een voornemen tot vervolging wordt aangekondigd, niet gezien kan worden als daad van vervolging (HR 13 juli 2010, ECLI:NL:HR:2010:BN1028). De eerste daad van vervolging in de zaak tegen [verdachte rechtspersoon] betreft de dagvaarding, en die is betekend op 2 mei 2023. Op het moment van betekening van de dagvaarding was meer dan drie jaar verstreken sinds de datum waarop het feit zou zijn gepleegd. Ten aanzien van de impliciet subsidiaire beschuldiging zoals hiervoor beschreven is het recht tot strafvordering daarmee komen te vervallen door verjaring. Met betrekking tot deze impliciet subsidiair ten laste gelegde beschuldiging wordt de officier van justitie daarom niet-ontvankelijk verklaard. Dit laat onverlet dat de officier van justitie het recht heeft om [verdachte rechtspersoon] te vervolgen voor de impliciet primair ten laste gelegde opzettelijke variant van de beschuldiging. Conclusie Het verweer van de verdediging dat de officier van justitie niet-ontvankelijk is in de vervolging, omdat [verdachte rechtspersoon] erop mocht vertrouwen dat zij niet in Nederland vervolgd zou worden, wordt verworpen. Wel wordt de officier van justitie niet-ontvankelijk verklaard in de vervolging van de impliciet subsidiair ten laste gelegde overtreding, omdat deze is verjaard. 3 Bewijs 3.1. Vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd dat [verdachte rechtspersoon] wordt veroordeeld voor het impliciet primair ten laste gelegde feit. 3.2. Conclusie van de verdediging De verdediging heeft bepleit dat [verdachte rechtspersoon] moet worden vrijgesproken van de beschuldiging. Het standpunt van de verdediging zal, voor zover van belang, bij de beoordeling van het bewijs worden besproken. 3.3. Oordeel van de rechtbank 3.3.1. Bewezenverklaring Bewezen is dat: zij in de periode 2014 tot en met 2015 in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, meermalen, opzettelijk, handelingen heeft verricht als bedoeld in artikel 2, onder 35, sub a en b, van de EG-verordening overbrenging van afvalstoffen (verder: de verordening), door telkens afvalstoffen ontstaan bij de op- en overslag van olieproducten (slops), in elk geval afvalstoffen van bijlage IV van de verordening, over te brengen van Frankrijk naar Nederland zonder kennisgeving aan en toestemming van betrokken bevoegde autoriteiten, overeenkomstig genoemde verordening. 3.3.2. Bewijsmotivering De bewezenverklaring van de beschuldiging is gebaseerd op de onderstaande bewijsmotivering en de daaronder opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen . De twaalf transporten In 2014 en 2015 is er in totaal twaalf keer een lading afkomstig van tankopslagbedrijf [verdachte rechtspersoon] in Le Havre (Frankrijk) overgebracht naar Odfjell in Rotterdam. De lading betrof een mengsel van verschillende stoffen. Het contract dat ten grondslag ligt aan de transporten is gesloten tussen [verdachte rechtspersoon] en Frisol B.V. (destijds de statutaire naam van Argos Bunkering B.V.). Het eerste deel van deze transporten is gefactureerd aan Argos Bunkering B.V. (hierna Argos Bunkering), terwijl de laatste drie transporten zijn gefactureerd aan Argos Trading B.V. (hierna Argos Trading). Dat deze transporten hebben plaatsgevonden en dat daarvoor destijds geen kennisgeving was gedaan in de zin van de EVOA, wordt niet door [verdachte rechtspersoon] weersproken. Deze zaak draait om de vraag of de ladingen van deze transporten moeten worden beschouwd als afvalstoffen als bedoeld in de EVOA. Samenstelling en ontstaan van het mengsel Bij [verdachte rechtspersoon] worden verschillende geraffineerde petroleumproducten in tanks opgeslagen in opdracht van haar klanten. Na de opslag en bij het verpompen van de individuele producten is het onontkoombaar dat er restanten van deze producten achterblijven in de tanks en de pijpleidingen. [verdachte rechtspersoon] en haar klanten zijn zich van deze onontkoombaarheid bewust en hebben daarom afgesproken dat dit productverlies acceptabel is en dat [verdachte rechtspersoon] eigenaar wordt van deze restanten. Om vermenging van de verschillende producten van haar klanten te voorkomen, is het voor [verdachte rechtspersoon] noodzakelijk om deze restanten vervolgens uit de tanks en pijpleidingen te verwijderen. De restanten worden vervolgens naar een speciale tank (tank 32) gepompt, om door middel van bezinking eventueel aanwezig water te scheiden van de geraffineerde producten. Deze geraffineerde producten worden door dit proces met elkaar vermengd. Dit mengsel bestaat uit, onder meer, benzine, kerosine, diesel, stookolie en nafta-achtige producten (hierna het mengsel). Daarbij is van belang dat de exacte samenstelling van het mengsel per transport verschilt: bij sommige transporten kan het mengsel dus hoofdzakelijk bestaan uit benzine, terwijl bij andere transporten helemaal geen benzine in het mengsel zit. Het mengsel is telkens met als aanduiding op de vrachtpapieren ‘halfzware oliën’ overgebracht van Frankrijk naar Nederland. Tussen [verdachte rechtspersoon] enerzijds en Argos Bunkering (destijds Frisol) anderzijds was afgesproken dat Argos Bunkering deze ‘halfzware oliën’ van [verdachte rechtspersoon] zou transporteren van Frankrijk naar Nederland, zou laten destilleren en de teruggewonnen olieproducten vervolgens zou verkopen, waarna (na aftrek van de handling-kosten) de winst van deze verkoop zou worden gedeeld tussen [verdachte rechtspersoon] en Argos Bunkering. Gelet op de tenaamstelling van de facturen heeft Argos Trading sinds medio 2015 ook aan deze praktijk deelgenomen of deze overgenomen van Argos Bunkering. Wettelijk kader De belangrijkste vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of dit mengsel een afvalstof betreft. Indien het antwoord op die vraag bevestigend is, schrijft de EVOA procedures voor die moeten worden gevolgd bij, onder meer, het overbrengen van dit mengsel tussen lidstaten van de Europese Unie. Mede afhankelijk van de aard van de afvalstof, bepaalt de EVOA of en hoe de betrokken nationale autoriteiten moeten worden ingelicht over het transport van die afvalstof. In deze zaak is de beschuldiging dat het mengsel inderdaad een afvalstof betreft in de zin van de EVOA en dat voor de transporten van deze afvalstof van Frankrijk naar Nederland een kennisgeving moest worden gedaan aan en toestemming moest worden verkregen van de betrokken autoriteiten (de zogeheten kennisgevingsprocedure van artikel 4 EVOA). Omdat die kennisgeving niet plaats heeft gevonden, zou conform artikel 2 onder 35 van de EVOA sprake zijn van een illegale overbrenging, hetgeen strafbaar is gesteld in artikel 10.60 lid 2 Wm. Volgens vaste rechtspraak van het Europees Hof van Justitie (hierna het Hof) moet de vraag of sprake is van een afvalstof worden beoordeeld met inachtneming van alle omstandigheden van het geval, rekening houdend met de doelstellingen van de EVOA en zonder dat daarbij afbreuk wordt gedaan aan de doeltreffendheid daarvan. Afvalstoffen worden gedefinieerd als ‘alle stoffen, mengsels of voorwerpen, waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen’ .

Gelet op de wijze waarop de tenlastelegging is opgesteld, wordt [verdachte rechtspersoon] impliciet subsidiair een overtreding van artikel 10.60 lid 2 Wm verweten. De verjaringstermijn voor alle overtredingen beloopt op grond van artikel 70, lid 1, aanhef en onder 1° van het Wetboek van Strafrecht (Sr) drie jaar. Volgens het dossier heeft het eerste transport vanaf Frankrijk plaatsgevonden op 5 februari 2014 en is het laatste transport op 14 november 2015 aangekomen in de Rotterdamse haven. Als de impliciet subsidiaire beschuldiging bewezen zou kunnen worden, is die dus begaan in de periode tussen 5 februari 2014 en 14 november 2015. Gelet op deze periode is sprake van (gedeeltelijke) verjaring als vanaf die periode binnen drie jaar de verjaring niet is gestuit door een daad van vervolging. In dit kader wordt vastgesteld dat de e-mail van de officier van justitie van 20 april 2018 aan [verdachte rechtspersoon] , waarin een voornemen tot vervolging wordt aangekondigd, niet gezien kan worden als daad van vervolging (HR 13 juli 2010, ECLI:NL:HR:2010:BN1028). De eerste daad van vervolging in de zaak tegen [verdachte rechtspersoon] betreft de dagvaarding, en die is betekend op 2 mei 2023. Op het moment van betekening van de dagvaarding was meer dan drie jaar verstreken sinds de datum waarop het feit zou zijn gepleegd. Ten aanzien van de impliciet subsidiaire beschuldiging zoals hiervoor beschreven is het recht tot strafvordering daarmee komen te vervallen door verjaring. Met betrekking tot deze impliciet subsidiair ten laste gelegde beschuldiging wordt de officier van justitie daarom niet-ontvankelijk verklaard. Dit laat onverlet dat de officier van justitie het recht heeft om [verdachte rechtspersoon] te vervolgen voor de impliciet primair ten laste gelegde opzettelijke variant van de beschuldiging. Conclusie Het verweer van de verdediging dat de officier van justitie niet-ontvankelijk is in de vervolging, omdat [verdachte rechtspersoon] erop mocht vertrouwen dat zij niet in Nederland vervolgd zou worden, wordt verworpen. Wel wordt de officier van justitie niet-ontvankelijk verklaard in de vervolging van de impliciet subsidiair ten laste gelegde overtreding, omdat deze is verjaard. 3 Bewijs 3.1. Vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd dat [verdachte rechtspersoon] wordt veroordeeld voor het impliciet primair ten laste gelegde feit. 3.2. Conclusie van de verdediging De verdediging heeft bepleit dat [verdachte rechtspersoon] moet worden vrijgesproken van de beschuldiging. Het standpunt van de verdediging zal, voor zover van belang, bij de beoordeling van het bewijs worden besproken. 3.3. Oordeel van de rechtbank 3.3.1. Bewezenverklaring Bewezen is dat: zij in de periode 2014 tot en met 2015 in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, meermalen, opzettelijk, handelingen heeft verricht als bedoeld in artikel 2, onder 35, sub a en b, van de EG-verordening overbrenging van afvalstoffen (verder: de verordening), door telkens afvalstoffen ontstaan bij de op- en overslag van olieproducten (slops), in elk geval afvalstoffen van bijlage IV van de verordening, over te brengen van Frankrijk naar Nederland zonder kennisgeving aan en toestemming van betrokken bevoegde autoriteiten, overeenkomstig genoemde verordening. 3.3.2. Bewijsmotivering De bewezenverklaring van de beschuldiging is gebaseerd op de onderstaande bewijsmotivering en de daaronder opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen . De twaalf transporten In 2014 en 2015 is er in totaal twaalf keer een lading afkomstig van tankopslagbedrijf [verdachte rechtspersoon] in Le Havre (Frankrijk) overgebracht naar Odfjell in Rotterdam. De lading betrof een mengsel van verschillende stoffen. Het contract dat ten grondslag ligt aan de transporten is gesloten tussen [verdachte rechtspersoon] en Frisol B.V. (destijds de statutaire naam van Argos Bunkering B.V.). Het eerste deel van deze transporten is gefactureerd aan Argos Bunkering B.V. (hierna Argos Bunkering), terwijl de laatste drie transporten zijn gefactureerd aan Argos Trading B.V. (hierna Argos Trading). Dat deze transporten hebben plaatsgevonden en dat daarvoor destijds geen kennisgeving was gedaan in de zin van de EVOA, wordt niet door [verdachte rechtspersoon] weersproken. Deze zaak draait om de vraag of de ladingen van deze transporten moeten worden beschouwd als afvalstoffen als bedoeld in de EVOA. Samenstelling en ontstaan van het mengsel Bij [verdachte rechtspersoon] worden verschillende geraffineerde petroleumproducten in tanks opgeslagen in opdracht van haar klanten. Na de opslag en bij het verpompen van de individuele producten is het onontkoombaar dat er restanten van deze producten achterblijven in de tanks en de pijpleidingen. [verdachte rechtspersoon] en haar klanten zijn zich van deze onontkoombaarheid bewust en hebben daarom afgesproken dat dit productverlies acceptabel is en dat [verdachte rechtspersoon] eigenaar wordt van deze restanten. Om vermenging van de verschillende producten van haar klanten te voorkomen, is het voor [verdachte rechtspersoon] noodzakelijk om deze restanten vervolgens uit de tanks en pijpleidingen te verwijderen. De restanten worden vervolgens naar een speciale tank (tank 32) gepompt, om door middel van bezinking eventueel aanwezig water te scheiden van de geraffineerde producten. Deze geraffineerde producten worden door dit proces met elkaar vermengd. Dit mengsel bestaat uit, onder meer, benzine, kerosine, diesel, stookolie en nafta-achtige producten (hierna het mengsel). Daarbij is van belang dat de exacte samenstelling van het mengsel per transport verschilt: bij sommige transporten kan het mengsel dus hoofdzakelijk bestaan uit benzine, terwijl bij andere transporten helemaal geen benzine in het mengsel zit. Het mengsel is telkens met als aanduiding op de vrachtpapieren ‘halfzware oliën’ overgebracht van Frankrijk naar Nederland. Tussen [verdachte rechtspersoon] enerzijds en Argos Bunkering (destijds Frisol) anderzijds was afgesproken dat Argos Bunkering deze ‘halfzware oliën’ van [verdachte rechtspersoon] zou transporteren van Frankrijk naar Nederland, zou laten destilleren en de teruggewonnen olieproducten vervolgens zou verkopen, waarna (na aftrek van de handling-kosten) de winst van deze verkoop zou worden gedeeld tussen [verdachte rechtspersoon] en Argos Bunkering. Gelet op de tenaamstelling van de facturen heeft Argos Trading sinds medio 2015 ook aan deze praktijk deelgenomen of deze overgenomen van Argos Bunkering. Wettelijk kader De belangrijkste vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of dit mengsel een afvalstof betreft. Indien het antwoord op die vraag bevestigend is, schrijft de EVOA procedures voor die moeten worden gevolgd bij, onder meer, het overbrengen van dit mengsel tussen lidstaten van de Europese Unie. Mede afhankelijk van de aard van de afvalstof, bepaalt de EVOA of en hoe de betrokken nationale autoriteiten moeten worden ingelicht over het transport van die afvalstof. In deze zaak is de beschuldiging dat het mengsel inderdaad een afvalstof betreft in de zin van de EVOA en dat voor de transporten van deze afvalstof van Frankrijk naar Nederland een kennisgeving moest worden gedaan aan en toestemming moest worden verkregen van de betrokken autoriteiten (de zogeheten kennisgevingsprocedure van artikel 4 EVOA). Omdat die kennisgeving niet plaats heeft gevonden, zou conform artikel 2 onder 35 van de EVOA sprake zijn van een illegale overbrenging, hetgeen strafbaar is gesteld in artikel 10.60 lid 2 Wm. Volgens vaste rechtspraak van het Europees Hof van Justitie (hierna het Hof) moet de vraag of sprake is van een afvalstof worden beoordeeld met inachtneming van alle omstandigheden van het geval, rekening houdend met de doelstellingen van de EVOA en zonder dat daarbij afbreuk wordt gedaan aan de doeltreffendheid daarvan. Afvalstoffen worden gedefinieerd als ‘alle stoffen, mengsels of voorwerpen, waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen’ .

Van ondergeschikt belang voor de vraag of sprake is van een afvalstof is dus de feitelijke chemische opmaak van de stof in kwestie, alhoewel dit wel een aanwijzing kan vormen dat de houder zich van die stof wil ontdoen. Voor de vraag of de houder zich van het mengsel heeft ontdaan speelt met name de bedoeling van deze houder met betrekking tot het mengsel een centrale rol. Bij de beantwoording van deze vraag zijn de volgende punten van belang. Feitelijke situatie Op het moment dat het mengsel zich in de tanks van het opslagbedrijf [verdachte rechtspersoon] in Le Havre bevond, was [verdachte rechtspersoon] houder van dit mengsel. Het mengsel was niet het doelbewuste resultaat van een productieproces, maar een onontkoombare bijkomstigheid van haar primaire economische activiteit: de opslag van geraffineerde producten. Zoals hierboven al aan de orde is geweest, bestond het mengsel uit een telkens wisselende samenstelling van aardolie-afgeleiden. Daarbij is niet komen vast te staan dat dit mengsel in enige zin verontreinigd was. De rechtbank gaat ervan uit dat het voor [verdachte rechtspersoon] niet mogelijk was om de alsmaar toenemende hoeveelheid van het mengsel voor onbepaalde tijd op te slaan. [verdachte rechtspersoon] heeft daarnaast zelf geen faciliteiten om het mengsel te bewerken of te verwerken, in elk geval niet om het zelf te destilleren. Deze omstandigheden bieden een aanwijzing dat het de intentie van [verdachte rechtspersoon] was om zich te ontdoen van het mengsel omdat, kortgezegd, [verdachte rechtspersoon] feitelijk gezien als opslagbedrijf van petroleumproducten voor het mengsel binnen haar eigen faciliteiten geen bestemming had. In die zin vormde het mengsel voor [verdachte rechtspersoon] bedrijfseconomisch een last. Contract Een aanvullende aanwijzing dat [verdachte rechtspersoon] de intentie had om zich van het mengsel te ontdoen, volgt uit het contract, opgesteld in 2008, dat volgens vertegenwoordigers van [verdachte rechtspersoon] van toepassing was op de transporten in 2014-2015. In dit contract wordt onder meer gesteld dat het mengsel (dat in het contract veelzeggend wordt aangeduid als ‘slops’) ontstaat als gevolg van ‘het onvermijdelijk druppelen van diverse kwaliteiten olieproducten’ en dat het mengsel dient ‘te worden verwijderd zonder het milieu te vervuilen’. Frisol verplicht zich in dit kader om zich ‘van deze slops te ontdoen’. Uit de bewoordingen van dit contract maakt de rechtbank op dat het mengsel voor [verdachte rechtspersoon] een last was waarvan zij zich moest ontdoen. Dat dit moest gebeuren zonder het milieu te vervuilen vormt een extra aanwijzing dat het mengsel, ook in de visie van [verdachte rechtspersoon] , afval was. Met betrekking tot het contract hebben de vertegenwoordigers van [verdachte rechtspersoon] op de zitting aangevoerd dat het template van het contract gebaseerd was op een ouder contract en dat de term ‘slops’ verwijst naar olie/water-mengsels die het resultaat zijn van het ontballasten van schepen, wat volgens vertegenwoordigers van [verdachte rechtspersoon] op het moment van inwerkingtreding van het voornoemde contract in 2008 niet meer gedaan werd door [verdachte rechtspersoon] . De rechtbank acht deze verklaring ongeloofwaardig. Weliswaar wordt er in het contract (summier) verwezen naar het ontballasten van schepen als het gaat om ‘zwarte slops’, maar uit de strekking van het contract wordt duidelijk dat het contract (in het bijzonder gelet op de geciteerde delen) vrijwel volledig gericht is op het maken van afspraken over het verwijderen van de onderhavige mengsels. Overigens wordt ook in het schema aangaande het procescontrolesysteem d.d. 22 december 2016 nog steeds gesproken over ‘slops’. Eerste tussentijdse conclusie Uit het voorgaande volgt in beginsel dat er sprake was van een stof waarvan [verdachte rechtspersoon] zich wilde ontdoen en daarmee van een afvalstof. Uit de vaste jurisprudentie van het Hof volgt dat er andere omstandigheden kunnen zijn die aan een stof alsnog het afvalkarakter ontnemen. De vervolgvraag die beantwoord moet worden is dus of, gelet op de andere aangevoerde omstandigheden, zoals de economische waarde van de ladingen, toch niet gesteld kan worden dat het een last betrof waarvan [verdachte rechtspersoon] zich wilde ‘ontdoen’ in de zin van de EVOA. Economische waarde Door de verdediging is aangevoerd dat de significante economische waarde van het mengsel een aanwijzing vormt dat [verdachte rechtspersoon] zich nooit van het mengsel heeft willen ontdoen. Om die reden was volgens de verdediging het mengsel geen last en bestond er geen reëel risico dat [verdachte rechtspersoon] zich van het mengsel zou ontdoen op een manier die nadelige gevolgen voor het milieu kan hebben, bijvoorbeeld door de stof ongecontroleerd te lozen. In dit kader wordt verwezen naar het Shell Nederland en Belgian Shell arrest (HvJ EU 12 december 2013, C-241/12 en C-242/12). Uitgangspunt is dat voorwerpen waarvan de houder zich ontdoet of van plan is zich te ontdoen afvalstoffen zijn, ongeacht of zij substantiële waarde hebben in het economisch verkeer, op zichzelf voor hergebruik geschikt zijn of niet afgedankt en niet versleten zijn, en blijven dat totdat zij de status van afvalstof hebben verloren (Hoge Raad, 4 december 2013, ECLI:NL:HR:2013:1564). Ook de voornoemde Shell-uitspraak van het Hof van Justitie herhaalt dit uitgangspunt: “(…) dat het begrip afvalstof volgens vaste rechtspraak niet aldus moet worden opgevat dat het stoffen of voorwerpen uitsluit die een commerciële waarde hebben of voor economisch hergebruik geschikt zijn”. Het enkele feit dat het mengsel veel waard was, is dus niet doorslaggevend. Daarbij komt dat, hoewel het gegeven dat het mengsel economisch waardevol is wellicht maakt dat er geen reëel risico bestaat dat [verdachte rechtspersoon] het mengsel ongecontroleerd zou lozen in de natuur, dit nog niet betekent dat de door [verdachte rechtspersoon] gehanteerde wijze van het zich ontdoen van het mengsel geen risico’s op nadelige gevolgen voor het milieu met zich kan meebrengen. Dat het mengsel is getransporteerd als ware het een product en niet als afvalstof betekent in ieder geval dat de specifieke waarborgen en controles die gepaard gaan met het toezicht en de controle op transporten van afval niet zijn toegepast op de onderhavige transporten, terwijl deze controles juist in het leven zijn geroepen om toezicht te houden op dergelijke transporten en zo het milieu te beschermen. Hierdoor zijn mogelijk risico’s op negatieve gevolgen voor het milieu ontstaan. Hergebruik In het verlengde van het verweer met betrekking tot de economische waarde van het mengsel heeft de verdediging aangevoerd dat het voornemen van [verdachte rechtspersoon] altijd is geweest om het mengsel, na destillatie tot twee fracties, weer op de markt te brengen. Gelet op dit voornemen tot hergebruik kan de intentie van [verdachte rechtspersoon] volgens de verdediging nooit geweest zijn om zich te ontdoen van het mengsel. Hoewel het klopt dat economisch hergebruik volgens het Hof van doorslaggevend belang kan zijn bij de vraag of sprake is van een afvalstof (zie het voornoemde Shell-arrest C-241/12 en C-242/12, r.o. 52), zijn stoffen die geschikt zijn voor economisch hergebruik niet per definitie uitgesloten van het begrip ‘afvalstof’ (HvJ EU 17 november 2022, Porr Bau GmbH C238/21). In het Shell-arrest is bepaald dat, om niet te kwalificeren als afvalstof, hergebruik van deze stof niet slechts mogelijk maar zelfs zeker moet zijn, en dat voorafgaand aan dit hergebruik geen handeling van nuttige toepassing zoals beschreven in Bijlage II van richtlijn 2006/12 (de Kaderrichtlijn afvalstoffen, inmiddels vervangen door richtlijn 2008/98) behoeft te worden benut (r.o. 53). Voortbouwend op dit arrest is in het Tronex-arrest (HvJ EU 4 juli 2019, C624/17) bepaald dat hergebruik ‘zonder voorafgaande bewerking’ inderdaad een relevant criterium is om te beoordelen of een stof een afvalstof is (r.o. 23). Dit hergebruik moet echter wel ‘overeenkomstig’ het ‘oorspronkelijke doel’ van de stof zijn (r.o. 35). Daarnaast is het aan de houder van de stof om aan te tonen dat dit hergebruik zeker is (r.o. 40).

Van ondergeschikt belang voor de vraag of sprake is van een afvalstof is dus de feitelijke chemische opmaak van de stof in kwestie, alhoewel dit wel een aanwijzing kan vormen dat de houder zich van die stof wil ontdoen. Voor de vraag of de houder zich van het mengsel heeft ontdaan speelt met name de bedoeling van deze houder met betrekking tot het mengsel een centrale rol. Bij de beantwoording van deze vraag zijn de volgende punten van belang. Feitelijke situatie Op het moment dat het mengsel zich in de tanks van het opslagbedrijf [verdachte rechtspersoon] in Le Havre bevond, was [verdachte rechtspersoon] houder van dit mengsel. Het mengsel was niet het doelbewuste resultaat van een productieproces, maar een onontkoombare bijkomstigheid van haar primaire economische activiteit: de opslag van geraffineerde producten. Zoals hierboven al aan de orde is geweest, bestond het mengsel uit een telkens wisselende samenstelling van aardolie-afgeleiden. Daarbij is niet komen vast te staan dat dit mengsel in enige zin verontreinigd was. De rechtbank gaat ervan uit dat het voor [verdachte rechtspersoon] niet mogelijk was om de alsmaar toenemende hoeveelheid van het mengsel voor onbepaalde tijd op te slaan. [verdachte rechtspersoon] heeft daarnaast zelf geen faciliteiten om het mengsel te bewerken of te verwerken, in elk geval niet om het zelf te destilleren. Deze omstandigheden bieden een aanwijzing dat het de intentie van [verdachte rechtspersoon] was om zich te ontdoen van het mengsel omdat, kortgezegd, [verdachte rechtspersoon] feitelijk gezien als opslagbedrijf van petroleumproducten voor het mengsel binnen haar eigen faciliteiten geen bestemming had. In die zin vormde het mengsel voor [verdachte rechtspersoon] bedrijfseconomisch een last. Contract Een aanvullende aanwijzing dat [verdachte rechtspersoon] de intentie had om zich van het mengsel te ontdoen, volgt uit het contract, opgesteld in 2008, dat volgens vertegenwoordigers van [verdachte rechtspersoon] van toepassing was op de transporten in 2014-2015. In dit contract wordt onder meer gesteld dat het mengsel (dat in het contract veelzeggend wordt aangeduid als ‘slops’) ontstaat als gevolg van ‘het onvermijdelijk druppelen van diverse kwaliteiten olieproducten’ en dat het mengsel dient ‘te worden verwijderd zonder het milieu te vervuilen’. Frisol verplicht zich in dit kader om zich ‘van deze slops te ontdoen’. Uit de bewoordingen van dit contract maakt de rechtbank op dat het mengsel voor [verdachte rechtspersoon] een last was waarvan zij zich moest ontdoen. Dat dit moest gebeuren zonder het milieu te vervuilen vormt een extra aanwijzing dat het mengsel, ook in de visie van [verdachte rechtspersoon] , afval was. Met betrekking tot het contract hebben de vertegenwoordigers van [verdachte rechtspersoon] op de zitting aangevoerd dat het template van het contract gebaseerd was op een ouder contract en dat de term ‘slops’ verwijst naar olie/water-mengsels die het resultaat zijn van het ontballasten van schepen, wat volgens vertegenwoordigers van [verdachte rechtspersoon] op het moment van inwerkingtreding van het voornoemde contract in 2008 niet meer gedaan werd door [verdachte rechtspersoon] . De rechtbank acht deze verklaring ongeloofwaardig. Weliswaar wordt er in het contract (summier) verwezen naar het ontballasten van schepen als het gaat om ‘zwarte slops’, maar uit de strekking van het contract wordt duidelijk dat het contract (in het bijzonder gelet op de geciteerde delen) vrijwel volledig gericht is op het maken van afspraken over het verwijderen van de onderhavige mengsels. Overigens wordt ook in het schema aangaande het procescontrolesysteem d.d. 22 december 2016 nog steeds gesproken over ‘slops’. Eerste tussentijdse conclusie Uit het voorgaande volgt in beginsel dat er sprake was van een stof waarvan [verdachte rechtspersoon] zich wilde ontdoen en daarmee van een afvalstof. Uit de vaste jurisprudentie van het Hof volgt dat er andere omstandigheden kunnen zijn die aan een stof alsnog het afvalkarakter ontnemen. De vervolgvraag die beantwoord moet worden is dus of, gelet op de andere aangevoerde omstandigheden, zoals de economische waarde van de ladingen, toch niet gesteld kan worden dat het een last betrof waarvan [verdachte rechtspersoon] zich wilde ‘ontdoen’ in de zin van de EVOA. Economische waarde Door de verdediging is aangevoerd dat de significante economische waarde van het mengsel een aanwijzing vormt dat [verdachte rechtspersoon] zich nooit van het mengsel heeft willen ontdoen. Om die reden was volgens de verdediging het mengsel geen last en bestond er geen reëel risico dat [verdachte rechtspersoon] zich van het mengsel zou ontdoen op een manier die nadelige gevolgen voor het milieu kan hebben, bijvoorbeeld door de stof ongecontroleerd te lozen. In dit kader wordt verwezen naar het Shell Nederland en Belgian Shell arrest (HvJ EU 12 december 2013, C-241/12 en C-242/12). Uitgangspunt is dat voorwerpen waarvan de houder zich ontdoet of van plan is zich te ontdoen afvalstoffen zijn, ongeacht of zij substantiële waarde hebben in het economisch verkeer, op zichzelf voor hergebruik geschikt zijn of niet afgedankt en niet versleten zijn, en blijven dat totdat zij de status van afvalstof hebben verloren (Hoge Raad, 4 december 2013, ECLI:NL:HR:2013:1564). Ook de voornoemde Shell-uitspraak van het Hof van Justitie herhaalt dit uitgangspunt: “(…) dat het begrip afvalstof volgens vaste rechtspraak niet aldus moet worden opgevat dat het stoffen of voorwerpen uitsluit die een commerciële waarde hebben of voor economisch hergebruik geschikt zijn”. Het enkele feit dat het mengsel veel waard was, is dus niet doorslaggevend. Daarbij komt dat, hoewel het gegeven dat het mengsel economisch waardevol is wellicht maakt dat er geen reëel risico bestaat dat [verdachte rechtspersoon] het mengsel ongecontroleerd zou lozen in de natuur, dit nog niet betekent dat de door [verdachte rechtspersoon] gehanteerde wijze van het zich ontdoen van het mengsel geen risico’s op nadelige gevolgen voor het milieu met zich kan meebrengen. Dat het mengsel is getransporteerd als ware het een product en niet als afvalstof betekent in ieder geval dat de specifieke waarborgen en controles die gepaard gaan met het toezicht en de controle op transporten van afval niet zijn toegepast op de onderhavige transporten, terwijl deze controles juist in het leven zijn geroepen om toezicht te houden op dergelijke transporten en zo het milieu te beschermen. Hierdoor zijn mogelijk risico’s op negatieve gevolgen voor het milieu ontstaan. Hergebruik In het verlengde van het verweer met betrekking tot de economische waarde van het mengsel heeft de verdediging aangevoerd dat het voornemen van [verdachte rechtspersoon] altijd is geweest om het mengsel, na destillatie tot twee fracties, weer op de markt te brengen. Gelet op dit voornemen tot hergebruik kan de intentie van [verdachte rechtspersoon] volgens de verdediging nooit geweest zijn om zich te ontdoen van het mengsel. Hoewel het klopt dat economisch hergebruik volgens het Hof van doorslaggevend belang kan zijn bij de vraag of sprake is van een afvalstof (zie het voornoemde Shell-arrest C-241/12 en C-242/12, r.o. 52), zijn stoffen die geschikt zijn voor economisch hergebruik niet per definitie uitgesloten van het begrip ‘afvalstof’ (HvJ EU 17 november 2022, Porr Bau GmbH C238/21). In het Shell-arrest is bepaald dat, om niet te kwalificeren als afvalstof, hergebruik van deze stof niet slechts mogelijk maar zelfs zeker moet zijn, en dat voorafgaand aan dit hergebruik geen handeling van nuttige toepassing zoals beschreven in Bijlage II van richtlijn 2006/12 (de Kaderrichtlijn afvalstoffen, inmiddels vervangen door richtlijn 2008/98) behoeft te worden benut (r.o. 53). Voortbouwend op dit arrest is in het Tronex-arrest (HvJ EU 4 juli 2019, C624/17) bepaald dat hergebruik ‘zonder voorafgaande bewerking’ inderdaad een relevant criterium is om te beoordelen of een stof een afvalstof is (r.o. 23). Dit hergebruik moet echter wel ‘overeenkomstig’ het ‘oorspronkelijke doel’ van de stof zijn (r.o. 35). Daarnaast is het aan de houder van de stof om aan te tonen dat dit hergebruik zeker is (r.o. 40).

Indien dat juridische kader wordt toegepast op de onderhavige zaak geldt het volgende. Het mengsel werd overgebracht naar Nederland om gedestilleerd te worden tot een topfractie en een bodemfractie. De topfractie en de bodemfractie werden vervolgens als producten conform Verordening (EG) 1907/2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (hierna REACH) op de markt gebracht, namelijk als ‘Benzine’ en ‘Fuel Oil No.2’ (dieselolie). Door het destillatieproces ontstonden dus twee nieuwe mengsels. Destillatie is een wezenlijk onderdeel van het raffinageproces en de rechtbank beschouwt destillatie daarom als een handeling van nuttige toepassing in de zin van Bijlage II van de Kaderrichtlijn afvalstoffen, namelijk als ‘R9 Herraffinage van olie en ander hergebruik van olie’. Het betreft immers een proces met als voornaamste resultaat dat de resulterende stoffen kennelijk zouden worden gebruikt als benzine of dieselolie. Reeds daarom doet de in het Shell-arrest genoemde uitzondering (dat geen handeling van nuttige toepassing nodig is) zich hier niet voor. Daarnaast overweegt de rechtbank dat eveneens niet wordt voldaan aan de andere vereisten voor hergebruik zoals uiteengezet in de voornoemde jurisprudentie. Naast het gegeven dat het mengsel zelf geen ‘oorspronkelijk doel’ had, kon het niet direct gebruikt worden voor de doeleinden van de verschillende oorspronkelijke componenten. Deze componenten verschilden tenslotte wezenlijk van elkaar en hadden daarom uiteenlopende toepassingen. Uit de noodzaak van de voorafgaande destillatie volgt dat het mengsel ook niet rechtstreeks gebruikt kon worden voor de doeleinden waarvoor de topfractie en de bodemfractie respectievelijk op de markt zijn gebracht, namelijk als ‘Benzine’ of ‘Fuel Oil No.2’. De fracties waren alleen te gebruiken als (minder hoogwaardige) blendcomponenten. Een en ander maakt dat hergebruik ‘overeenkomstig het oorspronkelijke doel’ niet zeker was. De verdediging heeft aangevoerd dat het destillatieproces enkel een manier was om de economische waarde van het mengsel te verhogen en dat het mengsel ook zonder destillatie (dus zonder handeling van nuttige toepassing) al gebruikt kon worden als scheepsbrandstof. Als onderbouwing van deze stelling is verwezen naar rapporten die als bijlagen bij het pleidooi van de medeverdachte zijn ingebracht en naar de verklaring van de vertegenwoordiger van de medeverdachte ter terechtzitting, terwijl deze stukken geen onderdeel uitmaken van het procesdossier tegen [verdachte rechtspersoon] en de verklaring niet in deze zaak is afgelegd. De rechtbank kan deze stukken en deze verklaring dan ook niet in deze zaak betrekken. Er zijn ook geen andere stukken in het dossier die deze stelling wel onderbouwen. Het verweer kan daarom niet slagen. REACH & ILT Tot slot heeft de verdediging aangevoerd dat het mengsel onder REACH valt, dat de Inspectie Leefomgeving en Techniek (ILT) zich bij dat standpunt heeft aangesloten, en dat dit betekent dat de EVOA niet van toepassing kan zijn. De rechtbank verwerpt dit verweer. De definitie van ‘afvalstof’ in de EVOA is, kortgezegd, gebaseerd op de intentie van de houder met betrekking tot de stof. De definitie van ‘stof’ in REACH is gebaseerd op de compositie van de materie. Dit betekent dat een stof die aan de REACH-definitie voldoet nog steeds een afvalstof kan zijn, als het de intentie van de houder is om zich van deze stof te ontdoen. In de onderhavige zaak leidt dit tot de conclusie dat, omdat [verdachte rechtspersoon] zich heeft willen ontdoen van het mengsel, de EVOA van toepassing is en niet REACH. Dat het mengsel (kennelijk foutief) is getransporteerd met inachtneming van de REACH-normen, maakt dit niet anders. Hetzelfde geldt voor het gegeven dat een ILT-memorandum stelt dat (onder bepaalde omstandigheden) een mengsel van geraffineerde petroleumproducten onder de REACH-norm valt: dat een product werd behandeld als REACH-stof, maakt niet dat geen sprake kan zijn van een afvalstof. Bijproduct Ambtshalve merkt de rechtbank nog op dat geen sprake is van een ‘bijproduct’ in de zin van art. 1.1. lid 4 Wm, hetgeen mogelijk zou betekenen dat geen sprake is van een afvalstof. Het mengsel is tenslotte geen resultaat van een productieproces, maar van het reinigen of legen van de tanks en pijpleidingen, wat geenszins te kwalificeren valt als een proces dat als voornaamste doel heeft om een product te produceren. Tweede tussentijdse conclusie De voorgaande aangevoerde omstandigheden leiden niet tot een andersluidend oordeel. Er is geen sprake van zeker hergebruik of een bijproduct. [verdachte rechtspersoon] wilde zich van het mengsel ontdoen en dat mengsel moet daarom, nog steeds, gekwalificeerd worden als een afvalstof in de zin van de EVOA en de Wm. De vervolgvragen zijn of op deze afvalstof de kennisgevingsprocedure van toepassing was en, zo ja, of aan die kennisgevingsprocedure is voldaan. Daarnaast moet worden vastgesteld of de verdachten ook opzet hadden op de beschuldigde handelingen. Kennisgevingsprocedure Eerder is geconcludeerd dat het mengsel een afvalstof betreft zoals bedoeld in de EVOA. In het verlengde daarvan stelt de rechtbank vast dat dit een afvalstof betreft zoals beschreven in Bijlage IV van de EVOA, te weten ‘A3020 afgewerkte minerale oliën die ongeschikt zijn voor het oorspronkelijk bedoelde gebruik’. Op grond van artikel 3 van de EVOA is op deze afvalstof de kennisgevingsprocedure van artikel 4 van de EVOA van toepassing. Aan de vereisten van deze kennisgevingsprocedure is niet voldaan. Opzet De verdediging heeft aangevoerd dat [verdachte rechtspersoon] geen opzet heeft gehad op het overbrengen van afvalstoffen. De rechtbank verwerpt dit verweer. Vooropgesteld dient te worden dat in een geval als in deze zaak niet vereist is dat het opzet ook is gericht op het niet-naleven van de in de bewezenverklaring bedoelde wettelijke verplichting tot kennisgeving. Wel moet [verdachte rechtspersoon] bij de transporten opzet hebben gehad op het gegeven dat hetgeen werd overgebracht afvalstoffen waren. Op basis van de voorgaande feitelijke omstandigheden die hebben geleid tot de conclusie dat het de intentie van [verdachte rechtspersoon] is geweest om zich van het mengsel te ontdoen, daarbij in het bijzonder gelet op de bewoordingen van het contract, is de rechtbank van oordeel dat [verdachte rechtspersoon] zich ook bewust was van het gegeven dat het mengsel een afvalstof was en dat zij heeft bedoeld om deze afvalstof over te brengen. De enkele mededeling van [naam 3] , technisch adviseur van het Centraal Bureau Bestrijding Milieu- en Volksgezondheidsdelicten te Arceuil, tijdens de uitvoering van het rechtshulpverzoek in 2017 dat volgens haar geen sprake was van een afvalstof, kan niet dienen ter onderbouwing van de stelling dat het opzet bij [verdachte rechtspersoon] ontbrak in 2014-2015. Ten eerste omdat [verdachte rechtspersoon] niet heeft onderbouwd dat [naam 3] namens ‘de Franse autoriteiten’ sprak. Alleen al daarom kan niet worden gezegd dat [verdachte rechtspersoon] uit haar stelling mocht afleiden dat het mengsel geen afvalstof was. [verdachte rechtspersoon] heeft ook in het geheel niet aangevoerd dat deze transporten in overleg en met goedkeuring van de daartoe aangewezen en gespecialiseerde autoriteiten (niet zijnde de douane) zijn verricht. Daarnaast gaat het om een mededeling uit 2017. [verdachte rechtspersoon] heeft niet onderbouwd dat zij in de jaren daaraan voorafgaand van de Franse autoriteiten te horen heeft gekregen dat het mengsel niet als afvalstof zou moeten worden beschouwd. Het verweer wordt verworpen. Argos Trading en Argos Bunkering waren als handelspartners van [verdachte rechtspersoon] en uitvoerders van de voornoemde overeenkomst op de hoogte van de ontstaanswijze en samenstelling van het mengsel, en de bedoeling van [verdachte rechtspersoon] om zich daarvan te ontdoen. Daarnaast waren zij (mede) verantwoordelijk voor het transport en de destillatie van het mengsel en de verkoop van de resulterende fracties.

Indien dat juridische kader wordt toegepast op de onderhavige zaak geldt het volgende. Het mengsel werd overgebracht naar Nederland om gedestilleerd te worden tot een topfractie en een bodemfractie. De topfractie en de bodemfractie werden vervolgens als producten conform Verordening (EG) 1907/2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (hierna REACH) op de markt gebracht, namelijk als ‘Benzine’ en ‘Fuel Oil No.2’ (dieselolie). Door het destillatieproces ontstonden dus twee nieuwe mengsels. Destillatie is een wezenlijk onderdeel van het raffinageproces en de rechtbank beschouwt destillatie daarom als een handeling van nuttige toepassing in de zin van Bijlage II van de Kaderrichtlijn afvalstoffen, namelijk als ‘R9 Herraffinage van olie en ander hergebruik van olie’. Het betreft immers een proces met als voornaamste resultaat dat de resulterende stoffen kennelijk zouden worden gebruikt als benzine of dieselolie. Reeds daarom doet de in het Shell-arrest genoemde uitzondering (dat geen handeling van nuttige toepassing nodig is) zich hier niet voor. Daarnaast overweegt de rechtbank dat eveneens niet wordt voldaan aan de andere vereisten voor hergebruik zoals uiteengezet in de voornoemde jurisprudentie. Naast het gegeven dat het mengsel zelf geen ‘oorspronkelijk doel’ had, kon het niet direct gebruikt worden voor de doeleinden van de verschillende oorspronkelijke componenten. Deze componenten verschilden tenslotte wezenlijk van elkaar en hadden daarom uiteenlopende toepassingen. Uit de noodzaak van de voorafgaande destillatie volgt dat het mengsel ook niet rechtstreeks gebruikt kon worden voor de doeleinden waarvoor de topfractie en de bodemfractie respectievelijk op de markt zijn gebracht, namelijk als ‘Benzine’ of ‘Fuel Oil No.2’. De fracties waren alleen te gebruiken als (minder hoogwaardige) blendcomponenten. Een en ander maakt dat hergebruik ‘overeenkomstig het oorspronkelijke doel’ niet zeker was. De verdediging heeft aangevoerd dat het destillatieproces enkel een manier was om de economische waarde van het mengsel te verhogen en dat het mengsel ook zonder destillatie (dus zonder handeling van nuttige toepassing) al gebruikt kon worden als scheepsbrandstof. Als onderbouwing van deze stelling is verwezen naar rapporten die als bijlagen bij het pleidooi van de medeverdachte zijn ingebracht en naar de verklaring van de vertegenwoordiger van de medeverdachte ter terechtzitting, terwijl deze stukken geen onderdeel uitmaken van het procesdossier tegen [verdachte rechtspersoon] en de verklaring niet in deze zaak is afgelegd. De rechtbank kan deze stukken en deze verklaring dan ook niet in deze zaak betrekken. Er zijn ook geen andere stukken in het dossier die deze stelling wel onderbouwen. Het verweer kan daarom niet slagen. REACH & ILT Tot slot heeft de verdediging aangevoerd dat het mengsel onder REACH valt, dat de Inspectie Leefomgeving en Techniek (ILT) zich bij dat standpunt heeft aangesloten, en dat dit betekent dat de EVOA niet van toepassing kan zijn. De rechtbank verwerpt dit verweer. De definitie van ‘afvalstof’ in de EVOA is, kortgezegd, gebaseerd op de intentie van de houder met betrekking tot de stof. De definitie van ‘stof’ in REACH is gebaseerd op de compositie van de materie. Dit betekent dat een stof die aan de REACH-definitie voldoet nog steeds een afvalstof kan zijn, als het de intentie van de houder is om zich van deze stof te ontdoen. In de onderhavige zaak leidt dit tot de conclusie dat, omdat [verdachte rechtspersoon] zich heeft willen ontdoen van het mengsel, de EVOA van toepassing is en niet REACH. Dat het mengsel (kennelijk foutief) is getransporteerd met inachtneming van de REACH-normen, maakt dit niet anders. Hetzelfde geldt voor het gegeven dat een ILT-memorandum stelt dat (onder bepaalde omstandigheden) een mengsel van geraffineerde petroleumproducten onder de REACH-norm valt: dat een product werd behandeld als REACH-stof, maakt niet dat geen sprake kan zijn van een afvalstof. Bijproduct Ambtshalve merkt de rechtbank nog op dat geen sprake is van een ‘bijproduct’ in de zin van art. 1.1. lid 4 Wm, hetgeen mogelijk zou betekenen dat geen sprake is van een afvalstof. Het mengsel is tenslotte geen resultaat van een productieproces, maar van het reinigen of legen van de tanks en pijpleidingen, wat geenszins te kwalificeren valt als een proces dat als voornaamste doel heeft om een product te produceren. Tweede tussentijdse conclusie De voorgaande aangevoerde omstandigheden leiden niet tot een andersluidend oordeel. Er is geen sprake van zeker hergebruik of een bijproduct. [verdachte rechtspersoon] wilde zich van het mengsel ontdoen en dat mengsel moet daarom, nog steeds, gekwalificeerd worden als een afvalstof in de zin van de EVOA en de Wm. De vervolgvragen zijn of op deze afvalstof de kennisgevingsprocedure van toepassing was en, zo ja, of aan die kennisgevingsprocedure is voldaan. Daarnaast moet worden vastgesteld of de verdachten ook opzet hadden op de beschuldigde handelingen. Kennisgevingsprocedure Eerder is geconcludeerd dat het mengsel een afvalstof betreft zoals bedoeld in de EVOA. In het verlengde daarvan stelt de rechtbank vast dat dit een afvalstof betreft zoals beschreven in Bijlage IV van de EVOA, te weten ‘A3020 afgewerkte minerale oliën die ongeschikt zijn voor het oorspronkelijk bedoelde gebruik’. Op grond van artikel 3 van de EVOA is op deze afvalstof de kennisgevingsprocedure van artikel 4 van de EVOA van toepassing. Aan de vereisten van deze kennisgevingsprocedure is niet voldaan. Opzet De verdediging heeft aangevoerd dat [verdachte rechtspersoon] geen opzet heeft gehad op het overbrengen van afvalstoffen. De rechtbank verwerpt dit verweer. Vooropgesteld dient te worden dat in een geval als in deze zaak niet vereist is dat het opzet ook is gericht op het niet-naleven van de in de bewezenverklaring bedoelde wettelijke verplichting tot kennisgeving. Wel moet [verdachte rechtspersoon] bij de transporten opzet hebben gehad op het gegeven dat hetgeen werd overgebracht afvalstoffen waren. Op basis van de voorgaande feitelijke omstandigheden die hebben geleid tot de conclusie dat het de intentie van [verdachte rechtspersoon] is geweest om zich van het mengsel te ontdoen, daarbij in het bijzonder gelet op de bewoordingen van het contract, is de rechtbank van oordeel dat [verdachte rechtspersoon] zich ook bewust was van het gegeven dat het mengsel een afvalstof was en dat zij heeft bedoeld om deze afvalstof over te brengen. De enkele mededeling van [naam 3] , technisch adviseur van het Centraal Bureau Bestrijding Milieu- en Volksgezondheidsdelicten te Arceuil, tijdens de uitvoering van het rechtshulpverzoek in 2017 dat volgens haar geen sprake was van een afvalstof, kan niet dienen ter onderbouwing van de stelling dat het opzet bij [verdachte rechtspersoon] ontbrak in 2014-2015. Ten eerste omdat [verdachte rechtspersoon] niet heeft onderbouwd dat [naam 3] namens ‘de Franse autoriteiten’ sprak. Alleen al daarom kan niet worden gezegd dat [verdachte rechtspersoon] uit haar stelling mocht afleiden dat het mengsel geen afvalstof was. [verdachte rechtspersoon] heeft ook in het geheel niet aangevoerd dat deze transporten in overleg en met goedkeuring van de daartoe aangewezen en gespecialiseerde autoriteiten (niet zijnde de douane) zijn verricht. Daarnaast gaat het om een mededeling uit 2017. [verdachte rechtspersoon] heeft niet onderbouwd dat zij in de jaren daaraan voorafgaand van de Franse autoriteiten te horen heeft gekregen dat het mengsel niet als afvalstof zou moeten worden beschouwd. Het verweer wordt verworpen. Argos Trading en Argos Bunkering waren als handelspartners van [verdachte rechtspersoon] en uitvoerders van de voornoemde overeenkomst op de hoogte van de ontstaanswijze en samenstelling van het mengsel, en de bedoeling van [verdachte rechtspersoon] om zich daarvan te ontdoen. Daarnaast waren zij (mede) verantwoordelijk voor het transport en de destillatie van het mengsel en de verkoop van de resulterende fracties.

Een en ander maakt dat Argos Trading en Argos Bunkering minst genomen bewust de aanmerkelijke kans hebben aanvaard dat [verdachte rechtspersoon] zich van het mengsel wilde ontdoen en dat er dus afvalstoffen werden overgebracht. Ook zij hebben dus (voorwaardelijk) opzet gehad op de handelingen in de beschuldiging. Medeplegen Ondanks het gegeven dat Argos Bunkering en Argos Trading geen kennisgevers zijn zoals gedefinieerd in artikel 2 onder 15 van de EVOA, moeten ook Argos Bunkering en Argos Trading, naast [verdachte rechtspersoon] , volgens vaste rechtspraak gezien worden als normadressaten van deze verplichting (ECLI:NL:HR:2002:AD8914). Dit maakt dat bewezen wordt verklaard dat zowel [verdachte rechtspersoon] als haar medeverdachten niet hebben voldaan aan hun wettelijke verplichting tot voorafgaande kennisgeving. De transporten hebben dus plaatsgevonden in nauwe en bewuste samenwerking tussen [verdachte rechtspersoon] en Argos Bunkering en/of Argos Trading. De rechtbank komt daarmee tot een bewezenverklaring van het medeplegen van de beschuldiging. Conclusie Bewezen wordt verklaard dat [verdachte rechtspersoon] , in nauwe en bewuste samenwerking met Argos Bunkering en/of Argos Trading, zonder kennisgeving aan en toestemming van de betrokken bevoegde autoriteiten, meermalen afvalstoffen, conform artikel IV van de EVOA, heeft overgebracht van Frankrijk naar Nederland. 3.4. Bewijsmiddelen 1. Proces-verbaal van de politie, relaas Argos Trading B.V. (handelsnaam Argos International Trading B.V.) is op 31-12-2015 gefuseerd met en opgegaan in [nee bedrijf] . Uit onderzoek op "Beschikking online" op de website van de Inspectie Leefomgeving en Transport (hierna ILT) en navraag bij het ILT is niet gebleken dat er een kennisgeving is aangevraagd voor de overbrenging van afvalstoffen van het bedrijf [verdachte rechtspersoon] gevestigd in Frankrijk naar het bedrijf Odfjell gevestigd in Nederland. 2. Proces-verbaal van de politie, verhoor [getuige 2] Mijn functie bij [verdachte rechtspersoon] bestaat uit leiding geven aan het operations team dat uitvoering geeft aan de met de klanten gesloten contracten, dat wil zeggen het beheren van ontvangst en opslag van de koolwaterstoffen. Ik manage zowel het fysieke gedeelte als het administratieve gedeelte en met name de douaneverklaringen. [verdachte rechtspersoon] is een bedrijf dat koolwaterstoffen opslaat voor rekening van zijn klanten. In het kader van het onderhavige onderzoek waren de naar Rotterdam geëxporteerde producten afkomstig uit de tanks 165, 179, 180, 181 en 175. Dat zijn tanks die koolwaterstofmengsels bevatten die afkomstig zijn van de verschillende reinigingen van de tanks, van reinigingen van lijnen van de overige tanks die gebruikt worden en uitsluitend van geraffineerde producten maar niet van grondstoffen. In de praktijk slaan wij een bepaald product voor een klant op in een tank. 24 uur na ontvangst van de vracht voeren wij een eerste reiniging uit. En vervolgens voeren wij, afhankelijk van het product, een wekelijkse reiniging uit. In alle gevallen voeren wij eerst een reiniging uit voordat we de tank leegpompen. De reiniging bestaat uit het verwijderen van het water op de bodem van de tank. Het reinigen van de lijn dient voor het zekerstellen van de kwaliteit van twee producten. Ik benadruk dat het reinigen van de lijn de pipelines betreft. Een pipeline kan dienen voor het na elkaar vervoeren van verschillende producten. Tussen de producten in voeren wij een reiniging uit om de kwaliteit van elk product te garanderen. De inhoud van de reinigingen is een mengsel van water en het product dat wordt opgevangen in een speciaal netwerk en vervolgens naar tank 32 gaat. In deze tank vindt een bezinking plaats om het water van de koolwaterstoffen te scheiden. Als de koolwaterstof-interface in tank 32 een hoogte van 1 meter bereikt, legen wij deze naar de tanks 179, 180 en de andere eerdergenoemde tanks. De interface is het product dat bovenop het water drijft. Vraag: Waar bestaat het koolwaterstofmengsel uit? Antwoord: Het gaat uitsluitend om een mengsel van op onze site aanwezige geraffineerde producten. Vraag: Kunt u nagaan wat er aan koolwaterstofmengsels in deze tanks is opgeslagen en wat de percentages daarvan zijn geweest? Antwoord: Nee. Wij kennen de productfamilies die tank 32 ingaan maar we weten niet wat de verhoudingen zijn. Tank 32 wordt gevoed door de reinigingen van 81 tanks. Vraag: Waarom gaan de water- en olierestanten niet terug naar de klant? Antwoord: Wij hebben een mengsel gemaakt van verschillende producten zoals gasolie, benzine enz. Wij hebben geen installaties om dit mengsel te destilleren en een geraffineerd product te krijgen. Vraag: Wordt [verdachte rechtspersoon] op enig moment eigenaar van het gemengde product? Antwoord: Op grond van het contract met onze klanten weten zij dat er gedurende opslag door het reinigen een bepaald percentage aan verlies optreedt. Het verliespercentage varieert tussen 0,1 en 0,3 procent. Op basis daarvan wordt het koolwaterstofmengsel dat afkomstig is van deze reinigingen het eigendom van [verdachte rechtspersoon] . Dit mengsel wordt vervolgens doorverkocht aan een Nederlands bedrijf genaamd [medeverdachte rechtspersoon] , dat voorheen Argos heette. Bij mijn weten wordt dit mengsel opnieuw door deze bedrijven gedestilleerd om een nieuw, verhandelbaar product te krijgen. Vraag: Weet u op het moment van de verscheping naar Odfjell wat de samenstelling van het geëxporteerde mengsel is? Antwoord: Nee. Wij beschikken over een analyse van het mengsel maar wij weten niet wat voor soort producten deel uitmaken van het mengsel. Vraag: Produceert [verdachte rechtspersoon] stoffen? Antwoord: Nee, het zijn producten die door onze klanten zijn geproduceerd. 3. Proces-verbaal van de politie, verhoor [getuige 3] Vraag: Volgens het REACH-dossier komt de stof voort uit een raffinageproces van ruwe aardolie. Komt dit proces overeen met het proces bij Odfjell? Antwoord: Nee, maar dat hoeft ook niet. Raffinage is een uitgebreid proces, waaronder destillatie. 4. Proces-verbaal, dossier rechtspersoon [nee bedrijf] Frisol B.V. is de statutaire naam van Argos Bunkering B.V. tussen 28 december 2001 en 29 juli 2010. 5. Schriftelijk stuk, contract tussen Frisol B.V. en [verdachte rechtspersoon] 6 oktober 2008 Contract tussen: Frisol B.V. en: [verdachte rechtspersoon] Overwegende dat [verdachte rechtspersoon] opslagfaciliteiten voor petroleum exploiteert en deze faciliteiten te maken hebben met het onvermijdelijk druppelen van diverse kwaliteiten olieproducten, met of zonder watertoevoegsels, en de resulterende mengsels (normaal gesproken slops genoemd) dienen te worden verwijderd zonder het milieu te vervuilen. Overwegende dat FRISOL in de eerste plaats een bunkerleverancier is maar ook de mogelijkheid heeft om verkoopbare olieproducten uit willekeurige mengsels met of zonder watertoevoegsels terug te winnen en tevens de knowhow heeft voor een dergelijke olierecycling; en Overwegende· dat FRISOL alle aspecten van de recycling zal beheren en besturen WORDT DOOR [verdachte rechtspersoon] en FRISOL het volgende OVEREENGEKOMEN: Artikel 1: FRISOL verplicht zich om: - [verdachte rechtspersoon] , in een voorkomend geval, te adviseren inzake de omgang met en het vergaren van oliemengsels (slops). - tijdens de gehele looptijd van het contract de totale hoeveelheid beschikbare slops die door [verdachte rechtspersoon] verzameld zijn op te halen wanneer [verdachte rechtspersoon] dit aangeeft. - zich op een dusdanige manier van deze slops te ontdoen, ongeacht de restwaarde van deze mengsels, dat dit voor beide partijen financieel voordeel oplevert. - zorg te dragen voor de volledige afhandeling van het laden, vervoeren, opslaan, destilleren en verkopen van het oliemengsel overeenkomstig de internationale, EU- en nationale regelgeving op het gebied van milieu, kwaliteit en veiligheid. Artikel 3: De waarde van olieslops is de netto financiële opbrengst van de verkoop van teruggewonnen olieproducten na aftrek van alle handling-kosten.

Een en ander maakt dat Argos Trading en Argos Bunkering minst genomen bewust de aanmerkelijke kans hebben aanvaard dat [verdachte rechtspersoon] zich van het mengsel wilde ontdoen en dat er dus afvalstoffen werden overgebracht. Ook zij hebben dus (voorwaardelijk) opzet gehad op de handelingen in de beschuldiging. Medeplegen Ondanks het gegeven dat Argos Bunkering en Argos Trading geen kennisgevers zijn zoals gedefinieerd in artikel 2 onder 15 van de EVOA, moeten ook Argos Bunkering en Argos Trading, naast [verdachte rechtspersoon] , volgens vaste rechtspraak gezien worden als normadressaten van deze verplichting (ECLI:NL:HR:2002:AD8914). Dit maakt dat bewezen wordt verklaard dat zowel [verdachte rechtspersoon] als haar medeverdachten niet hebben voldaan aan hun wettelijke verplichting tot voorafgaande kennisgeving. De transporten hebben dus plaatsgevonden in nauwe en bewuste samenwerking tussen [verdachte rechtspersoon] en Argos Bunkering en/of Argos Trading. De rechtbank komt daarmee tot een bewezenverklaring van het medeplegen van de beschuldiging. Conclusie Bewezen wordt verklaard dat [verdachte rechtspersoon] , in nauwe en bewuste samenwerking met Argos Bunkering en/of Argos Trading, zonder kennisgeving aan en toestemming van de betrokken bevoegde autoriteiten, meermalen afvalstoffen, conform artikel IV van de EVOA, heeft overgebracht van Frankrijk naar Nederland. 3.4. Bewijsmiddelen 1. Proces-verbaal van de politie, relaas Argos Trading B.V. (handelsnaam Argos International Trading B.V.) is op 31-12-2015 gefuseerd met en opgegaan in [nee bedrijf] . Uit onderzoek op "Beschikking online" op de website van de Inspectie Leefomgeving en Transport (hierna ILT) en navraag bij het ILT is niet gebleken dat er een kennisgeving is aangevraagd voor de overbrenging van afvalstoffen van het bedrijf [verdachte rechtspersoon] gevestigd in Frankrijk naar het bedrijf Odfjell gevestigd in Nederland. 2. Proces-verbaal van de politie, verhoor [getuige 2] Mijn functie bij [verdachte rechtspersoon] bestaat uit leiding geven aan het operations team dat uitvoering geeft aan de met de klanten gesloten contracten, dat wil zeggen het beheren van ontvangst en opslag van de koolwaterstoffen. Ik manage zowel het fysieke gedeelte als het administratieve gedeelte en met name de douaneverklaringen. [verdachte rechtspersoon] is een bedrijf dat koolwaterstoffen opslaat voor rekening van zijn klanten. In het kader van het onderhavige onderzoek waren de naar Rotterdam geëxporteerde producten afkomstig uit de tanks 165, 179, 180, 181 en 175. Dat zijn tanks die koolwaterstofmengsels bevatten die afkomstig zijn van de verschillende reinigingen van de tanks, van reinigingen van lijnen van de overige tanks die gebruikt worden en uitsluitend van geraffineerde producten maar niet van grondstoffen. In de praktijk slaan wij een bepaald product voor een klant op in een tank. 24 uur na ontvangst van de vracht voeren wij een eerste reiniging uit. En vervolgens voeren wij, afhankelijk van het product, een wekelijkse reiniging uit. In alle gevallen voeren wij eerst een reiniging uit voordat we de tank leegpompen. De reiniging bestaat uit het verwijderen van het water op de bodem van de tank. Het reinigen van de lijn dient voor het zekerstellen van de kwaliteit van twee producten. Ik benadruk dat het reinigen van de lijn de pipelines betreft. Een pipeline kan dienen voor het na elkaar vervoeren van verschillende producten. Tussen de producten in voeren wij een reiniging uit om de kwaliteit van elk product te garanderen. De inhoud van de reinigingen is een mengsel van water en het product dat wordt opgevangen in een speciaal netwerk en vervolgens naar tank 32 gaat. In deze tank vindt een bezinking plaats om het water van de koolwaterstoffen te scheiden. Als de koolwaterstof-interface in tank 32 een hoogte van 1 meter bereikt, legen wij deze naar de tanks 179, 180 en de andere eerdergenoemde tanks. De interface is het product dat bovenop het water drijft. Vraag: Waar bestaat het koolwaterstofmengsel uit? Antwoord: Het gaat uitsluitend om een mengsel van op onze site aanwezige geraffineerde producten. Vraag: Kunt u nagaan wat er aan koolwaterstofmengsels in deze tanks is opgeslagen en wat de percentages daarvan zijn geweest? Antwoord: Nee. Wij kennen de productfamilies die tank 32 ingaan maar we weten niet wat de verhoudingen zijn. Tank 32 wordt gevoed door de reinigingen van 81 tanks. Vraag: Waarom gaan de water- en olierestanten niet terug naar de klant? Antwoord: Wij hebben een mengsel gemaakt van verschillende producten zoals gasolie, benzine enz. Wij hebben geen installaties om dit mengsel te destilleren en een geraffineerd product te krijgen. Vraag: Wordt [verdachte rechtspersoon] op enig moment eigenaar van het gemengde product? Antwoord: Op grond van het contract met onze klanten weten zij dat er gedurende opslag door het reinigen een bepaald percentage aan verlies optreedt. Het verliespercentage varieert tussen 0,1 en 0,3 procent. Op basis daarvan wordt het koolwaterstofmengsel dat afkomstig is van deze reinigingen het eigendom van [verdachte rechtspersoon] . Dit mengsel wordt vervolgens doorverkocht aan een Nederlands bedrijf genaamd [medeverdachte rechtspersoon] , dat voorheen Argos heette. Bij mijn weten wordt dit mengsel opnieuw door deze bedrijven gedestilleerd om een nieuw, verhandelbaar product te krijgen. Vraag: Weet u op het moment van de verscheping naar Odfjell wat de samenstelling van het geëxporteerde mengsel is? Antwoord: Nee. Wij beschikken over een analyse van het mengsel maar wij weten niet wat voor soort producten deel uitmaken van het mengsel. Vraag: Produceert [verdachte rechtspersoon] stoffen? Antwoord: Nee, het zijn producten die door onze klanten zijn geproduceerd. 3. Proces-verbaal van de politie, verhoor [getuige 3] Vraag: Volgens het REACH-dossier komt de stof voort uit een raffinageproces van ruwe aardolie. Komt dit proces overeen met het proces bij Odfjell? Antwoord: Nee, maar dat hoeft ook niet. Raffinage is een uitgebreid proces, waaronder destillatie. 4. Proces-verbaal, dossier rechtspersoon [nee bedrijf] Frisol B.V. is de statutaire naam van Argos Bunkering B.V. tussen 28 december 2001 en 29 juli 2010. 5. Schriftelijk stuk, contract tussen Frisol B.V. en [verdachte rechtspersoon] 6 oktober 2008 Contract tussen: Frisol B.V. en: [verdachte rechtspersoon] Overwegende dat [verdachte rechtspersoon] opslagfaciliteiten voor petroleum exploiteert en deze faciliteiten te maken hebben met het onvermijdelijk druppelen van diverse kwaliteiten olieproducten, met of zonder watertoevoegsels, en de resulterende mengsels (normaal gesproken slops genoemd) dienen te worden verwijderd zonder het milieu te vervuilen. Overwegende dat FRISOL in de eerste plaats een bunkerleverancier is maar ook de mogelijkheid heeft om verkoopbare olieproducten uit willekeurige mengsels met of zonder watertoevoegsels terug te winnen en tevens de knowhow heeft voor een dergelijke olierecycling; en Overwegende· dat FRISOL alle aspecten van de recycling zal beheren en besturen WORDT DOOR [verdachte rechtspersoon] en FRISOL het volgende OVEREENGEKOMEN: Artikel 1: FRISOL verplicht zich om: - [verdachte rechtspersoon] , in een voorkomend geval, te adviseren inzake de omgang met en het vergaren van oliemengsels (slops). - tijdens de gehele looptijd van het contract de totale hoeveelheid beschikbare slops die door [verdachte rechtspersoon] verzameld zijn op te halen wanneer [verdachte rechtspersoon] dit aangeeft. - zich op een dusdanige manier van deze slops te ontdoen, ongeacht de restwaarde van deze mengsels, dat dit voor beide partijen financieel voordeel oplevert. - zorg te dragen voor de volledige afhandeling van het laden, vervoeren, opslaan, destilleren en verkopen van het oliemengsel overeenkomstig de internationale, EU- en nationale regelgeving op het gebied van milieu, kwaliteit en veiligheid. Artikel 3: De waarde van olieslops is de netto financiële opbrengst van de verkoop van teruggewonnen olieproducten na aftrek van alle handling-kosten.

Nadat de producten zijn teruggewonnen en verkocht zal FRISOL op basis van de Bill of Lading-hoeveelheid een financieel overzicht verstrekken en aan [verdachte rechtspersoon] de geschatte waarde van de olieslops betalen plus 50% van de winst. In geval van verlies zal [verdachte rechtspersoon] aan FRISOL 50% van dat verlies betalen. Artikel 5: Procedures voor het inzamelen van slops die door [verdachte rechtspersoon] in Le Havre zijn vastgelegd: Schone slops zijn geraffineerde productmengsels die voornamelijk ontstaan tijdens de overdracht tussen tanks, schepen/binnenschepen, voertuigen en pijpleidingen. Deze geraffineerde producten omvatten motorbenzine, nafta, dieselolie, kerosine en vliegtuigbrandstof etc. Zwarte slops zijn olieproducten die over het algemeen donker van kleur zijn en het resultaat zijn van ontballasten van schepen, reinigen van tanks en andere bronnen. 6. Schriftelijk stuk, verslag bedrijfsbezoek [verdachte rechtspersoon] Verslag bedrijfsbezoek [verdachte rechtspersoon] , Le Havre, 28 februari 2017 Uit het onderzoek Partita is gebleken dat er stoffen zijn aangevoerd naar Nederland, waarop de verdenking rust dat het afvalstoffen zijn. Deze stoffen zijn afkomstig uit tanks 175, 179 en 180 van het bedrijf [verdachte rechtspersoon] in Le Havre. In hun procescontrolesysteem (22/12/2016) zijn deze tanks te zien. De tanks 175, 179 en 180 hebben in dit schema de aanduiding "SLOPS". 7. Proces-verbaal van de politie, documenten [verdachte rechtspersoon] Bij de van [verdachte rechtspersoon] verkregen documentatie bevinden zich twaalf dossiers van de periode 2014 en 2015. De twaalf transporten die hebben plaatsgevonden in 2014 en 2015 betreffen de transporten tussen [verdachte rechtspersoon] en Odfjell. Bij de van [verdachte rechtspersoon] verkregen documentatie werd een contract aangetroffen, d.d. 6 oktober 2008, tussen [verdachte rechtspersoon] ( [verdachte rechtspersoon] ) en Frisol B.V. Tijdens de uitvoering van het rechtshulpverzoek in het kantoor van [verdachte rechtspersoon] werd via de Franse autoriteiten aan [verdachte rechtspersoon] gevraagd of er meerdere contracten bestonden. Hierop werd door [verdachte rechtspersoon] verklaard dat dit het enige contract betrof wat was afgesloten en dat dit contract ook geldig was voor de bedrijven Argos Bunkering B.V. en [nee bedrijf] , waar [verdachte rechtspersoon] in de periode 2014 - 2017 haar stoffen aan heeft verkocht. Bij de van [verdachte rechtspersoon] verkregen documentatie werd een zogenoemd Safety Data Sheet (hierna SDS) aangetroffen. Het betreft een veiligheidsinformatieblad van "Medium Oils". Leverancier van deze SDS is het bedrijf [verdachte rechtspersoon] . In hoofdstuk 1.2 van deze SDS staat als aanbevolen gebruik beschreven: Mengsel van petroleumproducten voor destillatie. In hoofdstuk 3.2 staat beschreven dat de samenstelling van de mengsels kan bestaan uit een range van nafta-achtige producten, diesel, benzine, kerosine, stookolie e.a.. 8. Schriftelijk stuk, Rapportage Killaars ‘De keten in beeld’ Vanuit [verdachte rechtspersoon] in Le Havre wordt een mengsel "Other medium oils" geleverd aan [nee bedrijf] (hierna [medeverdachte rechtspersoon] ) in Rotterdam. De fysieke levering van dit mengsel is aan Odfjell Terminals B.V. (hierna Odfjell) in Rotterdam. In opdracht van [medeverdachte rechtspersoon] wordt dit mengsel door Odfjell gedestilleerd in een top- en een bodemfractie. De topfractie wordt afgezet als Benzine aan [medeverdachte rechtspersoon] en VITOL. De bodemfractie wordt als Fuel oil no. 2 geleverd aan [medeverdachte rechtspersoon] . In totaal zijn twaalf reizen van [verdachte rechtspersoon] Le Havre naar Odfjell gevolgd in de periode 2014-2015. De informatie die beschikbaar is over de "Other medium oils", is de samenstelling zoals deze is weergegeven in rubriek 3 van het veiligheidsinformatieblad (VIB) van [verdachte rechtspersoon] . Daarnaast zijn er nog enkele parameters bekend over dit mengsel (watergehalte, zwavelgehalte, mercaptaan zwavel gehalte, begin kookpunt, eindkookpunt en benzeengehalte). Rubriek 3 van een VIB geeft echter alleen aan welke stoffen bijdragen aan de gevaren-indeling van een stof, en niet de exacte samenstelling. Het betreft een mengsel afkomstig van alle opgeslagen producten uit alle tanks van [verdachte rechtspersoon] en bestaat onder andere uit nafta, benzine, kerosine, diesel, huisbrandolie en scheepvaartdiesel. In dit geval staat bij de veertien stoffen die genoemd zijn in rubriek 3 een concentratie-bandbreedte vermeld van 0-100%. De samenstelling van dit mengsel varieert van het volledig bestaan uit een van de veertien stoffen tot een mengsel van gelijke hoeveelheden van alle veertien stoffen en alles daartussenin. In theorie zou dit mengsel uit slechts één stof kunnen bestaan omdat de ondergrens van de concentratiebandbreedte 0% is. Bij Odfjell wordt het mengsel van [verdachte rechtspersoon] gedestilleerd in de zogenoemde PID (Petroleum lndustrial Distillation), waarbij de fracties gesplitst worden bij 170 graden Celsius. Tijdens deze destillatie verandert er niets aan de stoffen, chemisch gezien. Het scheiden van stoffen in de PID is een fysisch proces. Het resultaat van deze scheiding is volgens Odfjell een benzine (top fractie) en een Fuel oil no. 2 (bodem fractie). Topfractie De topfractie die bij Odfjell ontstaat na destillatie is Benzine, met CAS-nummer 86290-81-5. De enige optie om deze stof als een benzine-component op de markt te brengen is om deze te blenden met andere componenten om zo de concentratie benzeen en zwavel omlaag te brengen (verdunnen). 9. Schriftelijk stuk, rapportage Deelen Topfractie De topfractie bevat 135 ppm zwavel, 12 ppm mercaptanen en is doctor positief. Benzine EN228 mag maximaal 10 ppm zwavel bevatten, bevat normaal geen mercaptanen en is doctor negatief. Deze zwavelcomponenten zijn dan ook niet afkomstig van de benzine uit de voeding, maar komen uit nafta en kerosine. Het octaangetal van benzine EN228 is minimaal 95; het octaangetal van de topfractie is 76,5. Deze verlaging ten opzichte van de benzine uit de voeding is ook veroorzaakt door nafta, kerosine en gasolie aanwezig in de topfractie. Ook het benzeengehalte (2,8%) van de topfractie is structureel hoger dan 1,0%, wat voor benzine het maximum is. De topfractie is vanwege het zwavelgehalte niet of nauwelijks bruikbaar als blendingcomponent voor Europese benzine. Het zou met 5 tot 10x verdund moeten worden met goede benzine om een bruikbare blend op te leveren. Bodemfractie Dit nieuwe mengsel is een gasolieachtig product, maar voldoet niet aan de Europese norm voor diesel EN 590. Het zwavelgehalte is met 0,123% veel te hoog. Daarnaast is het product zwart van kleur, wat opvallend is omdat de stoffen waaruit het product zou zijn samengesteld geen van alle zwart zijn. Ook de voeding is zwart. De PID geeft dit product aan met de naam Fuel oil blending component, een stof om stookolie mee te verdunnen. Gezien het zwavelgehalte is deze stof technisch gezien bruikbaar om stookolie voor gebruik buiten de ECA-gebieden mee te blenden. 10. Schriftelijk stuk, overzicht analyses topfracties en bodemfracties 11. Schriftelijk stuk, facturen [verdachte rechtspersoon] voor transporten Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "LS EVANNE" - 04/02/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "LS EVA" – 03/04/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "LS EVA" – 17/05/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "LS EVA" – 08/07/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "RHONE" - 22/08/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS CONCORDE” - 30/10/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS CONCORDE” - 16/12/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS ANNE” - 16/02/2015 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V.

Nadat de producten zijn teruggewonnen en verkocht zal FRISOL op basis van de Bill of Lading-hoeveelheid een financieel overzicht verstrekken en aan [verdachte rechtspersoon] de geschatte waarde van de olieslops betalen plus 50% van de winst. In geval van verlies zal [verdachte rechtspersoon] aan FRISOL 50% van dat verlies betalen. Artikel 5: Procedures voor het inzamelen van slops die door [verdachte rechtspersoon] in Le Havre zijn vastgelegd: Schone slops zijn geraffineerde productmengsels die voornamelijk ontstaan tijdens de overdracht tussen tanks, schepen/binnenschepen, voertuigen en pijpleidingen. Deze geraffineerde producten omvatten motorbenzine, nafta, dieselolie, kerosine en vliegtuigbrandstof etc. Zwarte slops zijn olieproducten die over het algemeen donker van kleur zijn en het resultaat zijn van ontballasten van schepen, reinigen van tanks en andere bronnen. 6. Schriftelijk stuk, verslag bedrijfsbezoek [verdachte rechtspersoon] Verslag bedrijfsbezoek [verdachte rechtspersoon] , Le Havre, 28 februari 2017 Uit het onderzoek Partita is gebleken dat er stoffen zijn aangevoerd naar Nederland, waarop de verdenking rust dat het afvalstoffen zijn. Deze stoffen zijn afkomstig uit tanks 175, 179 en 180 van het bedrijf [verdachte rechtspersoon] in Le Havre. In hun procescontrolesysteem (22/12/2016) zijn deze tanks te zien. De tanks 175, 179 en 180 hebben in dit schema de aanduiding "SLOPS". 7. Proces-verbaal van de politie, documenten [verdachte rechtspersoon] Bij de van [verdachte rechtspersoon] verkregen documentatie bevinden zich twaalf dossiers van de periode 2014 en 2015. De twaalf transporten die hebben plaatsgevonden in 2014 en 2015 betreffen de transporten tussen [verdachte rechtspersoon] en Odfjell. Bij de van [verdachte rechtspersoon] verkregen documentatie werd een contract aangetroffen, d.d. 6 oktober 2008, tussen [verdachte rechtspersoon] ( [verdachte rechtspersoon] ) en Frisol B.V. Tijdens de uitvoering van het rechtshulpverzoek in het kantoor van [verdachte rechtspersoon] werd via de Franse autoriteiten aan [verdachte rechtspersoon] gevraagd of er meerdere contracten bestonden. Hierop werd door [verdachte rechtspersoon] verklaard dat dit het enige contract betrof wat was afgesloten en dat dit contract ook geldig was voor de bedrijven Argos Bunkering B.V. en [nee bedrijf] , waar [verdachte rechtspersoon] in de periode 2014 - 2017 haar stoffen aan heeft verkocht. Bij de van [verdachte rechtspersoon] verkregen documentatie werd een zogenoemd Safety Data Sheet (hierna SDS) aangetroffen. Het betreft een veiligheidsinformatieblad van "Medium Oils". Leverancier van deze SDS is het bedrijf [verdachte rechtspersoon] . In hoofdstuk 1.2 van deze SDS staat als aanbevolen gebruik beschreven: Mengsel van petroleumproducten voor destillatie. In hoofdstuk 3.2 staat beschreven dat de samenstelling van de mengsels kan bestaan uit een range van nafta-achtige producten, diesel, benzine, kerosine, stookolie e.a.. 8. Schriftelijk stuk, Rapportage Killaars ‘De keten in beeld’ Vanuit [verdachte rechtspersoon] in Le Havre wordt een mengsel "Other medium oils" geleverd aan [nee bedrijf] (hierna [medeverdachte rechtspersoon] ) in Rotterdam. De fysieke levering van dit mengsel is aan Odfjell Terminals B.V. (hierna Odfjell) in Rotterdam. In opdracht van [medeverdachte rechtspersoon] wordt dit mengsel door Odfjell gedestilleerd in een top- en een bodemfractie. De topfractie wordt afgezet als Benzine aan [medeverdachte rechtspersoon] en VITOL. De bodemfractie wordt als Fuel oil no. 2 geleverd aan [medeverdachte rechtspersoon] . In totaal zijn twaalf reizen van [verdachte rechtspersoon] Le Havre naar Odfjell gevolgd in de periode 2014-2015. De informatie die beschikbaar is over de "Other medium oils", is de samenstelling zoals deze is weergegeven in rubriek 3 van het veiligheidsinformatieblad (VIB) van [verdachte rechtspersoon] . Daarnaast zijn er nog enkele parameters bekend over dit mengsel (watergehalte, zwavelgehalte, mercaptaan zwavel gehalte, begin kookpunt, eindkookpunt en benzeengehalte). Rubriek 3 van een VIB geeft echter alleen aan welke stoffen bijdragen aan de gevaren-indeling van een stof, en niet de exacte samenstelling. Het betreft een mengsel afkomstig van alle opgeslagen producten uit alle tanks van [verdachte rechtspersoon] en bestaat onder andere uit nafta, benzine, kerosine, diesel, huisbrandolie en scheepvaartdiesel. In dit geval staat bij de veertien stoffen die genoemd zijn in rubriek 3 een concentratie-bandbreedte vermeld van 0-100%. De samenstelling van dit mengsel varieert van het volledig bestaan uit een van de veertien stoffen tot een mengsel van gelijke hoeveelheden van alle veertien stoffen en alles daartussenin. In theorie zou dit mengsel uit slechts één stof kunnen bestaan omdat de ondergrens van de concentratiebandbreedte 0% is. Bij Odfjell wordt het mengsel van [verdachte rechtspersoon] gedestilleerd in de zogenoemde PID (Petroleum lndustrial Distillation), waarbij de fracties gesplitst worden bij 170 graden Celsius. Tijdens deze destillatie verandert er niets aan de stoffen, chemisch gezien. Het scheiden van stoffen in de PID is een fysisch proces. Het resultaat van deze scheiding is volgens Odfjell een benzine (top fractie) en een Fuel oil no. 2 (bodem fractie). Topfractie De topfractie die bij Odfjell ontstaat na destillatie is Benzine, met CAS-nummer 86290-81-5. De enige optie om deze stof als een benzine-component op de markt te brengen is om deze te blenden met andere componenten om zo de concentratie benzeen en zwavel omlaag te brengen (verdunnen). 9. Schriftelijk stuk, rapportage Deelen Topfractie De topfractie bevat 135 ppm zwavel, 12 ppm mercaptanen en is doctor positief. Benzine EN228 mag maximaal 10 ppm zwavel bevatten, bevat normaal geen mercaptanen en is doctor negatief. Deze zwavelcomponenten zijn dan ook niet afkomstig van de benzine uit de voeding, maar komen uit nafta en kerosine. Het octaangetal van benzine EN228 is minimaal 95; het octaangetal van de topfractie is 76,5. Deze verlaging ten opzichte van de benzine uit de voeding is ook veroorzaakt door nafta, kerosine en gasolie aanwezig in de topfractie. Ook het benzeengehalte (2,8%) van de topfractie is structureel hoger dan 1,0%, wat voor benzine het maximum is. De topfractie is vanwege het zwavelgehalte niet of nauwelijks bruikbaar als blendingcomponent voor Europese benzine. Het zou met 5 tot 10x verdund moeten worden met goede benzine om een bruikbare blend op te leveren. Bodemfractie Dit nieuwe mengsel is een gasolieachtig product, maar voldoet niet aan de Europese norm voor diesel EN 590. Het zwavelgehalte is met 0,123% veel te hoog. Daarnaast is het product zwart van kleur, wat opvallend is omdat de stoffen waaruit het product zou zijn samengesteld geen van alle zwart zijn. Ook de voeding is zwart. De PID geeft dit product aan met de naam Fuel oil blending component, een stof om stookolie mee te verdunnen. Gezien het zwavelgehalte is deze stof technisch gezien bruikbaar om stookolie voor gebruik buiten de ECA-gebieden mee te blenden. 10. Schriftelijk stuk, overzicht analyses topfracties en bodemfracties 11. Schriftelijk stuk, facturen [verdachte rechtspersoon] voor transporten Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "LS EVANNE" - 04/02/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "LS EVA" – 03/04/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "LS EVA" – 17/05/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "LS EVA" – 08/07/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T "RHONE" - 22/08/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS CONCORDE” - 30/10/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS CONCORDE” - 16/12/2014 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS ANNE” - 16/02/2015 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Bunkering B.V.

BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS ANNE” - 14/04/2015 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Trading B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LAURA H” - 17/05/2015 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Trading B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS TROY” - 29/06/2015 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Trading B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS JAMIE” - 13/11/2015 12. Schriftelijk stuk, overzicht van transporten 13. Schriftelijk stuk, mail over de Navire Troy De: [naam 4] [ [e-mailadres] ] À: cadre exploitation service; [naam 5] ; [naam 6] Cc: Argos Fuel Trading; [naam 1] Objet: Amendment Nomination LS Anne -> Troy Dear Sir/Madam, Due to change in program owners re-nominate to: Vessel: Troy (Instead of LS Anne) Loadport: Le Havre Laycan: 27-06-15 / 02-07-15 (Current ETA 27-06-15 pm) Receivers: Argos Trading BV For Excise, please use: Autres Huiles moyennes 14. Schriftelijk stuk, document d’accompagnement LS Jamie Date d'expédition 12/11/2015 Nom de l'expéditeur: [verdachte rechtspersoon] Ville: Le Havre Nom du destinataire: Argos Supply Trading B.V. Ville: Rotterdam Transport maritime LS JAMIE AUTRES HUILES MOYENNES 4 Kwalificatie en strafbaarheid 4.1. Kwalificatie Het bewezen feit levert op het volgende strafbare feit: medeplegen van opzettelijk overtreden van een voorschrift, gesteld bij artikel 10.60, tweede lid, van de Wet milieubeheer, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd. 4.2. Strafbaarheid van de feiten en van de verdachte Het feit en de verdachte zijn strafbaar. 5 Straf 5.1. Eis van de officier van justitie [verdachte rechtspersoon] moet voor de beschuldiging veroordeeld worden tot het betalen van een geldboete van € 500.000,-. 5.2. Oordeel van de rechtbank 5.2.1. Ernst en omstandigheden van het feit [verdachte rechtspersoon] heeft samen met Argos Bunkering en/of Argos Trading in 2014-2015 twaalf ladingen met afvalstoffen bestaande uit mengsels van halfzware oliën overgebracht van Frankrijk naar Nederland, terwijl voor die transporten geen kennisgeving was gedaan aan noch toestemming ontvangen was van de betrokken autoriteiten. In totaal gaat om het om 17.000 ton. De rechtbank kan niet vaststellen of – als [verdachte rechtspersoon] of haar medeverdachten wel een kennisgeving had gedaan aan de bevoegde autoriteiten – deze autoriteiten wel of geen toestemming hadden verleend voor deze transporten. De geschonden bepalingen in de EVOA beogen echter internationale transporten van afvalstoffen te controleren en te reguleren. Doordat de afvalstoffen zijn getransporteerd als ware het producten, heeft toezicht op de herkomst, de samenstelling, de juiste verwerking en toepassing van deze stoffen niet plaats kunnen vinden, waardoor mogelijk risico’s op negatieve gevolgen voor het milieu zijn ontstaan. Hoe groot die risico’s zijn geweest, kan de rechtbank moeilijk inschatten. Het dossier biedt daarover geen informatie en ook de officier van justitie heeft slechts opgemerkt dat ‘de risico’s voor veiligheid, gezondheid en milieu’ onbekend zijn gebleven. Maar dat is nu ook juist het gevolg van het niet doen van een kennisgeving. De transporten vonden ongecontroleerd plaats, buiten het zicht van de autoriteiten. Om de daarmee gepaard gaande risico’s tegen te gaan – of zij zich nu verwezenlijken of niet – zijn de door [verdachte rechtspersoon] overtreden bepalingen in de EVOA in het leven geroepen. Op de zitting is gebleken dat [verdachte rechtspersoon] nog steeds dergelijke transporten verricht, zonder kennisgeving aan de autoriteiten, zij het niet in samenwerking met de in de onderhavige zaak betrokken medeverdachten. [verdachte rechtspersoon] blijft kennelijk volharden in het standpunt dat het geen afvalstoffen betreft en dat zij deze ladingen zonder afvalstofgerelateerde controles mag verschepen. Daarmee blijven de mogelijke risico’s op schade voor gezondheid en milieu bestaan en neemt [verdachte rechtspersoon] die op de koop toe, om zich op gemakkelijke en financieel aantrekkelijke wijze van de mengsels te ontdoen. De rechtbank weegt dit strafverzwarend mee. 5.2.2. Rechtspersoon en rechtspersoonlijke omstandigheden Strafblad Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 14 januari 2026 blijkt dat [verdachte rechtspersoon] niet eerder is veroordeeld voor strafbare feiten in Nederland. De rechtspersoon [verdachte rechtspersoon] is onderdeel van de [naam groep] , de grootste handelaar in en depothouder van ruwe olie en geraffineerde producten in Frankrijk. De groep heeft meerdere grote olieopslagplaatsen, waaronder een opslagplaats in Le Havre van 150 hectare. De jaarcijfers over 2024 laten zien dat [verdachte rechtspersoon] een financieel gezond bedrijf betreft met een positief resultaat van 47 miljoen euro in 2023 en 64 miljoen euro in 2024. De bestuurders van [verdachte rechtspersoon] hebben op de zitting bevestigd dat de financiële situatie ook nu nog steeds goed is. 5.2.3. Redelijke termijn [verdachte rechtspersoon] moet binnen een redelijke termijn worden berecht. Omdat er geen sprake is van bijzondere omstandigheden, is de redelijke termijn in deze zaak twee jaar. Op basis van de beschikbare stukken kan worden vastgesteld dat de redelijke termijn op zijn minst is gestart op 20 april 2018, omdat de officier van justitie op die dag met een brief [verdachte rechtspersoon] op de hoogte heeft gebracht van diens voornemen om [verdachte rechtspersoon] te vervolgen. Sindsdien is een periode van ongeveer acht jaar verstreken. Dat betekent dat de redelijke termijn fors is overschreden. Het feit zelf heeft meer dan tien jaar geleden plaatsgevonden. De rechtbank houdt met deze forse overschrijding en het grote tijdsverloop rekening bij het bepalen van de strafmaat. 5.2.4. Oplegging straf Straf Bij het bepalen van de strafmaat heeft de rechtbank gelet op de aard en ernst van het strafbare feit. De rechtbank heeft daarbij in het voordeel van [verdachte rechtspersoon] meegewogen dat niet vast is komen te staan dat de transporten concrete nadelige gevolgen voor het milieu met zich mee hebben gebracht. Daarnaast bestaat de mogelijkheid dat de betrokken autoriteiten ook toestemming voor deze transporten hadden gegeven als de kennisgevingsprocedure wel behoorlijk was gevolgd. Daar staat tegenover dat [verdachte rechtspersoon] een zeer grote onderneming is in haar vakgebied en dat er op haar dus in het bijzonder een grote verantwoordelijkheid rust om zorgvuldig om te gaan met de afvalstoffen die ontstaan bij haar processen. Zoals eerder benoemd zijn de regels nu juist geformuleerd om mogelijke risico’s te voorkomen. Aan de lidstaten is opgedragen om doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties toe te passen in zaken als de onderhavige. De rechtbank weegt deze sanctiedoeleinden mee. Ook weegt zij mee dat de transporten in de regel opbrengsten van honderdduizenden dollars opleverden. Daarnaast is rekening gehouden met de draagkracht van [verdachte rechtspersoon] en de straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. De rechtbank acht een geldboete ter hoogte van € 200.000,- passend en geboden, waarvan € 50.000,- voorwaardelijk, en daaraan verbonden een proeftijd voor de duur van twee jaar. Het voorwaardelijke deel van deze geldboete heeft mede als doel om ervoor te zorgen dat [verdachte rechtspersoon] zich in het vervolg zal onthouden van het overbrengen van afvalstoffen zonder toepassing van de juiste procedures. De rechtbank wijkt hiermee af van de strafeis van de officier van justitie, nu die de voornoemde omstandigheden, zoals blijkt uit het requisitoir, niet heeft meegewogen en daarnaast diens (hoge) strafeis in het geheel niet heeft onderbouwd. 6 Wettelijke voorschriften De oplegging van deze straf is gebaseerd op de artikelen 14a, 14b, 14c, 23, 47 en 51 van het Wetboek van Strafrecht, de artikelen 1a, 2 en 6 van de Wet op de economische delicten, artikel 10.60 van de Wet milieubeheer en artikel 2 onder 35 van de Europese verordening nr. 1013/2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen (oud) .

BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS ANNE” - 14/04/2015 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Trading B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LAURA H” - 17/05/2015 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Trading B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS TROY” - 29/06/2015 Invoice [verdachte rechtspersoon] Argos Trading B.V. BLACK PETROLEUM PRODUCT MIXT. M/T “LS JAMIE” - 13/11/2015 12. Schriftelijk stuk, overzicht van transporten 13. Schriftelijk stuk, mail over de Navire Troy De: [naam 4] [ [e-mailadres] ] À: cadre exploitation service; [naam 5] ; [naam 6] Cc: Argos Fuel Trading; [naam 1] Objet: Amendment Nomination LS Anne -> Troy Dear Sir/Madam, Due to change in program owners re-nominate to: Vessel: Troy (Instead of LS Anne) Loadport: Le Havre Laycan: 27-06-15 / 02-07-15 (Current ETA 27-06-15 pm) Receivers: Argos Trading BV For Excise, please use: Autres Huiles moyennes 14. Schriftelijk stuk, document d’accompagnement LS Jamie Date d'expédition 12/11/2015 Nom de l'expéditeur: [verdachte rechtspersoon] Ville: Le Havre Nom du destinataire: Argos Supply Trading B.V. Ville: Rotterdam Transport maritime LS JAMIE AUTRES HUILES MOYENNES 4 Kwalificatie en strafbaarheid 4.1. Kwalificatie Het bewezen feit levert op het volgende strafbare feit: medeplegen van opzettelijk overtreden van een voorschrift, gesteld bij artikel 10.60, tweede lid, van de Wet milieubeheer, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd. 4.2. Strafbaarheid van de feiten en van de verdachte Het feit en de verdachte zijn strafbaar. 5 Straf 5.1. Eis van de officier van justitie [verdachte rechtspersoon] moet voor de beschuldiging veroordeeld worden tot het betalen van een geldboete van € 500.000,-. 5.2. Oordeel van de rechtbank 5.2.1. Ernst en omstandigheden van het feit [verdachte rechtspersoon] heeft samen met Argos Bunkering en/of Argos Trading in 2014-2015 twaalf ladingen met afvalstoffen bestaande uit mengsels van halfzware oliën overgebracht van Frankrijk naar Nederland, terwijl voor die transporten geen kennisgeving was gedaan aan noch toestemming ontvangen was van de betrokken autoriteiten. In totaal gaat om het om 17.000 ton. De rechtbank kan niet vaststellen of – als [verdachte rechtspersoon] of haar medeverdachten wel een kennisgeving had gedaan aan de bevoegde autoriteiten – deze autoriteiten wel of geen toestemming hadden verleend voor deze transporten. De geschonden bepalingen in de EVOA beogen echter internationale transporten van afvalstoffen te controleren en te reguleren. Doordat de afvalstoffen zijn getransporteerd als ware het producten, heeft toezicht op de herkomst, de samenstelling, de juiste verwerking en toepassing van deze stoffen niet plaats kunnen vinden, waardoor mogelijk risico’s op negatieve gevolgen voor het milieu zijn ontstaan. Hoe groot die risico’s zijn geweest, kan de rechtbank moeilijk inschatten. Het dossier biedt daarover geen informatie en ook de officier van justitie heeft slechts opgemerkt dat ‘de risico’s voor veiligheid, gezondheid en milieu’ onbekend zijn gebleven. Maar dat is nu ook juist het gevolg van het niet doen van een kennisgeving. De transporten vonden ongecontroleerd plaats, buiten het zicht van de autoriteiten. Om de daarmee gepaard gaande risico’s tegen te gaan – of zij zich nu verwezenlijken of niet – zijn de door [verdachte rechtspersoon] overtreden bepalingen in de EVOA in het leven geroepen. Op de zitting is gebleken dat [verdachte rechtspersoon] nog steeds dergelijke transporten verricht, zonder kennisgeving aan de autoriteiten, zij het niet in samenwerking met de in de onderhavige zaak betrokken medeverdachten. [verdachte rechtspersoon] blijft kennelijk volharden in het standpunt dat het geen afvalstoffen betreft en dat zij deze ladingen zonder afvalstofgerelateerde controles mag verschepen. Daarmee blijven de mogelijke risico’s op schade voor gezondheid en milieu bestaan en neemt [verdachte rechtspersoon] die op de koop toe, om zich op gemakkelijke en financieel aantrekkelijke wijze van de mengsels te ontdoen. De rechtbank weegt dit strafverzwarend mee. 5.2.2. Rechtspersoon en rechtspersoonlijke omstandigheden Strafblad Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 14 januari 2026 blijkt dat [verdachte rechtspersoon] niet eerder is veroordeeld voor strafbare feiten in Nederland. De rechtspersoon [verdachte rechtspersoon] is onderdeel van de [naam groep] , de grootste handelaar in en depothouder van ruwe olie en geraffineerde producten in Frankrijk. De groep heeft meerdere grote olieopslagplaatsen, waaronder een opslagplaats in Le Havre van 150 hectare. De jaarcijfers over 2024 laten zien dat [verdachte rechtspersoon] een financieel gezond bedrijf betreft met een positief resultaat van 47 miljoen euro in 2023 en 64 miljoen euro in 2024. De bestuurders van [verdachte rechtspersoon] hebben op de zitting bevestigd dat de financiële situatie ook nu nog steeds goed is. 5.2.3. Redelijke termijn [verdachte rechtspersoon] moet binnen een redelijke termijn worden berecht. Omdat er geen sprake is van bijzondere omstandigheden, is de redelijke termijn in deze zaak twee jaar. Op basis van de beschikbare stukken kan worden vastgesteld dat de redelijke termijn op zijn minst is gestart op 20 april 2018, omdat de officier van justitie op die dag met een brief [verdachte rechtspersoon] op de hoogte heeft gebracht van diens voornemen om [verdachte rechtspersoon] te vervolgen. Sindsdien is een periode van ongeveer acht jaar verstreken. Dat betekent dat de redelijke termijn fors is overschreden. Het feit zelf heeft meer dan tien jaar geleden plaatsgevonden. De rechtbank houdt met deze forse overschrijding en het grote tijdsverloop rekening bij het bepalen van de strafmaat. 5.2.4. Oplegging straf Straf Bij het bepalen van de strafmaat heeft de rechtbank gelet op de aard en ernst van het strafbare feit. De rechtbank heeft daarbij in het voordeel van [verdachte rechtspersoon] meegewogen dat niet vast is komen te staan dat de transporten concrete nadelige gevolgen voor het milieu met zich mee hebben gebracht. Daarnaast bestaat de mogelijkheid dat de betrokken autoriteiten ook toestemming voor deze transporten hadden gegeven als de kennisgevingsprocedure wel behoorlijk was gevolgd. Daar staat tegenover dat [verdachte rechtspersoon] een zeer grote onderneming is in haar vakgebied en dat er op haar dus in het bijzonder een grote verantwoordelijkheid rust om zorgvuldig om te gaan met de afvalstoffen die ontstaan bij haar processen. Zoals eerder benoemd zijn de regels nu juist geformuleerd om mogelijke risico’s te voorkomen. Aan de lidstaten is opgedragen om doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties toe te passen in zaken als de onderhavige. De rechtbank weegt deze sanctiedoeleinden mee. Ook weegt zij mee dat de transporten in de regel opbrengsten van honderdduizenden dollars opleverden. Daarnaast is rekening gehouden met de draagkracht van [verdachte rechtspersoon] en de straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. De rechtbank acht een geldboete ter hoogte van € 200.000,- passend en geboden, waarvan € 50.000,- voorwaardelijk, en daaraan verbonden een proeftijd voor de duur van twee jaar. Het voorwaardelijke deel van deze geldboete heeft mede als doel om ervoor te zorgen dat [verdachte rechtspersoon] zich in het vervolg zal onthouden van het overbrengen van afvalstoffen zonder toepassing van de juiste procedures. De rechtbank wijkt hiermee af van de strafeis van de officier van justitie, nu die de voornoemde omstandigheden, zoals blijkt uit het requisitoir, niet heeft meegewogen en daarnaast diens (hoge) strafeis in het geheel niet heeft onderbouwd. 6 Wettelijke voorschriften De oplegging van deze straf is gebaseerd op de artikelen 14a, 14b, 14c, 23, 47 en 51 van het Wetboek van Strafrecht, de artikelen 1a, 2 en 6 van de Wet op de economische delicten, artikel 10.60 van de Wet milieubeheer en artikel 2 onder 35 van de Europese verordening nr. 1013/2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen (oud) .