ECLI:NL:RBROT:2024:4512

RECHTBANK ROTTERDAM locatie Rotterdam zaaknummer: 10731453 CV EXPL 23-26853 datum uitspraak: 10 mei 2024 Vonnis van de kantonrechter in de zaak van [eiseres], h.o.d.n. [naam bedrijf 1], woonplaats: [woonplaats], eiseres, gemachtigde: mr. U. Özcan, tegen [gedaagde 1] , vestigingsplaats: [vestigingsplaats 1], gedaagde 1, die niet is verschenen, en [gedaagde 2] , vestigingsplaats: [vestigingsplaats 2], gedaagde 2, gemachtigde: mr. R. Wijn. De partijen worden hierna ‘[naam bedrijf 1]’, ‘[gedaagde 1]’ en ‘[gedaagde 2]’ genoemd, tenzij anders vermeld.

1.1. Het dossier bestaat uit de volgende processtukken: de dagvaarding van 22 september 2023 met bijlagen; het antwoord van [gedaagde 2]; de mail van 27 februari 2024 namens [naam bedrijf 1], met bijlagen. 1.2. [gedaagde 2] 8 maart 2024 is de zaak tijdens een zitting besproken met [eiseres]/[naam bedrijf 1], mr. Özcan, [naam] namens [gedaagde 2] en mr. Wijn.

Waar gaat de zaak over? 2.1. [naam bedrijf 1] heeft op basis van een overeenkomst van opdracht met [gedaagde 1] administratieve werkzaamheden verricht. Volgens [naam bedrijf 1] weigert [gedaagde 1] zonder geldige reden haar facturen voor de werkzaamheden in juli en augustus 2023 te betalen en schiet [gedaagde 1] daardoor toerekenbaar tekort in de nakoming van de overeenkomst. [naam bedrijf 1] vindt dat zij [gedaagde 2], de zustervennootschap van [gedaagde 1], ook kan aanspreken op basis van vereenzelviging of op basis van een onrechtmatige daad van [gedaagde 2] bestaande uit misbruik van het identiteitsverschil van [gedaagde 1] en [gedaagde 2]. [naam bedrijf 1] eist daarover een verklaring voor recht en ook een hoofdelijke veroordeling van [gedaagde 1] en [gedaagde 2] om (het bedrag van) de facturen met rente en kosten te betalen. [naam bedrijf 1] vindt dat [gedaagde 1] en [gedaagde 2] ook hoofdelijk moeten worden veroordeeld om de buitengerechtelijke kosten, de proceskosten en de kosten van het ten laste van [gedaagde 1] gelegde beslag te betalen. [gedaagde 2] is het niet eens met de eisen en betwist dat sprake is van vereenzelviging of misbruik van identiteitsverschil. Volgens [gedaagde 2] wordt zij door [naam bedrijf 1] ten onrechte verantwoordelijk en aansprakelijk gehouden voor het onbetaald blijven van de facturen respectievelijk de door [naam bedrijf 1] gestelde schade. De kantonrechter oordeelt dat inderdaad geen sprake is van vereenzelviging of misbruik van identiteitsverschil, maar [gedaagde 2] heeft wel onrechtmatig geprofiteerd van het tekortschieten van [gedaagde 1]. Daarom moet [gedaagde 1] het bedrag van de facturen betalen. Het oordeel wordt hierna uitgelegd. Wie is wie? 2.2. [gedaagde 2] is opgericht op 8 november 2011 en heeft van 13 januari 2012 respectievelijk 21 augustus 2012 tot en met 30 april 2015 (onder meer) de handelsnamen ‘[handelsnaam 2]’ en ‘[handelsnaam 3]’ gebruikt. [gedaagde 2] houdt zich bezig met het detacheren van personeel in het onderwijs. Zustervennootschap [gedaagde 1] is op 13 mei 2015 opgericht. Volgens de omschrijving in het handelsregister houdt [gedaagde 1] zich bezig met het detacheren van personeel op het gebied van gezondheidszorg, sales, sociaal (gemeentes) en financieel. De bestuurder van zowel [gedaagde 1] als [gedaagde 2] is [naam bedrijf 2], waarvan [naam] enig aandeelhouder en bestuurder is. [naam bedrijf 1] exploiteert een administratiekantoor en is in januari 2020 gestart met administratieve werkzaamheden op basis van een overeenkomst van opdracht met [gedaagde 1]. Schorsing procedure tegen [gedaagde 1] 2.3.

Geen vereenzelviging of misbruik van identiteitsverschil 2.4. Bij de beantwoording van de vraag of [gedaagde 2] met [gedaagde 1] moet worden vereenzelvigd, wordt vooropgesteld dat door degene die volledige of overheersende zeggenschap heeft over twee rechtspersonen, misbruik kan worden gemaakt van het identiteitsverschil tussen deze rechtspersonen en dat hetgeen met zodanig misbruik werd beoogd in rechte niet behoeft te worden gehonoreerd. Het maken van zodanig misbruik zal in de regel moeten worden aangemerkt als een onrechtmatige daad, die verplicht tot het vergoeden van de schade die door het misbruik aan derden wordt toegebracht. Deze verplichting tot schadevergoeding zal dan niet alleen rusten op de persoon die met gebruikmaking van zijn zeggenschap de betrokken rechtspersonen tot medewerking aan dat onrechtmatig handelen heeft gebracht, maar ook op deze rechtspersonen zelf, omdat het ongeoorloofde oogmerk van degene die hen beheerst rechtens moet worden aangemerkt als een oogmerk ook van henzelf. De omstandigheden van het geval kunnen evenwel ook zo uitzonderlijk van aard zijn dat vereenzelviging van de betrokken rechtspersonen – het volledig wegdenken van het identiteitsverschil – de meest aangewezen vorm van redres is (HR 13 oktober 2000, ECLI:NL:HR:2000:AA7480 (Rainbow Products/Ontvanger)). 2.5. Of sprake is van een situatie als hiervoor bedoeld, hangt af van alle omstandigheden van het geval. Het gaat in dit geval om de volgende door [naam bedrijf 1] aangevoerde (en door [gedaagde 1] niet althans onvoldoende concreet betwiste) omstandigheden: - [gedaagde 2] voerde vóór de oprichting van [gedaagde 1] de handelsnaam ‘[handelsnaam 3]’; de vennootschappen hebben dezelfde (middellijke) bestuurder; de vennootschappen zijn op hetzelfde adres gevestigd; het huurcontract van het pand waar ook [gedaagde 2] in zit, staat op naam van [gedaagde 1]; (een deel van) het personeel met een contract met [gedaagde 1] verrichtte feitelijk alleen werkzaamheden voor [gedaagde 2]; in maart 2023 is een werknemer aangenomen door [gedaagde 1] en aan die werknemer is een bedrijfsauto met sticker met de naam van [gedaagde 2] ter beschikking gesteld; die werknemer deed feitelijk alleen maar werkzaamheden voor [gedaagde 2]; [naam bedrijf 1] (in de persoon van [eiseres]) staat als medewerker vermeld op de website van [gedaagde 2], terwijl [naam bedrijf 1] een contract had met [gedaagde 1]; [gedaagde 1] is in 2015 opgericht met het doel om personeel op andere gebieden dan onderwijs te detacheren; [gedaagde 1] heeft weliswaar in de periode 2015 tot en met 2020 opdrachten gehad op die andere gebieden, maar vanaf 2020 zijn die opdrachten zeer sterk teruggelopen; de laatste opdracht was in 2022; in [gedaagde 1] zaten op een gegeven moment alleen maar kosten, bestaande uit in ieder geval de contracten met personeel en zzp’ers en het huurcontract; [gedaagde 1] werd toen ook alleen maar gefinancierd door [gedaagde 2]. Buiten beschouwing wordt gelaten of [gedaagde 2] en [gedaagde 1] gebruik maken van dezelfde e-mailadressen, briefpapier en logo (alles met de naam van [gedaagde 2]), omdat die stelling is betwist door [gedaagde 2] en [naam bedrijf 1] haar stelling verder niet heeft onderbouwd. De kantonrechter gaat – zoals hiervoor in de opsomming al weergegeven – ervan uit dat het doel van het oprichten van [gedaagde 1] was om via [gedaagde 1] personeel [gedaagde 2] andere gebieden dan onderwijs te detacheren en dat dit is gebeurd in de periode 2015 tot en met 2020 en dat [gedaagde 1] in die periode dus zelfstandig activiteiten heeft ontplooid. Dat blijkt uit de toelichting die [gedaagde 2] heeft gegeven en die [naam bedrijf 1] (die pas vanaf 2020 in beeld was bij [gedaagde 2]/[gedaagde 1]) niet althans onvoldoende gemotiveerd heeft weersproken. [gedaagde 2] heeft verder toegelicht dat het voor het personeel/de zzp’ers en voor [naam bedrijf 1] altijd duidelijk is geweest met welke vennootschap was gecontracteerd en dat is niet betwist. Bovendien, zo stelt [gedaagde 2], is het niet ongebruikelijk om tegen betaling of vergoeding van kosten diensten van een zustervennootschap af te nemen. Ook dat is niet betwist. 2.6. De hiervoor genoemde omstandigheden in aanmerking nemende, volgt de kantonrechter [naam bedrijf 1] niet in de stelling dat sprake is (geweest) van misbruik van een tussen [gedaagde 1] en [gedaagde 2] bestaand identiteitsverschil. Dat is niet uit de genoemde omstandigheden af te leiden. Daaruit is immers af te leiden dat [gedaagde 1] met een zelfstandig doel is opgericht en in de beginjaren ook zelfstandig activiteiten heeft ontplooid. Dat de zustervennootschappen nauw financieel verweven met elkaar zijn en dat [naam bedrijf 1], als contractspartij van [gedaagde 1], volledig althans grotendeels voor [gedaagde 2] werkzaam was en (indirect) door [gedaagde 2] werd betaald, brengt niet zonder meer mee dat sprake is van het, voor het hier bedoelde misbruik vereiste, oogmerk om [naam bedrijf 1] als crediteur te benadelen. De door [naam bedrijf 1] gevorderde verklaring voor recht dat sprake is van vereenzelviging dan wel misbruik van het identiteitsverschil wordt daarom afgewezen. [gedaagde 2] heeft onrechtmatig geprofiteerd van het tekortschieten van [gedaagde 1] 2.7. De hiervoor genoemde omstandigheden in combinatie met het tekortschieten van [gedaagde 1] – waarover hierna meer – leidt wel tot de conclusie dat [gedaagde 2] onrechtmatig heeft geprofiteerd van dat tekortschieten. 2.8. [gedaagde 1] is tekortgeschoten in het nakomen van de overeenkomst met [naam bedrijf 1] door de facturen over juli en augustus 2023 niet te betalen zonder geldige reden. Anders dan door [gedaagde 2] gesteld, mocht [gedaagde 1] betaling van de factuur over juli 2023 niet weigeren op de grond dat zij, ondanks een verzoek daartoe, geen specificatie van de uren en werkzaamheden kreeg. Hoewel in de overeenkomst tussen [gedaagde 1] en [naam bedrijf 1] inderdaad is afgesproken dat [naam bedrijf 1] een registratie moest bijhouden van de gewerkte uren en de activiteiten die in die uren zijn verricht, hebben partijen daar nooit eerder uitvoering aan gegeven. Als [gedaagde 1] ineens wél een gedetailleerde specificatie wilde ontvangen bij de factuur van juli 2023, had het daarom op haar weg gelegen om dat voorafgaand aan de werkzaamheden in juli 2023 kenbaar te maken. Dat is niet gebeurd. Bovendien heeft [gedaagde 1] de factuur voor de werkzaamheden in augustus 2023 ook niet betaald, terwijl daar wel een specificatie was bijgevoegd. 2.9. [gedaagde 2] heeft onrechtmatig geprofiteerd van het tekortschieten van [gedaagde 1] vanwege het volgende. Nadat de zelfstandige activiteiten van [gedaagde 1] in de loop der jaren volledig waren opgedroogd, was de feitelijke situatie dat in [gedaagde 1] alleen kosten zaten en in [gedaagde 2] de inkomsten. Toch bleef het contract voor de werkzaamheden die [naam bedrijf 1] (hoofdzakelijk ten behoeve van [gedaagde 2]) verrichtte, op naam van [gedaagde 1] staan. [gedaagde 1] kon de werkzaamheden alleen betalen doordat [gedaagde 2] daartoe de middelen aan [gedaagde 1] verstrekte. [gedaagde 1] was dus volledig afhankelijk van [gedaagde 2] zowel voor wat betreft het werk als de betaling daarvan. Buiten kijf staat dat de (middellijk) bestuurder van [gedaagde 2] en [gedaagde 1] ([naam]) hiervan op de hoogte was. Die wetenschap kan aan [gedaagde 2] worden toegerekend. [gedaagde 2] heeft geen feiten of omstandigheden gesteld die tot een ander oordeel kunnen leiden.

De kantonrechter: 3.1. veroordeelt [gedaagde 2] om aan [naam bedrijf 1] te betalen € 9.307,81 met de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over dat bedrag vanaf de dag van de dagvaarding tot de dag dat volledig is betaald; 3.2. veroordeelt [gedaagde 2] in de proceskosten, die aan de kant van [naam bedrijf 1] worden begroot op € 1.303,15 met de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over dat bedrag vanaf de vijftiende dag na datum van dit vonnis tot de dag dat volledig is betaald; 3.3. verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad; 3.4. wijst al het andere af. Dit vonnis is gewezen door mr. A.M. van Kalmthout en in het openbaar uitgesproken. 34286