ECLI:NL:RBOVE:2026:648

ECLI:NL:RBOVE:2026:648 text/xml public 2026-02-13T14:11:37 2026-02-10 Raad voor de Rechtspraak nl Rechtbank Overijssel 2026-02-10 08-280986-24 Uitspraak Eerste aanleg - enkelvoudig NL Almelo Strafrecht Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBOVE:2026:648 text/html public 2026-02-13T14:11:06 2026-02-13 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBOVE:2026:648 Rechtbank Overijssel , 10-02-2026 / 08-280986-24 De verdenking komt er, kort en zakelijk weergegeven, op neer dat verdachte slachtoffer heeft gedwongen tot het ondergaan van seksuele handelingen dan wel seksuele handelingen met haar heeft verricht terwijl zij sliep. RECHTBANK OVERIJSSEL Team Strafrecht Meervoudige kamer Zittingsplaats Almelo Parketnummer: 08.280986.24 (P) Datum vonnis: 10 februari 2026 Vonnis op tegenspraak in de zaak van de officier van justitie tegen: [verdachte] , geboren op [geboortedatum] 1994 in [geboorteplaats] , wonende aan de [woonplaats] . 1 Het onderzoek op de terechtzitting Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de openbare terechtzitting van 27 januari 2026. De rechtbank heeft kennis genomen van de vordering van de officier van justitie en van wat door verdachte en zijn raadsvrouw mr. J.J.H.M. de Crom, advocaat in Eindhoven, naar voren is gebracht. Ook heeft de rechtbank kennis genomen van de door [slachtoffer] , voorgedragen slachtofferverklaring en van wat namens haar als benadeelde partij door [naam 1] , werkzaam als jurist bij Slachtofferhulp Nederland is aangevoerd. 2 De tenlastelegging De verdenking komt er, kort en zakelijk weergegeven, op neer dat verdachte [slachtoffer] heeft gedwongen tot het ondergaan van seksuele handelingen dan wel seksuele handelingen met haar heeft verricht terwijl zij sliep. Voluit luidt de tenlastelegging aan verdachte, dat: hij op of omstreeks 20 november 2023 te [plaats] , gemeente [plaats] door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid, te weten door - (zonder haar toestemming met een sleutel voor 'nood') haar huis binnen te gaan, - bij haar, terwijl zij sliep, in bed te gaan en/of - door onverhoeds handelen, [slachtoffer] heeft gedwongen tot het ondergaan van een of meer handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer] , te weten - zijn tong tussen haar schaamlippen brengen en/of - likken van/over haar vagina; subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden: hij op of omstreeks 20 november 2023 te [plaats] , gemeente [plaats] , met [slachtoffer] , van wie hij, verdachte, wist dat deze in staat van bewusteloosheid, verminderd bewustzijn of lichamelijke onmacht verkeerde, een of meer handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer] , te weten door, terwijl die [slachtoffer] in haar bed lag te slapen, in elk geval in een slapende toestand verkeerde, - zijn, verdachtes, tong tussen haar schaamlippen te brengen en/of - haar vagina te likken. 3 De bewijsmotivering 3.1 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het primair ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen verklaard kan worden dan wel, mocht de rechtbank daarvan vrijspreken, dat het subsidiair ten laste gelegde bewezen verklaard kan worden. 3.2 Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft samengevat het volgende aangevoerd. Verdachte kan worden beschouwd als een bekennende verdachte. Toch moet hij van het primair ten laste gelegde worden vrijgesproken omdat er van dwang als bedoeld in artikel 242 (oud) Sr geen sprake was. Voor de bewezenverklaring van het subsidiair ten laste gelegde refereert de raadsvrouw zich aan het oordeel van de rechtbank. 3.3 Het oordeel van de rechtbank 3.3.1 Verklaring van de verdachte Verdachte heeft ter zitting als volgt verklaard. Hij erkent op basis van de verklaring van [slachtoffer] (hierna aangeefster of [slachtoffer] ) en het in haar string aangetroffen speeksel en het daar eveneens aangetroffen DNA-materiaal - dat van hem afkomstig is - dat hij de ten laste gelegde handelingen heeft verricht terwijl zij lag te slapen.. 3.3.2 Vaststelling van de feiten en omstandigheden De rechtbank stelt op grond van de inhoud van het dossier en de behandeling ter terechtzitting de volgende feiten en omstandigheden vast. In de nacht van 19 op 20 november 2023 bevonden verdachte en aangeefster, buren van elkaar, zich in haar woning in [plaats] na een avondje uit. Aangeefster maakte verdachte duidelijk dat zij wilde gaan slapen en stuurde hem naar huis, waarop hij vertrok. Verdachte heeft haar vervolgens diverse keren gebeld en berichten gestuurd. Zij heeft geantwoord dat hij moest kappen en dat zij ging slapen. Hierna is zij in slaap gevallen. Enige tijd later is verdachte met gebruikmaking van de ‘voor nood’ van aangeefster gekregen huissleutel - maar zonder haar toestemming - haar woning en slaapkamer binnengegaan en zag dat zij sliep. Hij is toen, ontkleed, bij haar in bed gekropen en heeft zijn tong tussen haar schaamlippen en bij haar vagina gebracht, hetgeen in de tenlastelegging als likken wordt benoemd. Daardoor schrok aangeefster wakker en maakte zij – door snel overeind te komen – een einde aan de seksuele handelingen. Zij heeft de verrichte seksuele handelingen niet gewild. In de string van aangeefster is een relatief grote hoeveelheid (in vergelijking met de relatief kleine hoeveelheid DNA-materiaal van aangeefster) DNA-materiaal van verdachte aangetroffen. Ook is speeksel aangetroffen. 3.3.3 Bewijsoverwegingen en conclusie 3.3.3.1 Primair ten laste gelegde Seksueel binnendringen De tenlastelegging is toegespitst op artikel 242 (oud) Sr: verkrachting. Opmerking verdient dat wat in het dagelijks spraakgebruik als verkrachting wordt aangeduid, in het strafrecht niet altijd dezelfde betekenis heeft. Onder de inmiddels gewijzigde wetgeving is van verkrachting sprake als iemand wordt gedwongen tot het ondergaan van handelingen die (mede) bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam. De rechtbank stelt op basis van de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden vast dat verdachte bij aangeefster, terwijl zij lag te slapen, zijn tong tussen haar schaamlippen heeft gebracht en haar vagina heeft gelikt. Juridisch moet dit worden gekwalificeerd als ‘het seksueel binnendringen van het lichaam’. Dwang Voor een bewezenverklaring van verkrachting is dwang is vereist. De dwangmiddelen opgenomen in artikel 242 Sr (oud) zijn: (bedreiging met) geweld of (bedreiging met) een andere feitelijkheid. Van (bedreiging met) geweld is in deze zaak geen sprake. De officier van justitie stelt dat verdachte aangeefster door ‘een andere feitelijkheid’ heeft gedwongen de seksuele handelingen te ondergaan, namelijk door de handelingen onverhoeds te verrichten terwijl aangeefster sliep, waarmee verdachte verzet van aangeefster heeft voorkomen. De verdediging heeft gemotiveerd betoogd dat niet voldaan is aan de eisen die aan het vaststellen van dwang moeten worden gesteld. De rechtbank overweegt het volgende. Volgens vaste rechtspraak kan van dwingen in de betekenis van artikel 242 Sr (oud) slechts sprake zijn indien de verdachte heeft veroorzaakt dat het slachtoffer de in art. 242 Sr (oud) bedoelde handelingen tegen zijn of haar wil heeft ondergaan en dat het opzet van de verdachte daarop was gericht (vgl. bijv. HR 5 november 2019, ECLI:NL:HR:2019:1701). Voor deze zaak is relevant dat dwang volgens de Hoge Raad niet kan worden bewezen wanneer een slachtoffer tijdens de seksuele handelingen in slaap is. In dat geval wordt aangenomen dat tijdens het ondergaan van de handelingen een actieve wil bij het slachtoffer ontbreekt en de handelingen dus niet tegen de wil plaatsvinden (vgl. bijv. ECLI:NL:PHR:2025:1082. Als een slachtoffer echter na aanvang maar voor afloop van de seksuele handelingen wakker wordt, is het voor dwang vereiste bewustzijn vanaf het moment van ontwaking wel aanwezig.

Nu aangeefster sliep op het moment dat verdachte de seksuele handelingen pleegde, ontbrak bij haar een actieve wil en konden die handelingen volgens de hiervoor weergegeven wetsuitleg dus niet tegen haar wil plaatsvinden. Daaraan doet niet af dat aangeefster die seksuele handelingen niet heeft gewild. Toen zij wakker schrok heeft zij de seksuele handelingen vrijwel onmiddellijk weten te beëindigen, zodat niet gezegd kan worden dat deze na haar ontwaken tegen haar wil hebben voortgeduurd. De rechtbank komt tot het oordeel dat niet bewezenverklaard kan worden dat in juridische zin van dwang sprake was en zal verdachte vrijspreken van de primair ten laste gelegde verkrachting. 3.3.3.2 Subsidiair ten laste gelegde De tenlastelegging is toegespitst op artikel 243 (oud) Sr. Dit artikel stelt onder meer strafbaar het seksueel binnendringen bij iemand die bewusteloos is, een verminderd bewustzijn heeft of in lichamelijke onmacht verkeert. Wetsgeschiedenis en vaste rechtspraak leren dat vaste slaap gekwalificeerd kan worden als lichamelijke onmacht en sluimering die aan een diepe slaap voorafgaat of daarop volgt als verminderd bewustzijn. Wat onder seksueel binnendringen wordt verstaan heeft de rechtbank hiervoor uitgelegd. Verdachte is opzettelijk seksueel binnengedrongen bij aangeefster terwijl zij sliep. Dat brengt de rechtbank tot het oordeel dat het subsidiair ten laste gelegde bewezen verklaard kan worden. 3.4 De bewezenverklaring De rechtbank acht op grond van de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen waarin zijn vervat de redengevende feiten en omstandigheden waarop de bewezenverklaring steunt wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het subsidiair ten laste gelegde feit heeft begaan, met dien verstande dat: hij op 20 november 2023 te [plaats] , gemeente [plaats] , met [slachtoffer] , van wie hij, verdachte, wist dat deze in staat van verminderd bewustzijn of lichamelijke onmacht verkeerde, handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer] , te weten door, terwijl die [slachtoffer] in haar bed lag te slapen, - zijn, verdachtes, tong tussen haar schaamlippen te brengen en - haar vagina te likken. De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte subsidiair meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken. 4 De strafbaarheid van het bewezenverklaarde Het bewezenverklaarde is strafbaar gesteld in artikel 243 (oud) Sr. Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. Het bewezenverklaarde levert op: subsidiair het misdrijf: met iemand van wie hij weet dat zij in staat van verminderd bewustzijn of lichamelijke onmacht verkeert handelingen plegen die bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam. 5 De strafbaarheid van verdachte Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De rechtbank oordeelt daarom dat verdachte strafbaar is voor het bewezenverklaarde feit. 6 De op te leggen straf of maatregel 6.1 De vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft het volgende gevorderd voor het primair ten laste gelegde: - een gevangenisstraf voor de duur van vier jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaren; - oplegging van de vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38v Sr inhoudende een contactverbod met [slachtoffer] ; - de dadelijke uitvoerbaarheid van die vrijheidsbeperkende maatregel. 6.2 Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft verzocht rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte, zijn bekennende proceshouding en het tijdsverloop tussen pleegdatum en berechting. Zij bepleitte af te wijken van het taakstrafverbod door oplegging van een deels voorwaardelijke gevangenisstraf, waarvan het onvoorwaardelijk deel gelijk is aan de tijd die verdachte in verzekering gesteld is geweest, met daarnaast een forse taakstraf. Als bijzondere voorwaarde zou meewerken aan behandeling kunnen worden opgelegd; verdachte is daartoe bereid. Tegen een contactverbod als maatregel op grond van artikel 38v Sr bestaat geen bezwaar. 6.3 De gronden voor een straf of maatregel Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de aard en de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte zoals die uit het dossier en tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren zijn gekomen. De rechtbank acht daarbij in het bijzonder het volgende van belang. Het gepleegde feit Na een gezamenlijke avond uit heeft aangeefster verdachte, bevriend buurman, verzocht naar zijn eigen huis te vertrekken om daarna zelf naar bed te gaan. Toen verdachte vervolgens herhaaldelijk telefonisch en per Whatsapp weer contact met haar zocht, heeft zij hem in duidelijke bewoordingen te verstaan gegeven dat hij moest kappen en dat zij ging slapen. Verdachte is enige tijd later het huis – en de slaapkamer - van aangeefster binnengeslopen, heeft zich uitgekleed, is bij haar in bed gaan liggen en heeft bij aangeefster seksuele handelingen verricht, die juridisch als seksueel binnendringen hebben te gelden, door zijn tong tussen haar schaamlippen te brengen en haar vagina te likken. Het is voor aangeefster een zeer traumatiserende ervaring geweest wakker te worden met in haar bed haar naakte buurman, die bij haar die seksuele handelingen verrichtte. In haar eigen slaapkamer en bed: bij uitstek de plek waar aangeefster zich, net als iedereen, veilig zou moeten kunnen voelen. Hoewel dit juridisch een strafbaar feit oplevert dat met minder straf wordt bedreigd dan ‘verkrachting’ (waarvan verdachte wordt vrijgesproken), is wat verdachte heeft gedaan een grove inbreuk op de seksuele integriteit van het slachtoffer die als even zwaar is ervaren. Verdachte is er niet in geslaagd de rechtbank uit te leggen waarom hij heeft toegegeven aan zijn seksuele behoeftes, uitgeoefend op een slapende vrouw, in wier huis én slaapkamer hij zonder haar toestemming was binnengedrongen. Hij lijkt zich in het geheel niet bekommerd te hebben om de emotionele schade die hij daardoor bij haar zou kunnen aanrichten en ook aangericht heeft. Hoe groot die emotionele schade is, heeft aangeefster, toen zij van haar spreekrecht gebruik maakte, op indringende wijze verwoord en is onderbouwd in haar hierna te bespreken vordering tot schadevergoeding. Dit alles weegt zwaar in het nadeel van verdachte. Houding van de verdachte Verdachte heeft pas vlak voor de zitting - en dus meer dan twee jaar na het gepleegde feit – min of meer het ten laste gelegde bekend, in een aan de rechtbank gerichte brief die ook voor aangeefster bedoeld was. Waar die brief als tegemoetkoming aan aangeefster zou zijn bedoeld, is verdachte zijn doel volledig voorbij geschoten. In de verhoren bij de politie en in zijn brief leest de rechtbank vooral beschuldigingen en verdachtmakingen aan het adres van aangeefster. Verdachte heeft naar eigen zeggen sinds de pleegdatum tal van therapieën gevolgd en hulpverleners, al dan niet ervaringsdeskundigen, geraadpleegd. Daarbij is aan zijn seksuele problematiek, voor zover de rechtbank dat althans uit zijn verklaring ter zitting heeft kunnen opmaken, geen aandacht besteed. Dit verbaast en verontrust de rechtbank. Evenmin heeft hij er met zijn partner over gesproken, wat ook niet goed te begrijpen valt, gelet op de door zijn partner aan hem gestuurde tekstberichten waarin zij schrijft dat hij een ‘seksprobleem’ heeft waarvoor hij in therapie moet. In de context van de gedragingen van verdachte, zijn houding ten opzichte van dit delict en het kennelijk negeren van zorgen over zijn seksueel functioneren acht de rechtbank het bovendien verontrustend dat eerder, in 2019, een jonge vrouw melding heeft gemaakt van het verrichten, door verdachte, van seksuele handelingen tegen haar wil. Die zaak heeft weliswaar niet tot vervolging geleid maar wel tot bemiddeling (mediation) tussen verdachte en de betrokken vrouw.

Persoon van de verdachte - Documentatie De rechtbank heeft kennis genomen van een uittreksel justitiële documentatie betreffende verdachte van 10 april 2025 waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder voor een strafbaar feit is veroordeeld. - Reclasseringsrapport Over verdachte is een reclasseringsadvies uitgebracht op 19 september 2025, opgemaakt door [naam 2] , reclasseringswerker bij Reclassering Nederland. De reclassering beschrijft dat verdachte een stabiel en delictvrij bestaan heeft geleid zonder problemen en in staat wordt geacht zijn eigen leven vorm te geven en kan geen uitspraak doen over criminogene factoren omdat verdachte (toen nog) een ontkennende verdachte was. De reclassering is nauwelijks ingegaan op mogelijke seksuele problematiek. Dat zou kunnen samenhangen met de toen nog ontkennende houding van verdachte maar dan bevreemdt het dat de reclassering wel uitspraken doet over als delictgerelateerde factoren zoals alcoholgebruik, huisvesting (aangeefster en verdachte waren buren) en de ‘open relatie’ die verdachte destijds had met zijn vriendin. Beschermende factoren zijn ten tijde van het uitbrengen van het rapport het verminderde middelengebruik, de inmiddels niet meer ‘open relatie’ tussen verdachte en zijn partner. Het risico op recidive wordt ingeschat als laag. De reclassering adviseert een straf zonder bijzondere voorwaarden en ziet geen indicatie of noodzaak voor reclasseringsinterventies of toezicht. Verdachte is in staat om een taakstraf te volbrengen en een financiële sanctie te voldoen. De rechtbank maakt beperkt gebruik van dit reclasseringsrapport omdat het is gebaseerd op de ontkennende verklaring van verdachte en er niet kenbaar is doorgespit op seksuele problematiek. Verdachte heeft de rechtbank er ter zitting niet van kunnen overtuigen dat hij inziet dat zijn seksueel grensoverschrijdend gedrag aanleiding moet zijn voor een grondige (therapeutische) aanpak. De rechtbank acht het noodzakelijk dat verdachte (verplicht) een behandeling ondergaat en/of deelneemt aan door de reclassering te bepalen gedragsinterventies, ter voorkoming van recidive. De rechtbank zal daarom een daarop gerichte bijzondere voorwaarde aan de op te leggen straf verbinden, met toezicht van de reclassering. - Conclusie Dat betekent niet dat slechts met een geheel voorwaardelijke straf al dan niet in combinatie met een taakstraf kan worden volstaan. Niet alleen biedt artikel 22b Sr daarvoor geen ruimte, maar gelet op al het bovenstaande en met name de ernst van het feit, is de rechtbank van oordeel dat alleen een gevangenisstraf waarvan een groot deel onvoorwaardelijk zal zijn, passend en geboden is. Dat dit voor verdachte een zware dobber zal worden en mogelijk gevolgen zal hebben voor zijn bedrijf heeft de rechtbank onder ogen gezien. Dat iemand, al dan niet in loondienst, betaald werk verricht en/of op andere wijze een bijdrage aan de maatschappij levert, brengt echter geen vrijwaring van detentie met zich. De aard en ernst van het bewezen verklaarde, alsmede de gevolgen voor aangeefster, zijn hierbij van doorslaggevend belang. Er is (nog) geen sprake van een overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). De rechtbank merkt de dag van inverzekeringstelling (4 maart 2024) aan als aanvangsdatum van de termijn en de rechtbank doet binnen twee jaar daarna uitspraak. De rechtbank houdt wel rekening met het (ook voor aangeefster) onwenselijk lange tijdsverloop tussen pleegdatum en datum vonnis waardoor verdachte lang in onzekerheid heeft moeten verkeren over de afdoening. De rechtbank houdt rekening met de eis van de officier van justitie voor het primair ten laste gelegde: een feit waarop een langere gevangenisstraf staat dan het feit waarvoor nu veroordeling volgt. Alles afwegend zal de rechtbank aan verdachte een gevangenisstraf voor de duur van dertig maanden waarvan tien maanden voorwaardelijk opleggen. Hierbij wordt de proeftijd op drie jaren vastgesteld. Het voorwaardelijk deel van de straf dient er toe verdachte tot begeleiding en hulpverlening binnen een voorwaardelijk kader te verplichten en om verdachte ervan te weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen. Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering. De rechtbank is van oordeel dat er geen redenen zijn voor oplegging van de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel ex art 38v Sv aangezien niet gebleken is dat dit noodzakelijk is ter beveiliging van de maatschappij of ter voorkoming van strafbare feiten. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard geen contact met het slachtoffer te zoeken en heeft dat de afgelopen jaren ook niet gedaan. 7 De schade van benadeelde 7.1 De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] heeft zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. De benadeelde partij vordert verdachte te veroordelen om schadevergoeding te betalen tot een totaalbedrag van € 49.907,54, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade is ontstaan. De gevorderde materiële schade bestaat uit de volgende posten: - inkomstenderving € 30.818,00 - kosten accountant € 2.319,57 - verhuis- en opslagkosten € 2.182,49 - vervanging van goederen € 877,90 - medische kosten € 920,00 - parkeerkosten € 14,53 - reiskosten € 775,05 Ter vergoeding van immateriële schade wordt een bedrag van € 12.000,00 gevorderd. 7.2 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de gevorderde materiële schade en de gevorderde immateriële schade, kunnen worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. 7.3 Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft het volgende aangevoerd. Zij refereert zich aan het oordeel van de rechtbank over de gevorderde schadevergoeding voor de kosten van de accountant, de vervanging van goederen, de medische kosten, de parkeerkosten en de reiskosten. Zij betwist de schade van inkomstenderving en verhuis- en opslagkosten. Over de inkomstenderving voert de raadsvrouw aan dat dit een ingewikkelde kwestie is waarvoor de benadeelde zelfs de hulp van een accountant heeft moeten inroepen. Van verdachte kan niet gevergd worden dat hij, in het kader van zijn strafzaak, ook dergelijke hulp moet inschakelen. De verhuis- en opslagkosten staan in een te ver verwijderd verband met het strafbare feit en de opslagkosten hadden beperkt kunnen worden Verdachte is desondanks bereid de helft van deze schade te vergoeden, te weten een bedrag van 15.000 euro voor inkomstenderving en een bedrag van 1.091,25 euro voor verhuis- en opslagkosten, met afwijzing van de vordering voor het overige. 7.4 Het oordeel van de rechtbank Door de gebezigde bewijsmiddelen en de behandeling op de terechtzitting is komen vast te staan dat verdachte door het bewezen verklaarde feit rechtstreeks schade heeft toegebracht aan de benadeelde partij. 7.4.1 Materiële schade Materiële schade niet betwist De opgevoerde schadeposten van kosten accountant, vervanging van goederen, medische kosten, parkeerkosten en reiskosten zijn voldoende onderbouwd en aannemelijk en niet betwist. De vordering zal in zoverre worden toegewezen. Materiële schade betwist - Inkomstenderving De omvang van de opgevoerde onderbouwde schadepost inkomstenderving is gemotiveerd betwist terwijl ook een als schikkingsvoorstel te duiden aanbod is gedaan. De rechtbank is van oordeel dat verdere discussie over de omvang van deze schade, bijvoorbeeld door de verdediging de gelegenheid te bieden met een eigen accountantsrapport te komen, een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. Dat neemt niet weg dat wel is komen vast te staan dat de benadeelde partij schade heeft geleden. De exacte omvang staat nog niet vast. De rechtbank zal gebruik maken van haar bevoegdheid om de gedeeltelijke omvang van de schade te schatten.

De rechtbank stelt de gedeeltelijke omvang van de schade vast op het aangeboden bedrag van € 15.000,00. De rechtbank zal de vordering voor dat deel toewijzen. De rechtbank zal de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk verklaren. - Verhuis- en opslagkosten De opgevoerde schadepost is onvoldoende betwist en voldoende onderbouwd en aannemelijk. De rechtbank zal het gevorderde daarom toewijzen, een bedrag van € 2.182,49. - Samengevat De rechtbank zal het gevorderde deels toewijzen tot een bedrag van € 22.089,54, te vermeerderen met de verschuldigde wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan, te weten de datum van het schadeveroorzakende feit op 20 november 2023. De rechtbank zal de benadeelde partij in het resterende deel van de vordering ter vergoeding van materiële schade niet-ontvankelijk verklaren en bepalen dat zij dat deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen. 7.4.2 Immateriële schade Ten aanzien van de gevorderde immateriële schade (smartengeld) is de rechtbank van oordeel dat voldoende is komen vast te staan dat de benadeelde partij als gevolg van het handelen van verdachte immateriële schade heeft geleden. Op grond van artikel 6:106 lid 1 sub b van het Burgerlijk Wetboek (BW) heeft de benadeelde recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding anders dan vermogensschade als de benadeelde lichamelijk letsel heeft opgelopen, in haar eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in haar persoon is aangetast. Uit de onderbouwing van de vordering, daaronder begrepen de bijlagen van de zorgverleners van de benadeelde partij, blijkt dat de gevolgen van het handelen van verdachte voor haar groot zijn. Rekening houdend met de omstandigheden van het geval en de bedragen die Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen plegen toe te kennen, acht de rechtbank de toekenning van het gevorderde bedrag van € 12.000,00 billijk. 7.5 De schadevergoedingsmaatregel De benadeelde partij heeft verzocht en de officier van justitie heeft gevorderd de schadevergoedingsmaatregel op te leggen. De rechtbank zal de maatregel als bedoeld in artikel 36f Sr opleggen, aangezien verdachte jegens de benadeelde partij naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door het feit is toegebracht. Als door de verdachte niet volledig wordt betaald, kan deze verplichting worden aangevuld met 171 dagen gijzeling, waarbij toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft. 8 De toegepaste wettelijke voorschriften De hierna te nemen beslissing berust op het hiervoor genoemde wetsartikel. Daarnaast berust deze beslissing op de artikelen 14a, 14b en 14c Sr. 9 De beslissing De rechtbank: vrijspraak - verklaart niet bewezen dat verdachte het onder primair ten laste gelegde heeft begaan en spreekt hem daarvan vrij; bewezenverklaring - verklaart bewezen dat verdachte het subsidiair ten laste gelegde heeft begaan, zoals hierboven omschreven; - verklaart niet bewezen wat aan verdachte subsidiair meer of anders is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij; strafbaarheid feit - verklaart het bewezen verklaarde strafbaar; - verklaart dat het bewezen verklaarde het volgende strafbare feit oplevert: subsidiair het misdrijf: met iemand van wie hij weet dat zij in staat van verminderd bewustzijn of lichamelijke onmacht verkeert handelingen plegen die bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam; strafbaarheid verdachte - verklaart verdachte strafbaar voor het subsidiair bewezen verklaarde; straf - veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 (dertig) maanden ; - bepaalt dat van deze gevangenisstraf een gedeelte van 10 (tien) maanden niet ten uitvoer zal worden gelegd , tenzij de rechter later anders mocht gelasten. De rechter kan de tenuitvoerlegging gelasten indien de verdachte voor het einde van de proeftijd van 3 (drie) jaren de navolgende algemene voorwaarde niet is nagekomen: - stelt als algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit; De rechter kan de tenuitvoerlegging ook gelasten indien de verdachte gedurende de proeftijd van 3 (drie) jaren de navolgende bijzondere voorwaarden niet is nagekomen: - stelt als bijzondere voorwaarden dat verdachte: - zich gedurende de proeftijd meldt bij Reclassering Nederland, Molenstraat 50 in Enschede op de door de reclassering te bepalen tijdstippen, zo frequent en zo lang deze instelling dat nodig acht; - zich ambulant laat diagnosticeren en behandelen gericht op zijn seksuele gedrag, bij een instelling, ter beoordeling van de reclassering, indien en zo lang als de reclassering dit noodzakelijk acht. Verdachte zal zich dan houden aan de regels die door of namens de leiding van behandelaar(s) zullen worden gegeven; - deelneemt aan een leefstijltraining of een andere gedragsinterventie die gericht is op seksualiteit, verslaving en middelengebruik. De reclassering bepaalt welke training het precies wordt. Veroordeelde houdt zich aan de afspraken en aanwijzingen van de trainer/begeleider; - draagt de reclassering op om toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en de verdachte ten behoeve daarvan te begeleiden; daarbij gelden als voorwaarden van rechtswege dat de verdachte: - ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van één of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt; - medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, Sr, de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dit noodzakelijk acht daaronder begrepen; - bepaalt dat de tijd die de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht; schadevergoeding - veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer] van een bedrag van € 34.089,54 (te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 20 november 2023); - veroordeelt de verdachte daarnaast in de kosten van het geding door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, alsook in de kosten van betekening van dit vonnis, de in verband met de tenuitvoerlegging van dit vonnis nog te maken kosten en de kosten vallende op de invordering; - legt de maatregel op dat de verdachte verplicht is ter zake van het bewezen verklaarde feit tot betaling aan de Staat der Nederlanden van een bedrag van € 34.089,54, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 20 november 2023 ten behoeve van de benadeelde, en bepaalt, voor het geval volledig verhaal van het verschuldigde bedrag niet mogelijk blijkt, dat gijzeling voor de duur van 171 dagen kan worden toegepast. Tenuitvoerlegging van de gijzeling laat de betalingsverplichting onverlet; - bepaalt dat als de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van bedoeld bedrag daarmee de verplichting van de verdachte om aan de benadeelde partij het bedrag te betalen, komt te vervallen, en andersom, als de verdachte aan de benadeelde partij het verschuldigde bedrag heeft betaald, dat daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van dat bedrag komt te vervallen; - bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige deel niet-ontvankelijk is in de vordering, en dat de benadeelde partij de vordering voor dat deel slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen. Dit vonnis is gewezen door mr. D.K. ten Cate, voorzitter, mr. E. Venekatte en mr. A.M.G. Ellenbroek, rechters, in tegenwoordigheid van H.J.A. Teerlink, griffier, en is in het openbaar uitgesproken op 10 februari 2026. Bijlage bewijsmiddelen Leeswijzer Deze bijlage maakt deel uit van het vonnis en bevat de bewijsmiddelen. Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina’s, zijn dit pagina’s uit het dossier van politie eenheid Oost-Nederland met nummer ONRBC23273/MOLISE.