ECLI:NL:RBOVE:2023:5140

RECHTBANK OVERIJSSEL Zittingsplaats Zwolle Bestuursrecht zaaknummer: ZWO 23/251 uitspraak van de meervoudige kamer in de zaak tussen [eisers] , h.o.d.n. [eisers], uit [woonplaats] , eisers, en de minister voor Natuur en Stikstof, verweerder (de minister), gemachtigden: mr. R.H.M. Sipman en ir. D. Bal. Als derde-partij neemt aan de zaak deel: Vereniging Leefmilieu (VL), uit Nijmegen, gemachtigde: mr. V. Wösten. Inleiding In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eisers tegen het Wijzigingsbesluit Habitatrichtlijngebieden vanwege aanwezige waarden van de minister van 22 november 2022 (het wijzigingsbesluit). De formeel bevoegde rechtbank Gelderland heeft deze rechtbank gevraagd de zaak te behandelen, omdat het beroep hier is ingesteld. Deze rechtbank heeft hiermee ingestemd en dat bij brief van 6 april 2023 aan partijen meegedeeld. De minister heeft in twee verweerschriften op het beroep van eisers gereageerd. VL heeft ook op het beroep gereageerd. De rechtbank heeft het beroep, tegelijk met de beroepen met de zaaknummers ZWO 23/211, ZWO 23/235, ZWO 23/241, ZWO 23/264, ZWO 23/280 en ZWO 23/373 op 23 augustus 2023 op zitting behandeld. Hierbij waren eisers, de gemachtigden van de minister en de gemachtigde van VL aanwezig.

Aanleiding 1. Op 9 maart 2018 heeft de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) het ontwerp van het wijzigingsbesluit ter inzage gelegd. Tegen dit ontwerpbesluit zijn 82 zienswijzen ingediend. Eisers hebben geen zienswijze ingediend. Vervolgens heeft de minister op 22 november 2022 het wijzigingsbesluit vastgesteld. Juridisch kader 2.1 De relevante juridische bepalingen zijn opgenomen in de bijlage bij deze uitspraak. 2.2 Uit de Habitatrichtlijn (Hrl) volgt dat op het Europees grondgebied een ecologisch netwerk van speciale beschermingszones wordt gevormd. Dat netwerk bestaat uit door lidstaten aan te wijzen Natura 2000-gebieden. Een gebied moet als zodanig worden aangewezen, wanneer in dat gebied een bepaald type natuurlijke habitat of habitat van een bepaalde soort aanwezig is die staat genoemd in bijlage I of II van de Hrl. Lidstaten zijn verplicht om maatregelen te treffen om die habitats te behouden of herstellen. 2.3 Deze Europeesrechtelijke verplichting is in de nationale wetgeving geïmplementeerd in artikel 2.1 van de Wet natuurbescherming (Wnb). In dat artikel staat dat de minister van LNV ter uitvoering van artikel 3, tweede lid, van de Hrl gebieden in Nederland aanwijst als speciale beschermingszones, die worden aangeduid als ‘Natura 2000-gebied’. Ook staat in dat artikel dat de minister van LNV bevoegd is om een dergelijk aanwijzingsbesluit te wijzigen. Het wijzigingsbesluit 3.1 Vanaf 2008 zijn de Nederlandse Natura 2000-gebieden aangewezen door middel van verschillende aanwijzingsbesluiten. Volgens de minister is het belangrijk om, nadat dat proces is afgerond, na te gaan of in de Natura 2000-gebieden habitattypen en soorten voorkomen die niet zijn opgenomen in de aanwijzingsbesluiten. Uit de bepalingen van de Hrl volgt namelijk dat die waarden (in beginsel) in aanmerking komen om te worden beschermd. Ook blijkt volgens de minister uit de uitleg die de Europese Commissie heeft gegeven en uit de vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) dat álle habitattypen en soorten die in meer dan verwaarloosbare mate voorkomen, moeten worden aangewezen. 3.2 In het wijzigingsbesluit heeft de minister niet-aangewezen habitattypen en/of soorten integraal toegevoegd aan de aanwijzingsbesluiten van ongeveer 100 Natura 2000-gebieden. De bedoeling hiervan is om deze habitattypen en soorten, die op het moment van aanwijzen van het desbetreffende Natura 2000-gebied al in voldoende mate en duurzaam aanwezig bleken te zijn, alsnog te beschermen. Hiermee beoogt de minister te corrigeren wat ten aanzien van de te beschermen habitattypen en soorten niet goed is gegaan bij (het publiceren van) de oorspronkelijke aanwijzingsbesluiten. Met het wijzigingsbesluit zijn de te beschermen waarden en de daarvoor gestelde instandhoudingsdoelstellingen aan de betreffende aanwijzingsbesluiten toegevoegd. In een (beperkt) aantal gevallen bleken habitattypen en soorten op het moment van aanwijzen niet in voldoende mate en duurzaam aanwezig te zijn. Deze zijn met het wijzigingsbesluit verwijderd. Heeft het wijzigingsbesluit rechtsgevolgen? 4.1 VL voert in haar reactie op het beroep van eisers aan dat het wijzigingsbesluit geen besluit is als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), omdat het geen rechtsgevolg heeft. Volgens VL volgt uit de Hrl namelijk dat de speciale beschermingszones al in 1998 hadden moeten worden aangewezen. Daarom geldt artikel 6 van de Hrl al sinds dat jaar voor die gebieden en moet de bescherming die dat artikel biedt sinds dat jaar worden toegekend aan alle natuurtypen die feitelijk binnen de Natura 2000-gebieden aanwezig zijn. Het moment van aanwijzing is daarvoor niet bepalend. Op basis hiervan is VL van mening dat het wijzigingsbesluit geen rechtsgevolg heeft en geen besluit in de zin van de Awb is, zodat daartegen geen beroep kan worden ingesteld. 4.2 De rechtbank volgt VL hier niet in. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het wijzigingsbesluit wel rechtsgevolgen, omdat daarmee de bescherming die de Hrl en de Wnb bieden concreet is gemaakt voor de habitattypen en soorten die met dat besluit aan de Natura 2000-gebieden zijn toegevoegd. Dat leidt bijvoorbeeld tot de verplichting om voor de toegevoegde habitattypen en soorten (beheer)maatregelen te treffen die zijn gericht op het behoud of verbetering van het habitattype of de soort. Verder zijn in het wijzigingsbesluit voor de desbetreffende habitattypen en soorten doelstellingen vastgesteld, die van invloed zullen zijn op de mate van bescherming van het habitattype of de soort. Dit zijn naar het oordeel van de rechtbank rechtsgevolgen die maken dat het wijzigingsbesluit een besluit is als bedoeld in de Awb, waartegen belanghebbenden beroep kunnen instellen. Het beroep van eisers 5.1 Eisers hebben een bedrijf, dat is gevestigd op het adres [adres] . De bedrijfsactiviteiten bestaan uit het houden van pluimvee en melkvee en het exploiteren van een huifkarbedrijf en een minicamping. 5.2 VL voert aan dat binnen de beroepstermijn uitsluitend beroep is ingesteld door een burger en niet door een bedrijf. Dit volgt de rechtbank niet. Uit het door eisers overgelegde uittreksel uit het Handelsregister van de Kamer van Koophandel blijkt dat het bedrijf aan de [adres] de handelsnamen [eisers] en Boerderij “ [boerderij] ” heeft. In de aanhef van het beroep dat [eiser] binnen de beroepstermijn heeft ingediend is de handelsnaam [eisers] vermeld. Verder blijkt uit dat beroep dat het eisers onder meer gaat om de gevolgen die het wijzigingsbesluit op bedrijfsniveau heeft. Gelet hierop, moet naar het oordeel van de rechtbank worden aangenomen dat eisers in deze procedure opkomen voor hun bedrijfsbelangen en dat zij het beroep namens hun bedrijf hebben ingediend, hetgeen ook ter zitting is bevestigd. De Natura 2000-gebieden waar het eisers om gaat 6. Eisers maken bezwaar tegen het toevoegen van habitattypen aan de Natura 2000-gebieden Sallandse Heuvelrug en Borkeld. Dit betekent, en de rechtbank stelt vast, dat het beroep van eisers is gericht tegen het wijzigingsbesluit, voor zover dat betrekking heeft op deze twee gebieden. Sallandse Heuvelrug is bij aanwijzingsbesluit van 25 april 2013 aangewezen als Natura 2000-gebied vanwege in bijlage I van de Hrl opgenomen natuurlijke habitattypen en één in bijlage II van de Hrl opgenomen soort. In artikel 29 van het wijzigingsbesluit is aan Sallandse Heuvelrug het volgende habitattype toegevoegd: - H7150: Slenken in veengronden met vegetatie behorend tot het Rhynchosporion (verkorte naam: pioniervegetaties met snavelbiezen). Borkeld is bij aanwijzingsbesluit van 25 april 2013 aangewezen als Natura 2000-gebied vanwege in bijlage I van de Hrl opgenomen natuurlijke habitattypen. In artikel 30 van het wijzigingsbesluit zijn aan Borkeld de volgende habitattypen toegevoegd: H2330: Open grasland met Corynephorus- en Agrostis-soorten op landduinen (verkorte naam: zandverstuivingen) H9190: Oude zuurminnende eikenbossen op zandvlakten met Quercus robur (verkorte naam: oude eikenbossen). De beroepsgronden van eisers 7.

11.1 Uit het wijzigingsbesluit blijkt dat de minister de in rechtsoverweging 6 genoemde habitattypen heeft toegevoegd aan de aanwijzingsbesluiten voor de Natura 2000-gebieden Sallandse Heuvelrug en Borkeld, omdat die habitattypen op de datum van de publicatie van die aanwijzingsbesluiten (de peildatum) in meer dan verwaarloosbare mate voorkwamen. Voor de onderbouwing van haar conclusie dat die habitattypen op die peildatum in meer dan verwaarloosbare mate in die Natura 2000-gebieden aanwezig waren, heeft de minister verwezen naar de habitattypenkaarten die voor deze gebieden zijn opgesteld. 11.2 De minister heeft twee soorten habitattypenkaarten overgelegd: één overzichtskaart, waarop is aangegeven waar de desbetreffende habitattypen op de peildatum in het Natura 2000-gebied voorkwamen, en één typenkaart, waarop is aangegeven hoe groot de oppervlakte was van het op de peildatum aanwezige habitattype. Uit de overgelegde typenkaarten blijkt dat op de peildatum in het Natura 2000-gebied Sallandse Heuvelrug 0,15 ha aan pioniervegetaties met snavelbiezen aanwezig was en dat in het Natura 2000-gebied Borkeld 3,26 ha aan oude eikenbossen en 0,49 ha aan zandverstuivingen aanwezig was. Daarbij heeft de minister zich op het standpunt gesteld dat habitattypen in meer dan verwaarloosbare mate voorkomen, als van dat type minimaal 1 are (100 m²) aanwezig is. Voor bossen geldt een minimale oppervlakte van 10 are (1.000 m²). 11.3 De rechtbank overweegt dat uit rechtspraak van de Afdeling blijkt dat de minister bij de vraag of een habitattype in een gebied voorkomt, mag uitgaan van de habitattypen-kaarten. De rechtbank ziet in wat eisers hiertegen hebben aangevoerd geen reden om in dit geval anders te oordelen. Zij hebben niet aannemelijk gemaakt dat de habitattypenkaarten dusdanige leemten kennen of gebreken bevatten dat die niet aan de artikelen 29 en 30 van het wijzigingsbesluit ten grondslag mogen worden gelegd. Verder leidt de rechtbank uit rechtspraak van de Afdeling af dat een lidstaat verplicht is om alle habitattypen van bijlage 1 en soorten van bijlage 2 van de Hrl die in een Natura 2000-gebied in meer dan verwaarloosbare mate voorkomen aan te wijzen dan wel toe te voegen en daarvoor instandhoudingsdoelstellingen te formuleren. Ook blijkt uit jurisprudentie van de Afdeling dat de door de minister aangehouden minimumoppervlakte van 100 m² niet onredelijk is. De rechtbank acht een minimumoppervlakte van 10 are voor bossen evenmin onredelijk. Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat de minister op basis van de habitattypenkaarten terecht heeft geconcludeerd dat de genoemde habitattypen op de peildatum in meer dan verwaarloosbare mate voorkwamen in de Natura 2000-gebieden Sallandse Heuvelrug en Borkeld en daarom moeten worden toegevoegd aan de aanwijzingsbesluiten voor die gebieden. 11.4 Daarnaast volgt uit rechtspraak van zowel het Hof van Justitie van de Europese Unie als de Afdeling dat uit de Hrl kan worden afgeleid dat bij de aanwijzing van een gebied als Natura 2000-gebied uitsluitend overwegingen van ecologische aard kunnen worden betrokken. Hierbij mag geen rekening worden gehouden met vereisten op economisch, sociaal of cultureel gebied en met regionale en lokale bijzonderheden zoals vermeld in artikel 2, derde lid, van de Hrl. De bedrijfsbelangen van eisers kunnen dus in beginsel geen rol spelen bij het toevoegen van habitattypen aan de Natura 2000-gebieden Sallandse Heuvelrug en Borkeld. In het (algemene) verweerschrift van 30 mei 2023 heeft de minister aangevoerd dat wel een zekere beoordelingsmarge bestaat ten aanzien van het ambitieniveau van de instandhoudingsdoelstellingen, mits daarmee wordt voldaan aan de vereisten van artikel 6 van de Hrl en het bereiken van een landelijk gunstige staat van instandhouding niet wordt bemoeilijkt. Volgens de minister is daarom in het wijzigingsbesluit ook rekening gehouden met andere dan ecologische belangen, door relatief vaak te kiezen voor het minimaal noodzakelijke ambitieniveau ‘behoud’. De rechtbank stelt vast dat in het wijzigingsbesluit voor het habitattype pioniervegetaties met snavelbiezen, dat aan het Natura 2000-gebied Sallandse Heuvelrug is toegevoegd, en het habitattype zandverstuivingen, dat aan het Natura 2000-gebied Borkeld is toegevoegd, het ambitieniveau ‘behoud’ is vastgesteld. Gelet op dit laagst mogelijke beschermingsniveau voor deze habitattypen, kon de minister daarbij geen rekening houden met de bedrijfsbelangen van eisers. Voor het habitattype oude eikenbossen, dat aan het Natura 2000-gebied Borkeld is toegevoegd, is in het wijzigingsbesluit het ambitieniveau ‘doel oppervlakte: behoud / doel kwaliteit: verbetering’ opgenomen. De rechtbank ziet geen reden om te oordelen dat de minister bij het vaststellen van dit ambitieniveau voor dit habitattype onvoldoende rekening heeft gehouden met de bedrijfsbelangen van eisers. Daarvoor hebben eisers die belangen, en ook de gevolgen die het wijzigingsbesluit voor hen heeft of kan hebben, onvoldoende onderbouwd. Zij hebben niet concreet inzichtelijk gemaakt op welke manier het wijzigingsbesluit daadwerkelijk een (extra) belemmering voor hun bedrijfsvoering zal opleveren. Daar komt bij dat eisers hun belangen (ook) in de zienswijzefase niet gemotiveerd naar voren hebben gebracht, zodat die voor de minister bij de vaststelling van het wijzigingsbesluit ook niet duidelijk kenbaar waren. In wat eisers in beroep hebben aangevoerd ziet de rechtbank geen aanleiding om te oordelen dat hun bedrijfsbelang onevenredig wordt geschaad door de ambitieniveaus die in het wijzigingsbesluit zijn vastgesteld voor de habitattypen die zijn toegevoegd aan de Natura 2000-gebieden Sallandse Heuvelrug en Borkeld. 11.5 Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de minister de genoemde habitattypen op goede gronden aan de Natura 2000-gebieden Sallandse Heuvelrug en Borkeld heeft toegevoegd. De bedrijfsbelangen van eisers konden geen reden vormen om daarvan af te zien. De overige beroepsgronden van eisers slagen ook niet. Voor het oordeel dat de voorbereiding van het wijzigingsbesluit onzorgvuldig of onjuist is geweest, ziet de rechtbank geen aanleiding. Eisers hebben de mogelijkheid gehad om mondeling of schriftelijk een zienswijze in te dienen tegen het ontwerpbesluit en van strijd met het Verdrag van Aarhus, zoals eisers hebben gesteld, is de rechtbank niet gebleken. Verder ziet de rechtbank in de omstandigheid dat de toe te voegen habitattypen via SGF-en wellicht al vóór de publicatie van het ontwerp van het wijzigingsbesluit in een databank van de Europese Commissie zijn geregistreerd, ook geen reden om te oordelen dat het wijzigingsbesluit niet in stand kan blijven.

12.1 Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eisers geen gelijk krijgen. 12.2 Omdat het beroep ongegrond is, krijgen eisers het door hen betaalde griffierecht niet terug. Zij krijgen ook geen vergoeding van hun proceskosten.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door mr. J.W.M. Bunt, voorzitter, en mr. J.H.M. Hesseling en mr. B.A.J. Haagen, leden, in aanwezigheid van mr. P.J.H. Bijleveld, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op griffier voorzitter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Bijlage: juridisch kader Habitatrichtlijn Artikel 2 1. Deze richtlijn heeft tot doel bij te dragen tot het waarborgen van de biologische diversiteit door het instandhouden van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna op het Europese grondgebied van de Lid-Staten waarop het Verdrag van toepassing is. 2. De op grond van deze richtlijn genomen maatregelen beogen de natuurlijke habitats en de wilde dier- en plantensoorten van communautair belang in een gunstige staat van instandhouding te behouden of te herstellen. 3. In de op grond van deze richtlijn genomen maatregelen wordt rekening gehouden met de vereisten op economisch, sociaal en cultureel gebied, en met de regionale en lokale bijzonderheden. Artikel 3 1. Er wordt een coherent Europees ecologisch netwerk gevormd van speciale beschermingszones, Natura 2000 genaamd. Dit netwerk, dat bestaat uit gebieden met in bijlage I genoemde typen natuurlijke habitats en habitats van in bijlage II genoemde soorten, moet de betrokken typen natuurlijke habitats en habitats van soorten in hun natuurlijke verspreidingsgebied in een gunstige staat van instandhouding behouden of in voorkomend geval herstellen. Het Natura 2000-netwerk bestrijkt ook de door de Lid-Staten overeenkomstig Richtlijn 79/409/EEG aangewezen speciale beschermingszones. 2. Elke Lid-Staat draagt bij tot de totstandkoming van Natura 2000 al naar gelang van de aanwezigheid op zijn grondgebied van de typen natuurlijke habitats en habitats van soorten als bedoeld in lid 1. Hij wijst daartoe, overeenkomstig artikel 4 en met inachtneming van de doelstellingen van lid 1, gebieden als speciale beschermingszones aan. 3. Waar zij zulks nodig achten, streven de Lid-Staten naar bevordering van de ecologische coherentie van Natura 2000 door het handhaven en in voorkomend geval ontwikkelen van de in artikel 10 genoemde landschapselementen die van primair belang zijn voor de wilde flora en fauna. Artikel 4 1. Op basis van de criteria van bijlage III (fase 1) en van de relevante wetenschappelijke gegevens stelt elke Lid-Staat een lijst van gebieden voor, waarop staat aangegeven welke typen natuurlijke habitats van bijlage I en welke inheemse soorten van bijlage II in die gebieden voorkomen. Voor diersoorten met een zeer groot territorium komen deze gebieden overeen met de plaatsen, binnen het natuurljike verspreidingsgebied van die soorten, die de fysische en biologische elementen vertonen welke voor hun leven en voortplanting essentieel zijn. Voor aquatische soorten met een groot territorium worden deze gebieden alleen voorgesteld indien het mogelijk is een zone duidelijk af te bakenen die de fysische en biologische elementen vertoont welke voor hun leven en voortplanting essentieel zijn. Zo nodig stellen de Lid-Staten aanpassingen van de lijst voor in het licht van de resultaten van het in artikel 11 bedoelde toezicht. De lijst wordt binnen drie jaar na kennisgeving van de richtlijn aan de Commissie toegezonden met informatie over elk gebied. Deze informatie omvat een kaart, de naam, de ligging en de oppervlakte van het gebied, alsmede de gegevens die zijn verkregen uit toepassing van de in bijlage III (fase 1) vermelde criteria, en wordt verstrekt op basis van een door de Commissie volgens de procedure van artikel 21 opgesteld formulier. 2. Op basis van de in bijlage III (fase 2) vermelde criteria werkt de Commissie met instemming van iedere Lid-Staat voor elk van de vijf in artikel 1, letter c) onder iii), genoemde biogeografische regio's en voor het gehele in artikel 2, lid 1, bedoelde grondgebied aan de hand van de lijsten van de Lid-Staten een ontwerp-lijst van de gebieden van communautair belang uit, waarop staat aangegeven in welke gebieden een of meer prioritaire typen natuurlijke habitats of een of meer prioritaire soorten voorkomen. De Lid-Staten waar de gebieden met een of meer prioritaire typen natuurlijke habitats en een of meer prioritaire soorten in oppervlakte meer dan 5 % van het nationale grondgebied beslaan, kunnen, met instemming van de Commissie, verzoeken dat de criteria van bijlage III (fase 2) voor de selectie van alle gebieden van communautair belang op hun grondgebied flexibeler worden toegepast. De lijst van gebieden van communautair belang, waarop de gebieden met een of meer prioritaire typen natuurlijke habitats of een of meer prioritaire soorten staan aangegeven, wordt door de Commissie vastgesteld volgens de procedure van artikel 21. 3. De in lid 2 genoemde lijst wordt binnen zes jaar na de kennisgeving van deze richtlijn vastgesteld. 4. Wanneer een gebied volgens de procedure van lid 2 tot een gebied van communautair belang is verklaard, wijst de betrokken Lid-Staat dat gebied zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen zes jaar, aan als speciale beschermingszone en stelt hij tevens de prioriteiten vast gelet op het belang van de gebieden voor het in een gunstige staat van instandhouding behouden of herstellen van een type natuurlijke habitat van bijlage I of van een soort van bijlage II alsmede voor de coherentie van Natura 2000 en gelet op de voor dat gebied bestaande dreiging van achteruitgang en vernietiging. 5. Zodra een gebied op de in lid 2, derde alinea, bedoelde lijst is geplaatst, gelden voor dat gebied de bepalingen van artikel 6, leden 2, 3 en 4. Wet natuurbescherming Artikel 2.1 1. Onze Minister wijst gebieden aan als speciale beschermingszones ter uitvoering van de artikelen 3, tweede lid, onderdeel a, en 4, eerste en tweede lid, van de Vogelrichtlijn en de artikelen 3, tweede lid, en 4, vierde lid, van de Habitatrichtlijn. De speciale beschermingszones worden aangeduid als «Natura 2000-gebied». 2. Ingeval een gebied geheel of gedeeltelijk wordt beheerd door één van Onze andere Ministers, neemt Onze Minister een besluit als bedoeld in het eerste lid in overeenstemming met die andere Minister. 3. Bij een besluit als bedoeld in het eerste lid wordt als bijlage een kaart opgenomen waarop de begrenzing van het desbetreffende gebied nauwkeurig is aangegeven. 4. Een besluit als bedoeld in het eerste lid bevat instandhoudingsdoelstellingen voor het gebied. Daartoe behoren in elk geval de instandhoudingsdoelstellingen ten aanzien van: a. de leefgebieden voor vogelsoorten, voor zover nodig ter uitvoering van de Vogelrichtlijn, of b. de natuurlijke habitats en de habitats van soorten, voor zover nodig ter uitvoering van de Habitatrichtlijn. 5. Op de voorbereiding van een besluit tot aanwijzing als bedoeld in het eerste lid is afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing. 6.

Eisers voeren, samengevat weergegeven, in beroep aan dat de gevoerde procedure onzorgvuldig is geweest, met name omdat de toe te voegen habitattypen via standaardgegevensformulieren (SGF-en) al in 2017 zijn geregistreerd in een databank van de Europese Commissie en de lijst met toe te voegen habitattypen al in januari 2018 is gepubliceerd. Daarnaast is het volgens eisers niet verplicht om de Natura 2000-aanwijzingsbesluiten te corrigeren. Verder zijn zij van mening dat de minister onvoldoende heeft aangetoond dat de toegevoegde habitattypen ten tijde van de aanwijzingsbesluiten al in de Natura 2000-gebieden aanwezig waren. Ook zijn de toegevoegde habitattypen in de meeste gevallen kleiner en van lagere kwaliteit dan de habitattypen uit de aanwijzingsbesluiten. Voorts voeren eisers aan dat het toevoegen van de habitattypen grote gevolgen heeft voor hun bedrijfsactiviteiten en -mogelijkheden vanwege de grote bescherming van Natura 2000-gebieden. Daarbij stellen zij dat het onmogelijk is om de exacte gevolgen van het wijzigingsbesluit op bedrijfsniveau door te rekenen, omdat de minister geen kaarten beschikbaar heeft gesteld waarop de toegevoegde habitattypen precies staan ingetekend. Relativiteitsvereiste 8.1 VL voert aan dat het beroep moet worden getoetst aan artikel 8:69a van de Awb. Volgens haar staat het relativiteitsvereiste dat in dat artikel is geformuleerd in de weg aan gegrondverklaring van het beroep van eisers. 8.2 Uit het verweerschrift van 30 mei 2023 en het verhandelde ter zitting blijkt dat de minister zich op het standpunt stelt dat het relativiteitsvereiste in dit geval niet aan eisers kan worden tegengeworpen. 8.3 Artikel 8:69a van de Awb bepaalt dat de bestuursrechter een besluit niet vernietigt op de grond dat het in strijd is met een geschreven of ongeschreven rechtsregel of een algemeen rechtsbeginsel, indien die regel of dat beginsel kennelijk niet strekt tot bescherming van de belangen van degene die zich daarop beroept. Daarvan is naar het oordeel van de rechtbank in dit geval geen sprake. Eisers komen op voor hun bedrijfsbelang. Dat belang staat in deze procedure tegenover het natuurbelang. Ter behartiging van hun belang stellen eisers kort gezegd dat de procedure tot toevoeging van habitattypen aan de Natura 2000-gebieden niet juist is gevoerd, dat onvoldoende is aangetoond dat die habitattypen destijds daadwerkelijk aanwezig waren en dat onvoldoende rekening is gehouden met hun belangen. Dit kan niet worden aangemerkt als het oneigenlijk inroepen van normen uit de Wnb die niet strekken tot bescherming van hun belangen. Naar het oordeel van de rechtbank zou het relativiteitsvereiste uit artikel 8:69a van de Awb dan ook niet in de weg staan aan een eventuele gegrondverklaring van het beroep. De rechtbank ziet zich in dit oordeel gesteund, doordat uit rechtspraak van de Afdeling blijkt dat zij artikel 8:69a van de Awb in zaken over de aanwijzing van Natura 2000-gebieden ook niet tegenwerpt aan appellanten. Dat het relativiteitsvereiste in dit geval niet aan een eventuele gegrondverklaring van het beroep in de weg zou staan, staat verder los van de vraag of de beroepsgronden van eisers inhoudelijk kunnen slagen. Procesbelang 9.1 VL voert verder aan dat eisers geen procesbelang hebben, omdat zij niks zouden opschieten met een mogelijk toegewezen beroep. Volgens VL zou dat er niet toe leiden dat eisers minder beperkingen gaan ondervinden van stikstofwetgeving. 9.2 Ook dit volgt de rechtbank niet. Eisers komen in deze zaak op voor hun bedrijfsbelang en betogen dat de minister het wijzigingsbesluit niet had mogen nemen. De rechtbank sluit niet uit dat hun bedrijfsbelang door het toevoegen van de genoemde habitattypen aan de Natura 2000-gebieden Sallandse Heuvelrug en Borkeld kan worden geraakt. Eisers hebben daarmee belang bij de beoordeling van hun standpunten door de rechtbank. Niet beschikbaar stellen kaarten 10. Eisers hebben aangevoerd dat de minister geen kaarten beschikbaar heeft gesteld waarop de toegevoegde habitattypen precies staan ingetekend. De rechtbank stelt vast dat de minister in ieder geval in beroep de habitattypenkaarten beschikbaar heeft gesteld waarop onder meer is aangegeven waar in de Natura 2000-gebieden de desbetreffende habitattypen voorkomen. Voor zover eisers bedoelen dat de habitattypenkaarten niet bij het ontwerp van het wijzigingsbesluit ter inzage zijn gelegd, stelt de rechtbank vast dat eisers, zoals gezegd, geen zienswijze tegen dat ontwerpbesluit hebben ingediend. In de nota van toelichting bij het ontwerpbesluit staat dat de toevoeging van de habitattypen aan de Natura 2000-gebieden is gebaseerd op de habitattypenkaarten. Verder heeft verweerder in het verweerschrift van 30 mei 2023 verklaard dat ervoor is gekozen om bij de bekendmaking (in advertenties in alle regionale bladen) te wijzen op de mogelijkheid tot het opvragen van (achtergrond)-documenten bij het klantcontactcentrum van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland. De rechtbank stelt vast dat dit in ieder geval is vermeld in de publicatie van het ontwerpbesluit van 5 maart 2018, Stcrt 2018, nr. 12368. Niet aannemelijk is dat eisers hebben afgezien van het naar voren brengen van een zienswijze, omdat de habitattypenkaarten niet bij het ontwerpbesluit ter inzage hebben gelegen. Aangenomen mag worden dat eisers dan een zienswijze naar voren zouden hebben gebracht waarin zou zijn gewezen op het niet ter inzage liggen van de kaarten. Eisers zijn dan ook niet in hun belangen geschaad doordat (of voor zover kan worden gezegd dat) de habitattypenkaarten niet bij het ontwerp van het wijzigingsbesluit ter inzage hebben gelegen. De rechtbank ziet daarom in de enkele stelling dat de minister geen kaarten beschikbaar heeft gesteld waarop de toegevoegde habitattypen staan ingetekend, geen reden om het beroep gegrond te verklaren.