ECLI:NL:RBOBR:2024:763

RECHTBANK OOST-BRABANT Zittingsplaats 's-Hertogenbosch Bestuursrecht zaaknummer: SHE 23/1126 proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van 27 februari 2024 in de zaak tussen [eiser] , uit [woonplaats] , eiser (gemachtigde: mr. J.L. van Os), en de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, het UWV (gemachtigde: A.G. Lavrijsen). Als derde-partij neemt aan de zaak deel: [naam] B.V. uit [vestigingsplaats] (de ex-werkgever) (gemachtigde: mr. U. Aloni). Zitting De rechtbank heeft het beroep van eiser op 27 februari 2024 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van het UWV deelgenomen. Eiser is met bericht van verhindering niet verschenen. De ex-werkgever is zonder bericht van verhindering niet verschenen. Na afloop van de zitting heeft de rechtbank onmiddellijk uitspraak gedaan.

1. De ex-werkgever heeft op 9 december 2022 een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) ten behoeve van eiser aangevraagd per 17 november 2022 en zich beroepen op een no-riskpolis. Het UWV heeft die aanvraag met het besluit van 16 januari 2023 afgewezen, omdat niet de benodigde gegevens waren overgelegd om die aanvraag te beoordelen. Eiser heeft tegen dat besluit bezwaar gemaakt bij het UWV. Met het besluit van 24 maart 2023 is het UWV bij de afwijzing gebleven, maar nu met als argument dat eiser niet valt onder de voorwaarden van een no-riskpolis. 2. Eiser heeft tegen het besluit van 24 maart 2023 beroep ingesteld bij de rechtbank. Eiser stelt dat hij een nul-urencontract met de ex-werkgever had en ziek uit dienst is getreden. Daarom is hij “vangnetter” voor de ZW. Met de eventuele toepasselijkheid van een no-riskpolis heeft eiser niets van doen. 3. Met wat eiser in beroep aanvoert bestrijdt hij niet het standpunt van het UWV dat hij niet voldoet aan de voorwaarden voor een no-riskpolis. Het dossier bevat ook geen enkele informatie dat er überhaupt een no-riskpolis ten behoeve van eiser zou bestaan. Het UWV heeft dan ook terecht besloten dat eiser niet vanwege een no-riskpolis in aanmerking kan komen voor een ZW-uitkering. 4. Voor zover eiser aanspraak wil maken op een ZW-uitkering als “vangnetter” is het volgende van belang. 4.1. Het UWV heeft (in de bezwaarfase) op 2 maart 2023 aan (de gemachtigde van) eiser een brief gestuurd waarbij de arbeidsovereenkomst en de beëindigingscorrespondentie is opgevraagd. In die brief staat verder: “In de polisadministratie is vermeld dat het dienstverband liep van 14 november 2022 tot en met 21 november 2022. Daarnaast is er in de polisadministratie vermeld dat er een einde aan de arbeidsverhouding is gekomen door opzegging van uw cliënt, door toedoen van uw cliënt of op initiatief van uw cliënt.” 4.2. Eiser heeft deze gegevens uit de polisadministratie niet bestreden. Evenmin heeft hij (de door het UWV gevraagde) gegevens over de beëindiging van zijn dienstverband overgelegd. Bij deze stand van zaken moet het ervoor worden gehouden dat de gegevens in de polisadministratie juist zijn. Dit betekent dat eiser zelf het dienstverband heeft beëindigd, daartoe het initiatief heeft genomen dan wel dat het dienstverband anderszins door zijn toedoen is beëindigd. Dit levert een zogenaamde benadelingshandeling op. Eiser heeft geen enkele informatie verstrekt over de omstandigheden waaronder die benadelingshandeling heeft plaatsgevonden. Eiser heeft zich afgemeld voor de zitting en is daar (dus) niet verschenen om hierover een toelichting te geven. De rechtbank ziet op basis van het dossier geen aanleiding om te oordelen dat deze benadelingsgedraging eiser niet ten volle kan worden toegerekend. De ernst van deze gedraging rechtvaardigt het in beginsel om de ZW-uitkering geheel en blijvend te weigeren zoals het UWV ook op de zitting heeft gezegd. Redenen om in dit geval tot een ander oordeel te komen heeft de rechtbank in het dossier niet aangetroffen. 4.3. Gesteld dat eiser al als “vangnetter” voor een ZW-uitkering in aanmerking zou kunnen komen, dan volgt uit wat hiervoor is overwogen dat die uitkering terecht geheel en blijvend zou zijn geweigerd. Dit betekent dat eiser ook op die grond niet voor een ZW-uitkering in aanmerking komt. 5. Omdat het beroep ongegrond is bestaat er geen aanleiding om het UWV te veroordelen in de proceskosten van eiser. De rechter deelt mede dat van deze uitspraak een proces-verbaal wordt opgemaakt dat binnen twee weken aan partijen zal worden toegestuurd. De rechter wijst erop dat partijen het recht hebben om tegen deze uitspraak hoger beroep in te stellen bij de Centrale Raad van Beroep. Het hoger beroep moet zijn ingesteld binnen zes weken na de dag van verzending van dit proces-verbaal. Deze uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 27 februari 2024 door mr. A.F. Vink, rechter, in aanwezigheid van mr. S.L. Burg, griffier. griffier rechter Een afschrift van dit proces-verbaal is verzonden aan partijen op: