ECLI:NL:RBNNE:2025:2859

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND Zittingsplaats Assen Bestuursrecht zaaknummer: LEE 22/3016 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 9 juli 2025 in de zaak tussen [eiser] , uit [woonplaats] , eiser en Belastingdienst/Dienst Toeslagen, verweerder (gemachtigden: mrs. N. de Weijer en A.G.R. Kortink). Samenvatting 1. Deze uitspraak gaat over het maandelijkse termijnbedrag dat eiser aan verweerder moet afdragen om zijn schuld af te lossen. Volgens eiser is het bedrag te hoog om te kunnen voldoen. Verweerder heeft eisers bezwaar ongegrond verklaard, omdat eiser volgens berekeningen voldoende betalingscapaciteit heeft. 1.1. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het maandelijkse termijnbedrag niet te hoog is vastgesteld door verweerder. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is daarom ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. In de bijlage staat een aantal artikelen dat voor deze zaak van belang is.

2. Eiser heeft bij verweerder een aanvraag ingediend voor een persoonlijke betalingsregeling voor 7 terugvorderingsbeschikkingen zorgtoeslag en huurtoeslag in 2018, 2019 en 2020. Verweerder heeft daarop besloten tot een standaard betalingsregeling, waarbij eiser 24 keer een bedrag moet betalen van € 332,00 per maand. Omdat eiser daarna nog enkele betalingen heeft gedaan, heeft verweerder het termijnbedrag bijgesteld naar € 330,00 per maand. Met het bestreden besluit van 19 juli 2022 op het bezwaar van eiser is verweerder bij dit besluit gebleven. 2.1. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift en eiser heeft daarna zijn gronden aangevuld. 2.2. De rechtbank heeft het beroep op 27 mei 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigden van verweerder. Eiser heeft zich afgemeld voor de zitting.

Omvang van het geding 3. In beroep voert eiser onder andere aan dat hij het bedrag van € 454,00 per maand voor de openstaande aanslagen inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen niet kan betalen naast de aflossing van de betalingsregeling voor de terugvorderingen zorgtoeslag en huurtoeslag. Omdat het in deze procedure alleen gaat over de betalingsregeling voor de zorgtoeslag en huurtoeslag, laat de rechtbank de beroepsgrond voor de openstaande aanslagen inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen hier buiten beschouwing. Standpunten van partijen 3.1. Eiser voert aan dat het termijnbedrag van € 330,00 voor hem te hoog is om te kunnen betalen. In eerste instantie voert hij aan maximaal € 75,00 per maand te kunnen aflossen; later voert eiser aan maximaal € 50,00 per maand te kunnen aflossen. Ter onderbouwing heeft hij zelf een berekening gemaakt van zijn inkomsten en uitgaven. Eiser geeft aan AOW en een klein pensioen te krijgen, bijna 73 jaar oud te zijn en meerdere ernstige, medische aandoeningen te hebben. Zijn ziektes en aandoeningen zullen nog extra kosten met zich meebrengen, zo stelt hij. Tot slot merkt eiser op dat zijn zoon weliswaar bij hem op het adres staat ingeschreven, maar dat deze zoon er feitelijk niet meer woont. 3.2. Verweerder stelt zich op het standpunt dat het termijnbedrag voor eiser niet te hoog is vastgesteld. Uit de berekening van eisers betalingscapaciteit is namelijk gebleken dat de schuld kan worden afbetaald binnen de voorgeschreven termijn van 24 maanden. Verweerder voert aan dat bij een capaciteitsberekening de uitgaven en de kosten van levensonderhoud worden meegenomen. De Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990 (Uitvoeringsregeling IW) gaat daarbij niet uit van de feitelijke kosten, maar van normbedragen. Volgens verweerder is op basis hiervan de betalingscapaciteit van eiser juist berekend. Daarbij is in het geval van eiser de kostendelersnorm toegepast. Verweerder geeft aan rekening gehouden te hebben met twee kostendelende medebewoners. 3.3. Ten behoeve van eiser merkt verweerder nog het volgende op. Wanneer eiser van mening is dat de kostendelersnorm anders zou moeten worden toegepast, dan kan hij bij verweerder een herzieningsverzoek indienen. Tenslotte merkt verweerder op dat hij recent heeft geconstateerd dat eisers inkomen de afgelopen jaren flink is gestegen. Daardoor is de betalingscapaciteit van eiser inmiddels ook gestegen, aldus verweerder. Is er sprake van betalingsonmacht bij eiser? 3.4. Eisers beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank overweegt als volgt. Uit de stukken blijkt dat het totaalbedrag van de restschuld van eiser € 7.904,00 betreft. Omdat het om toeslagenvorderingen gaat, moet de restschuld als uitgangspunt in maximaal 24 maanden worden terugbetaald met een standaard betalingsregeling. Dit betekent in het geval van eiser ( € 7.904,00: 24 = ) € 330,00 per maand. Dit is ook het bedrag dat verweerder heeft vastgesteld met het bestreden besluit. 3.5. Op verzoek van een belanghebbende die aangeeft niet in staat te zijn de terugvordering terug te betalen overeenkomstig de standaard betalingsregeling kan een persoonlijke betalingsregeling worden vastgesteld. De hoogte van de maandelijks te betalen bedragen wordt dan vastgesteld op basis van de betalingscapaciteit van een belanghebbende en zijn of haar partner. 3.6. De maandelijkse betalingscapaciteit is het positieve verschil tussen het gemiddeld te verwachten netto besteedbare inkomen en de gemiddeld in die periode per maand te verwachten kosten van bestaan. Omdat de financiële situatie van eiser is gewijzigd, heeft verweerder de betalingscapaciteit opnieuw berekend. Eiser heeft niet gesteld dat in deze berekening van een onjuist inkomensgegeven is uitgegaan of onjuiste normbedragen voor kosten zijn opgenomen. Aan de hand van de kenbare gegevens komt verweerder onder de streep uit op een betalingscapaciteit van € 650,00 per maand. De rechtbank stelt vast dat dit voldoende is om de schuld met een bedrag van € 330,00 in 24 termijnen van een maand binnen de standaardbetalingsregeling te voldoen. De beroepsgrond slaagt niet. 3.7. Voor zover eiser heeft aangevoerd dat de betalingsonmacht het gevolg is van een onjuiste berekening door verweerder, omdat hij feitelijk hogere kosten heeft, slaagt zijn beroepsgrond niet. Verweerder kan bij de berekening van de betalingscapaciteit niet met alle feitelijke uitgaven van eiser rekening houden, maar alleen met de uitgaven die in de toepasselijke regelgeving zijn opgesomd. Uit de stukken blijkt dat verweerder de in de Uitvoeringsregeling IW genoemde uitgaven en kosten heeft meegenomen bij de berekening van de betalingscapaciteit. Dit zijn normbedragen. Er wordt dus niet uitgegaan van de feitelijke uitgaven, zoals eiser in zijn eigen berekening heeft gedaan. 3.8. De rechtbank is dan ook van oordeel dat verweerder met toepassing van de daarvoor geldende wettelijke regels de betalingscapaciteit van eiser op juiste wijze heeft vastgesteld. Het bedrag van de maandelijkse termijnen heeft verweerder niet te hoog vastgesteld.

4. Het beroep is ongegrond. Dit betekent voor eiser dat het maandelijkse termijnbedrag van de betalingsregeling niet verandert. Eiser krijgt het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door mr. A.S. Broere, rechter, in aanwezigheid van K.D. Bosklopper, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 9 juli 2025. griffier rechter Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Bijlage: Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990 Artikel 13 1.Onder betalingscapaciteit, bedoeld in artikel 11, wordt verstaan het positieve verschil in de periode van 12 maanden vanaf de datum waarop het verzoek om kwijtschelding is ingediend van het gemiddeld per maand te verwachten netto-besteedbare inkomen van de belastingschuldige in die periode en de gemiddeld per maand te verwachten kosten van bestaan in die periode. 2.Het netto-besteedbare inkomen van de belastingschuldige, bedoeld in het eerste lid, wordt vermeerderd met het gemiddeld per maand te verwachten netto-besteedbare inkomen in de periode van twaalf maanden vanaf de datum waarop het verzoek om kwijtschelding is ingediend van zijn echtgenoot, bedoeld in artikel 3 van de Participatiewet. Artikel 15 1.Als uitgaven als bedoeld in artikel 14, eerste lid, worden in aanmerking genomen: a.betalingen op belastingschulden, met uitzondering van die genoemd in artikel 8, tweede lid, en betalingen op terugvorderingen van tegemoetkomingen als bedoeld in artikel 2, eerste lid, aanhef en onderdeel h, van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen; b.het bedrag van de voor rekening van de belastingschuldige komende nettowoonlasten tot maximaal het bedrag, genoemd in artikel 13, eerste lid, onderdeel a, van de Wet op de huurtoeslag, voorzover dit meer is dan het bedrag dat gelijk is aan de basishuur, genoemd in artikel 16 van die wet, waarbij deze basishuur is gebaseerd op het bedrag, genoemd in artikel 17, tweede lid, van die wet, met in achtneming van een correctie op de basishuur als bedoeld in artikel 1 van de Wet verlaging eigen bijdrage huurtoeslag; c.de niet door de werkgever ingehouden premies ziektekostenverzekering, de premie voor een zorgverzekering als bedoeld in artikel 1, onderdeel d, van de Zorgverzekeringswet en de premie voor verzekering ingevolge de Wet langdurige zorg, verminderd met de normpremie, bedoeld in artikel 2 van de Wet op de zorgtoeslag, voor zover reeds begrepen in de bijstandsnorm zoals die voor de belastingschuldige geldt ingevolge artikel 16, en met de krachtens de Wet op de zorgtoeslag ontvangen zorgtoeslag; d.betaalde uitkeringen voor levensonderhoud ingevolge de artikelen 157, 158 of 404 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek; e.aflossingen op leningen voor zover die zijn aangewend voor de betaling van belastingschulden, met uitzondering van die genoemd in artikel 8, tweede lid; f.de met het houden van kostgangers verbonden kosten tot een totaal van € 15,35 per dag, met dien verstande dat bij de bepaling van het aantal dagen een volle maand op 30 dagen wordt gesteld; g.uitgaven voor het levensonderhoud van kinderen, vastgesteld op het verschil tussen het maximale bedrag waarop de belastingschuldige, zijn toetsingsinkomen buiten beschouwing latend, op grond van artikel 2 van de Wet op het kindgebonden budget aanspraak zou kunnen maken en het bedrag van de krachtens die wet te ontvangen kindgebonden budget; h.andere uitgaven van de belastingschuldige dan genoemd in dit lid, die naar het oordeel van de ontvanger redelijkerwijs niet buiten beschouwing kunnen worden gelaten bij het vaststellen van het netto-besteedbare inkomen, omdat deze uitgaven door de ontvanger noodzakelijk worden geacht. Zie hiervoor artikel 7, derde lid van de Uitvoeringsregeling Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen (Uitvoeringsregeling Awir). Artikel 7, vierde lid van de Uitvoeringsregeling Awir. De berekening van de betalingscapaciteit vindt plaats op grond van artikel 13 tot en met artikel 16 van de Uitvoeringsregeling IW. Artikel 13, eerste lid van de Uitvoeringsregeling IW. Zie artikel 15, eerste lid, van de Uitvoeringsregeling IW.