ECLI:NL:RBNNE:2024:3229

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND Zittingsplaats Assen Bestuursrecht beschikkingsnummer: 247892412 zaaknummer: 10918527 BU VERZ 24-225 uitspraak van de kantonrechter van 15 augustus 2024 inzake [betrokkene] (hierna: de betrokkene), wonende te Meppel, gemachtigde: mr. M. Lagas, Appjection B.V..

1.1. Aan betrokkene is een sanctie opgelegd op grond van de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (Wahv). Gemachtigde heeft namens betrokkene administratief beroep ingesteld tegen de inleidende beschikking. De officier van justitie heeft het administratieve beroep ongegrond verklaard. Gemachtigde heeft namens betrokkene beroep ingesteld tegen de beslissing van de officier van justitie. De behandeling van het beroepschrift heeft plaatsgevonden op de openbare zitting van 30 juli 2024. 1.2. Betrokkene is zelf niet ter zitting verschenen. Als zijn gemachtigde is verschenen D. Pieterse, kantoorgenote van mr. Lagas. Als vertegenwoordiger van de officier van justitie is verschenen mr. B.A.G. Bulte (hierna: de vertegenwoordiger). 1.3. De verweten gedraging betreft ‘R315B - stilstaan op het trottoir, voetpad, fietspad, fiets/bromfietspad of het ruiterpad (niet de rijbaan gebruiken)’, verricht op 5 februari 2022, om 20:30 uur, aan de Groenmarkt te Meppel, Gemeente Meppel, met een personenauto met [kenteken] . De opgelegde sanctie bedraagt € 109,00 (inclusief administratiekosten).

2.1. In het beroepschrift betwist betrokkene de gedraging. Volgens gemachtigde stond betrokkene niet geparkeerd op een trottoir, voetpad, fietspad, fiets/bromfietspad of ruiterpad. Zij stelt ook dat geen aanvullend proces-verbaal is aangeleverd, terwijl de officier van justitie daar wel om heeft verzocht. De gedraging kan volgens betrokkene niet worden vastgesteld. 2.2. Op de zitting heeft de kantonrechter Pieterse gewezen op het aanvullende proces-verbaal en de foto’s van de gedraging die in het dossier zitten. Daarop heeft zij haar standpunt bijgesteld en doet zij nu een beroep op de omstandigheden van het geval. Betrokkene heeft telefonisch contact gehad met de gemeente om de handhaving op de hoogte te stellen van haar verhuizing op 12 februari 2022, omdat de kans bestond dat zij niet vóór 11:00 uur ’s ochtends klaar zou zijn. Omdat betrokkene overdag werkt, werd zij door die tijdgrens gedwongen om ’s avonds te verhuizen. In het telefoongesprek zouden haar toezeggingen zijn gedaan. Ze is niet langer dan vijftien minuten weggeweest, heeft direct uitgeladen en heeft zo snel mogelijk de plaats weer verlaten. Zij voert ten slotte aan dat de redelijke termijn van berechting is geschonden. Bij het vaststellen van een proceskostenvergoeding vanwege schending van die termijn hoort volgens het hof Arnhem Leeuwarden de wegingsfactor 0,5 (licht) aangehouden te worden en niet 0,25. 2.3. De vertegenwoordiger stelt zich op het standpunt dat de gedraging kan worden vastgesteld. In het aanvullend proces-verbaal dat in het dossier zit, is een pardontijd vermeld. Er was geen sprake van laden en lossen, maar van parkeren. Er zitten foto’s van de gedraging in het dossier. Wel verklaart zij dat de redelijke termijn is geschonden. Zij is bekend met de lijn van het hof; daarom verwijst zij naar het arrest van de Hoge Raad van 10 november 2023, waarin in een geval als dit de wegingsfactor 0,25 is gebruikt bij het bepalen van de proceskostenvergoeding. 2.4. De kantonrechter overweegt als volgt. 2.5. Betrokkene betwist gedraging niet langer. Deze kan daarom worden vastgesteld. De kantonrechter moet vervolgens beoordelen of sprake is van dusdanige omstandigheden dat het (volledig) handhaven van de sanctie niet billijk is. 2.6. Uit de verklaring van betrokkene in administratief beroep blijkt niet dat haar door de gemeente toezeggingen zijn gedaan, zoals gemachtigde aanvoert. Betrokkene schrijft juist dat de handhaving géén coulance zou tonen als de venstertijd voor laden en lossen overschreden zou worden. Deze grond leidt dan ook niet tot matiging van de sanctie. 2.7. Daarbij heeft de verbalisant blijkens het aanvullend proces-verbaal een pardontijd van tien minuten aangehouden. Betrokkene zou niet langer dan vijftien minuten bij haar auto weg zijn geweest, maar dit is een te lange tijd om nog te kunnen spreken van onmiddellijk laden en lossen. Ook daarin ziet de kantonrechter geen aanleiding om de sanctie te matigen. 2.8. In de jurisprudentie is bepaald dat de redelijke termijn van berechting in eerste aanleg ten hoogste twee jaar bedraagt. Deze termijn begint op het moment dat vanwege het bestuursorgaan tegenover de beboete persoon een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat hem een boete zal worden opgelegd. 2.9. De inleidende beschikking is verstuurd op 14 maart 2022, terwijl de behandeling van het beroep ter zitting op 30 juli 2024 heeft plaatsgevonden. Dit levert een schending op van de redelijke termijn van berechting. Daarom zal de kantonrechter het sanctiebedrag matigen met 25%. Hij zal het beroep gegrond verklaren. 2.10. Het sanctiebedrag wordt gewijzigd naar € 100,00 x 0,75 + € 9,00 = € 84,00, inclusief administratiekosten. 2.11. Nu het beroep tegen de beslissing van de officier van justitie gegrond zal worden verklaard vanwege de schending van de redelijke termijn van berechting, zijn er gronden aanwezig om de door betrokkene gemaakte kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand te vergoeden. Op grond van de bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht worden toegekend: één punt ter waarde van € 875,00 voor het indienen van het beroepschrift bij de kantonrechter; en één punt ter waarde van € 875,00 voor het verschijnen op de zitting. 2.12. De vertegenwoordiger heeft de kantonrechter, met verwijzing naar het onder overweging 2.3 genoemde arrest van de Hoge Raad, verzocht om de wegingsfactor 0,25 (zeer licht) toe te passen bij het berekenen van de proceskostenvergoeding in verband met de schending van de redelijke termijn. Gemachtigde voert aan dat de lijn van het hof Arnhem-Leeuwarden 0,5 (licht) is, met verwijzing naar het onder overweging 2.2 genoemde arrest. 2.13. De kantonrechter ziet geen aanleiding om af te wijken van de door het hof Arnhem- Leeuwarden gehanteerde wegingsfactor van 0,5. Bij toepassing van artikel 13a van de Wahv komt de rechter een grote mate van beoordelingsvrijheid toe als het gaat om het toe te kennen bedrag aan proceskostenvergoeding. Dit omvat volgens de kantonrechter ook de gehanteerde wegingsfactor. Het hof Arnhem-Leeuwarden hanteert de wegingsfactor 0,5, tenzij betrokkene enkel in het gelijk wordt gesteld waar het gaat om de toekenning van of de hoogte van de proceskostenvergoeding. In dit geval gaat het niet om een zaak waarin alleen gronden zijn aangedragen omtrent de proceskostenvergoeding, maar heeft ook een inhoudelijke beoordeling plaatsgevonden. De toekenning van proceskostenvergoeding is het gevolg van een schending van de redelijke termijn van berechting. Daarom dient de wegingsfactor van 0,5 gehanteerd te worden. 2.14. Daarnaast gaat het door de vertegenwoordiger aangedragen arrest van de Hoge Raad over een belastingzaak. Uit de jurisprudentie is niet gebleken dat deze lijn ook van toepassing is verklaard op zaken op grond van de Wahv. Daarom blijft de kantonrechter bij de lijn van het hof Arnhem-Leeuwarden en past hij de wegingsfactor 0,5 toe. 2.15. Hij zal de officier van justitie veroordelen in de proceskosten van betrokkene tot een bedrag van € 875,00 x 2 x 0,5 = € 875,00. 2.16. Met ingang van 1 januari 2024 is in artikel 13a, derde en vierde lid, van de Wahv bepaald dat uitbetalingen vanwege een beslissing op het administratief beroep of een uitspraak op beroep op grond van deze wet uitsluitend plaatsvinden op een bankrekening die op naam staat van degene aan wie de beschikking van de administratieve sanctie is opgelegd. Er is geen overgangsrecht van toepassing en deze vorderingen tot uitbetaling zijn niet vatbaar voor vervreemding of verpanding. Omdat het hier een uit de wet voortvloeiende verplichting betreft is de kantonrechter niet bevoegd om over de wijze van uitbetaling te oordelen.

De kantonrechter: - verklaart het beroep tegen de beslissing van de officier van justitie gegrond; - vernietigt die beslissing; - wijzigt de inleidende beschikking en matigt het sanctiebedrag tot € 84,00, inclusief administratiekosten; - bepaalt dat betrokkene het te veel betaalde aan zekerheidstelling terugkrijgt; - veroordeelt de officier van justitie in de proceskosten, begroot op € 875,00; - verklaart zich onbevoegd om over de wijze van uitbetaling te oordelen. Deze uitspraak is gedaan door mr. P.G. Wijtsma, kantonrechter, in aanwezigheid van D.W. Veenstra, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 15 augustus 2024. griffier, kantonrechter, Rechtsmiddel Als u het met de beslissing op uw beroep niet eens bent, dan kunt u binnen zes weken na de hieronder vermelde datum van toezending van deze beslissing hoger beroep instellen bij het gerechtshof Arnhem - Leeuwarden, maar alleen als: a. de u opgelegde administratieve sanctie meer dan € 110,00 bedraagt, of b. uw beroep niet-ontvankelijk is verklaard omdat u geen (of niet op tijd) zekerheid heeft gesteld. Het (hoger) beroepschrift moet worden ingediend bij de rechtbank Noord-Nederland, Afdeling Bestuursrecht, locatie Groningen (Postbus 150, 9700 AD Groningen). U dient daarbij het zaaknummer te vermelden. De wet gaat uit van een geheel schriftelijke procedure, tenzij door u bij het (hoger) beroepschrift uitdrukkelijk om een zitting is gevraagd. Afschrift verzonden aan partijen op: ECLI:NL:GHARL:2023:6369 ECLI:NL:HR:2023:1526 ECLI:NL:HR:2020:563 en ECLI:NL:HR:2024:1012 ECLI:NL:GHARL:2024:4173