ECLI:NL:RBMNE:2025:901

RECHTBANK Midden-Nederland Familierecht Zittingsplaats Lelystad Zaaknummer: C/16/571040 / HL ZA 24-58 Vonnis van 26 februari 2025 in de zaak van [eiseres] , te [woonplaats] , eisende partij in conventie, verwerende partij in reconventie, hierna te noemen: de vrouw, advocaat: mr. D. Rezaie, tegen [gedaagde] , te [woonplaats] , gedaagde partij in conventie, eisende partij in reconventie, hierna te noemen: de man, advocaat: mr. J. el Hannouche. 1.1. Het verloop van de procedure blijkt uit: - het incidentele vonnis van 24 juli 2024;- de conclusie van antwoord in conventie en conclusie van eis in reconventie;- de conclusie van antwoord in reconventie; - een usb-stick van de vrouw; - de beëdigde vertaling van de huwelijksakte de vrouw; en - een afschrift van een visum van de vrouw. 1.2. Op 17 januari 2025 is de zaak besproken op een mondelinge behandeling (zitting). Partijen en hun advocaten waren aanwezig en voor de vrouw was mevrouw Azizzada als tolk aanwezig. Partijen hebben hun standpunten (de man aan de hand van een pleitnota) toegelicht. Daarnaast hebben zij de vragen van de rechtbank beantwoord. Van de zitting zijn door de griffier aantekeningen zijn gemaakt. Ten slotte is bepaald dat vandaag vonnis wordt gewezen. 2Waar gaat het over? 2.1. Partijen hebben een relatie met elkaar gehad. Op 16 juli 2015 hebben zij een religieus huwelijk met elkaar gesloten in Nederland. In december 2016 hebben partijen in Iran een feest gegeven met een ceremonie, ter ere van het religieuze huwelijk. 2.2. In de beëdigde vertaling van de huwelijksakte staat het volgende: Akte verwijdert i.v.m. herleiding van personen. in conventie en in reconventie 3.1. De vrouw vordert: I. de man te veroordelen de overeengekomen bruidsgave aan de vrouw te voldoen door het eigendom van een driekamerappartement in [woonplaats] aan haar over te dragen dan wel de waarde daarvan ad € 230.000,- aan haar te vergoeden alsmede de kosten van een Hadj (de pelgrimstocht naar Mekka) ad € 9.000,-- aan haar te voldoen, te voldoen binnen vier weken na de datum van het te wijzen vonnis; II. de man te veroordelen in de kosten van het geding, alsmede in de gebruikelijke nakosten (zowel zonder als met betekening), te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) vanaf veertien dagen na de datum van de aanzegging daarvan tot aan de dag der algehele voldoening. 3.2. De man voert verweer. De man concludeert tot niet-ontvankelijkheid van de vrouw, dan wel tot afwijzing van de vorderingen van de vrouw en hij vordert (na gedeeltelijke intrekking) in reconventie: I. de vrouw, te veroordelen tot betaling van een bedrag van € 17.000,- ter zake de achterstallige betaling van de bijdrage in de woonlasten voor de woning gelegen te [woonplaats] aan de [adres] voor de periode van 1 januari 2020 tot en met augustus 2024; II. de vrouw, te veroordelen tot betaling van een maandbedrag van € 350,- ter zake de bijdrage in de woonlasten voor de woning gelegen te [woonplaats] aan de [adres] met ingang van 1 september 2020, telkens bij vooruitbetaling te voldoen tot het moment dat de vrouw voornoemde woning heeft verlaten; en vordert in conventie en in reconventie: III. de vrouw, te veroordelen in de kosten van conventie als reconventie met bepaling dat, als deze kosten niet binnen zeven dagen na de dagtekening van het in dezen te wijzen vonnis worden voldaan, daarover vanaf de achtste dag na dagtekening van het vonnis, wettelijke rente is verschuldigd; IV. de vrouw te veroordelen in de nakosten als bedoeld in artikel 237 lid 4 Burgerijk Rechtsvordering (hierna: Rv) ten bedrage van € 163,- zonder betekening, verhoogd met een bedrag van € 85,- in geval van betekening, met bepaling dat, als deze kosten niet binnen zeven dagen na de dagtekening van het te wijzen vonnis worden voldaan, daarover vanaf de achtste dag na dagtekening van het vonnis wettelijke rente is verschuldigd. 3.3. De vrouw voert verweer. De vrouw concludeert tot niet-ontvankelijkheid van de man, dan wel tot afwijzing van de vorderingen van de man, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van de man in de kosten van deze procedure. in conventie en in reconventie De bruidsgave 4.1. Nadat de relatie van partijen in 2021 is geëindigd heeft de vrouw (via haar advocaat op 28 december 2023) aanspraak gemaakt op de volgens haar overeengekomen bruidsgave. Partijen zijn het niet eens over het toepasselijk recht, de uitleg van de huwelijksakte die is gesloten bij het religieuze huwelijk en met name niet of er een bruidsgave overeen is gekomen en zo ja, waar die bruidsgave uit bestaat. De rechtbank zal hierna per onderwerp een beslissing nemen. Kwalificatie rechtsverhouding 4.2. Partijen hebben in Nederland een religieus huwelijk gesloten. Zij zijn niet naar de burgerlijke stand geweest. Naar Nederlands recht is daarom geen sprake van een rechtsgeldig huwelijk. Omdat het huwelijk niet erkend wordt in Nederland, valt de huwelijksakte ook buiten de huwelijksvermogensrechtelijke sfeer. Dit heeft tot gevolg dat de conflictregels van het huwelijksvermogensrecht niet van toepassing zijn. De bruidsgave wordt gekwalificeerd als een rechtsverhouding sui generis (een op zichzelf staande rechtsverhouding). Rechtsmacht 4.3. Omdat de vrouw alleen de Iraanse nationaliteit had ten tijde van het sluiten van de overeenkomst en de man de Afghaanse en Nederlandse nationaliteit, is dit een zaak met een internationaal karakter. Dit betekent dat (ambtshalve) moet worden beoordeeld of de Nederlandse rechter rechtsmacht heeft en welk recht moet worden toegepast. De rechtsmacht ten aanzien van een verbintenis uit overeenkomst valt onder de werkingssfeer van de verordening Brussel I bis. Omdat de man als gedaagde partij in Nederland woont, heeft de Nederlandse rechter op grond van artikel 4 Brussel I bis rechtsmacht. Toepasselijk recht 4.4. Vervolgens moet beoordeeld worden welk recht moet worden toegepast. Dit is geregeld in de Rome I verordening. Hoewel deze verordening in beginsel niet van toepassing is op verbintenissen die voortvloeien uit familierechtelijke betrekkingen, valt het geschil van partijen over de bruidsgave toch binnen de werkingssfeer van deze verordening via artikel 10:154 BW. Volgens dit artikel is de Rome I verordening alsnog van toepassing als een verbintenis kan worden aangemerkt als verbintenis uit overeenkomst. Dat is hier het geval. 4.5. In de huwelijksakte is geen rechtskeuze gemaakt door partijen. In dat geval wordt de huwelijksakte op grond van de Rome I verordening beheerst door het recht van het land waar de partij die de kenmerkende prestatie van de overeenkomst moet verrichten, zijn of haar gewone verblijfplaats heeft op het tijdstip van sluiten van de overeenkomst. Dit is alleen anders indien uit alle omstandigheden blijkt dat de overeenkomst een kennelijk nauwere band heeft met een ander land. Anders dan de vrouw zegt, doet deze situatie zich hier niet voor. De huwelijksakte is namelijk in Nederland gesloten tussen twee partijen die allebei hun gewone verblijfplaats hebben in Nederland en waarvan de man ook de Nederlandse nationaliteit heeft. Dat de vrouw de Iraanse nationaliteit heeft en partijen anderhalf jaar na het sluiten van hun huwelijksakte een feest hebben gegeven in Iran ter ere van het religieuze huwelijk, leidt niet tot een nauwere band met Iran. Dit betekent dat Nederlands recht van toepassing is op de huwelijksakte. Geen strijd met de openbare orde 4.6. Partijen zijn het niet eens of de vrouw nakoming kan vragen van een huwelijksakte die is gesloten bij een religieus huwelijk. Volgens de man is de huwelijksakte in strijd met de openbare orde, omdat er geen rechtsgeldig huwelijk is gesloten naar Nederlands recht en kunnen er daarom geen rechtsgevolgen aan worden toegekend. Dit is onjuist. Hoewel een religieus huwelijk in Nederland geen juridische status heeft, betekent dat niet dat het verboden is om deze huwelijksakte met elkaar te sluiten. Partijen handelen ook niet strafbaar door een religieus huwelijk aan te gaan. Volgens artikel 449 lid 1 Wetboek van Strafrecht is de imam die het huwelijk sluit strafbaar, partijen zelf niet. Voor strijd met de openbare orde is nodig dat een overeenkomst in strijd is met de fundamentele beginselen van de rechtsorde of met algemene belangen van fundamentele aard. Daar is hier geen sprake van. Bij een bruidsgave zegt de ene partij toe iets aan de andere partij te zullen geven. Deze afspraak is op zichzelf niet in strijd met de openbare orde. Inhoud van de huwelijksakte 4.7. Ook de inhoud van de huwelijksakte houdt partijen uiteen. De vrouw vindt namelijk dat de man haar een driekamerappartement in [woonplaats] en de kosten van een pelgrimstocht is verschuldigd. Volgens de man heeft hij nooit de wil gehad om de vrouw te voorzien van een woning en is de huwelijksakte vals opgemaakt. De man erkent wel dat hij de vrouw een pelgrimstocht heeft toegezegd, maar alleen als dat financieel haalbaar is. Dit kan hij niet betalen en is hij daarom niet verschuldigd. 4.8. Voor de uitleg van de inhoud van de afspraken is niet (alleen) de tekst van belang, maar komt het (ook) aan op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer aan hun afspraken mochten toekennen en op hetgeen zij op dat punt redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. Bij deze uitleg moet rekening worden gehouden met alle omstandigheden van het geval. Daarbij kan mede van belang zijn tot welke maatschappelijke kringen partijen behoren en welke rechtskennis van zodanige partijen kan worden verwacht. 4.9. Dat de man de vrouw een driekamerappartement in [woonplaats] is verschuldigd, staat niet in de huwelijksakte. In de beëdigde vertaling van de akte die de vrouw heeft laten zien, wordt slechts een driekamerappartement genoemd. De locatie daarvan is niet opgenomen. Opmerkelijk is daarnaast dat sprake is van een wederkerige verplichting tot het geven van een driekamerappartement. De tekst bij de man en de vrouw is identiek. Ter zitting hebben partijen erkend dat dit hoogst ongebruikelijk is en dat een bruidsgave normaal gesproken door de man aan de vrouw gegeven wordt. Verder zijn er (zoals de man opmerkt) in de akte stukken blanco gelaten. De man en de vrouw worden niet genoemd in het officiële gedeelte (onderste deel van de geciteerde akte). De huwelijksakte lijkt hierdoor onvolledig. Ook wordt de moeder van de vrouw als gemachtigde genoemd voor de man. Dit is ook volgens partijen hoogst ongebruikelijk. Van de letterlijke tekst van de huwelijksakte kan de rechtbank daarom in dit geval niet uitgaan. 4.10. De vrouw heeft daarnaast een video-opname ingediend, die is gemaakt in Iran tijdens het feest waarbij de huwelijksakte wordt voorgelezen. Deze video-opname met als titel “bewijs bruidsgave” is echter niet voorzien van een beëdigde vertaling. Dit had wel van de vrouw mogen worden verwacht, omdat zij zich beroept op de inhoud van de video. De rechter heeft de video tijdens de zitting af laten spelen, waarbij de beëdigde tolk van de vrouw de tekst heeft vertaald. Op de video was er sprake van veel omgevingsgeluid, waardoor de tolk niet alles goed kon verstaan. Ter zitting heeft de tolk verklaard dat in ieder geval wordt benoemd dat de bruidsgave bestaat uit een geldbedrag (het bedrag kon de tolk niet verstaan), een koran, goud, een driekamerappartement in Iran en een reis naar Mekka. Deze vertaling is volgens de advocaat van de vrouw onjuist. Er wordt volgens hem namelijk gesproken over kandelaars en niet over goud en geld. Hoe dit ook zij, beide vertalingen (van de tolk en de advocaat) komen niet overeen met de beëdigde vertaling van de huwelijksakte. Ook uit de video-opname kan daarom niet worden afgeleid welke afspraken partijen hebben gemaakt toen zij de huwelijksakte hebben gesloten op 16 juli 2015. De rechtbank in conventie en in reconventie 5.1. wijst de vorderingen van partijen af, 5.2. compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt, 5.3. verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad, Dit vonnis is gewezen door mr. M.M.E. Manning, bijgestaan door mr. M. van Meurs, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 26 februari 2025. Artikel 1:68 lid 1 BW. Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. Verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst.