ECLI:NL:RBMNE:2025:7218

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Civiel recht Kantonrechter Zittingsplaats Lelystad Zaaknummer: 11885579 \ LC EXPL 25-1940 Vonnis van 31 december 2025 in de zaak van NS REIZIGERS B.V., gevestigd en kantoorhoudende te Utrecht, eisende partij, hierna te noemen: NS Reizigers, gemachtigde: LAVG Gerechtsdeurwaarders Groningen, tegen [gedaagde] , wonende te [woonplaats] , gedaagde partij, hierna te noemen: [gedaagde] , procederend in persoon.

1.1. Het verloop van de procedure blijkt uit: - de dagvaarding van 18 augustus 2025;- de mondelinge conclusie van antwoord- de akte uitlating van NS Reizigers met producties 1 tot en met 5;- de mondelinge antwoordakte van [gedaagde] . 1.2. De kantonrechter heeft besloten dat vandaag de uitspraak is. 2De kern van de zaak 2.1. [gedaagde] was tijdens een treinrit van Lelystad Centrum naar Almere Parkwijk niet in het bezit van een geldig vervoerbewijs. Daarom voldeed [gedaagde] niet aan de verplichtingen in het Besluit Personenvervoer 2000 en overtrad [gedaagde] de Wet op Personenvervoer 2000. [gedaagde] is daarom volgens NS Reizigers de ritprijs van € 5,80, de wettelijke verhoging van € 50,00 en de administratiekosten van € 15,00 verschuldigd. [gedaagde] heeft niet betaald. De vraag is of [gedaagde] deze boete, met rente en kosten, aan NS Reizigers moet betalen. De kantonrechter oordeelt dat [gedaagde] alleen de boete, met rente, moet betalen en niet de bijkomende kosten.

[gedaagde] moet de boete (= ritprijs en de wettelijke verhoging) betalen 3.1. [gedaagde] heeft in haar antwoord aangegeven de boete te willen betalen, maar niet alle bijkomende kosten. De kantonrechter begrijpt dit verweer van [gedaagde] zo dat [gedaagde] de ritprijs van € 5,80 en de wettelijke verhoging van € 50,00 erkent. De boete wordt daarom als niet weersproken toegewezen. Dit betekent dat [gedaagde] het bedrag van € 55,80 aan NS Reizigers moet betalen. [gedaagde] moet de wettelijke rente betalen 3.2. [gedaagde] is te laat met het betalen van de boete. [gedaagde] is daarom de wettelijke rente over de boete verschuldigd. De wettelijke rente wordt toegewezen vanaf de datum van dit vonnis tot de dag van volledige betaling, omdat niet is gebleken dat [gedaagde] eerder op de hoogte was van de verschuldigdheid van de boete dan door deze procedure (hierna meer onder 3.3. en volgende). [gedaagde] hoeft de bijkomende kosten niet te betalen Er kan niet vastgesteld worden dat de brieven [gedaagde] hebben bereikt 3.3. [gedaagde] heeft bezwaar gemaakt tegen de bijkomende kosten – de administratiekosten en de proceskosten –. [gedaagde] meent dat zij rauwelijks is gedagvaard. Volgens [gedaagde] heeft zij nooit brieven van NS Reizigers of LAVG ontvangen. Als zij wel een brief en/of herinnering had ontvangen, dan had zij gelijk betaald en waren er geen bijkomende kosten geweest. Bij antwoordakte heeft [gedaagde] nog gesteld dat het adres in de dagvaarding juist is. Zij woont op dat adres met haar ouders. De post komt verder altijd aan. Als er post voor haar is leggen haar ouders die voor haar op de hoek van de tafel of in haar postvak. Haar ouders hebben echter ook geen brieven van NS Reizigers of van LAVG voorbij zien komen. Op advies van het Juridisch Loket heeft zij daarom per e-mail de brieven bij NS Reizigers en LAVG opgevraagd, maar zij heeft die nooit ontvangen. Pas bij akte van NS Reizigers heeft zij voor het eerst de brieven van NS Reizigers en LAVG gezien. Dit verweer van [gedaagde] slaagt. De kantonrechter is van oordeel dat [gedaagde] de bijkomende kosten niet hoeft te betalen en zij overweegt daartoe als volgt. 3.4. Met toepassing van de zogenoemde ontvangsttheorie, zoals opgenomen in artikel 3:37 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW), heeft een tot een bepaalde persoon gerichte verklaring alleen werking wanneer vast staat dat die verklaring de betrokken persoon ook daadwerkelijk heeft bereikt. Als de ontvangst van de verklaring wordt betwist, moet de afzender feiten en omstandigheden stellen – en zo nodig te bewijzen – waaruit volgt dat de verklaring door haar is verzonden naar een adres waarvan zij redelijkerwijs mocht aannemen dat de geadresseerde aldaar kon worden bereikt én dat de verklaring is aangekomen. 3.5. Gelet op de gemotiveerde betwisting van [gedaagde] , had het op de weg van NS Reizigers gelegen om haar standpunt – dat haar correspondentie (de betalingsherinneringen en sommaties), die NS Reizigers en LAVG per post hebben verzonden –, [gedaagde] wél hebben bereikt – op dit punt nader te onderbouwen. Dat heeft NS Reizigers niet gedaan. Als NS Reizigers (of LAVG) er zeker van had willen zijn dat haar brieven [gedaagde] bereiken, had NS Reizigers de brieven aangetekend per post moeten versturen. Dit heeft NS Reizigers echter nagelaten, ook nadat zij geen reactie van [gedaagde] had ontvangen. NS Reizigers heeft nog wel aangevoerd dat LAVG een e-mail aan [gedaagde] heeft verzonden waarbij de sommatie was gevoegd, maar volgens [gedaagde] werden alleen de data waarop de brieven zijn verstuurd in die e-mail genoemd. Hieruit maakt de kantonrechter op dat [gedaagde] ook niet via een e-mail de brieven toegezonden heeft gekregen. 3.6. Het voorgaande leidt er toe dat niet vast staat dat de brieven van NS Reizigers en LAVG [gedaagde] hebben bereikt. [gedaagde] hoeft de administratiekosten niet te betalen 3.7. NS Reizigers vordert op grond van artikel 48 lid 6 van het Besluit personenvervoer 2000 de administratiekosten van € 15,00. Volgens dit artikellid is [gedaagde] de administratiekosten van € 15,00 pas verschuldigd als zij eerst de gelegenheid heeft gekregen om de opgelegde boete – kosteloos – binnen veertien dagen aan NS Reizigers te betalen. Weliswaar heeft NS Reizigers gesteld dat zij op 30 januari 2025 en 17 februari 2025 [gedaagde] die gelegenheid heeft gegeven, maar zoals hiervoor is overwogen kan niet vastgesteld worden dat de correspondentie, waaronder de voornoemde brieven, [gedaagde] ook heeft bereikt. Nu niet vast te stellen is dat [gedaagde] de voornoemde brieven van NS Reizigers heeft ontvangen en NS Reizigers aldus heeft voldaan aan het vereiste in artikel 48 lid 6 van het Besluit personenvervoer 2000, is [gedaagde] de administratiekosten van € 15,00 niet aan NS Reizigers verschuldigd. De vordering tot betaling van de administratiekosten van € 15,00 wordt daarom afgewezen. De proceskosten worden gecompenseerd 3.8. Omdat niet vast is komen te staan dat [gedaagde] de herinneringen en/of sommaties van NS Reizigers en/of LAVG heeft ontvangen, wordt aanleiding gezien om de proceskosten tussen partijen te compenseren. Dat betekent dat iedere partij haar eigen proceskosten draagt.

De kantonrechter 4.1. veroordeelt [gedaagde] om aan NS Reizigers tegen bewijs van kwijting te betalen € 55,80, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW vanaf 31 december 2025 tot de voldoening, 4.2. compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt, 4.3. verklaart de veroordeling onder 4.1. van dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad, 4.4. wijst het meer of anders gevorderde af. Dit vonnis is gewezen door mr. J.M. van Wegen en in het openbaar uitgesproken op31 december 2025. HHt/37278

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Civiel recht Kantonrechter Zittingsplaats Lelystad Zaaknummer: 11885579 \ LC EXPL 25-1940 Vonnis van 31 december 2025 in de zaak van NS REIZIGERS B.V., gevestigd en kantoorhoudende te Utrecht, eisende partij, hierna te noemen: NS Reizigers, gemachtigde: LAVG Gerechtsdeurwaarders Groningen, tegen [gedaagde] , wonende te [woonplaats] , gedaagde partij, hierna te noemen: [gedaagde] , procederend in persoon.

1.1. Het verloop van de procedure blijkt uit: - de dagvaarding van 18 augustus 2025;- de mondelinge conclusie van antwoord- de akte uitlating van NS Reizigers met producties 1 tot en met 5;- de mondelinge antwoordakte van [gedaagde] . 1.2. De kantonrechter heeft besloten dat vandaag de uitspraak is. 2De kern van de zaak 2.1. [gedaagde] was tijdens een treinrit van Lelystad Centrum naar Almere Parkwijk niet in het bezit van een geldig vervoerbewijs. Daarom voldeed [gedaagde] niet aan de verplichtingen in het Besluit Personenvervoer 2000 en overtrad [gedaagde] de Wet op Personenvervoer 2000. [gedaagde] is daarom volgens NS Reizigers de ritprijs van € 5,80, de wettelijke verhoging van € 50,00 en de administratiekosten van € 15,00 verschuldigd. [gedaagde] heeft niet betaald. De vraag is of [gedaagde] deze boete, met rente en kosten, aan NS Reizigers moet betalen. De kantonrechter oordeelt dat [gedaagde] alleen de boete, met rente, moet betalen en niet de bijkomende kosten.

[gedaagde] moet de boete (= ritprijs en de wettelijke verhoging) betalen 3.1. [gedaagde] heeft in haar antwoord aangegeven de boete te willen betalen, maar niet alle bijkomende kosten. De kantonrechter begrijpt dit verweer van [gedaagde] zo dat [gedaagde] de ritprijs van € 5,80 en de wettelijke verhoging van € 50,00 erkent. De boete wordt daarom als niet weersproken toegewezen. Dit betekent dat [gedaagde] het bedrag van € 55,80 aan NS Reizigers moet betalen. [gedaagde] moet de wettelijke rente betalen 3.2. [gedaagde] is te laat met het betalen van de boete. [gedaagde] is daarom de wettelijke rente over de boete verschuldigd. De wettelijke rente wordt toegewezen vanaf de datum van dit vonnis tot de dag van volledige betaling, omdat niet is gebleken dat [gedaagde] eerder op de hoogte was van de verschuldigdheid van de boete dan door deze procedure (hierna meer onder 3.3. en volgende). [gedaagde] hoeft de bijkomende kosten niet te betalen Er kan niet vastgesteld worden dat de brieven [gedaagde] hebben bereikt 3.3. [gedaagde] heeft bezwaar gemaakt tegen de bijkomende kosten – de administratiekosten en de proceskosten –. [gedaagde] meent dat zij rauwelijks is gedagvaard. Volgens [gedaagde] heeft zij nooit brieven van NS Reizigers of LAVG ontvangen. Als zij wel een brief en/of herinnering had ontvangen, dan had zij gelijk betaald en waren er geen bijkomende kosten geweest. Bij antwoordakte heeft [gedaagde] nog gesteld dat het adres in de dagvaarding juist is. Zij woont op dat adres met haar ouders. De post komt verder altijd aan. Als er post voor haar is leggen haar ouders die voor haar op de hoek van de tafel of in haar postvak. Haar ouders hebben echter ook geen brieven van NS Reizigers of van LAVG voorbij zien komen. Op advies van het Juridisch Loket heeft zij daarom per e-mail de brieven bij NS Reizigers en LAVG opgevraagd, maar zij heeft die nooit ontvangen. Pas bij akte van NS Reizigers heeft zij voor het eerst de brieven van NS Reizigers en LAVG gezien. Dit verweer van [gedaagde] slaagt. De kantonrechter is van oordeel dat [gedaagde] de bijkomende kosten niet hoeft te betalen en zij overweegt daartoe als volgt. 3.4. Met toepassing van de zogenoemde ontvangsttheorie, zoals opgenomen in artikel 3:37 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW), heeft een tot een bepaalde persoon gerichte verklaring alleen werking wanneer vast staat dat die verklaring de betrokken persoon ook daadwerkelijk heeft bereikt. Als de ontvangst van de verklaring wordt betwist, moet de afzender feiten en omstandigheden stellen – en zo nodig te bewijzen – waaruit volgt dat de verklaring door haar is verzonden naar een adres waarvan zij redelijkerwijs mocht aannemen dat de geadresseerde aldaar kon worden bereikt én dat de verklaring is aangekomen. 3.5. Gelet op de gemotiveerde betwisting van [gedaagde] , had het op de weg van NS Reizigers gelegen om haar standpunt – dat haar correspondentie (de betalingsherinneringen en sommaties), die NS Reizigers en LAVG per post hebben verzonden –, [gedaagde] wél hebben bereikt – op dit punt nader te onderbouwen. Dat heeft NS Reizigers niet gedaan. Als NS Reizigers (of LAVG) er zeker van had willen zijn dat haar brieven [gedaagde] bereiken, had NS Reizigers de brieven aangetekend per post moeten versturen. Dit heeft NS Reizigers echter nagelaten, ook nadat zij geen reactie van [gedaagde] had ontvangen. NS Reizigers heeft nog wel aangevoerd dat LAVG een e-mail aan [gedaagde] heeft verzonden waarbij de sommatie was gevoegd, maar volgens [gedaagde] werden alleen de data waarop de brieven zijn verstuurd in die e-mail genoemd. Hieruit maakt de kantonrechter op dat [gedaagde] ook niet via een e-mail de brieven toegezonden heeft gekregen. 3.6. Het voorgaande leidt er toe dat niet vast staat dat de brieven van NS Reizigers en LAVG [gedaagde] hebben bereikt. [gedaagde] hoeft de administratiekosten niet te betalen 3.7. NS Reizigers vordert op grond van artikel 48 lid 6 van het Besluit personenvervoer 2000 de administratiekosten van € 15,00. Volgens dit artikellid is [gedaagde] de administratiekosten van € 15,00 pas verschuldigd als zij eerst de gelegenheid heeft gekregen om de opgelegde boete – kosteloos – binnen veertien dagen aan NS Reizigers te betalen. Weliswaar heeft NS Reizigers gesteld dat zij op 30 januari 2025 en 17 februari 2025 [gedaagde] die gelegenheid heeft gegeven, maar zoals hiervoor is overwogen kan niet vastgesteld worden dat de correspondentie, waaronder de voornoemde brieven, [gedaagde] ook heeft bereikt. Nu niet vast te stellen is dat [gedaagde] de voornoemde brieven van NS Reizigers heeft ontvangen en NS Reizigers aldus heeft voldaan aan het vereiste in artikel 48 lid 6 van het Besluit personenvervoer 2000, is [gedaagde] de administratiekosten van € 15,00 niet aan NS Reizigers verschuldigd. De vordering tot betaling van de administratiekosten van € 15,00 wordt daarom afgewezen. De proceskosten worden gecompenseerd 3.8. Omdat niet vast is komen te staan dat [gedaagde] de herinneringen en/of sommaties van NS Reizigers en/of LAVG heeft ontvangen, wordt aanleiding gezien om de proceskosten tussen partijen te compenseren. Dat betekent dat iedere partij haar eigen proceskosten draagt.

De kantonrechter 4.1. veroordeelt [gedaagde] om aan NS Reizigers tegen bewijs van kwijting te betalen € 55,80, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW vanaf 31 december 2025 tot de voldoening, 4.2. compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt, 4.3. verklaart de veroordeling onder 4.1. van dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad, 4.4. wijst het meer of anders gevorderde af. Dit vonnis is gewezen door mr. J.M. van Wegen en in het openbaar uitgesproken op31 december 2025. HHt/37278

ECLI:NL:RBMNE:2025:7218 text/xml public 2026-01-12T14:08:45 2026-01-12 Raad voor de Rechtspraak nl Rechtbank Midden-Nederland 2025-12-31 11885579 \ LC EXPL 25-1940 Uitspraak Eerste aanleg - enkelvoudig NL Lelystad Civiel recht Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBMNE:2025:7218 text/html public 2026-01-12T14:08:18 2026-01-12 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBMNE:2025:7218 Rechtbank Midden-Nederland , 31-12-2025 / 11885579 \ LC EXPL 25-1940 boete voor zwart rijden, niet vast te stellen dat brieven gedaagde heeft bereikt. Boete toegewezen, maar bijkomende kosten afgewezen. RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Civiel recht Kantonrechter Zittingsplaats Lelystad Zaaknummer: 11885579 \ LC EXPL 25-1940 Vonnis van 31 december 2025 in de zaak van NS REIZIGERS B.V. , gevestigd en kantoorhoudende te Utrecht, eisende partij, hierna te noemen: NS Reizigers, gemachtigde: LAVG Gerechtsdeurwaarders Groningen, tegen [gedaagde] , wonende te [woonplaats] , gedaagde partij, hierna te noemen: [gedaagde] , procederend in persoon. 1 De procedure 1.1. Het verloop van de procedure blijkt uit: - de dagvaarding van 18 augustus 2025;- de mondelinge conclusie van antwoord- de akte uitlating van NS Reizigers met producties 1 tot en met 5;- de mondelinge antwoordakte van [gedaagde] . 1.2. De kantonrechter heeft besloten dat vandaag de uitspraak is. 2 De kern van de zaak 2.1. [gedaagde] was tijdens een treinrit van Lelystad Centrum naar Almere Parkwijk niet in het bezit van een geldig vervoerbewijs. Daarom voldeed [gedaagde] niet aan de verplichtingen in het Besluit Personenvervoer 2000 en overtrad [gedaagde] de Wet op Personenvervoer 2000. [gedaagde] is daarom volgens NS Reizigers de ritprijs van € 5,80, de wettelijke verhoging van € 50,00 en de administratiekosten van € 15,00 verschuldigd. [gedaagde] heeft niet betaald. De vraag is of [gedaagde] deze boete, met rente en kosten, aan NS Reizigers moet betalen. De kantonrechter oordeelt dat [gedaagde] alleen de boete, met rente, moet betalen en niet de bijkomende kosten. 3 De beoordeling [gedaagde] moet de boete (= ritprijs en de wettelijke verhoging) betalen 3.1. [gedaagde] heeft in haar antwoord aangegeven de boete te willen betalen, maar niet alle bijkomende kosten. De kantonrechter begrijpt dit verweer van [gedaagde] zo dat [gedaagde] de ritprijs van € 5,80 en de wettelijke verhoging van € 50,00 erkent. De boete wordt daarom als niet weersproken toegewezen. Dit betekent dat [gedaagde] het bedrag van € 55,80 aan NS Reizigers moet betalen. [gedaagde] moet de wettelijke rente betalen 3.2. [gedaagde] is te laat met het betalen van de boete. [gedaagde] is daarom de wettelijke rente over de boete verschuldigd. De wettelijke rente wordt toegewezen vanaf de datum van dit vonnis tot de dag van volledige betaling, omdat niet is gebleken dat [gedaagde] eerder op de hoogte was van de verschuldigdheid van de boete dan door deze procedure (hierna meer onder 3.3. en volgende). [gedaagde] hoeft de bijkomende kosten niet te betalen Er kan niet vastgesteld worden dat de brieven [gedaagde] hebben bereikt 3.3. [gedaagde] heeft bezwaar gemaakt tegen de bijkomende kosten – de administratiekosten en de proceskosten –. [gedaagde] meent dat zij rauwelijks is gedagvaard. Volgens [gedaagde] heeft zij nooit brieven van NS Reizigers of LAVG ontvangen. Als zij wel een brief en/of herinnering had ontvangen, dan had zij gelijk betaald en waren er geen bijkomende kosten geweest. Bij antwoordakte heeft [gedaagde] nog gesteld dat het adres in de dagvaarding juist is. Zij woont op dat adres met haar ouders. De post komt verder altijd aan. Als er post voor haar is leggen haar ouders die voor haar op de hoek van de tafel of in haar postvak. Haar ouders hebben echter ook geen brieven van NS Reizigers of van LAVG voorbij zien komen. Op advies van het Juridisch Loket heeft zij daarom per e-mail de brieven bij NS Reizigers en LAVG opgevraagd, maar zij heeft die nooit ontvangen. Pas bij akte van NS Reizigers heeft zij voor het eerst de brieven van NS Reizigers en LAVG gezien. Dit verweer van [gedaagde] slaagt. De kantonrechter is van oordeel dat [gedaagde] de bijkomende kosten niet hoeft te betalen en zij overweegt daartoe als volgt. 3.4. Met toepassing van de zogenoemde ontvangsttheorie, zoals opgenomen in artikel 3:37 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW), heeft een tot een bepaalde persoon gerichte verklaring alleen werking wanneer vast staat dat die verklaring de betrokken persoon ook daadwerkelijk heeft bereikt. Als de ontvangst van de verklaring wordt betwist, moet de afzender feiten en omstandigheden stellen – en zo nodig te bewijzen – waaruit volgt dat de verklaring door haar is verzonden naar een adres waarvan zij redelijkerwijs mocht aannemen dat de geadresseerde aldaar kon worden bereikt én dat de verklaring is aangekomen. 3.5. Gelet op de gemotiveerde betwisting van [gedaagde] , had het op de weg van NS Reizigers gelegen om haar standpunt – dat haar correspondentie (de betalingsherinneringen en sommaties), die NS Reizigers en LAVG per post hebben verzonden –, [gedaagde] wél hebben bereikt – op dit punt nader te onderbouwen. Dat heeft NS Reizigers niet gedaan. Als NS Reizigers (of LAVG) er zeker van had willen zijn dat haar brieven [gedaagde] bereiken, had NS Reizigers de brieven aangetekend per post moeten versturen. Dit heeft NS Reizigers echter nagelaten, ook nadat zij geen reactie van [gedaagde] had ontvangen. NS Reizigers heeft nog wel aangevoerd dat LAVG een e-mail aan [gedaagde] heeft verzonden waarbij de sommatie was gevoegd, maar volgens [gedaagde] werden alleen de data waarop de brieven zijn verstuurd in die e-mail genoemd. Hieruit maakt de kantonrechter op dat [gedaagde] ook niet via een e-mail de brieven toegezonden heeft gekregen. 3.6. Het voorgaande leidt er toe dat niet vast staat dat de brieven van NS Reizigers en LAVG [gedaagde] hebben bereikt. [gedaagde] hoeft de administratiekosten niet te betalen 3.7. NS Reizigers vordert op grond van artikel 48 lid 6 van het Besluit personenvervoer 2000 de administratiekosten van € 15,00. Volgens dit artikellid is [gedaagde] de administratiekosten van € 15,00 pas verschuldigd als zij eerst de gelegenheid heeft gekregen om de opgelegde boete – kosteloos – binnen veertien dagen aan NS Reizigers te betalen. Weliswaar heeft NS Reizigers gesteld dat zij op 30 januari 2025 en 17 februari 2025 [gedaagde] die gelegenheid heeft gegeven, maar zoals hiervoor is overwogen kan niet vastgesteld worden dat de correspondentie, waaronder de voornoemde brieven, [gedaagde] ook heeft bereikt. Nu niet vast te stellen is dat [gedaagde] de voornoemde brieven van NS Reizigers heeft ontvangen en NS Reizigers aldus heeft voldaan aan het vereiste in artikel 48 lid 6 van het Besluit personenvervoer 2000, is [gedaagde] de administratiekosten van € 15,00 niet aan NS Reizigers verschuldigd. De vordering tot betaling van de administratiekosten van € 15,00 wordt daarom afgewezen. De proceskosten worden gecompenseerd 3.8. Omdat niet vast is komen te staan dat [gedaagde] de herinneringen en/of sommaties van NS Reizigers en/of LAVG heeft ontvangen, wordt aanleiding gezien om de proceskosten tussen partijen te compenseren. Dat betekent dat iedere partij haar eigen proceskosten draagt. 4 De beslissing De kantonrechter 4.1. veroordeelt [gedaagde] om aan NS Reizigers tegen bewijs van kwijting te betalen € 55,80, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW vanaf 31 december 2025 tot de voldoening, 4.2. compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt, 4.3. verklaart de veroordeling onder 4.1. van dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad, 4.4. wijst het meer of anders gevorderde af. Dit vonnis is gewezen door mr. J.M. van Wegen en in het openbaar uitgesproken op31 december 2025. HHt/37278