ECLI:NL:RBDHA:2026:1873

RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Rotterdam Bestuursrecht zaaknummer: NL25.62802 uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen [naam eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser (gemachtigde: mr. P.R.L.V.M. Kruik), en de minister van Asiel en Migratie, verweerder (gemachtigde: mr. B. Pattiata). Procesverloop Bij besluit van 22 december 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. De rechtbank heeft het beroep op 31 december 2025 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen L. Murad. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Overwegingen Ophouding 1. Eiser voert aan dat de ophouding op een onjuiste grondslag heeft plaatsgevonden. Eiser is namelijk opgehouden op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw, maar dit had het tweede lid van dat artikel dan wel artikel 50a, eerste lid, van de Vw moeten zijn. De belangenafweging die de rechtbank wegens dit gebrek moet maken dient in het voordeel van eiser uit te vallen. Eiser is door de onjuiste informatie in verwarring gebracht over wat verweerder nu wel en niet aanneemt ter beoordeling van zijn situatie. 2. Partijen zijn het erover eens dat eiser op een onjuiste grondslag is opgehouden. Eiser is opgehouden op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw. Dit had artikel 50a, eerste lid, van de Vw moeten zijn, omdat uit het overdrachtsbesluit van 14 juli 2025 volgt dat eiser tot aan zijn overdracht aan Duitsland rechtmatig verblijf in Nederland heeft. Er is derhalve sprake van een gebrek. Een gebrek in het voortraject maakt de aansluitende bewaring slechts onrechtmatig indien de daarmee gediende belangen niet in redelijke verhouding staan tot de ernst van het gebrek en de daardoor geschonden belangen. 3. De te maken belangenafweging valt in het voordeel van verweerder uit. Daarbij is van belang dat eiser op grond van artikel 50a, eerste lid, van de Vw kon worden opgehouden en dat er dus een wettelijke grondslag voor de ophouding bestond. Bovendien heeft de ophouding niet langer geduurd dan de maximale termijn als genoemd in artikel 50, derde lid, van de Vw en is deze termijn gelijk aan de maximale termijn in artikel 50a, eerste lid, van de Vw. Verweerder wijst verder terecht op de gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd en - zoals in de rechtsoverwegingen 11. en 12. is overwogen - het significante onttrekkingsrisico dat daaruit volgt. De stelling dat eiser in verwarring is gebracht, acht de rechtbank onvoldoende om de belangenafweging in het voordeel van eiser te laten uitvallen. De beroepsgrond slaagt niet. Informatieplicht 4. Eiser betoogt dat verweerder niet heeft voldaan aan zijn informatieplicht. Daartoe voert eiser allereerst aan dat er geen M122-formulier aan hem is uitgereikt tijdens zijn verblijf in strafrechtelijke detentie. Hoewel in het M122-formulier staat aangegeven dat het formulier op 24 september 2025 aan eiser is uitgereikt, is dit niet mogelijk aangezien de elektronische handtekening van een dag eerder (23 september 2025) dateert. Daarnaast voert eiser aan dat in de informatiefolder de zware grond 3d is aangekruist terwijl deze in de maatregel niet aan eiser wordt tegengeworpen, en de zware grond 3c niet is aangekruist in de informatiefolder terwijl deze in de maatregel wel wordt tegengeworpen aan eiser. Gelet op deze gebreken, dient de belangenafweging in het voordeel van eiser uit te vallen. 5. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser onvoldoende aannemelijk gemaakt dat het M122-formulier niet aan hem zou zijn uitgereikt. In het M122-formulier van 23 september 2025 staat aangegeven dat het formulier op 24 september 2025 te Alphen aan den Rijn aan eiser is uitgereikt. Het feit dat de han Ten aanzien van de zware grond 3a voert eiser aan dat deze niet feitelijk is tegen te werpen en daarnaast ondeugdelijk is gemotiveerd. Niet valt in te zien hoe eisers inreis zonder geldig reisdocument een gecontroleerde overdracht in de weg zou staan. Ten aanzien van de zware grond 3b voert eiser aan dat in de motivering enkel staat vermeld dat eiser eerder - en niet voor hoe lang -illegaal in Nederland heeft verbleven. Daarnaast staat in de motivering ook niet vermeld welke verplichting eiser zou hebben geschonden. Wat betreft de zware grond 3c voert eiser aan dat uit het overdrachtsbesluit van 14 juli 2025 enkel volgt dat hij zal worden overgedragen aan Duitsland, maar niet dat hij de plicht heeft om Nederland te verlaten. Daarnaast kon eiser ook niet zelfstandig uit Nederland vertrekken, omdat hij zich ten tijde van de uitreiking van het overdrachtsbesluit in hechtenis bevond en het om een Dublinsituatie gaat. Over de lichte grond 4a voert eiser aan dat deze hem niet kan worden tegengeworpen, omdat eiser rechtmatig verblijf heeft. Ten aanzien van de lichte grond 4c voert eiser aan dat hij zou kunnen terugkeren naar zijn kamer op de COA-locatie in Zoetermeer en anders bij familie zou kunnen verblijven. Tot slot voert eiser over lichte grond 4d aan dat hij met € 110,- over voldoende middelen beschikt om een buskaartje naar Duitsland te kunnen betalen. Ook zou deze grond onvoldoende zijn gemotiveerd. 11. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling, bijvoorbeeld de uitspraak van 25 maart 2020 (ECLI:NL:RVS:2020:829), volgt dat verweerder bij de zware grond 3a kan volstaan met een toelichting dat deze grond zich feitelijk voordoet. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich terecht en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat de zware grond 3a zich feitelijk voordoet. Niet is gebleken dat eiser Nederland op de voorgeschreven wijze is binnengekomen. Eiser beschikt namelijk niet over een geldig reisdocument. Hieraan wordt terecht de conclusie verbonden dat eiser Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen. De rechtbank is daarnaast van oordeel dat verweerder de lichte grond 4c terecht heeft mogen tegenwerpen aan eiser en dat het onttrekkingsrisico daarbij voldoende is toegelicht. Hoewel eiser heeft verklaard op een COA-locatie te verblijven, volgt uit vaste jurisprudentie dat verblijf in een asielzoekerscentrum niet kan gelden als het hebben van een vaste woon- of verblijfplaats. Dat eiser bij familie kan verblijven is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende onderbouwd. 12. De zware grond 3a en de lichte grond 4c zijn, in onderling verband en samenhang bezien, al voldoende om de maatregel van bewaring te dragen. Er vloeit namelijk uit voort dat er een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De rechtbank zal daarom niet ingaan op wat eiser over de overige gronden heeft aangevoerd. De beroepsgrond slaagt niet. Voortvarend handelen 13. Eiser betoogt dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn overdracht. Daartoe voert eiser allereerst aan dat hij vanuit strafrechtelijke detentie is overgenomen en er daarom op verweerder een inspanningsverplichting rustte om aan de overdracht aan Duitsland te werken. Daarnaast wordt eiser pas op 7 januari 2026 overgedragen aan Duitsland, terwijl dit voor een overdracht over land veel sneller had kunnen worden gerealiseerd. 14. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling, bijvoorbeeld de uitspraak van 5 januari 2018 (ECLI:NL:RVS:2018:17), volgt dat zoveel mogelijk moet worden voorkomen dat de vreemdeling na zijn strafrechtelijke detentie in vreemdelingenbewaring gesteld moet worden. Alleen in het geval de einddatum van de strafrechtelijke detentie nog onbekend is, dan wel wanneer iemand in voorarrest verblijft en nog niet onherroepelijk is veroordeeld, kan van verweerder niet worden gevergd dat de voorbereiding van de uitzetting steeds zo wordt ingericht, dat de uitzetting aansluitend aan het einde van de detentie plaatsvindt en