ECLI:NL:RBDHA:2024:10085

RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Arnhem Bestuursrecht zaaknummer: NL24.16668 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 27 juni 2024 in de zaak tussen [eiser] , v-nummer: [nummer] , eiser (gemachtigde: mr. H. Postma), en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (gemachtigde: mr. M.J.C. van der Woning). Inleiding 1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van de asielaanvraag van eiser. Hij heeft op 8 oktober 2023 een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De staatssecretaris heeft met het bestreden besluit van 9 april 2024 deze aanvraag afgewezen als ongegrond. 1.1. De rechtbank heeft het beroep op 27 mei 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de staatssecretaris.

2. De rechtbank beoordeelt de afwijzing van de asielaanvraag van eiser. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eiser. 3. Het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Het asielrelaas 4. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser is gescheiden en heeft als gevolg daarvan problemen met zijn ex-schoonfamilie. Zij hebben hem bedreigd, meegenomen en mishandeld. Bij terugkeer naar Algerije vreest eiser daarom vermoord te worden door zijn ex-schoonfamilie. Verder is eiser in Algerije onderdrukt als gevolg van zijn afkomst uit de bergen, is hij mishandeld door de politie en vreest hij dat hij bij terugkeer de dienstplicht zal moeten vervullen. Het bestreden besluit 5. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de staatssecretaris de volgende relevante elementen: 1. Identiteit, nationaliteit en herkomst; 2. Problemen met ex-schoonfamilie; 3. Dienstplicht; 4. Mishandeling door politie; en 5. Onderdrukking omdat eiser uit de bergen komt. 5.1. De staatssecretaris stelt zich hierover op het standpunt dat eisers identiteit, nationaliteit en herkomst geloofwaardig zijn. De staatssecretaris heeft de andere elementen (2, 3, 4 en 5) niet beoordeeld op geloofwaardigheid, omdat hij reden ziet deze relevante elementen enkel op zwaarwegendheid te beoordelen. De staatssecretaris stelt zich hierover op het standpunt dat de verklaringen van eiser over de problemen met zijn ex-schoonfamilie, de dienstplicht, de mishandeling door de politie en de onderdrukking op voorhand onvoldoende zwaarwegend zijn om te leiden tot een gegronde vrees voor vervolging of een reëel risico op ernstige schade. De staatssecretaris concludeert daarom dat de asielaanvraag ongegrond is. 5.2. De rechtbank stelt vast dat eiser alleen beroepsgronden heeft aangevoerd tegen het standpunt van de staatssecretaris over asielelement 3. Dat betekent dat het standpunt van de staatssecretaris over de andere asielelementen niet in geschil is. Mocht de staatssecretaris eisers vrees voor vervolging vanwege het ontwijken van de dienstplicht onvoldoende zwaarwegend achten? 6. Eiser betoogt dat de staatssecretaris zijn vrees voor vervolging vanwege het ontwijken van de dienstplicht ten onrechte onvoldoende zwaarwegend heeft geacht. Eiser stelt in de eerste plaats dat de staatssecretaris deze conclusie ten onrechte heeft gebaseerd op landeninformatie uit 2018 en het thematisch ambtsbericht van 11 november 2020. De landeninformatie uit 2018 is volgens eiser verouderd en uit het thematisch ambtsbericht van 2020 volgt juist dat dienstplichtigen die in het buitenland verblijven bij aankomst in Algerije kunnen worden gearresteerd en afgevoerd naar legerkazernes. Eiser wijst verder nog op het rapport van de US Department of State van 23 april 2024 en Freedom House uit 2024, waaruit blijkt dat mannen in de dienstplichtige leeftijd het land niet mogen verlaten zonder speciale autorisatie. Daarbij zijn de omstandigheden in de militaire gevangenissen zeer slecht, omdat gedetineerden in grote groepen dicht opeengepakt in grote slaapzalen verblijven, zij onvoldoende eten krijgen en vaak door bewakers worden mishandeld. De stelling van de staatssecretaris dat de situatie in militaire gevangenissen niet relevant is voor eisers persoonlijke situatie, kan eiser daarom niet volgen. Tot slot wijst eiser erop dat hij, anders dan voorheen, kan onderbouwen dat hij de dienstplicht moet vervullen. Hiertoe overlegt hij een WhatsApp-screenshot van een oproep voor militaire dienst van 25 februari 2024. Eiser is nog in afwachting van het originele document en (kopieën van) eerdere oproepen die een landgenoot probeert op te halen. Eiser verzoekt daarom het beroep aan te houden. 6.1. De beroepsgrond slaagt niet. De staatssecretaris stelt zich terecht op het standpunt dat eisers vrees voor vervolging onvoldoende zwaarwegend is. In de eerste plaats stelt de staatssecretaris terecht dat uit landeninformatie blijkt dat eiser zou moeten zijn vrijgesteld van de dienstplicht omdat hij inmiddels ouder dan dertig is en daarom niet langer dienstplichtig is. Bovendien heeft eiser zelf verklaard dat hij ontheffing van de dienstplicht heeft, omdat hij in 1992 is geboren. Daarnaast stelt de staatssecretaris zich terecht op het standpunt dat de landeninformatie geen aanleiding geeft om aan te nemen dat personen die hun dienstplicht niet hebben voltooid, daartoe alsnog door de Algerijnse autoriteiten gedwongen zullen worden. Uit deze landeninformatie volgt namelijk dat er méér dienstplichtigen zijn die de militaire dienstplicht willen vervullen dan nodig en de staatssecretaris mocht daaraan de conclusie verbinden dat niet aannemelijk is dat eiser, mede gelet op het feit dat hij de dienstplichtige leeftijd inmiddels is ontstegen, gedwongen zal worden de dienstplicht (alsnog) te vervullen. De door eiser overgelegde oproep maakt dit niet anders. De staatssecretaris heeft er terecht op gewezen dat eiser heeft verklaard dat hij elke drie maanden een dergelijke oproep heeft ontvangen, maar dat hij er nimmer problemen van heeft ondervonden dat hij hier geen gehoor aan heeft gegeven. De staatssecretaris stelt zich verder terecht op het standpunt dat het afvoeren naar een legerkazerne niet hetzelfde is als veroordeeld worden tot een gevangenisstraf en geplaatst worden in een militaire gevangenis, en dat er weinig tot geen informatie beschikbaar is waaruit zou blijken dat de Algerijnse autoriteiten dienstplichtontduikers consequent vervolgen. De staatssecretaris stelt daarom terecht dat de omstandigheden in de militaire gevangenissen in eisers geval niet van belang zijn. De door eiser overgelegde rapporten van USDOS en Freedom House leiden niet tot een ander oordeel. Weliswaar blijkt uit deze rapporten, dat mannen in de dienstplichtige leeftijd speciale toestemming nodig hebben om het land te verlaten, maar uit een rapport van het Noorse informatiecentrum Landinfo uit 2018 en het thematisch ambtsbericht van november 2020 blijkt dat de Algerijnse grensautoriteiten sinds 2014 geen controles meer uitvoeren op het hebben vervuld van de dienstplicht. Uit de rapporten van USDOS en Freedom House blijkt niet dat van een dergelijke controle thans wel sprake zou zijn. De staatssecretaris mocht hieruit afleiden dat het controleren van dienstplichtigen geen hoge prioriteit is voor de Algerijnse autoriteiten. Eiser heeft niet onderbouwd dat dit in zijn persoonlijke situatie wel het geval zou zijn. 6.2. De rechtbank ziet tot slot geen aanleiding om het beroep aan te houden om te wachten op de oproepen van de militaire dienstplicht. Afgezien van het feit dat het bestaan van deze oproepen niet door de staatssecretaris betwist wordt (en eiser het bestaan van deze oproepen dus niet nader aannemelijk hoeft te maken), leiden deze niet tot een ander oordeel over de zwaarwegendheid van het asielrelaas van eiser. Zoals de rechtbank hiervoor onder 6.1 heeft geoordeeld, heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat hij bij terugkeer naar Algerije als gevolg van het niet-uitvoeren van de dienstplicht zal worden vervolgd. Moet eisers nieuwe asielmotief meegenomen worden in deze procedure? 7. Eiser heeft op 26 mei 2024 in de aanvullende gronden een nieuw asielmotief aangevoerd. Hij stelt bij terugkeer een gevangenisstraf van acht jaar te moeten uitzitten, omdat hij in 2019 bij verstek is veroordeeld voor drugsbezit. De omstandigheden in de Algerijnse gevangenissen zijn volgens eiser in strijd met artikel 3 van het EVRM.

8. Het beroep is ongegrond. De staatssecretaris heeft de aanvraag terecht afgewezen als ongegrond. Dat betekent dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door mr. A.S. Gaastra, rechter, in aanwezigheid vanmr. S.M. Hampsink, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. De staatssecretaris verwijst naar het Informatiebericht (IB) 2022/102, en paragraaf C1/4.1 en 4.4 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc 2000). Eiser wijst in dit verband op het rapport van USDOS van 23 april 2024 en het rapport “Algeria: Freedom in the World 2024 Country Report” van Freedom House. Zie het thematisch ambtsbericht dienstplicht Algerije van 11 november 2020. Zie het verslag van het nader gehoor, p. 10. De staatssecretaris verwijst naar “Landinfo Country of Origin Information Centre, Algeria: Conscription” van 31 mei 2018. Zie voetnoot 5. Zie het thematisch ambtsbericht dienstplicht Algerije van 11 november 2020. In dit verband wijst eiser op het jaarrapport van Amnesty International van 24 april 2024, het USDOS-rapport van 23 april 2024 en het rapport van Freedom House van 2024. Dat staat in artikel 83, eerste en derde lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Zie het arrest Ahmedbekova & Ahmedbekov van het Hof van Justitie van 4 oktober 2018, ECLI:EU:C:2018:801, zaaknummer C-652/16 en ABRvS 3 juli 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2073. Zie het verslag van het nader gehoor, p. 2.