ECLI:NL:RBDHA:2023:17559

RECHTBANK Den Haag Team handel Zaaknummer / rekestnummer: C/09/646881 / HA RK 23-185 Beschikking van 26 oktober 2023 in de zaak van [verzoekster] te [woonplaats] , verzoekster, hierna te noemen: [verzoekster] , advocaat: mr. G. Akaröz te Amsterdam, tegen NATIONALE-NEDERLANDEN SCHADEVERZEKERING MAATSCHAPPIJ N.V. te Den Haag, verweerster, hierna te noemen: NN, advocaat: mr. B.M. Wegereef te Den Haag. 1Inleiding: waar gaat deze zaak over? 1.1. Op 15 april 2019 is [verzoekster] als passagier van een auto betrokken geraakt bij een eenzijdig verkeersongeval waarbij de bestuurder de macht over het stuur is verloren waarna de auto in het water is beland (hierna: het ongeval). [verzoekster] heeft hierbij ernstig letsel opgelopen. De bestuurder van de auto had lachgas gebruikt en is hiervoor strafrechtelijk veroordeeld. [verzoekster] vindt dat NN als WAM-verzekeraar van de auto volledig aansprakelijk is voor haar schade. NN was aanvankelijk bereid 75% van de schade van [verzoekster] te vergoeden vanwege het niet juist dragen van de gordel. Na een uitspraak van de rechtbank Noord-Holland betreffende een ongeval waarbij ook lachgas door de bestuurder was gebruikt, stelt NN zich op het standpunt dat er sprake is van 50% eigen schuld aan de kant van [verzoekster] en is zij nog maar bereid tot vergoeding van 50% van de schade van [verzoekster] . 1.2. De beschikking is als volgt opgebouwd. De rechtbank bespreekt eerst welke stukken door partijen zijn ingediend en hoe de procedure is verlopen. Dan volgt een beschrijving van de feiten en omstandigheden die voor de beoordeling van de zaak relevant zijn en waar partijen het over eens zijn. Daarna volgt een opsomming van de verzoeken die [verzoekster] heeft gedaan, gevolgd door een beoordeling van die verzoeken en de juridische argumenten die zij daarvoor gebruikt. De beschikking wordt afgesloten met de beslissing op de verzoeken.

2.1. De rechtbank heeft de volgende stukken van partijen ontvangen: het verzoekschrift, ingekomen op 11 mei 2023, met producties 1 tot en met 11; het verweerschrift met producties A tot en met J. 2.2. Op 14 september 2023 heeft de mondelinge behandeling van de zaak plaatsgevonden. Hierbij zijn verschenen: [verzoekster] in persoon, bijgestaan door mr. Akaröz voornoemd; namens NN: de heer [schadebehandelaar] (schadebehandelaar), bijgestaan door mr. Wegereef voornoemd. Van de zijde van beide partijen zijn pleitnotities overgelegd. Van de zijde van [verzoekster] zijn tevens nog enkele producties overgelegd. 2.3. Ten slotte is een datum voor het geven van een beschikking bepaald.

3.1. Op 15 april 2019 is [verzoekster] als passagier van een auto op de A13 bij de afrit Delft Noord een verkeersongeval overkomen. Zij zat op de bijrijdersstoel toen de bestuurder de macht over het stuur verloor, waarna de auto van de weg afraakte en in een sloot nabij de afrit belandde. 3.2. De bestuurder heeft tijdens de autorit lachgas ingenomen. 3.3. [verzoekster] droeg tijdens het ongeval slechts een enkele gordelband. De andere gordelband bevond zich achter haar rug. 3.4. De bestuurder is zowel door de rechtbank Den Haag (vonnis van 18 november 2020) als door het gerechtshof Den Haag (arrest van 25 juli 2022) veroordeeld tot een taakstaf voor overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW), terwijl het een ongeval betreft waardoor een ander lichamelijk letsel wordt toegebracht. 3.5. Het ongeval heeft bij [verzoekster] ernstig letsel veroorzaakt: zij had meerdere wervelfracturen en fracturen in het linkerscheenbeen, de rechterenkel en de rechterhand. Zij is na het ongeval naar het ziekenhuis vervoerd waar zij veertien dagen opgenomen is geweest en daarna lang heeft moeten revalideren. 3.6. [verzoekster] heeft NN als WAM-verzekeraar van de auto aansprakelijk gesteld voor de door haar geleden schade en heeft daarbij een beroep gedaan op de Schuldloze Derden-Regeling. NN heeft jegens [verzoekster] aansprakelijkheid erkend en uitkeringen gedaan, maar zij doet tevens een beroep op eigen schuld van [verzoekster] aan het ontstaan van haar schade. 3.7. Ten tijde van het ongeval was [verzoekster] werkzaam als pedagogisch medewerker op een kinderdagverblijf. Zij heeft zich na het ongeval ziekgemeld. De arbeidsovereenkomst (nulurenovereenkomst) van [verzoekster] eindigde op 15 oktober 2019. [verzoekster] ontving in eerste instantie een uitkering op grond van de Ziektewet. Sinds 12 april 2021 ontvangt zij een WIA-uitkering (WGA).

4.1. [verzoekster] verzoekt de rechtbank thans nog – na intrekking van het eerste verzoek ter zitting – bij wijze van deelgeschil ex artikel 1019w van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv): te verklaren voor recht dat NN gehouden is om de schade van [verzoekster] voor 100%, dan wel een in goede justitie te bepalen percentage, te vergoeden; de kosten van deze deelgeschilprocedure te begroten en NN te veroordelen tot betaling van deze kosten. 4.2. NN voert verweer. 4.3. Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

Behandeling in een deelgeschilprocedure 5.1. In de eerste plaats moet worden beoordeeld of het verzoek zich leent voor behandeling in een deelgeschilprocedure als bedoeld in artikel 1019w Rv. Dit artikel biedt betrokkenen bij een geschil over letselschade in de buitengerechtelijke onderhandelingsfase een eenvoudige en snelle toegang tot de rechter ter bevordering van de totstandkoming van een minnelijke regeling. 5.2. De rechtbank stelt in dit verband voorop dat de hoogte van het percentage eigen schuld in een deelgeschilprocedure aan de orde kan komen. De rechtbank zal het verzoek daarom inhoudelijk beoordelen.

5.3. Tussen partijen staat vast dat de bestuurder van de auto door het besturen van de auto onder invloed van lachgas artikel 6 WVW heeft overtreden en dus een verkeersfout heeft gemaakt. Dit betekent – zoals NN al heeft erkend – dat NN als verzekeraar van de bestuurder in beginsel jegens [verzoekster] verplicht is tot vergoeding van de schade die zij door het ongeval heeft geleden en zal lijden. 5.4. Het gaat in deze procedure om de vraag of en zo ja, in hoeverre, er sprake is van eigen schuld van [verzoekster] aan het ontstaan van haar schade. 5.5. NN stelt dat er sprake is van 50% eigen schuld van [verzoekster] aan het ontstaan van haar schade. Op grond van het bepaalde in artikel 150 Rv rust op NN de plicht om voldoende feiten en omstandigheden te stellen waaruit die eigen schuld kan volgen en bij voldoende betwisting die feiten en omstandigheden te bewijzen. NN stelt in dit kader dat [verzoekster] aan het ontstaan van de schade heeft bij gedragen omdat zij: de gordel niet op de correcte wijze heeft gedragen; primair: ballonnen met lachgas heeft gevuld en heeft aangereikt aan de bestuurder; subsidiair: de bestuurder onvoldoende heeft belet om lachgas te gebruiken. Het onjuist dragen van de gordel 5.6. Tussen partijen staat vast [verzoekster] ten tijde van het ongeval haar gordel niet correct droeg. In het licht van de wettelijke verplichting om de autogordel te dragen op een wijze die de beschermende werking ervan niet beïnvloed (artikel 59 lid 7 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990), is de rechtbank van oordeel dat de omstandigheid dat [verzoekster] de gordel niet op de juiste wijze droeg aan haar kan worden toegerekend. Het niet of niet juist dragen van een gordel leidt veelal tot een verdeling van de aansprakelijkheid van 25% voor degene die letsel heeft opgelopen (in casu [verzoekster] ) en 75% voor de vergoedingsplichtige (in casu NN). [verzoekster] heeft geen omstandigheden aangevoerd waarom het aansprakelijkheidspercentage voor wat betreft het onjuist dragen van de gordel aan haar kant naar beneden zou moeten worden bijgesteld. Haar stelling dat zij de gordel op andere wijze droeg vanwege de omstandigheid dat zij – om esthetische redenen – een korset droeg, noopt daar in ieder geval niet toe. De rechtbank zal daarom in ieder geval een zogenaamde gordelkorting van 25% toepassen. Rol [verzoekster] bij het lachgasgebruik van de bestuurder 5.7. Ten aanzien van het lachgasgebruik van de bestuurder en de vraag of [verzoekster] hieraan heeft bijgedragen overweegt de rechtbank het volgende. De rechtbank volgt NN niet in haar primaire standpunt dat [verzoekster] ballonnen gevuld met lachgas heeft aangereikt aan de bestuurder. Hiervoor heeft NN naar het oordeel van de rechtbank in het licht van de betwisting van [verzoekster] te weinig aangedragen. Dat [verzoekster] ballonnen zou hebben aangereikt aan de bestuurder volgt niet uit de verklaring die de bestuurder in het kader van het toedrachtsonderzoek heeft afgelegd. De bestuurder heeft verklaard dat "[verzoekster] lachgas gebruikt” en dat “zij zelf bezig was om een ballon met gas te vullen”, maar niet dat zij deze aan hem heeft aangereikt. De bestuurder heeft juist verklaard dat hij “nooit in [zijn] leven lachgas heeft gebruikt.” [verzoekster] heeft in het kader van het toedrachtsonderzoek ontkend dat zij tijdens de autorit ballonnen met lachgas heeft gevuld. Zij heeft in het kader van het toedrachtsonderzoek verklaard dat de bestuurder dit zelf heeft gedaan: “Ik weigerde de ballon voor [bestuurder] [bestuurder] met gas te vullen. [bestuurder] vulde vervolgens zelf de ballon met lachgas. (..) Vervolgens ademde hij de gevulde ballon in. Ik weet nog dat hij bij het vullen mij wegduwde.” Ook de overige door NN aangedragen omstandigheden rechtvaardigen niet de conclusie dat [verzoekster] ballonnen gevuld met lachgas aan de bestuurder heeft gegeven. Wel volgt hieruit naar het oordeel van de rechtbank dat [verzoekster] onvoldoende heeft gedaan om de bestuurder te beletten om lachgas te gebruiken. De rechtbank weegt hierin mee dat de lachgastank vrij groot en zwaar was en na het ongeval is aangetroffen op de grond in de auto ter hoogte van de bijrijdersstoel waar [verzoekster] zat. [verzoekster] heeft hier zelf over verklaard : “Ik stapte in de auto van [bestuurder] . Bij het instappen zag ik een gasfles op de vloer voor de bijrijdersstoel liggen”. Gelet op de plaats waar de gasfles zich tijdens de autorit bevond, de grootte hiervan – uit het toedrachtsonderzoek volgt dat het naar alle waarschijnlijkheid een gasfles betrof van 2, 4 of 10 kilogram – in combinatie met de handelingen die moeten worden verricht om een ballon met lachgas te vullen, acht de rechtbank het ongeloofwaardig dat [verzoekster] , zoals zij zelf stelt, niets heeft kunnen doen om de bestuurder te beletten om de gasfles van de vloer voor de bijrijdersstoel te pakken, vervolgens een ballon te vullen en lachgas te gebruiken. Het lachgasgebruik van de bestuurder kan [verzoekster] dus in enige mate worden verweten. Schuldverdeling 5.8. Ingeval van eigen schuld wordt de schade over de benadeelde ( [verzoekster] ) en de aansprakelijke partij (de bestuurder/NN) verdeeld in evenredigheid met de mate waarin de aan ieder van partijen toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen. Voor de schuldverdeling acht de rechtbank het volgende van belang. 5.9. Zoals hiervoor reeds is overwogen kan aan de bestuurder worden toegerekend dat hij tijdens het autorijden lachgas heeft ingenomen. Deze gedraging weegt, vanwege het gevaarzettende karakter daarvan, zwaar. 5.10. Aan de kant van [verzoekster] weegt – zoals hiervoor overwogen – mee dat zij haar veiligheidsgordel niet op de juiste wijze heeft gedragen. Hierdoor was haar letselschade mogelijk ernstiger dan in het geval zij haar veiligheidsgordel wel op de juiste wijze had gedragen. Voorts weegt mee dat [verzoekster] de bestuurder niet heeft belet om lachgas te gebruiken, terwijl dit mede gezien de plaats waar de gasfles zich tijdens de autorit bevond, de omvang en zwaarte van deze fles in combinatie met de handelingen die moeten worden verricht om een ballon met lachgas te vullen, wel van haar had kunnen worden verlangd. 5.11. Het voorgaande brengt de rechtbank ertoe de mate waarin de aan de bestuurder en [verzoekster] toe te rekenen omstandigheden hebben bijgedragen aan het ontstaan van het ongeval en de schade vast te stellen op 60% voor de bestuurder en 40% voor [verzoekster] . Billijkheidscorrectie? 5.12. Tot slot moet de vraag worden beantwoord of de billijkheidscorrectie tot een andere verdeling van de schade leidt. Bij de beantwoording van de vraag of de billijkheid, gelet op de persoonlijke en de maatschappelijke belangen die in dit geval zijn betrokken, een andere verdeling eist, moet rekening worden gehouden met de ernst en de mate van verwijtbaarheid van de over en weer gemaakte fouten en met alle andere omstandigheden van het geval. 5.13. Naar het oordeel van de rechtbank brengt de ernst van de gemaakte fout aan de kant van de bestuurder, mede in aanmerking genomen de ernst van de gemaakte fouten aan de kant van [verzoekster] , mee dat er aanleiding is voor toepassing van de billijkheidscorrectie. Ook de ernst van het letsel van [verzoekster] noopt daartoe. Hoewel de exacte aard en omvang van het letsel en de gevolgen daarvan nog niet vaststaan, stelt de rechtbank vast dat het letsel dat [verzoekster] door het ongeval heeft opgelopen ernstig was en zij is hiervoor voor een periode van veertien dagen in het ziekenhuis opgenomen.

De rechtbank: 6.1. bepaalt dat NN 70% van de geleden en nog te leiden schade van [verzoekster] als gevolg van het ongeval moet vergoeden; 6.2. begroot de kosten van deze deelgeschilprocedure aan de zijde van [verzoekster] op € 3.643,40 en veroordeelt NN om € 2.550,38 (zijnde 70% hiervan) aan [verzoekster] te betalen; 6.3. wijst af het meer of anders verzochte. Deze beschikking is gegeven door mr. J.L.M. Luiten en in het openbaar uitgesproken op 26 oktober 2023. 1366