ECLI:NL:RBDHA:2023:14533

RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Groningen Bestuursrecht zaaknummer: AWB 23/11221 uitspraak van de voorzieningenrechter van 27 september 2023 in de zaak tussen [verzoekster] , verzoekster, geboren op [geboortedatum] , van Tanzaniaanse nationaliteit, V-nummer: [nummer] , (gemachtigde: mr. E.R. Hagenaars), en het Centraal Orgaan opvang asielzoekers, het COa (gemachtigde: mr. I.A. van der Valk - in ‘t Veen). Inleiding 1. In deze uitspraak beslist de voorzieningenrechter op het verzoek om een voorlopige voorziening van verzoekster tegen de aanzegging van het COa van 25 september 2023 dat haar opvang op 27 september 2023 wordt beëindigd. 1.1. Het COa heeft een verweerschrift ingediend.

2. Als tegen een besluit bij de bestuursrechter beroep is ingesteld of, voorafgaand aan een mogelijk beroep bij de bestuursrechter, bezwaar is gemaakt of administratief beroep is ingesteld, kan de voorzieningenrechter van de bestuursrechter die bevoegd is of kan worden in de hoofdzaak, op verzoek een voorlopige voorziening treffen als onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist. 3. Als onverwijlde spoed dat vereist en partijen daardoor niet in hun belangen worden geschaad, kan de voorzieningenrechter uitspraak doen zonder dat partijen worden uitgenodigd om op een zitting te verschijnen.De voorzieningenrechter ziet aanleiding om van deze bevoegdheid gebruik te maken. 4. De voorzieningenrechter zal eerst ingaan op de vraag of zij bevoegd is van dit verzoek kennis te nemen. Op 25 september 2023 heeft het COa verzoekster aangezegd dat haar opvang op 27 september 2023 wordt beëindigd. Het COa heeft toegelicht dat de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) op 25 augustus 2023 uitspraak heeft gedaan in de asielprocedure van verzoekster en dat daarmee haar asielprocedure is geëindigd. De beëindiging van opvang vloeit in dit geval voort uit het besluit van de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid om de aanvraag van eiseres tot verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd af te wijzen, gelezen in samenhang met artikel 45, eerste lid, aanhef en onder c, van de Vreemdelingenwet 2000. Uit rechtspraak van de Afdeling volgt dat de aanzegging van het COa er daarom niet op gericht is enig rechtsgevolg tot stand te brengen dat niet ook door het besluit in de asielprocedure in het leven is geroepen, zodat de aanzegging niet kan worden aangemerkt als een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb. Niet is gebleken dat verzoekster aan het COa heeft verzocht om de opvang voort te zetten waarop het COa een besluit heeft genomen. Uit rechtspraak van de Afdeling volgt verder dat de aanzegging van het COa ook geen rechtens relevante handeling van het COa in de zin van artikel 5, tweede lid, van de Wet COa is. De aanzegging strekt immers enkel tot uitvoering van de rechtsgevolgen die door het besluit in de asielprocedure zijn ontstaan. Er is daarom ook geen sprake van een met een besluit gelijk te stellen handeling. Het voorgaande betekent dat de voorzieningenrechter niet bevoegd is om van het verzoek kennis te nemen.

5. De voorzieningenrechter is onbevoegd van het verzoek kennis te nemen. Verzoekster krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.

De voorzieningenrechter verklaart zich onbevoegd. Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Nieuwenhuis, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. M. Lok, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl. Het dictum is op 26 september 2023 om 20:21 uur telefonisch aan de gemachtigde van verzoekster en om 20:22 uur telefonisch aan de gemachtigde van het COa doorgegeven. de griffier is buiten staat deze uitspraak te ondertekenen rechter Afschrift verzonden aan partijen op: Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. artikel 8:81, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) artikel 8:83, vierde lid, van de Awb zie de uitspraak van de Afdeling van 23 maart 2012, nr. 201113282/1/V1 en de uitspraak van de Afdeling van 22 maart 2018, ECLI:NL:RVS:2018:925 uitspraak van de Afdeling van 22 maart 2018, ECLI:NL:RVS:2018:925