ECLI:NL:RBDHA:2023:12169

RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Groningen Bestuursrecht zaaknummers: NL23.22280 en NL23.22389 uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaken tussen [naam] , eiser, geboren op [geboortedatum] van Marokkaanse nationaliteit, V-nummer: [nummer] (gemachtigde: mr. T. Bruinsma), en de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder, (gemachtigde: mr. L.O. Augustinus).

Verweerder heeft op 6 februari 2023 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet (Vw) 2000 opgelegd. Eerdere beroepen tegen het opleggen dan wel het voortduren van deze maatregel zijn ongegrond verklaard. Bij besluit van 2 augustus 2023 heeft de staatssecretaris de maatregel van bewaring met ten hoogste twaalf maanden verlengd (verlengingsbesluit) op grond van artikel 59, zesde lid, van de Vw 2000. Eiser heeft tegen het verlengingsbesluit beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding. Dit beroep is geregistreerd onder zaaknummer NL23.22280. Het namens eiser ingestelde beroep gericht tegen het verlengingsbesluit wordt door de rechtbank (ambtshalve) opgevat als een beroep gericht tegen het voortduren van de maatregel. Dit beroep is geregistreerd onder zaaknummer NL23.22389. Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. De rechtbank heeft het beroep op 11 augustus 2023 op zitting behandeld. Eisers gemachtigde is verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting gesloten.

Toetsingskader 1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw 2000 dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw 2000 het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan. Via artikel 94, zevende lid, eerste volzin, van die wet geldt hetzelfde voor het verlengingsbesluit. Voor de verlenging van de maatregel van bewaring geldt verder op grond van artikel 59, zesde lid, van de Vw 2000 dat deze maatregel na afloop van zes maanden met maximaal nog eens twaalf maanden kan worden verlengd indien de verwijdering, alle redelijke inspanningen ten spijt, wellicht meer tijd zal vergen, omdat de vreemdeling niet meewerkt aan zijn verwijdering of de daarvoor benodigde documentatie uit derde landen nog ontbreekt. 1.1. Verweerder moet in het verlengingsbesluit conform het beleid van paragraaf A5/6.8 van de Vreemdelingencirculaire (Vc) 2000 nagaan of er voldaan is aan de voorwaarden voor verlenging, of er nog voldoende gronden voor de bewaring zijn, of de bewaring voor de vreemdeling onevenredig bezwarend is en of er zicht op uitzetting bestaat. Als dit voldoende is gemotiveerd, wordt hiermee voldaan aan alle uit de Terugkeerrichtlijn en het arrest Mahdi voortvloeiende vereisten voor het nemen van een verlengingsbesluit (zie de uitspraak van 5 juni 2014 van het Hof van Justitie, ECLI:EU:C:2014:1320). 1.2. Uit het arrest van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJEU) volgt dat de rechtbank bij de beoordeling van de rechtmatigheid van de bewaringsmaatregel de uit het Unierecht voortvloeiende voorwaarden voor bewaring ambtshalve toetst. Bewaringsgronden 2. In het verlengingsbesluit staat dat eiser op 6 februari 2023 in bewaring is gesteld, omdat er een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en/of omdat eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsperiode ontwijkt of belemmert. In het verlengingsbesluit zijn de volgende gronden aangekruist: (zware gronden) 3a. Nederland niet op voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen bewaring binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; 3e. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt met betrekking tot zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat; 3i. te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer; (lichte gronden) 4c. geen vaste woon- of verblijfsplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 3. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat in het geval van eiser is voldaan aan de voorwaarden voor de verlenging, zoals neergelegd in artikel 59, zesde lid, van de Vw 2000. 3.1. De rechtbank is van oordeel dat in het verlengingsbesluit verweerder alle zware en lichte gronden deugdelijk heeft gemotiveerd en dat deze terecht aan eiser zijn tegengeworpen. Voorts blijkt ten aanzien van grond 3d uit de voortgangsrapportage dat eisers identiteit en nationaliteit nog altijd niet vaststaan. Weliswaar heeft eiser onlangs een kopie van een Algerijns paspoort overgelegd, hetgeen een mogelijke aanwijzing is dat hij de Algerijnse nationaliteit heeft, maar een kopie kan niet op echtheid worden gecontroleerd en door eiser is nog altijd geen enkele actie ondernomen om de originele documenten te overleggen. Evenmin heeft eiser actie ondernomen om de vaststelling van zijn identiteit en nationaliteit te bespoedigen. Verweerder heeft gezien de door eiser overgelegde kopieën terecht en voldoende voortvarend zowel de Marokkaanse als Algerijnse autoriteiten verzocht om eisers identiteit en nationaliteit te bevestigen. Verweerder heeft op zitting verder aanvullend naar voren gebracht dat wanneer de Algerijnse autoriteiten zouden bevestigen dat eiser de Algerijnse nationaliteit heeft, eiser niet verder in bewaring zal worden gehouden, omdat er in dat verband geen zicht op uitzetting bestaat. Het betoog van eiser dat op verweerder een zwaardere inspanningsverplichting rust en dat verweerder in verband met het door eiser overgelegd hebben van een kopie van een Algerijnse paspoort niet voortvarend zou handelen, slaagt niet. Eiser heeft pas laat een kopie overgelegd. Dat komt voor zijn rekening en risico. Verder blijkt uit de voortgangsrapportage dat verweerder daar snel actie op heeft genomen. Ook blijkt uit de vertrekgesprekken met eiser dat hij zelf geen andere acties heeft ondernomen om zijn vertrek uit Nederland te bespoedigen. De rechtbank is gelet daarop van oordeel dat eiser nog steeds niet voldoende meewerkt aan zijn uitzetting naar Marokko, hetgeen wel van hem mag worden verwacht. 3.2. De rechtbank is verder mede gelet op het voorgaande van oordeel dat verweerder voldoende voortvarend aan de uitzetting van eiser werkt en dat nog steeds zicht op uitzetting naar Marokko binnen een redelijke termijn bestaat. De staatssecretaris voert regelmatig vertrekgesprekken met eiser en rappelleert ook regelmatig op de beide lp-aanvragen. Verder heeft verweerders DT&V op 5 juli 2023, door middel van een gesprek met de ambassadeur van Marokko, extra aandacht gevraagd voor de lopende zaken. De rechtbank acht verder onvoldoende aanknopingspunten aanwezig om te concluderen dat Marokko en Algerije in algemene zin weigeren om lp’s te verstrekken, of dat voor eiser in het bijzonder geen lp zal worden afgegeven. Verder is de rechtbank niet gebleken dat eiser, zoals van hem wel mag worden verwacht (zie de Afdelingsuitspraken van 13 januari 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:85) en van 2 augustus 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:2210)), actief en volledig heeft meegewerkt aan zijn uitzetting. Daarmee is in beginsel het zicht op uitzetting nog steeds gegeven. Het komt voor rekening en risico van eiser dat de bewaring langer voortduurt, omdat hij niet aan zijn meewerkplicht voldoet. 3.3. Gelet op de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd en de vaststelling dat eiser geen medewerking verleend om zijn vertrek uit Nederland te bespoedigen, is de rechtbank van oordeel dat een lichter middel niet volstond om (alsnog) de uitzetting van eiser te verzekeren. Voorts is de rechtbank niet gebleken van persoonlijke belangen van eiser die de bewaring voor hem onevenredig bezwarend maken en waarin verweerder aanleiding had moeten zien eiser niettemin een lichter middel dan bewaring op te leggen. De enkele niet onderbouwde stelling dat hij een vriendin in Frankrijk heeft, is daartoe onvoldoende. Ook heeft verweerder zich in het verlengingsbesluit terecht op het standpunt gesteld dat in het detentiecentrum de nodige medische voorzieningen beschikbaar zijn die gelijk kunnen worden gesteld aan de voorzieningen in de vrije maatschappij. 3.4. De rechtbank ziet ook ambtshalve geen aanleiding voor het oordeel dat het verlengingsbesluit niet rechtmatig is. Het beroep gericht tegen het verlengingsbesluit is ongegrond. 4.

De rechtbank: - verklaart de beroepen ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af. Deze uitspraak is gedaan door mr. N.M. van Waterschoot, rechter, in aanwezigheid van R. de Boer, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl. De uitspraak is bekendgemaakt op: Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan voor zover daarbij is beslist over het verlengingsbesluit hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na bekendmaking.Tegen deze uitspraak staat voor zover daarbij is beslist over het voortduren van de bewaring geen rechtsmiddel open.