ECLI:NL:RBDHA:2021:16588

RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL21.13922 uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen [eiser] , eiser V-nummer: [V-nummer] (gemachtigde: mr. H. Tadema), en de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. A.R.J. Maas).

Op 7 januari 2021 is aan Italië bericht dat de termijn waarin eiser door Nederland wordt overgedragen wordt verlengd met 18 maanden. Dit is bij brief van 4 augustus 2021 kenbaar gemaakt aan eiser. Eiser heeft op 6 augustus 2021 bezwaar gemaakt tegen het verlengen van de overdrachtstermijn. Op 31 augustus heeft verweerder bij besluit (het bestreden besluit) het bezwaarschrift van eiser niet ontvankelijk verklaard. Eiser heeft hiertegen beroep ingesteld. De rechtbank heeft het beroep, tezamen met de zaak NL21.13923, op 5 oktober 2021 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Overwegingen

1. Bij besluit van 20 januari 2020 heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd niet in behandeling genomen op de grond dat Italië verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Bij uitspraak van 9 juli 20201 heeft deze rechtbank het daartegen door eiser ingestelde beroep ongegrond verklaard. Eiser heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld. Op 12 augustus 20202 heeft de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS) uitspraak gedaan en het hoger beroep ongegrond verklaard. Door deze uitspraak is de overdrachtstermijn van zes maanden opnieuw aangevangen en deze zou eindigen op 13 februari 2021. De Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V) heeft eiser tijdens een terugkeergespreek meegedeeld dat er op 7 januari 2021 voor hem een vlucht stond gepland naar Italië en dat hij die dag zou worden opgehaald op het asielzoekerscentrum (AZC). Eiser is meegedeeld dat hij om 06.00 uur zou worden opgehaald. Toen de bus van DT&V vervroegd om 02.15 uur voorreed bij het AZC stond eiser niet klaar en is hij geregistreerd als ‘met onbekende bestemming (MOB)’ vertrokken en is de overdrachtstermijn verlengd. 2. Verweerder heeft met een brief van 5 augustus 2021 kenbaar gemaakt aan eiser dat de overdrachtstermijn is verlengd per 7 januari 2021 vanwege de MOB-melding die het gevolg is van de afwezigheid van eiser op het afgesproken tijdstip bij de receptie van het AZC. Verlenging uiterste overdrachtstermijn 3. Partijen zijn allereerst verdeeld over de vraag of tegen de verlenging van de overdrachtstermijn, zoals die op grond van artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening heeft plaatsgevonden, een rechtsmiddel aangewend kan worden, als de rechtmatigheid van het overdrachtsbesluit al in rechte vaststaat. Eiser stelt zich op het standpunt dat hij bezwaar kan maken tegen de verlenging van de uiterste overdrachtstermijn. Verweerder stelt zich op het standpunt dat de bevoegdheid tot verlenging van de uiterste overdrachtstermijn ‘voortvloeit’ uit het eerdere overdrachtsbesluit. In geval van onderduiken als genoemd in het tweede lid van artikel 29 van de Dublinverordening, kan er ‘automatisch’ worden verlengd, zonder dat er sprake is van een nieuw besluit. De brief aan Italië waarin de verlenging van de uiterste overdrachtstermijn wordt medegedeeld, is volgens verweerder daarom niet aan te merken als een besluit als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De verlenging van de uiterste overdrachtstermijn is volgens verweerder een feitelijke handeling, die niet op enig rechtsgevolg is gericht. Bezwaar tegen een feitelijke handeling is alleen mogelijk wanneer er geen andere proceduremogelijkheid open staat voor eiser. Het indienen van een (herhaalde) asielaanvraag is volgens verweerder de aangewezen procedure voor eiser om daarin de verlenging van de overdrachtstermijn aan de orde te stellen. Volgens verweerder is dit niet onevenredig bezwaarlijk voor eiser, waarbij verweerder verwijst naar de uitspraak van de ABRvS van 21 juli 2015.3 4. Bij de beantwoording van de vraag of er een rechtsmiddel open staat tegen de verlenging van de uiterste overdrachtstermijn, neemt de rechtbank het arrest Shiri4 van het 1. NL20.1553. 2 202003937/ 2/ V1. 3 ECLI:NL:RVS:2015:2423. 4 ECLI:EU:C:2017:805, met name r.o. 46. Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: het Hof) van 25 oktober 2017 in aanmerking. Daarin overweegt het Hof onder meer dat artikel 27, eerste lid, van de Dublinverordening, gelezen in het licht van overweging 19 van deze verordening, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie in die zin moeten worden uitgelegd dat een persoon die om internationale bescherming verzoekt, moet kunnen beschikken over een doeltreffend en snel rechtsmiddel5 waarmee hij kan aanvoeren dat na de vaststelling van het overdrachtsbesluit, de in artikel 29, eerste en tweede lid, van die Dublinverordening gestelde termijn van zes maanden is verstreken. De rechtbank acht deze overweging van toepassing op de situatie die nu aan de orde is. Op grond van dit arrest oordeelt de rechtbank dat er ook een (apart) rechtsmiddel tegen de in deze zaak aan de orde zijnde verlenging van de uiterste overdrachtstermijn met achttien maanden kan worden aangewend. Het betoog van verweerder dat de verlenging geen besluit is in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb en ook geen feitelijke handeling als bedoeld in artikel 72, derde lid, Vw gaat gelet op het voorgaande dan ook niet. In dit kader acht de rechtbank het van belang dat eiser stelt dat hij op 10 augustus 2021 naar Ter Apel is gegaan en geprobeerd heeft om een (herhaalde) asielaanvraag in te dienen, maar dat hij is weggestuurd met de mededeling dat de verantwoordelijkheid van Italië reeds zou vaststaan. Eiser heeft dit weliswaar niet met documenten kunnen onderbouwen, maar gelet op de geschetste gang van zaken is de rechtbank van oordeel dat dat voor hem niet mogelijk is. Daar komt bij dat de gemachtigde van eiser, nadat hij van deze weigering op de hoogte is geraakt, bij brief van 31 augustus 2021 schriftelijk (herhaald) asiel heeft aangevraagd voor eiser. Deze brief is in het dossier opgenomen. Ter zitting is door verweerder bevestigd dat hier niet op is gereageerd. De rechtbank overweegt daarom dat het doen van een (herhaalde) asielaanvraag geen doeltreffende en snelle rechtsgang is voor eiser. 5. Dit betekent dat verweerder in het bestreden besluit het bezwaar van eiser ten onrechte niet ontvankelijk heeft verklaard. Deze beroepsgrond slaagt. 6. De rechtbank zal hierna beoordelen of de overdrachtstermijn op grond van artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening terecht is verlengd met achttien maanden, omdat eiser is ondergedoken. Onderduiken 7. Artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening, bepaalt dat, indien de overdracht niet plaatsvindt binnen de gestelde termijn van zes maanden, de verplichting voor de verantwoordelijke lidstaat om de betrokkene over te nemen of terug te nemen, komt te vervallen, en de verantwoordelijkheid overgaat op de verzoekende lidstaat. Indien de overdracht wegens gevangenzetting van de betrokkene niet kon worden uitgevoerd, kan deze termijn tot maximaal één jaar worden verlengd of tot maximaal achttien maanden indien de betrokkene onderduikt. 8. Partijen verschillen van mening over de vraag of eiser is ondergedoken en dus of de overdrachtstermijn met achttien maanden verlengd had mogen worden. 9. In het arrest Jawo6 heeft het Hof onder meer geoordeeld over artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening: “dat een verzoeker „onderduikt” in de zin van die bepaling 5 Cursivering door de rechtbank. 6 Arrest Jawo, 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:218, r.o. 58 en 59. wanneer deze persoon doelbewust ervoor zorgt dat hij buiten het bereik blijft van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de overdracht, teneinde deze overdracht te voorkomen. Aangenomen mag worden dat zulks het geval is wanneer die overdracht niet kan worden uitgevoerd omdat de verzoeker de hem toegekende woonplaats heeft verlaten zonder de bevoegde nationale autoriteiten van zijn afwezigheid op de hoogte te brengen, op voorwaarde dat hij werd geïnformeerd over zijn desbetreffende verplichtingen, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan. De betrokken verzoeker behoudt de mogelijkheid om aan te tonen dat er geldige redenen waren om de autoriteiten niet in te lichten over zijn afwezigheid en dat hij niet de bedoeling had om zich te onttrekken aan die autoriteiten.” 10. De rechtbank stelt op basis van het verhandelde ter zitting vast dat eiser oorspronkelijk op 7 januari 2021 om 06.00 uur werd verwacht bij de receptie van het AZC om opgehaald te worden door DT&V.

De rechtbank: verklaart het beroep gegrond; vernietigt het bestreden besluit en bepaalt dat deze uitspraak daarvoor in de plaats treedt; bepaalt dat verweerder de asielaanvraag van eiser in behandeling neemt; veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.496,-. Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Eversteijn, rechter, in aanwezigheid van mr. M.A.W.M. Engels, griffier. De uitspraak is in het openbaar en bekendgemaakt op: 13 oktober 2021 en is openbaar gemaakt door publicatie op rechtspraak.nl Mr. M. Eversteijn M.A.W.M. Engels Rechter Griffier Rechtbank Midden-Nederland Rechtbank Midden-Nederland Documentcode: [nummer] Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.