ECLI:NL:RBDHA:2020:14985

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: NL20.19911

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 16 december 2020 in de zaak tussen

[eiser] , eiser, V-nummer [V-nummer]

(gemachtigde: mr. M.H. Steenbergen),

en

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder

(gemachtigde: mr. M. van Nijnatten).

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Het onderzoek ter zitting heeft, tezamen met de behandeling van de zaak NL20.19912, plaatsgevonden op 14 december 2020. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen M. Idemudia. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. E.S.G. Jongeneel, rechter, in aanwezigheid van

mr. J.C. de Grauw, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking. Als hoger beroep is ingesteld, kan bij de voorzieningenrechter van de hogerberoepsrechter worden verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening.

1. Eiser stelt geboren te zijn op [geboortedag] 1996 en de Nigeriaanse nationaliteit te hebben. Hij heeft op 16 april 2019 de onderhavige aanvraag ingediend.

2. Verweerder heeft de aanvraag op grond van artikel 30a, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000 niet-ontvankelijk verklaard, omdat Italië bij brief van 12 juni 2019 heeft laten weten aan eiser internationale bescherming verleend te hebben. Aan eiser is een verblijfsvergunning verleend die geldig is tot en met 30 maart 2023.

3. Eiser kan zich niet verenigen met het bestreden besluit en heeft hiertoe – samengevat weergegeven – aangevoerd dat verweerder er ten onrechte vanuit is gegaan dat hij door Italië in het bezit is gesteld van een verblijfsvergunning. Eiser wijst erop dat hij in Italië geen asiel heeft gevraagd, zijn gegevens niet voorkomen in Eurodac en dat het document waarvan de Italiaanse autoriteiten stellen dat het de verblijfsvergunning van eiser is, waarschijnlijk het (valse) document is waarmee hij Italië is ingereisd. Eiser overlegt een foto van zijn paspoort, dat is achtergebleven in Nigeria, waaruit blijkt dat hij [eiser] en niet [A] is aan wie internationale bescherming is verleend. Verweerder had dan ook uitvoering moeten geven aan zijn vergewisplicht door de Italiaanse autoriteiten om een nadere reactie te vragen en het Italiaanse document op echtheid te onderzoeken. Voorts voert eiser aan dat hij niet kan terugkeren naar Italië, omdat hij daar werd bedreigd en gedwongen werd een crimineel leven te leiden. Hij had niet de mogelijkheid hulp bij de politie te vragen. Dit heeft hij van landgenoten in Italië begrepen. Eiser verwijst verder naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 30 mei 2018 (ECLI:NL:RVS:2018:1794), waaruit blijkt dat de algehele situatie en rechtsbescherming voor statushouders in Italië slechter is dan voor Italianen.

4. Verweerder heeft gemotiveerd verweer gevoerd.

5. Ingevolge artikel 30a, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000 kan een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28 niet-ontvankelijk worden verklaard in de zin van artikel 33 van de Procedurerichtlijn, indien de vreemdeling in een andere lidstaat van de Europese Unie internationale bescherming geniet.

Ingevolge artikel 3.106a, eerste lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb 2000) wordt de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd slechts niet-ontvankelijk verklaard op grond van artikel 30a, eerste lid, onder a, b of c, van de Wet indien, naar het oordeel van Onze Minister, alle relevante feiten en omstandigheden in aanmerking nemend, de vreemdeling in het betrokken derde land overeenkomstig de volgende beginselen zal worden behandeld:

het leven en de vrijheid worden niet bedreigd om redenen van ras, religie, nationaliteit, lidmaatschap van een bepaalde sociale groep of politieke overtuiging, en

er bestaat geen risico op ernstige schade als bedoeld in artikel 29, eerste lid, onder b, van de Wet, en

het beginsel van non-refoulement overeenkomstig het Vluchtelingenverdrag wordt nageleefd, en

het verbod op verwijdering in strijd met het recht op vrijwaring tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling, zoals neergelegd in het internationaal recht, wordt nageleefd, en

de mogelijkheid bestaat om de vluchtelingenstatus te verzoeken en, indien hij als vluchteling wordt erkend, bescherming te ontvangen overeenkomstig het Vluchtelingenverdrag.

6. De rechtbank overweegt als volgt.

6.1. De rechtbank stelt voorop dat verweerder in beginsel mag afgaan op de informatie die door Italië is verstrekt. Daarvoor is van belang dat het tijdsverloop beperkt is en uit de informatie duidelijk dient te worden wat de verblijfsrechtelijke positie van de vreemdeling bij terugkeer is. Indien de informatie onvoldoende recent is dan wel onvoldoende verblijfsrechtelijke informatie over de vreemdeling bevat, dient verweerder nader onderzoek te doen naar de vraag of de vreemdeling nog steeds over een door de desbetreffende lidstaat afgegeven geldige verblijfsvergunning dan wel een andere toestemming tot verblijf beschikt. De rechtbank vindt hiervoor steun in vaste Afdelingsjurisprudentie, zoals de uitspraken van 12 augustus 2014 (ECLI:NL:RVS:2014:3128), 1 september 2016 (ECLI:NL:RVS:2016:2441) en 31 januari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:290).

6.2. De rechtbank is van oordeel dat de informatie van Italië voldoende duidelijkheid verschaft over de verblijfsrechtelijke positie van eiser bij terugkeer en dat deze informatie tevens voldoende actueel is. In de brief van 12 juni 2019 hebben de Italiaanse autoriteiten expliciet te kennen gegeven dat zij aan eiser een verblijfsvergunning hebben verleend die geldig is tot en met 30 maart 2023. Het tijdsverloop sinds de datum van de brief is niet dermate lang dat op voorhand gezegd kan worden dat de informatie in de brief niet langer actueel is. Om die reden heeft verweerder niet ten onrechte geen nader onderzoek gedaan naar de verblijfsrechtelijke positie van eiser bij terugkeer naar Italië.

6.3. Daarbij heeft verweerder van belang kunnen achten dat eiser in het aanmeldgehoor (op pagina 13 en 14) heeft verklaard dat zijn vingerafdrukken zijn afgenomen in Italië en dat hij daar asiel heeft gevraagd en heeft opgeschreven waarom hij Nigeria heeft verlaten om naar Italië te komen. Hoewel eiser dit in zijn correcties en aanvullingen op het gehoor corrigeert en stelt dat hij geen asiel heeft gevraagd in Italië, zijn vingerafdrukken niet zijn afgenomen en hij zijn relaas niet op papier heeft gezet maar dat hem enkel naar zijn naam is gevraagd en hij na één nacht te zijn vastgehouden, is vrijgelaten met de mededeling dat hij asiel moet vragen, is deze correctie niet voorzien van een toelichting voor het aanmerkelijke verschil in zijn verklaringen. Verweerder hoeft de wijziging daarom niet zonder meer te volgen, temeer nu uit het gehoor niet naar voren komt dat eiser de vragen niet heeft verstaan of begrepen of dat anderszins sprake is geweest van een misverstand. Bovendien voert eiser in zijn aanvullende beroepsgronden van 2 december 2020 aan dat hij op 8 april 2019 in Italië asiel heeft gevraagd, hetgeen door verweerder niet zou worden betwist. Dit valt niet te rijmen met zijn verklaringen dat hij geen asiel zou hebben gevraagd in Italië.

6.4. Ten aanzien van eisers stelling dat er bij gebrek aan een Eurodac-resultaat sprake moet zijn van een misverstand is het, gezien zijn eigen verklaringen aangaande zijn inreis in Italië, aan eiser om dit bij de Italiaanse autoriteiten aan de orde te stellen teneinde opheldering te verkrijgen. Eiser heeft in zijn aanmeldgehoor namelijk naar voren gebracht, op pagina 13, dat bij inreis in Italië is geconstateerd dat de foto op het verblijfsdocument waarmee hij is ingereisd niet van hem was en dat dit document door de Italiaanse autoriteiten is ingenomen. Verweerder heeft zijn onderzoeksplicht dan ook voldoende nageleefd. Met de in beroep overgelegde kopie van een Nigeriaans paspoort heeft eiser ook niet aannemelijk gemaakt dat aan hem persoonlijk geen verblijfsvergunning is afgegeven door Italië, nu een kopie niet op echtheid kan worden onderzocht.

6.5. Gelet op het voorgaande heeft verweerder zich naar het oordeel van de rechtbank niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat mag worden aangenomen dat eiser beschikt over een verblijfsvergunning in Italië.