ECLI:NL:RBDHA:2016:10551

RECHTBANK DEN HAAG Bestuursrecht zaaknummer: SGR 16/726 ABP uitspraak van de meervoudige kamer van 2 september 2016 in de zaak tussen [eiser] , echtgenote van [betrokkene] , [woonplaats] , eiseres (gemachtigde: mr. M.A. Muntjewerf), en de minister van Defensie, verweerder (gemachtigde: H.A.L. Knoben). Bij besluit van 26 mei 2015 heeft verweerder geweigerd aan [betrokkene] (hierna verder te noemen: betrokkene) een militair invaliditeitspensioen (mip) toe te kennen. Betrokkene heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit. Na het overlijden van betrokkene op 1 december 2015 heeft eiseres het bezwaar gehandhaafd. Bij besluit van 17 december 2015 heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen dit besluit. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 14 juli 2016. Eiseres heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde. Voorts zijn verschenen [kind van eiseres 1] en [kind van eiseres 2] , zonen van eiseres en [betrokkene] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door mr. E. Kouwenhoven, voorzitter, mr. J.L.E. Bakels, lid, en mr. H.T. Wagenaar, kapitein ter zee van administratie b.d., militair lid, in aanwezigheid van A.J. van Rossum, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 2 september 2016. Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep. Als hoger beroep is ingesteld, kan bij de voorzieningenrechter van de hogerberoepsrechter worden verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening of om het opheffen of wijzigen van een bij deze uitspraak getroffen voorlopige voorziening. 1 De rechtbank gaat bij de beoordeling van dit beroep uit van de volgende feiten en omstandigheden. 1.1 Betrokkene, gewezen soldaat oorlogsvrijwilliger (OVW-er) bij de Koninklijke Landmacht, is in dienst getreden op 8 april 1947. Hij is tussen 11 april 1947 en 24 februari 1950 uitgezonden geweest naar het voormalig Nederlands Indië. Uit de staat van dienst blijkt dat hij was ingedeeld bij het kwartiermakersdetachement van de 2de Divisie, de 15de compagnie van het Troependetachement van het Hoofdkwartier van de Kwartiermeester-Generaal en bij de 3de batterij van het 6de Regiment Veldartillerie ( 6 R.V.A.). Aan hem is per 9 april 1950 ontslag verleend uit de militaire dienst. 1.2 Bij rekest van 23 november 2014 heeft betrokkene verweerder verzocht hem een mip en een bijzondere invaliditeitsverhoging (biv) toe te kennen omdat betrokkene van mening was dat hij bij de uitoefening van de militaire dienst een posttraumatische stressstoornis (PTSS) heeft opgelopen. Hierbij heeft betrokkene (medische) informatie meegezonden. Naar aanleiding van dit verzoek is een geneeskundig onderzoek ingesteld en is betrokkene onderzocht door de verzekeringsarts A.M. Koop. Hiervan is op 21 mei 2015 een rapport uitgebracht. Hierbij is de volgende informatie betrokken: het rapport van psychiater Groothuyse van 5 mei 1979; informatie van de apotheek; de brief van de huisarts van 3 maart 2015; de brief van het Nederlands Instituut voor Militaire Historie van 3 november 2014, met de staat van dienst en enkele stukken over de korpsgeschiedenis van 6 R.V.A.; de brief van de zonen van betrokkene van 12 maart 2015; de brief van klinisch geriater Doorenspleet-Nieborg van 23 februari 2015 met de rapporten van 28 februari 2012, 5 oktober 2012, 1 maart 2013 en 17 december 2013. 1.3 Op grond van de bevindingen bij het geneeskundig onderzoek heeft verweerder bij besluit van 26 mei 2015 de aanvraag van betrokkene afgewezen. Bij brief van 9 juni 2015 is bezwaar gemaakt tegen dit besluit. Bij brief van 1 september 2015 heeft (bezwaar)verzekeringsarts M. Levy een reactie gegeven op het bezwaar. Op 3 november 2015 heeft een hoorzitting plaatsgevonden in het kader van het bezwaar, waarbij eiseres en de zonen van betrokkene zijn verschenen. Bij besluit van 17 december 2015 heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard. Eiseres heeft bij brief van 26 januari 2016 beroep ingesteld tegen dit besluit. 2 Verweerder heeft aan het bestreden besluit ten grondslag gelegd dat bij betrokkene geen oorzakelijk verband kan worden aanvaard tussen de uitoefening van de militaire dienst en de aandoening van het centrale zenuwstelsel waaraan hij lijdende was. Tevens is bij hem geen sprake van een psychische aandoening. 3 Eiseres heeft aangevoerd dat het in het licht van alle medische gegevens onbegrijpelijk is en onvoldoende onderbouwd dat betrokkene ten tijde van de aanvraag van het mip niet lijdende is geweest aan psychiatrische aandoeningen. Uit pagina 9 van het rapport van het geneeskundig onderzoek blijkt dat hij sinds 1979 lijdende is geweest aan ernstige psychiatrische klachten. Sedertdien heeft hij antipsychotica, kalmeringsmiddelen en antidepressiva gebruikt. De conclusie dat bij betrokkene als gevolg van zijn dementie geen lijdensdruk bestaat is niet gebaseerd op onderzoeksbevindingen. Er is onvoldoende onderzocht in hoeverre de angst en depressie, of deze nu onder de noemer van PTSS vallen of niet, en als gevolg waarvan betrokkene arbeidsongeschikt is verklaard en waaraan hij bij voortduring heeft geleden getuige zijn chronische inname van kalmeringsmiddelen, in relatie staan tot zijn dienstverband in Nederlands Indië. 4 Uit artikel 2 van het Besluit aanvullende arbeidsongeschiktheids- en invaliditeitsvoorzieningen militairen (Besluit AO/IV) - samengevat - volgt dat recht bestaat op een militair invaliditeitspensioen indien: - de betrokkene is ontslagen uit de militaire dienst en - hij lijdt aan ziekten of gebreken verband houdende met de uitoefening van de militaire dienst en - de ziekten of gebreken een mate van invaliditeit veroorzaken van tenminste 10 percent. 5.1 De rechtbank overweegt allereerst dat uit de voorhanden zijnde stukken blijkt dat betrokkene door psychische klachten een moeilijk leven moet hebben gehad en dat hij door zijn zonen zelfs is omschreven als een ‘lopende tijdbom’. Volgens de zonen van betrokkene is dit reeds sinds hun jeugd aan de orde geweest. Dit heeft ontegenzeglijk en jarenlang zijn weerslag gehad op het gezin. Het voorgaande volgt niet alleen uit hetgeen zijn zonen hebben medegedeeld bij het geneeskundig onderzoek, maar ook uit het door betrokkene overgelegde rapport van psychiater Groothuyse van 5 mei 1979. Uit de rapportages van psychiater-neuroloog E.A. Pangalila - Ratu Langi van 19 juli 1972, van orthopedisch chirurg J.W. van der Eijken van 1 december 1976 en van zenuwarts L. Hardenberg van 31 juli 1978 blijkt dat van psychische problematiek vóór 1979 reeds sprake was. Ook blijkt uit mededelingen van zijn zonen dat betrokkene in het verleden werkzaam is geweest als postbesteller en sorteerder bij de [bedrijf] en dat hij op circa 50-52-jarige leeftijd is afgekeurd voor dit werk vanwege psychische klachten. De ervaringen van het gezin met betrokkene zijn invoelbaar. De rechtbank dient evenwel te beoordelen of verweerder op goede gronden op basis van de voorhanden zijnde medische gegevens en met inachtneming van de regelgeving heeft kunnen komen tot het bestreden besluit. 5.2 Bij het geneeskundig onderzoek in het kader van een mip wordt aan de hand van de anamnese, de bevindingen bij het onderzoek en overige (medische) informatie een oordeel gevormd over de medische situatie van een (gewezen) militair. In het geval van betrokkene is de medische situatie op of omstreeks de peildatum 23 november 2014 aan de orde. Bij de anamnese van het geneeskundig onderzoek is van belang dat de (gewezen) militair zelf mededeelt wat zijn klachten zijn, wat dit voor hem betekent in het dagelijks leven en dat daarbij openheid wordt gegeven over de gebeurtenissen tijdens de uitoefening van de militaire dienst die daarmee verband kunnen houden. 5.3 De rechtbank stelt vast dat uit de door betrokkene ingediende medische rapportages niet blijkt dat bij betrokkene in het verleden de diagnose PTSS is gesteld. Wel is, zoals bij overweging 5.1 is vermeld, in 1979 en in de jaren daarvóór sprake geweest van psychische klachten. De rechtbank overweegt dat de zonen van betrokkene tijdens het geneeskundig onderzoek aanwezig zijn geweest en dat zij hebben bijgedragen aan de anamnese. In het rapport van 21 mei 2015 is vermeld dat betrokkene nooit onder behandeling is geweest voor zijn psychische klachten en dat hij dit waarschijnlijk al die tijd zelf heeft afgehouden. Betrokkene is in het kader van de anamnese, ondanks diverse vragen van de verzekeringsarts, zelf niet ingegaan op de aard en omvang van de (mogelijke) dagelijkse bedreigingen waaraan hij in Nederlands-Indië blootgesteld is geweest. Hij kan zich het doodschieten van een “local” ter verdediging, wat hij als geheim bij zich zou hebben gedragen, niet meer herinneren. Betrokkene heeft medegedeeld dat hij geen zin meer had om terug te gaan naar Nederlands-Indië, het waarom kan hij echter niet uitleggen. Hij heeft de uitleg van zijn zonen, dat dit kwam doordat hij bij aanvallen tijdens nachtelijke patrouilles heeft meegemaakt dat een aantal kameraden van hem is omgekomen, niet bevestigd.