ECLI:NL:RBAMS:2026:2037

RECHTBANK AMSTERDAM Bestuursrecht zaaknummer: AMS 24/5147 uitspraak van de enkelvoudige kamer van 19 januari 2026 in de zaak tussen [naam 1] , uit [plaats] , eiser en Huis voor Klokkenluiders, verweerder (gemachtigden: mr. C. van Leeuwarden, mr. E. Stevens en mr. T. Gillhaus). Samenvatting 1. Deze uitspraak gaat over de niet-ontvankelijkverklaring van eisers bezwaar door verweerder. Eiser is het niet eens met de niet-ontvankelijkverklaring van zijn bezwaar. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de niet-ontvankelijkverklaring. 1.1. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat verweerder het bezwaar van eiser terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. Eiser krijgt dus geen gelijk en zijn beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt. Procesverloop 2. Op 19 juli 2024 heeft eiser bij verweerder een verzoek ingediend om handhavend op te treden tegen een accountantskantoor en anderen (hierna gezamenlijk: het accountantskantoor), door middel van een last onder dwangsom en het opleggen van een boete. Volgens eiser heeft het accountantskantoor namelijk ten onrechte accountantsverklaringen afgegeven aan de oud-werkgever van eiser. 2.1. Bij brief van 13 augustus 2024 heeft verweerder aan eiser laten weten dat verweerder geen wettelijke bevoegdheid heeft om handhavend op te treden en daarom niet op eisers verzoek kan ingaan. 2.2. Op 14 augustus 2024 heeft eiser bezwaar gemaakt tegen de brief van 13 augustus 2024. 2.3. Bij besluit van 19 augustus 2024 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk verklaard. 2.4. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. 2.5. De rechtbank heeft het beroep op 15 september 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de gemachtigden van verweerder. 2.6. Op de zitting heeft de rechtbank gelijktijdig ook de beroepen van eiser behandeld in de zaken AWB 24/4995 en AWB 24/7682, waarin verweerder ook als verwerende partij optreedt. De rechtbank doet in die zaken apart uitspraak, op dezelfde datum als waarop zij de onderhavige uitspraak doet. Opmerkingen vooraf Voornemen tot voeging 3. Op 30 september 2024 hebben de gemachtigden van verweerder de rechtbank verzocht om de onderhavige zaak gevoegd te behandelen met de zaak AWB 24/4995, gelet op de samenhang tussen deze zaken. Op 18 oktober 2024 heeft de rechtbank per brief aan partijen laten weten dat zij voornemens was om de onderhavige zaak te voegen met de zaak AWB 24/4995. 3.1. Eiser heeft in meerdere brieven te kennen gegeven het niet eens te zijn met het voornemen tot voeging. Eiser heeft hier ook klachten over ingediend bij de rechtbank. De klachten van eiser zijn op 26 februari 2025 respectievelijk niet-ontvankelijk en ongegrond verklaard. 3.2. Op de zitting heeft de rechtbank met partijen gesproken over het voornemen tot voeging. Eiser heeft herhaald dat hij niet wil dat de zaken gevoegd worden behandeld. De gemachtigden van verweerder hebben herhaald dat het verweerder nog steeds logisch lijkt om de zaken wel gevoegd te behandelen, maar dat verweerder het ook geen probleem vindt om de zaken alsnog apart te behandelen. De rechtbank heeft met partijen afgesproken dat de beide zaken in ieder geval op die zitting gelijktijdig behandeld zouden worden, maar dat zij zich nog uit zou laten over de voeging. 3.3. Gelet op de standpunten van partijen over het voornemen tot voeging, zal de rechtbank de onderhavige zaak niet voegen met de zaak AWB 24/4995. Dit betekent dat de rechtbank in beide zaken apart uitspraak doet. 3.4. Op de zitting heeft eiser gevraagd of hij, indien de zaken gevoegd worden behandeld, een deel van het door hem betaalde griffierecht terug kan krijgen. Nu de rechtbank de zaken niet gevoegd behandelt, komt de rechtbank niet toe aan deze vraag van eiser. Gronden 4. Eiser heeft in deze procedure veel (aanvullende) gronden ingediend. Kort voor de zitting gaf eiser ook te kennen dat hij een pleitnota wilde voordragen op de zitting. Op de zitting is besproken dat de inhoud van de pleitnota op grote lijnen gelijk is aan eerder door eiser ingediende stukken en dat deze pleitnota in ieder geval de belangrijkste gronden van eiser bevat. De rechtbank heeft op de zitting de gronden zoals geformuleerd in de pleitnota met partijen besproken en met partijen afgesproken dat uitspraak wordt gedaan aan de hand van de gronden in de pleitnota, zoals die op zitting zijn besproken. Beoordeling door de rechtbank Het bestreden besluit 5. Verweerder heeft het bezwaar van eiser tegen de brief van 13 augustus 2024 niet-ontvankelijk verklaard, omdat die brief geen besluit is in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) waartegen bezwaar kan worden gemaakt. Indien aan een bestuursorgaan waaraan een verzoek is gericht, geen enkele bevoegdheid is toegekend in het kader van de uitvoering van de wettelijke regeling waarop het verzoek betrekking heeft en het ook geen bemoeienis heeft met de aan andere bestuursorganen opgedragen uitvoering en handhaving van deze wettelijke regeling, is de mededeling van dat bestuursorgaan dat het niet bevoegd is om uitvoering te geven aan het verzoek geen besluit. Dit volgt uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling). Verweerder wijst in dit kader onder andere op de uitspraak van de Afdeling van 22 januari 2020 . Verweerder heeft geen wettelijke bevoegdheid om handhavend op te treden en heeft ook geen bemoeienis met een ander bestuursorgaan dat deze bevoegdheid wel heeft. De brief van 13 augustus 2024, waarmee verweerder heeft laten weten dat hij niet bevoegd is om handhavend op te treden tegen het accountantskantoor, is daarom geen besluit waartegen bezwaar kan worden gemaakt. Het bezwaar van eiser tegen die brief is daarom niet-ontvankelijk. Komt artikel 17i van de Wbk in aanmerking voor richtlijnconforme interpretatie? 6. Eiser voert aan dat verweerder zijn bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard op de grond dat er geen wettelijke bevoegdheid tot handhaving zou zijn. Verweerder heeft namelijk op grond van artikel 17i van de Wet bescherming klokkenluiders (Wbk) wel een wettelijke bevoegdheid om handhavend op te treden. Dit artikel is weliswaar nog niet in werking getreden, maar verweerder kan hier toch al een wettelijke bevoegdheid tot handhaving aan ontlenen. Artikel 17i van de Wbk is namelijk opgesteld ter implementatie van artikel 23 van richtlijn 2019/1937/EU (de Richtlijn), die deel uitmaakt van geldend Unierecht. Artikel 17i van de Wbk moet daarom conform artikel 23 van de Richtlijn worden geïnterpreteerd en toegepast. Eiser wijst in dit kader onder andere op de arresten Pfeiffer , Adeneler en Marleasing . 7. De rechtbank is van oordeel dat artikel 17i van de Wbk niet in aanmerking komt voor richtlijnconforme interpretatie. De rechtbank legt dat oordeel hieronder uit. 7.1. Het leerstuk van richtlijnconforme interpretatie verplicht nationale rechters om het nationale recht zo veel als mogelijk te interpreteren en uit te leggen op een manier die het meest overeenstemt met de bewoordingen en het doel van een richtlijn. Dit leerstuk gaat echter niet zó ver, dat een rechtbank gehouden is tot een uitleg die niet verenigbaar is met het nationale recht. 7.2. Binnen de Nederlandse rechtsorde heeft een wetsbepaling pas effect als deze in werking is getreden. Artikel 17i van de Wbk is nog niet in werking getreden. Als de rechtbank artikel 17i van de Wbk via het leerstuk van richtlijnconforme interpretatie zou interpreteren en uitleggen aan de hand van artikel 23 van de Richtlijn, zou zij daarmee in deze procedure effect geven aan artikel 17i van de Wbk nog voordat het in werking is getreden. Daarmee zou de rechtbank dus tegen de Nederlandse rechtsorde in gaan. De rechtbank komt daarom niet toe aan een richtlijnconforme interpretatie van dit artikel. 7.3. De rechtbank overweegt daarnaast het volgende. Eiser doet een beroep op artikel 17i van de Wbk (niet in werking getreden), omdat het accountantskantoor volgens hem ten onrechte accountantsverklaringen heeft afgegeven en hij vindt dat verweerder hierop moet handhaven. Artikel 17i van de Wbk ziet niet op het afgeven van accountantsverklaringen. Daar komt bij dat artikel 23 van de Richtlijn hier ook niet op ziet. Artikel 23 van de Richtlijn schrijft namelijk voor dat lidstaten er zorg voor moeten dragen dat er sancties staan op – kortgezegd – het intimideren en tegenwerken van melders, als ook op het bewust openbaar maken van onjuiste informatie door melders. De rechtbank ziet daarom niet in hoe artikel 17i van de Wbk conform artikel 23 van de Richtlijn zou kunnen worden geïnterpreteerd op de wijze die eiser voor ogen heeft. Uit de wetsgeschiedenis maakt de rechtbank bovendien ook niet op dat artikel 17i van de Wbk, zoals eiser stelt, zou zijn opgesteld ter implementatie van artikel 23 van de Richtlijn. Dit artikel is op 3 januari 2023 als amendement door leden van de Tweede Kamer voorgesteld. Uit de toelichting bij dit voorstel volgt niet dat dit artikel voortvloeit uit artikel 23 van de Richtlijn of daar op enige andere wijze mee in verband staat. 7.4. De beroepsgrond slaagt niet. Kan eiser een rechtstreeks beroep doen op artikel 23 van de Richtlijn? 8. Eiser voert daarnaast aan dat hij zich rechtstreeks kan beroepen op artikel 23 van de Richtlijn. Aangezien eiser zich rechtstreeks kan beroepen op artikel 23 van de Richtlijn, moet verweerder op grond van dat artikel handhavend optreden. Eiser verzoekt de rechtbank in dit kader om een prejudiciële vraag te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) over de mogelijkheid voor particulieren om zich rechtstreeks te beroepen op artikel 23 van de Richtlijn, teneinde hier duidelijkheid over te verkrijgen. 9. De rechtbank is van oordeel dat eiser zich niet rechtstreeks kan beroepen op artikel 23 van de Richtlijn. De rechtbank ziet geen aanleiding om hier een prejudiciële vraag over te stellen aan het Hof. De rechtbank legt dat oordeel hieronder uit. 9.1. Als een lidstaat te laat is met het implementeren van een bepaling uit een richtlijn, dan kan een particulier zich rechtstreeks op die richtlijnbepaling beroepen. Dit is echter alleen mogelijk als die richtlijnbepaling onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig is. Dit volgt uit vaste rechtspraak van het Hof, bijvoorbeeld uit het arrest Pfeiffer . In dat arrest kwam het Hof ten aanzien van een richtlijnbepaling tot het oordeel dat deze voldeed aan de criteria voor rechtstreekse werking. De bepaling in kwestie legde de lidstaten namelijk in ondubbelzinnige bewoordingen een nauwkeurige en onvoorwaardelijke resultaatsverplichting op, inhoudende dat voor een gemiddelde wekelijkse arbeidstijd, inclusief overuren, een plafond van 48 uur gold. Dat de lidstaten een zekere beoordelingsmarge hadden ten aanzien van die bepaling, deed niet af aan het nauwkeurige en onvoorwaardelijke karakter daarvan, omdat precies kon worden vastgesteld welke minimale bescherming hoe dan ook geboden moest worden. Zo mocht een bepaalde referentieperiode in ieder geval niet langer dan twaalf maanden omvatten en mocht de bepaling alleen buiten toepassing worden gelaten wanneer voldaan was aan specifieke, in de richtlijn omgeschreven voorwaarden. 9.2. Artikel 23 van de Richtlijn luidt als volgt: 1. De lidstaten zorgen ervoor dat er doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties van toepassing zijn op natuurlijke of rechtspersonen die: een melding belemmeren of trachten te belemmeren; represailles nemen tegen in artikel 4 bedoelde personen; onnodige of tergende procedures aanspannen tegen in artikel 4 bedoelde personen; e in artikel 16 bedoelde verplichting tot geheimhouding van de identiteit van melders schenden. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat er doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties gelden voor melders indien is aangetoond dat zij bewust onjuiste informatie hebben gemeld of openbaar gemaakt. De lidstaten voorzien tevens overeenkomstig het nationale recht in maatregelen tot vergoeding van schade als gevolg van dergelijke meldingen of openbaarmakingen. 9.3. Artikel 23 van de Richtlijn schrijft voor dat lidstaten ter bescherming van melders ‘doeltreffende, evenredige en afschrikwekkende sancties’ moeten treffen. Dit zijn algemene bewoordingen. Het artikel bevat geen ondubbelzinnige, onvoorwaardelijke of nauwkeurige omschrijving van hoe die sancties eruit moeten zien. De invulling van de te treffen sancties valt binnen de beoordelingsmarge van de lidstaten, zonder dat precies kan worden vastgesteld welke minimale bescherming deze sancties in ieder geval moeten bieden. De rechtbank is daarom van oordeel dat artikel 23 van de Richtlijn niet onvoorwaardelijk en niet voldoende nauwkeurig is. Eiser kan zich dus ook niet rechtstreeks op dit artikel beroepen. Nu de rechtbank tot dit oordeel is gekomen dat artikel 23 van de Richtlijn zich niet leent voor rechtstreekse werking, ziet zij geen aanleiding om hier een prejudiciële vraag over te stellen aan het Hof. 9.4. De rechtbank overweegt daarnaast dat, zoals zij hierboven onder 7.3 ook al heeft overwogen, artikel 23 van de Richtlijn een ander onderwerp regelt dan waar eisers verzoek tot handhaving op ziet. De rechtbank ziet zonder nadere onderbouwing, die ontbreekt, dan ook niet in hoe een rechtstreeks beroep op artikel 23 van de Richtlijn eiser zou kunnen helpen bij zijn verzoek om handhaving. 9.5. De beroepsgrond slaagt niet. Heeft verweerder in strijd gehandeld met de beginselplicht tot handhaving? 10. Volgens eiser is de brief van 13 augustus 2024 – en daarmee ook het bestreden besluit – in strijd met de beginselplicht tot handhaving. 11. De rechtbank overweegt als volgt. De beginselplicht tot handhaving is het uitgangspunt dat een bestuursorgaan in de regel gebruik moet maken van een bevoegdheid om handhavend op te treden. De rechtbank heeft hierboven vastgesteld dat verweerder geen wettelijke bevoegdheid heeft om handhavend op te treden, niet op grond van nationale regelgeving en ook niet op grond van Europese regelgeving. Verweerder kon dus ook geen gebruik maken van een bevoegdheid tot handhavend optreden. Verweerder heeft daarom niet in strijd met de beginselplicht tot handhaving gehandeld. 11.1. Deze beroepsgrond slaagt niet. Kan eiser een geslaagd beroep doen op de algemene beginselen van behoorlijk bestuur? 12. Eiser voert aan dat de brief van 13 augustus 2024 – en daarmee ook het bestreden besluit – in strijd is met het zorgvuldigheidsbeginsel, het motiveringsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel. 13. De rechtbank oordeelt dat het bestreden besluit niet in strijd is met deze beginselen. Zoals de rechtbank hiervoor heeft overwogen, is de brief van 13 augustus 2024 geen besluit in de zin van Awb. Er staat om die reden geen bezwaar open tegen deze brief. In het bestreden besluit heeft verweerder zorgvuldig onderzocht en uitgelegd dat eisers bezwaar om die reden niet-ontvankelijk is. Het bestreden besluit is daarom niet in strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel of het motiveringsbeginsel. Eisers stelling dat het bestreden besluit in strijd is met het evenredigheidsbeginsel omdat er geen belangenafweging is gemaakt, volgt de rechtbank ook niet. Nu het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk is, hoefde verweerder niet in te gaan op de inhoudelijke gronden van eiser en hoefde er ook geen belangenafweging te worden gemaakt. 13.1. Deze beroepsgrond slaagt niet. Heeft verweerder inbreuk gemaakt op eisers recht op vrijheid van meningsuiting? 14. Eiser voert aan dat de brief van 13 augustus 2024 – en daarmee het bestreden besluit – inbreuk maakt op zijn recht op vrijheid van meningsuiting op grond van artikel 11 van het Handvest , artikel 10 van het EVRM en artikel 7 van de Grondwet. Meldingen van misstanden zijn namelijk uitingen van algemeen belang die onder deze artikelen vallen. Doordat verweerder de door eiser gevraagde handhaving heeft geweigerd, heeft verweerder eiser beperkt in deze uitingen en daarmee onrechtmatig inbreuk gemaakt op zijn recht op vrijheid van meningsuiting. 15.